Bart Herman

Geplaatst in Artiesten

Je kan hem krijgen in alle maten en gewichten, Bart Herman. Zes formats heeft hij in de aanbieding waarmee hij desnoods tot bij je thuis in je living wil optreden. Er is anno 2013 het theaterprogramma “Drie akkoorden en de waarheid”. Hierin laat hij horen hoe hij sinds zijn eerste hit Ik ga dood aan jou tot nu is geëvolueerd.  We zien Bart als een artiest pur sang. Met zijn vijfkoppige band is hij ook te smaken in het programma “Bart Herman in concert”. Daarnaast treedt hij op vraag ook “live on tape” op en zingt dan zijn bekendste nummers. In 2013 liep een tijdje zijn theatershow “20 jaar later” met daarin een overzicht van zijn twintigjarige carrière die in 1993 van start ging. Wij kunnen ook van “Bart Herman solo” genieten. Niet alleen van zijn liedjes, maar eveneens van zijn boeiende, intieme verhalen die de man Herman zonder schroom blootleggen. En tot slot zijn  er “De Huiskamerconcerten”. Hij komt maar al te graag bij je thuis optreden: Herman, zijn gitaar en zijn onafscheidelijke liedjes.

Bart wordt de veertiende februari 1959 als een echt liefdeskind op Valentijnsdag in Wevelgem geboren. Zijn tien maanden oudere broer is zeer muzikaal en hij heeft nog een zus die zeven jaar jonger is dan Bart. Papa Frans was aanvankelijk onderwijzer, passeert de centrale examencommissie met glans om nadien muziekpedagoog te worden. Muziek heeft Bart met de paplepel meegekregen, want zowel zijn vader als zijn grootvader waren uitstekende muzikanten. Papa Frans heeft een groot deel van zijn leven muziekles gegeven aan kleuterleiders en aan regenten. De liedjes in de handboekjes “Doremi” die door uitgeverij Averbode gepubliceerd werden, zijn van de hand van Frans Herman. Mama staat ook voor de klas als leraar Nederlands, gespecialiseerd in dictie. Bart gaat tijdens zijn jeugdjaren dan ook dolgraag naar de dictie- en voordrachtles, liever dan dat hij met muziek bezig is. Thuis stond altijd muziek op. Er ging geen dag voorbij of er werd naar muziek geluisterd. Bart leert op die manier door de jaren heen zowat alle klassieke componisten kennen met een voorkeur voor Mozart. Over pop werd er niet gesproken en zeker niet naar geluisterd. Wie wel nog door de beugel konden, waren Willem Vermandere en Boudewijn De Groot. De kleuterafdeling en de lagere school volgt Bart aan het Sint-Amandscollege Zuid in Kortrijk waar ook Bart Van den Bossche les volgt. Wanneer Bart naar het vijfde leerjaar overgaat, verhuist de familie Herman naar Sint-Niklaas waar Bart ook de eerste twee jaar van zijn middelbare schoolopleiding volgt om nadien naar Wetteren te verhuizen waar hij de overige vier jaar van zijn middelbare studies vervolledigt. Dat vergt veel aanpassingsvermogen, maar hij geraakt toch zonder problemen aan zijn diploma.

