2 Unlimited

Geplaatst in Artiesten

Als de Belgische muziek een moment heeft gekend van internationale roem dan toch,vooral dankzij de dansmuziek die aan het einde van de jaren tachtig en aan het begin van de jaren negentig van zich liet horen. “Dance made in Belgium” stond toen voor vernieuwend en kwaliteit. Aan de basis lagen vooral groepen zoals Front 242 en Neon Judgement die hun producties als new wave aan de man brachten, behoorlijk zware computerdreunen die hun songs minder toegankelijk maakten voor een breed publiek.  Die straffe formule mondt nadien uit in een meer toegankelijke vorm die we new beat noemen, een lichter verteerbare muziekstijl waarop vooral lekker gedanst kon worden. Het viel aanvankelijk op dat vooral een groep als Front 242 qua platenverkoop het goed deed in Amerika en ook in Duitsland. Er zaten dus expansiemogelijkheden in voor de Belgische muziek!

De discotheken hier in ons land vielen vooral dus voor de wat lichtere verpakking, de zogeheten new beat, gegangmaakt in ons land door een groep als Nux Nemo naar een idee van producer Jo Bogaert die iets later groots zal uitpakken met zijn geesteskind Technotronic. Vergeten we ook niet een groep als The Erotic Dissidents die buiten een portie blote borsten in 1988 een geslaagd nummer als Move Your Ass and Feel The Beat in de markt zetten. Producers die toen maar met mondjesmaat de eindjes aan mekaar konden knopen, zagen goud in de new beat. Je kon het bij manier van spreken thuis in je living of slaapkamer op de computer in mekaar steken. Een goede invalshoek was goud waard en vooral een act die meteen in het oog sprong.

Schoolvoorbeeld van de new beat blijft nog altijd The Sound of C naar een idee van producer Serge Ramaekers die vaak over de vloer kwam van dancing “Confetti’s” in Brasschaat. Samen met barman Peter Renkens bedenkt hij een aantrekkelijk uithangbord en met het nummer The Sound of C hebben The Confetti’s een miljoenenhit te pakken. Om de koe nog wat na te melken, volgen nadien nog singletjes zoals C in China en C Day, liedjes die hun bankrekening wel spekten, maar snel toonden dat het vet wel degelijk van de soep was.  Iets later lukt het Serge nog eens internationaal te scoren met een newbeatversie van de Vlaams-Italiaanse klassieker Marina van Rocco Granata.

Bij het succes van Technotronic blijven we hier niet stilstaan, dat behoort intussen tot onze kennis van de vaderlandse geschiedenis, maar we willen wel het succes aanhalen dat Jean-Paul De Coster en Phil Wilde scoorden met hun troetelkind 2 Unlimited. De in Antwerpen geboren Phil Wilde was eind jaren tachtig al druk bezig met house en technomuziek al bleven The Beatles, Queen en The Police zijn grootste idolen. Hij leefde zich graag uit in de TOP-studio in Gent waar hij samen met Tom Miro een plaatje opneemt onder de naam Uniform. Hij laat pas echt van zich horen wanneer hij in 1989 een hit scoort met Laat je gaan gezongen door Petra & Co. Datzelfde jaar ontmoet hij producer Jean-Paul De Coster, gediplomeerd leraar, die maar al te graag in zijn vrije tijd achter de draaitafels staat. Hij geraakt ook begeesterd door de dancemuziek en neemt een eerste plaatje op. Omdat hij het aan geen firma kan slijten, richt hij zijn eigen bedrijfje op Byte Records. Samen met Phil Wilde start hij, inpikkend op de nieuwe dansrage, de Belgische dance-act Bizz Nizz op. In newbeatstijl brengen zij de singles We’re Gonna Catch You en Don’t Miss The Party Line internationaal op de markt. Deze laatste bereikt zelfs de zevende plaats in de Engelse dance charts.