Papa Herman was onder meer directeur van de muziekschool in Roeselare waar Bart vanaf zijn zevende naartoe trok. ‘s Woendags en ‘s zaterdags wordt daar sowieso veel gezongen. Hij zingt als een voorbeeldige jongen ook in het kerkkoor. Daarnaast is Bart in zijn vrije tijd een hevige sportbeoefenaar met maar één droom en dat is turnleraar worden. Maar de betavakken zoals wiskunde en scheikunde zijn niet zijn favoriete leervakken en hij weet na een tijdje dat hij naar een andere hogere opleiding moest uitkijken en dat wordt de licentie Germaanse talen al twijfelt hij enkele dagen voorafgaand aan zijn inschrijving nog of hij geen acteur wil worden, maar pa en ma kunnen hem dat uit zijn hoofd praten. Tijdens zijn universitaire opleiding aan de universiteit in Leuven last Bart voldoende tijd in om tussendoor piano en gitaar te spelen. Noten lezen en schrijven heeft hij nooit geleerd. Hij speelt nog altijd louter op het gehoor. Met enkele van zijn studiegenoten Peter Peyskens, Philippe Cnudde, Herman De Rijcke en Luc Vanderhaeghen richt Bart Herman de groep Penthouse op met een voorliefde voor Engelstalige rock. Dat resulteert in 1983 in het album “Neighbour fool” uitgebracht op het Colour Label, geproduceerd door Herwig Duchateau en Marc Van Beveren, de latere manager van Isabelle A, en met als songs onder andere Party Moods, So long ago en Neighbour fool dat ook op single verschijnt. Hun stijl klinkt een beetje punk, vermengd met new wave. In Leuven, waar Bart in 1981 was afgestudeerd en werkzaam was aan de afdeling sinologie en Engelse literatuur, heeft hij de Britse Belg Simon Smith ontmoet en zij ontdekken dat zij beiden gefascineerd zijn door country rock en richten de groep “White Line Fever” op, zo genoemd naar een van de bekendste songs van de Amerikaanse Flying Burrito Brothers. Hun repertoire varieert van Jim Reeves tot en met Billy Ray Cyrus, zelfs een country getinte Bruce Springsteen. Zij treden vaak op in clubs waar Amerikanen die hier werken zich na hun uren komen ontspannen. Daar houden zij zo’n twee à drie optredens per week aan over. Als kers op de taart wonnen zij in 1984 “The Euro Country Music Award”. Hierdoor gaan zij heel vaak in Nederland spelen waar in bepaalde circuits countrymuziek gekoesterd wordt. Om nog wat méér pure country te spelen, richt Bart de “Bandanna Band” op en met die nieuwe muzikanten slaagt hij erin een tournee los te peuteren in Zuid-Spanje. Hier doet Bart niets liever dan als een heuse Presley impersonator een regelrechte Elvisimitatie neer te zetten. Zij worden jaren na elkaar vaak en graag gevraagd tijdens zomerfestivals.

Op zekere dag krijgen zij bezoek van enkele producenten uit Miami die op zoek zijn naar meertalige zangers. Zij moeten niet alleen Nederlands, maar vooral Engels, Frans en indien mogelijk ook Duits kunnen spreken. Tijdens de auditie zingt Bart drie liedjes en wordt er van hem een interview in vier talen afgenomen.  Bart blijkt voor hen de geschikte man te zijn. Twee weken later trekt hij naar San Juan in Puerto Rico om daar aan boord te gaan van een cruiseschip. Er wordt een heuse show op het getouw gezet met een voltallig Canadees orkest, een zangeres, een goochelaar met daar bovenop zes dansers en danseressen als oogstrelende ruggesteun. En dus Bart als zanger! Zij brengen vijf maal per week, tweemaal daags, een gevarieerde show, telkens onder een andere hoofding. De ene keer een Franse show, vervolgens een Griekse, dan een rock ‘n roll show en dan weer eens een latino show. Deze periode is voor Bart een geweldige leerschool waar hij vooral leert met beide voeten op de grond te blijven staan, zeker niet te gaan zweven. Bart verblijft als member of the crew een half jaar in de Caraïben en nadien een half jaar op de Baltische Zee. Wanneer Bart op zekere dag van Guadeloupe naar Amsterdam vaart, waar zij twee weken aangemeerd blijven, werkt hij enkele optredens af in Vlaanderen, onder meer eentje in een restaurant op Place Montgomery in de buurt van het VRT-gebouw in Brussel. Bart trad daar heel puur op met piano en gitaar. Hij ontmoet daar Olivier Verhaeghe, een Franstalige producer, die hem voorstelt na zijn cruise-avontuur contact op te nemen om eventueel een plaat op te nemen. Drie maanden later zit het zeevaartavontuur van Bart erop, neemt opnieuw contact op met die producer en mag zijn eerste single opnemen. Wij schrijven dan 1990 en als eerste nummer neemt Bart voor Private Live Records het nummer Wat ik voel op met op de B-kant Ogen van lood. Het werd geschreven door pianist Jan Deglinne die Bart nog kende uit de tijd van de Bandanna Band op tekst van Roland Persoons. In 1992  wordt Bart door het boekingskantoor van Jacques Vermeire gevraagd of Bart niet exclusief bij hen wil komen met als gevolg dat hij tijdens de zomer van dat jaar het muzikale aandeel mag verzorgen in de show die Jacques Vermeire en Luc Verschueren aan de kust verzorgen, zesentwintig in het totaal. Dat was letterlijk hard werken en lachen geblazen en voor Bart een zomer om nooit meer te vergeten. In de nasleep van die show treedt Bart Herman op het einde van 1992 op in de oudejaarsavondshow “Oei Jacques” op Eén. Hij brengt dat jaar ook nog het stevig rockende Marie- Christine uit, geschreven door hemzelf samen met Erim Imhauser, Vito Lucente, Wim Claes en Chris Hileman. Iets later is er de ballade Jij bleef waar je was, een nummer van de hand van Eric, Vito, Bart en Johann  Boonen.

Geen enkele single scoort in de hitlijsten, maar Bart verliest de moed niet. Jef De Bie, de roddelende haarkapper uit het Radio 2 programma Roddelradio van Dirk Somers, werd een tijd lang de manager van Bart Herman. Zij beslissen dat Bart zich in 1993 inschrijft voor Eurosong. Samen met Vito Lucente, Johan Boonen en Eric Imhauser schrijft hij zittend aan de piano Ik ga dood aan jou. Het merendeel van die heren is dan ook nog eens Franstalig. Het is Johan’s idee om het gezegde Ik ga dood aan jou te gebruiken, een haast niet Nederlands klinkende uitdrukking. Van de pers krijgt hij daarvoor trouwens nadien lik op stuk. Tijdens vier voorronden passeren een hele rist Vlaamse artiesten de revue. In de finale blijven er twaalf kandidaten over. Van de vakjury krijgt Bart het maximum van de punten, maar het publiek kiest voor Barbara. Lisa Del Bo eindigt derde met Vlinders, Bart Herman tweede en winnares wordt Barbara Dex met Iemand als jij. De vijftiende mei zingt zij in Millstreet in Ierland tijdens de 38ste editie van het Eurovisie Songfestival en eindigt op de laatste plaats. Winnares wordt de Ierse zangeres Niamh Kavanagh met In Your Eyes. Voor Bart wordt die editie van Eurosong wél een succes. Ook al zag hij die deelname niet zitten, toch produceert Olivier Verhaeghe de singleversie van Ik ga dood aan jou die binnen de kortste keren op één staat in de Vlaamse Top Tien. Hij zal daar vijf weken na mekaar blijven postvatten. De vierentwintigste april staat Bart zelfs op twaalf in de Top Dertig. Van Radio 2 krijgt Bart tijdens “Zomerhit” de trofee van beste song van dat jaar overhandigd. Olivier Verhaeghe staat erop dat Bart ook een Engelstalige versie opneemt en dat wordt I would die for you. Vreemd genoeg slaat die versie aan in Wallonië.

Met hetzelfde team worden elf songs geschreven voor het album “Metropool” dat in 1993 op het Alora Music Label wordt uitgebracht, verdeeld door Polygram, met daaruit de singles Nooit, Alles valt stil, Ilona en Angela. Zij spraken ‘s avonds af, schaarden zich rond de piano en nadien rond de tafel en schreven in samenspraak een ganse cd vol. Bart brabbelt eerst zijn teksten in het Engels, een soort Engels dat nergens op slaat, en werkt dan vooral met Johann samen aan de Nederlandstalige teks waarbij zij ervan uitgaan dat de muziek voor zich moet spreken.  In de maand april van dat jaar wordt er ingeblikt in de studio’s “PLR Impuls” en “Pyramide”. Bart krijgt de steun van muzikanten als Marc Cotens, Ben Dassie, François Garny, Philippe Mobers, Wim Claes enz… Alleen het nummer Nooit geraakt in de Top Tien, staat op acht de eenentwintigste augustus 1993. Tijdens de “Zomerhiteditie” van 1994 mag Bart voor het liedje Ilona de trofee in ontvangst nemen van beste Nederlandstalige opname. Van die dag af zal hij in Radio 2 voor de rest van zijn carrière een trouwe bondgenoot vinden. In 1983 was Lara de toenmalige Zuid-Afrikaanse vriendin van Bart en haar zus heette Ilona. Bart was dat al die tijd zo’n mooie naam blijven vinden, dat hij niet anders kon dan er een liedje over te schrijven. Het enige liedje op dat album “Metropool” dat hij in zijn eentje schreef. Uit respect voor Lara en om de kerk in het midden te houden, zal Bart later ook een liedje aan Lara opdragen. Het duurt wel enkele jaren vooraleer “Metropool” met goud wordt bekroond, dat was in 1997. Over een traag succes gesproken. Bart wordt door VTM gevraagd om op te duiken in het panel van “Vakantiekriebels”, een dagelijks magazine tijdens de zomermaanden.