Jean-Paul en Phil hadden in de lente van 1991 twee instrumentaaltjes in mekaar geknutseld Money, Money en Get Ready For This die het niet onaardig deden. Links en rechts vingen ze, vooral uit Engeland, reacties op dat het misschien leuk zou zijn er een tekst bij te schrijven en er zangpartijen aan toe te voegen.  Zij komen, via het artiestenbureau CBA Artists, bij de in Amsterdam uit een Surinaamse vader geboren rapper Ray Slijngaard terecht.  Die is op dat moment werkzaam als hulpkok op de luchthaven van Amsterdam. Omdat Jean-Paul en Phil ook graag een zangeres erbij zouden hebben, worden zij voorgesteld aan Anita Doth ( geboren als Anita Dels), werkzaam als receptioniste bij een afdeling van de Amsterdamse politie. Ray en Anita zijn op dat ogenblik beiden negentien. Ray rapt occasioneel samen met rapper Marvin D en Anita bij het groepje Trouble Sisters. Zij nemen voor De Coster en Wilde een demobandje op. Beide heren zijn zo enthousiast over het resultaat dat zij besluiten met hen verder te werken en een danceduo op te richten 2 Unlimited. Van Get Ready For This wordt een nieuwe versie opgenomen, deze keer met zang van Ray en Anita, en van dan af is er geen tegenhouden meer aan. Binnen de kortste keren staat het nummer op de tweede plaats in de Engelse Top Veertig, daarin alleen voorafgegaan door Bryan Adams met zijn monsterhit Everything I do I Do It For You. De 30ste november 1991 staan zij op 10 in de Nederlandse Top Veertig en op 8 in onze Top Dertig. Amerika kijkt nog even afwachtend toe. In het kielzog van dat succes wordt het album “Get Ready!” uitgebracht met een bliksemsnelle impact op de Japanse, Australische en Zuid-Afrikaanse markt. Vooral voor de producers Jean-Paul en Phil is het genieten, want zij worden rijk terwijl zij achter hun computer nieuwe ideeën bedenken. Van het eerste album worden wereldwijd méér dan twee en een half miljoen exemplaren verkocht.

In maart 1992 wordt het nummer Twilight Zone (niet te verwarren met de gelijknamige hit van The Golden Earring) op de discotheken losgelaten. Om de koek eerlijk te delen, worden de auteursrechten  onder Jean-Paul, Phil, Anita en Ray zo keurig mogelijk verdeeld. Zij mogen namelijk aan de teksten sleutelen. In hun thuisland Nederland scoren Ray en Anita als 2 Unlimited hun eerste grote hit, want Twilight Zone wordt daar een pijlsnelle nummer één. Bij ons zit er een vijfde plaats in. In Engeland bereiken zij opnieuw de tweede plaats. In Amerika wordt de plaat de dertiende juni uitgebracht op het Radikal/Critique Label met als eindresultaat een negenenveertigste plaats in de popcharts en een vijfde in de Dance Charts.  Zij mogen optreden tijdens de Music Awards in Monaco dat jaar en gaan ook optreden in Spanje, Duitsland, Griekenland, Argentinië en Brazilië. Anita en Ray worden beste maatjes en vormen een tijdlang zelfs een koppel. Omdat je het ijzer moet smeden als het heet is, wordt vrij snel, de 21ste april 1992 om precies te zijn, het nummer Workaholic in de markt gezet, een geslaagde move in Nederland, bij ons en in Engeland, iets minder in Amerika. Zij gaan op tournee naar Japan. Op weg van de luchthaven naar hun hotel krijgen zij de eerste noten in demoversie te horen van wat een van hun grootste hits zal worden No Limit. Raar maar waar, Anita en Ray zijn er niet tuk op. Op vraag van hen wordt eerst hun lievelingsnummer The Magic Friend uitgebracht met méér dan behoorlijke verkoopresultaten: vooral in Nederland en bij ons wordt er in de Top Tien goed op gereageerd. In Engeland houdt de single halt op de elfde plaats.