In 1995 worden in opdracht van Olivier Verhaeghe, Eric Imhauser en Vito Lucente aangeduid als producers van het album “Aquarius”. Met leden van zijn toenmalig orkest trekt Bart naar de “PLR Studio”. Aan het schrijversteam wordt niet veel gewijzigd behalve dat Wim Claes die in de band van Bart speelt ook mag meeschrijven. Twaalf liedjes in het totaal. De eerste single wordt Waterman dat wel op voldoende airplay kan rekenen, maar niet aanslaat in de Vlaamse Top Tien. Ook niet de volgende singles Foto’s, Het is voorbij en Lang voorbij. De vierde mei stelt Bart het album in primeur aan de pers voor. VTM vraagt hem om op het einde van dat jaar als gast mee te spelen in de populaire reeks “Wittekerke”. De televisie ontdekt de kwaliteiten van Bart als presentator. Voor VT4 presenteert hij vanaf de derde februari 1996 tot en met de achtste mei 1996  ”Doet ie het of doet ie het niet?” naar een succesformule bij de Vara vanaf 1988 gepresenteerd door Peter Jan Rens. In jeans pak en met zijn onafscheidelijke gitaar op schoot in een of ander station prijkt Bart op de hoesfoto van zijn derde album “Café de la Gare” begeleid door onder andere Frank Michiels, Leo Caerts, Wim Claes en Kris Wauters. Bart schrijft het merendeel van de liedjes zelf of in samenwerking met Wim Claes, Jan Deglinne en Marc Lambin. De eerste single daaruit wordt het heerlijk countrygetinte Lieve dromer. In opdracht van Olivier Verhaeghe neemt Richard Drachman de productie voor zijn rekening. Bart aast allang niet meer op een plaats in de Vlaamse Top Tien. Hij krijgt méér dan voldoende airplay, treedt vaak op en voelt zich als een vrije vis in het al even vrije water. Hij vertaalt de hit Elle a les yeux revolver van de Franse chansonnier Marc Lavoine en zingt badend in een overvloed van galm Ogen van lood. Intussen mogen we dit nummer als een Hermanklassieker beschouwen, ook al is het nummer niet van zijn hand. Van zijn collega Marc Lambin, die een tijdje de spil was van de groep Biljarten na half negen, leent hij het nummer Z’is in mijn hoofd dat de volgende single wordt. In een poging om een publiek te bereiken dat geen albums koopt, wordt ook Mijn hart is nu van jou op single aan de man gebracht. Van Bart is intussen geweten dat hij graag een pintje lust. Hij schrijft vanuit die ervaring  Als ik drink.  ”Wat ik drink gaat naar mijn hoofd. Had ik niet mezelf beloofd dat ik me vandaag helder voelen zou? Is het slecht of is het goed? Ik ga te rade bij mijn bloed dat zegt: “Ik voel wel wat voor jou”.

Omdat Bart een enorme bewondering koestert voor Jean-Jacques Goldman die eerder al was doodgeknuffeld door Céline Dion gaat hij in 1997 toelating vragen om twaalf liedjes van hem te vertalen, wat resulteert in het album “De slag van mijn hart” geproduceerd door Olivier Verhaeghe en opgenomen in diens studio Private Live in Brussel. Aanvullende muzikanten zijn Gilbert Delsire, Siska Ducheyne, Phillippe Beaulieu, Gabrielle Page en Sylvain Godenne. Als eerste single wordt gekozen voor Als je morgen weggaat dat Goldman schreef voor Laurent Pagny die in Frankrijk met Si tu veux m’essayer een behoorlijke hit scoorde. Naar aanleiding van de release van het album zendt Eén de drieëntwintigste november een special rond Bart Herman uit. De negentiende december 1997 en de elfde april 1998 duikt Bart op in de rol van Pontios Pilatus in de musical “Jesus Christ Superstar” in Vorst Nationaal. Een jaar later levert Bart zijn vijfde album af “Hacienda” met daarop in texmexstijl liedjes als Blijf hier vannacht, gebaseerd op een Mexicaans studentenlied. Als eerste single hieruit is er het countrywalsje Ma. Dat levert mainstreammuziek op net zoals Zo lang als ik leef. Misschien mogen wij “Hacienda” tot zijn tot nu toe minst opgemerkte cd rekenen. Is zelfs niet op i-tunes te vinden, geraakte door de jaren heen een beetje verloren tussen de muzikale plooien. Bart heeft intussen zijn muzikale evenknie gevonden in de Nederlandse kleinkunstenaar van het eerste uur Dimitri Van Toren met wie hij op tournee gaat onder de vlag “Is liefde wel genoeg”, in het totaal goed voor zo’n honderdtwintig voorstellingen, en met wie hij in 2000 de single Kijk es in de spiegel opneemt. Hij is daarmee de drieëntwintigste september van dat jaar op de zevende plaats in de Vlaamse Top Tien terug te vinden. Met Dimitri was hij al te zien en te horen sinds 1998 in het theaterprogramma “De Komplete Kleinkunst Kollektie” samen met Miek en Roel en Miel Cools. Bart staat ook open voor de voorstellen van zijn collega’s. Wanneer Willy Sommers op aanraden van zijn producer Roland Verlooven bij Bart gaat aankloppen met de vraag of hij geen rist Franse hits wil vertalen voor zijn album “Alleen de liefde overwint”, gaat Bart meteen akkoord.

Van verbazing kijkt haast iedereen op wanneer hij de zevenentwintigste januari 2001 op één belandt in de Vlaamse Top Tien met Slaap mijn kind, van de eerste tot de laatste noot en woord van de hand van Bart in een productie van Francis Goya. Slaap mijn kind levert Bart in 2001 tijdens Zomerhit de trofee op van beste Nederlandstalig lied van dat jaar. Dat liedje wordt meteen toegevoegd aan het album “Bart Herman Verzameld” met daarop negentien van zijn meest bekende liedjes. Het is eveneneens te beluisteren op zijn zesde cd Ver Gezicht dat een jaar later in de rekken ligt. Intussen hadden de singles daaruit Herfst en Vergezicht café de revue gepasseerd. Herfst duikt heel even in de staart van de Vlaamse Top Tien op, maar is snel uit het zicht verdwenen. Bart ging voor dit album samenwerken met de Waalse gitarist Francis Goya die de meesten nog wel zullen kennen van zijn wereldhit Nostalgia. Francis brengt Bart qua arrangeurs in contact met bekende jongens zoals Ralp Benatar en Tars Lootens. Zowel Francis als Tars spelen mee op het album alsook Evert Verhees, Fabrice Mancini en Pierre Michaud, om er een paar te noemen. Het album staat bol van de ballads en het countrysfeertje is nooit ver uit de buurt. Naast Slaap mijn kind levert dit album alvast nog een Hermanklassieker op Mama, je hebt gisteren gehuild. Wanneer Bart in 2003 vierenveertig jaar op zijn levensteller ziet verschijnen, brengt hij het album “Bartstocht (langs route 44)” uit. Het wordt een overzicht van zijn levensweg tot dan toe, via liedjes als Gitana Maria en Regen die ook op single verschijnen. Francis Goya is als producer nergens meer te bespeuren, maar wel duikt Wim Schuer op in zijn verhaal daarbij geflankeerd door muzikanten zoals Mike Smeulders, Patrick Steenaerts, Geert Waegeman en Jan Hulsens. Het album straalt een warme en folky sfeer uit, al wordt er hier en daar stevig muziek gemaakt. Het bombastische, theatrale krijgt nergens nog een kans. In 2004 worden de fans verwend met de verzamelaar “De Singles” uitgebracht op het AMC Label. Al zijn singles zijn overzichtelijk te beluisteren op één album. Een deel van die singles waren tot dan toe nog moeilijk te vinden, tenzij jij een trouwe fan van het eerste uur was.