En dan is het de beurt aan hun megahit No Limit. De 18de januari 1993 wordt de single te water gelaten, vaart de hele wereld rond en meert boven in de hitlijsten aan in zomaar liefst vijfendertig landen. Wij en de Nederlanders belonen het nummer met een eerste plaats, maar ook de Ieren, de Duitsers en de Engelsen gunnen 2 Unlimited die eerste plaats. Twee en een half miljoen exemplaren verder worden zij onder de gouden en platina platen bedolven. No Limit is tot op de dag van vandaag nog altijd wereldwijd hun meest gedraaide hit. In mei 1993 wordt het album “No Limits” uitgebracht, goed voor achttien dansante tracks. Het is pas hun tweede album, maar wel eentje om qua verkoopcijfers u tegen te zeggen. Een maand eerder wordt uit dat album Tribal Dance als single uitgebracht. In Nederland gelijk een toptweehit, in Vlaanderen eveneens goed voor een tweede plaats. De Engelsen hebben er een vierde stek in hun Top Veertig voor over. In de Amerikaanse dance charts geraakt Tribal Dance in 1993 tot op de zevende plaats. Vreemd genoeg is No Limit daar voordien niet hoger geklommen dan tot op plaats veertien. In de popcharts komt dat nummer niet aan de bak, waarmee het Amerikaanse hitverhaal van 2 Unlimited al is uitverteld, behalve dan dat Get ready For This in de popcharts van 1994 in Billboard’s Hot One Hundred een achtendertigste plaats wegkaapt.

Nog even terug naar 1993. Als gevolg van de release van het album “No Limits” en de hoge scores van No Limit als single worden Ray en Anita zowat overal ter wereld gevraagd voor interviews, tv-shows enz… Telkens haast buiten adem, treden zij op in Indonesië, Korea, Japan, Hongkong, India en ga zo maar door. Zij krijgen te horen dat in Frankrijk hun single No Limit de op één na bestverkochte single van dat jaar is. Zij mogen tijdens de World Music Awards een award in ontvangst nemen als bestverkochte Nederlandse act. Als reactie op hun hectische bestaan dat zich blijkbaar alleen maar in vliegtuigen en tussen hotelmuren afspeelt, schrijven zij samen de song Faces die in september 1993 in de Nederlandse hitlijsten met een tweede plaats wordt beloond. Bij ons zit er een derde plaats in en in Engeland een achtste.

In de studio wordt er intussen gesleuteld aan een totaal nieuwe versie van het nummer Let The Beat Control Your Body uit het album “No Limits” dat als Let The Bass Control Your Body wordt gereleaset en ook déze keer is het bingo met wereldwijd een open doekje en luid applaus. In Frankrijk zit er zelfs een nummer één in. De schrik dat het succes snel afgelopen kan zijn, zit er niet in voor 2 Unlimited en hun team, want de opvolger The Real Thing doet hen geloven dat wonderen echt bestaan. In heel wat landen een notering boven aan de hitlijsten waaronder Nederland en ei zo na Vlaanderen. In Engeland wordt er op de zesde plaats halt gehouden en mag 2 Unlimited nog maar eens een gouden plak in ontvangst nemen, deze keer voor het album “Real Things” waarmee zij in Duitsland op één staan. Het album wordt in Disneyland Parijs aan de internationale pers voorgesteld. Zij staan in 1994 op het podium van het Parkpop Festival en scoren bij onze noorderburen een nummer twee met No One dat de 19de september op single was vrijgegeven. De video die bij het nummer hoort, werd op Low Island in de Great Barrier Reef in Australië opgenomen.

Inpikkend op de trends van het moment wordt Beyond Limits op cd-i uitgebracht waarop de fans behalve van de muziek ook van foto’s en clips kunnen genieten, tenminste als je over de juiste afspeelapparatuur beschikt. Alsof de fun niet op kan, duiken Ray en Anita in Engeland op in een aflevering van “Absolutely Fabulous” en mogen zij pronken tijdens de allereerste editie van de Europese MTV-Awards in Berlijn. Zij bereiken het record van tien op elkaar volgende toptienhits wanneer zij de zesde mei 1995 de geboorte meemaken van de single Here I Go. In Nederland wordt de top vijf bereikt, bij ons nog net de top tien en in Engeland, en dat is al een voorteken dat zij iets minder wind in de zeilen krijgen, een tweeëntwintigste plaats. Tijdens de World Music Awards in Monaco nemen zij hun derde trofee in ontvangst. Zij durven het aan de ballad Nothing Like The Rain op single uit te brengen, zij het qua hitnoteringen met wisselend internationaal succes.