En dan slaat plots het noodlot toe. Bart moet noodgedwongen op de knieën. Bij hem wordt keelkanker vastgesteld. Het roken wordt van af dan streng verboden. Hij duikt een tijdje onder, maar probeert na een half jaar weer recht te kruipen, wat hem ook lukt. Hij gaat vooral live optreden. Samen met piano-en accordeonvirtuoos Mike Smeulders trekt hij langs de theaters met het programma ” Gele Rozen”, brengt hij een overzicht van zijn carrière tot dan toe in ” Vergezicht café” en is hij samen met Dimitri van Toren te zien in het programma “Ik heb het over jou”. In 2005 is er het album “Tuimelkruid” dat hij aan zijn ouders opdraagt met als begeleidende tekst: “Tijdens het schrijven van het Tuimelkruidverhaal werd mij plots het zwijgen opgelegd. Voor even maar, zo bleek, want ik mocht het afmaken”. Het album verschijnt op het Plansjee label en verdeeld door CNR. Producer Patrick Steenaerts is deze keer van dienst en er wordt ingeblikt in studio Audioworkx te Hoogeloon. Tekst en muziek worden door Bart zelf aangereikt met uitzondering van het liedje Ti Vorrei dat kortelings in een Napolitaanse schatkist als studentenlied was ontdekt en dat Bart dolgraag in het Wevelgems dialect vertolkt, én Zonder meer te mooi dat hij samen met Patrick Hamilton schrijft en dat ook meteen op single opduikt. Op de achtergrond horen wij de instrumentale inbreng van onder andere Nils De Caster, Wouter Berlaen, Cesar Janssens en Nico Schepers. Het album klinkt heel gevarieerd, voor de één daardoor boeiend, voor de ander mist het een hoorbare rode draad.  Bart is maar wat blij dat hij ondanks zijn gevecht met de kanker, mag blijven voortleven. In de zomer van 2005 mag hij zijn vocale kunsten vertonen op het Hogeschoolplein in Leuven tijdens “Marktrock”. Een jaar later treedt hij op tijdens “Houden Van” in het Antwerps Sportpaleis aan dez zijde van Margriet Hermans, Juul Kabas, Rocco Granata, Jean Walter, Lia Linda en Willy Sommers. Nog een jaar later zien en horen wij hem op Eén tijdens “Zo is er maar één” waar hij zijn versie laat horen van Blanche en zijn peird van Willem Vermandere. Zonder de hulp van wie dan ook schrijft Bart van de eerste tot de laatse strook al de liedjes voor zijn album “Schatterhand” met een duidelijke verwijzing naar Old Shatterhand uit de Winnetouverhalen van de Duitse westernauteur Karl May. Zowel de hoes als de inhoud van het album laten Bart op zijn country-best horen. Omdat je nu eenmaal singletjes op de markt moet brengen om de aandacht te blijven trekken en in de stiekeme hoop dat je toch in een of andere hitlijst zou kunnen aanbelanden, verschijnen Van de wijs, De zus van Godelieve en Winterslaap op single. De zus van Godelieve blaakt van speelsheid en had net zo goed door The Mavericks op plaat kunnen gezet worden, een knipoog naar de speelse Tex-Mexstijl. In de zomer van 2007 gaat Bart aan de slag tijdens het evenement “Song City”. Acht songsmeden, vier internationale en vier nationale,  worden een week lang opgesloten en moeten een rist liedjes schrijven met als enig doel de méést ultieme song neer te pennen. Songsmeden van dienst waren toen: Elliott Murphy, Garland Jeffreys, B.J. Scott, Wigbert, Milow en Bart Herman naar een idee van Luc Standaert die toen werkte voor de afdeling VRT Publishing.  De 29ste juni lieten zij in het park van het Egmontkasteel te Zottegem het beste van hun kunnen horen en tevens het eindresultaat.

In 2008 vraagt Radio 2 of Bart niet het gordellied wil schrijven en dat wordt Onderweg met jou dat hij als een duet zingt samen met Barbara Dex, ook al zo’n Vlaming die tuk is op country. Van zijn platenfirma Plansjee mag Bart voor zijn vijftigste verjaardag in 2009 het verzamelalbum Uit de mist samenstellen. Uit zijn oeuvre tot dan toe kiest hij zeventien liedjes met als bonustracks de akoestische versie van Ik ga dood aan jou én het daarnet genoemde gordellied Onderweg met jou. Bart schrijft in het bijhorend boekje dat hij dit album als een geschenk, een cadeau beschouwt, in de allereerste plaats een presentje aan zichzelf. Hij vindt ook dat hij de voorbije jaren de rock ‘n roll iets teveel uit het oog en het oor is verloren. Intussen is de mist opgetrokken en roept hij met luide stem ” hail hail rock and roll!” Hij haalde ook een aantal liedjes uit het vergeetboek vandaan, uit de mist zoals hij het zelf zegt, die niet altijd door de media werden gekoesterd, maar die hem na aan zijn hart liggen. Voor eeuwig en altijd, Pistols at dawn en Elite soldaat begonnen op die manier aan een tweede leven. Voor het theater broedde hij op de idee een nieuwe show te lanceren ” My Sun Selection”, een ode aan de jongens van het legendarische Sun Label in Memphis die hem sterk hebben beïnvloed: Jerry Lee Lewis, Johnny Cash, Carl Perkins, Elvis Presley… Als trekhaak voor die productie brengt hij een cover op de markt van Johnny Cash Guess Things Happen This Way, geschreven door Jack Clement. Hij blikte ook Great balls off fire van Jerry Lee Lewis in, maar merkt aan de reacties uit zijn kennissenkring dat Vlaanderen niet zit te wachten op covers van iconische klassiekers uit de Sunstudio. Daar hoor je af te blijven en dus beslist Herman die idee en dito cd maar op te bergen en in de kluis te houden tot een latere datum. Guess Things Happen This Way is wel als bonustrack terug te vinden op het daaropvolgend album “Vlinders, passie, stille tranen” met als opvallende tracks Mijn hart is nu van jou en Alleen vooruit.

In 2012 mag Bart terecht staan glunderen op het podium van het Casino Kursaal in Oostende wanneer zijn nummer Ik ga dood aan jou een ereplaats krijgt in de Eregalerij van Radio 2 en Sabam. Hij verneemt iets later dat hij in de editie van de “1000 klassiekers” van Radio 2 dat jaar met dat gelauwerde nummer op de vierentachtigste plaats is geëindigd. Hij is ook een beetje trots wanneer hij in interviews de aandacht kan vestigen op het feit dat hij ook voor anderen liedjes heeft geschreven: Wim Leys, Herbert Verhaeghe, De Romeo’s, Luc Steeno, Willy Sommers, Amaryllis Temmerman, Barbara Dex, Liliane Saint-Pierre, Dana Winner, Gene Thomas, Peter Van Laet, Stratovani, Davy Gilles, Edje Ska, Tatyana Storm. In een haast hoorbare stilte had hij zich al die tijd op die manier beziggehouden met een echte songwriter te zijn die zelfs voor de schlager zijn neus niet ophaalt. Dat merkten we maar al te goed wanneer Sergio in 2013 onverwacht een hit scoorde met het door Bart geschreven Je eigen leven. Twee jaar eerder had hij ter nagedachtenis aan het overlijden van wielrenner Frank Vandenbroucke het nummer Lied van de sterren opgenomen in een productie van Wim Claes samen met Franks vriend Nico Mattan. Het nummer deed menigeen de wenkbrauwen fronsen, maar Bart Herman bleef onverwijld achter die keuze staan en maakte er ook een Franse versie van Chanson des étoiles. In 2012 is er nog eens een volledig nieuw album “Drie akkoorden en de waarheid”, deze keer op het door Bart intussen zelf opgerichte Matador label in een productie van de Nederlandse producer Gabriël Peeters en opgenomen in Studio Uncle Gave’s in Eindhoven. De titel van het album geeft  aan dat dit eenvoudige, simpele liedjes zijn die door een gewone muzikant op zijn gewone gitaar makkelijk gespeeld en gezongen kunnen worden. Muzikale steun is er deze keer van Bart Jan Baartmans, Joost van Es, Lesley van der Aa en The Charles Bouquet Horns. Bart schrijft ook deze keer, met hier en daar de steun van Patrick Hamilton, al de nummers zelf. De plaat klinkt alsof ze in Nashville werd ingeblikt, zeker het nummer Senorita Zita, al gaat onze absolute voorkeur uit naar songs zoals Friends forever en Vader die zeker tot de mooiste mogen gerekend worden die Bart ooit geschreven heeft.