Ray en Anita smeden samen met Jean-Paul en Phil snode plannen om hun muzikale stijl wat aan te passen aan de nieuwe trends en ook om niet steeds uit hetzelfde vaatje te tappen. Om zichzelf wat ademruimte te gunnen, besluiten zij de 30ste oktober 1995 een compilatie uit te brengen van hun grootste hits onder de titel “Hits Unlimited” met daarop dertien hits en drie nieuwe songs die elk apart als single worden uitgebracht: Do What’s Good For Me, Jump For Joy en Spread Your Love. Jump For Joy scoort in de Nederlandse hitlijsten het best. De tiende februari 1995 staan ze ermee op zeven in de Top Veertig. De Engelsen prefereren Do What’s Good For Me en belonen het nummer uiteindelijk met een zestiende plaats in hun nationale Top Veertig. In onze Top Dertig is dan weer de eer aan Jump For Joy om met de hoogste notering te gaan lopen en vernemen Anita en Ray dat er voor hen bij ons nog een negende plaats in zit.

Wat niemand in de gaten heeft, is dat Anita en Ray er stilaan schoon genoeg van hebben. Ook al mogen zij samen met Jean-Paul en Phil rond de tafel zitten, toch hebben zij almaar minder in de pap te brokken. Jean-Paul en Phil willen een andere richting uit en daar gaan Anita en Ray niet mee akkoord. Maar dat is niet de enige reden. Anita en Ray vormen een koppel en door het succes gaat Ray naast zijn schoenen lopen. Het woordje trouw staat niet in zijn woordenboek. Hij rijgt de ene relatie na de andere aan mekaar en dat komt hun samenwerking niet ten goede. Hij gedraagt zich ook vaak agressief naar Anita toe, al ontkent hij dat achteraf in alle toonaarden. Wat hun een doorn in het oog is, is dat Jean-Paul De Coster te zeer uit is op snel geldgewin, eerder dan op kwaliteit. De 17de april 1996 laten zij beide heren weten dat zij er schoon genoeg van hebben en stappen op. Zij maken dankbaar gebruik van het feit dat hun contract  vernieuwd moet worden, wat dus niet gebeurt. Voor de fans wordt het even slikken, want zij waren intussen gewoon geraakt aan hun muziek en aan de looks van Ray die met zijn kale hoofd opgefrist met enkele rasta’s op zijn voorhoofd ook voor de nodige fun zorgde. Jammer voor 2 Unlimited begint na hun split het album “Hits Unlimited” in Amerika net goed te lopen. Ray twijfelt nog, maar Anita heeft er geen zin meer in. Zij mochten dan wel beslissen over hun act, hun kleding, de teksten en zo, maar zij wilden meer en dat mocht niet. Zij vroegen onder meer méér geld, maar die vraag kon figuurlijk niet door de financiële beugel. Duizenden fans zijn erbij wanneer 2 Unlimited in een café-bar aan de Lijnbaansgracht in Amsterdam een afscheidsconcert geeft. Al bij al een wat zielig afscheid als je dit kadert in het succes dat het duo wereldwijd te beurt viel.

Na de split spant Jean-Paul een proces aan tegen Anita omdat hij haar verantwoordelijk stelt voor de breuk. Hij verliest dat proces en moet Anita het resterende geld betalen dat zij nog te goed had toen zij nog deel uitmaakte van 2 Unlimited. Het verhaal als zou een zekere Sylvia Samson de plaats van Anita hebben ingenomen in een nieuwe versie van 2 Unlimited blijkt achteraf verzonnen onzin. Zij zong wel een groot deel van de zangpartijen in die bedoeld waren voor het nieuwe album, maar tegen de tijd van de release had De Coster een nieuwe line-up klaargestoomd in de persoon van de dames Romy van Ooijen en Marjon van Iwaarden. In 1998 worden zij met de nodige trots aan de pers voorgesteld en wordt de single Wanna Get Up uitgebracht. De fans haken niet af en de single stijgt in Nederland naar de tiende plaats. In Vlaanderen wordt er pas op de achtste plaats in de Top Dertig afgeremd. De 11de juli van dat jaar staan zij in de Britse Top Veertig op de achtendertigste plaats, maar dan is hun liedje daar zo goed als uitgezongen. Als vervolg op een nieuw hoofdstuk in het 2 Unlimited-verhaal wordt het album “2 Unlimited II” uitgebracht. De 20ste april 1998 heeft de persconferentie daarvoor plaats door zo’n zestig journalisten uit haast evenveel landen bijgewoond. Als je goed naar het album luistert, hoor je dat er minder gerapt wordt, dat er minder techno te horen is en ook veel minder op dancebeats wordt gemikt. De Coster vindt de tijd rijp voor meer poppy songs met hier en daar ook wat zwaardere dance-beats. Volgens De Coster en Wilde is dit het beste album dat zij ooit met 2 Unlimited hebben opgenomen. Er ijdeltuiterig steevast van overtuigd dat zij nu pas hits gaan scoren, lanceren zij Edge Of Heaven in de zomer van 1998 op single, maar zij worden meteen terug met beide voeten op de grond gezet, wanneer zij merken dat er in de Nederlandse Top Veertig niet meer in zit dan een vijfendertigste plaats. In Vlaanderen daarentegen worden zij nog verwend met een zevende stek in de Top Dertig. Er wordt aangekondigd dat tegen kerst een nieuwe single gereleaset zal worden, maar iets voordien laat Marjon weten dat Romy intussen de groep verlaten heeft. Met Marjon als leadzangeres wordt een beetje krampachtig het nummer Closer 2 U gepland. We noteren 1999 wanneer wij vernemen dat 2 Unlimited is opgedoekt. In september van het jaar voordien werd Never Surrender nog een hit bij ons en in Nederland. Deed de titel toen al niet vermoeden dat hun hitverhaal was uitverteld, over and out?

Wat nadien volgt, zijn tal van remixen. Het zou ons té ver voeren die hier op te sommen. De Coster brengt op zijn eigen Byte Label nog remixes uit van onder meer No Limit en Twilight Zone die het vooral in Japan goed doen. Wat ons boeit is wat er nadien met Anita en Ray gebeurt. Ladies first volgen we Anita wanneer zij als veejay terechtkomt bij de net opgestarte tv-zender TMF ( The Music Factory) waar zij het programma “Welcome to The Pleasure Zone” aan mekaar praat. Voordien zat zij even bij Radio 538 met het programma “Anita and Friends” en neemt samen met René Froger het duet That’s When I’ll Stop Loving You op waarmee zij de eerste maart 1997 tot op de negentiende plaats in de Nederlandse Top Veertig geraken. Zij vindt opnieuw de moed om solo te gaan optreden, meet zich de artiestennaam Anita aan en komt in 2000 op de markt met het album Reality dat zij niet alleen zelf produceert, maar waarvoor zij ook het merendeel van de songs schrijft en de productiekosten voor haar rekening neemt. Voor die productie doet zij een beroep op de bekende jongens Steve Mac en Adamski. Singles uit dat album zoals Universe en Lifting Me Up veroorzaken weinig deining. Samen met Linda Estelle en Desiree Manders zit zij iets later in de zingende dansact Diva’s of Dance.