Op het einde van de maand oktober 2013 verrast Bart Herman ons met de single Man in de spiegel die hij samen met de Nederlandse groep De 3J’s opnam. Tussen hen en het trio was stilaan een goede band gegroeid die haast moest uitmonden in een samenwerking. In een persbericht meldde Bart daarover: “Voor mij is het een hele eer dat ik met de 3J’s een nummer heb kunnen opnemen. Ik ken natuurlijk hun muziek en kan je zeggen dat wat zij maken van een uitzonderlijke waarde is. Geloofwaardige teksten en melodieën zijn hun handelsmerk en dat is iets dat ons bindt. Wij hebben twee jaar geleden samen een showcase gedaan. Het klikte zodanig goed dat deze Man in de spiegel de uitloper is geworden van een mooie vriendschap en samenwerking.” Man in de spiegel staat trouwens  ook op het album “Dichter bij de horizon” dat van de 3J’s de achtste november 2013 in België en Nederland op de markt kwam.  De zevende februari 2014 is dat nummer ook te horen op het nieuwe album van Bart “Bartje zoekt het geluk”. Die titel heeft hij ontleend aan de kinderboekenreeks van de Nederlandse auteur Anne de Vries. Hiermee geeft Bart aan dat hij een optimist is, die zeker niet wil kankeren, zeker niet de zwarte kant van het leven graag opzoekt. Over dementerende ouderen schrijft hij in het liedje Mama, moeke, ma en dé West-Vlaamse uitdrukking bij uitstek ‘t Zwin deur de bjetten (gebruikt als je op een wilde manier de bloemetjes graag buitenzet) vereeuwigt hij in het gelijknamige liedje. Dit album neemt Bart ook deze keer op met de Nederlandse producer Gabriël Peeters in “Studio Uncle Gabe’s” in Eindhoven. Een speciale dank gaat uit naar onder andere Kris Kristofferson, John Steinbeck, Tony Soprano en Liesbeth Meert die hem tijdens het schrijven geïnspireerd hebben. Dit album levert Bart ook ‘n bescheiden hit op en een meezinger eerste klas. De 23ste augustus 2014 staat hij op vijf genoteerd in de Vlaamse Top Tien met Bartje (is een leuke naam)

Als publiekslieveling van menige culturele centra start Bart vanaf twintig september 2014 met zijn theatershow “Bart zoekt het geluk”. Naast oude nummers, zingt hij ook een rist liedjes uit zijn recente gelijknamige cd. Hij treedt op met een vierkoppige bezetting: mandoline, piano, accordeon en percussie. Als vanouds tokkelt hijzelf op de gitaar. In zijn achterhoofd speelt mee dat op dat moment Sergio op één staat in de Vlaamse hitlijsten met het door Bart geschreven Alleen bij jou, voor Sergio de eerste nummer één in zijn carrière. Intussen verschijnt de vierde oktober 2014 Zusterliefde op single en de zeventiende januari 2015 Mama, moeke, ma. Deze keer blijven de hitlijsten buiten bereik. Hij verrast de fans op Valentijnsdag, de veertiende februari 2015, met het honderd procent countrygetinte Den 1ste bieper.

tekst en research: Marc Brillouet

© 2015 Daisy Lane & Marc Brillouet