Ray Slijngaard van zijn kant richt na 2 Unlimited zijn eigen platenlabels RayMarc Music en Rayvano Records op. Hij scoort behoorlijk wat succes door het nummer Funk It Up met rapper T.O.F. uit te brengen. Maar daarmee is dat verhaal zo goed als verteld, geen echt succes dus. Hij gaat vervolgens samen met jonge rappers aan de slag om hen op die manier aan de bak te helpen. Zo is er het project VIP Allstars met singles als When It’s My Turn Baby en Mamacita. Op liefdesgebied heeft hij nog een korte relatie met Katja Schuurman, in Nederland vooral bekend door haar presentaties voor de zender BNN.

Tijdens Koninginnedag in 2009 treden Anita en Ray voor het eerst na dertien jaar weer samen op. Zij mogen echter de naam 2 Unlimited niet gebruiken en zingen dan maar als het duo Anita en Ray. Begin januari 2010 releasen zij samen de single In da Name of Love die het goed doet in Nederland en ook bij ons behoorlijk wat airplay krijgt en tot op de vijfentwintigste plaats in de Ultratop geraakt. Veel samen optreden, kunnen Ray en Anita niet, want zij krijgt te horen dat zij borstkanker heeft. Een jaar later probeert Anita weer stilaan op gang te komen. Samen met Ray werkt zij aan nieuwe nummers, maar wil ook haar carrière als dj veiligstellen. Zij wil eveneens op het domein van de mode een kledinglijn voor kinderen ontwerpen.

Geflankeerd door een stel goede advocaten is inmiddels een juridisch conflict tussen Ray, Anita en Jean-Paul De Coster opgelost en mogen zij in de toekomst opnieuw onder de naam 2 Unlimited optreden en plannen zij op het Byte Label nieuwe nummers uit te brengen. 30 maart 2013 laten zij zich nog eens van hun beste kant zien en horen tijdens een groots liveconcert in het Sportpaleis van Antwerpen dat zij samen met een liveband daar in wereldprimeur neerzetten en dat in het raam van de vijfde editie van MNM Back to the 90′s.  Al hun hits zullen de revue passeren waarvan er intussen wereldwijd méér dan twintig miljoen exemplaren zijn verkocht. Dat maakte van producer Jean-Paul De Coster een rijk man. In 2003 verscheen van de hand van Ludwig Verduyn bij uitgeverij Van Halewijck het boek “Show Bizz in Vlaanderen” met daarin de honderd meest vermogende artiesten die Vlaanderen rijk is. Daarin prijkt De Coster op de zevende plaats met een geraamd kapitaal van 3,293 miljoen euro. Als je surft naar www.jobat.be dan lees je daar in de lijst met “Honderd Rijkste Vlaamse Artiesten” dat De Coster intussen is gezakt naar de zeventiende plaats met 1,363 miljoen euro op zijn bankrekening, maar die lijst is gebaseerd op de jaarverslagen die de vennootschappen bij de Balanscentrale van de Nationale Bank moeten indienen.

In het weekblad “Dag Allemaal” van de twaalfde maart 2013 vertelt Ray openhartig dat hij van een onstuimige playboy, nu hij de veertig is gepasseerd, een voorbeeldige huisvader is geworden, trots op zijn dochter Joy-Charlene en zijn zoon Rayvano. Hij geeft spontaan toe dat het er vroeger backstage wild aan toeging, dat hij er veel losse flodders op na hield en dat Anita, met wie hij toen een jaar of twee een relatie had, hem plagend “King Ray” noemde omdat hij op grote voet leefde, al wil hij niet beamen dat hij zich arrogant gedroeg.  Met het vele geld dat hij met 2 Unlimited heeft verdiend, is hij na hun split naar Monaco getrokken waar hij elf jaar lang heeft gewoond en als producer in zijn eigen studio werkte. Wel is Ray er trots op dat hij nooit drugs heeft gebruikt ook al werd hem vaak die kans geboden. Waar hij niet op wil reageren, is op zijn vermeende relatie met Dannii Minogue, zus van Kylie. Wel blijft hij apetrots op zijn ontmoeting met Michael Jackson die hem backstage persoonlijk kwam feliciteren met de muziek van 2 Unlimited.

tekst en research: Marc Brillouet

© 2013 Daisy Lane & Marc Brillouet