Bart Kaëll

Geplaatst in Artiesten

Dertig jaar op de planken staan en hits scoren alsof je op het hoogtepunt van je carrière staat, dat is een korte schets van de loopbaan van Bart, want we moeten toegeven dat Kaëll nog altijd stevig in zijn hitschoenen staat. Met zijn single Onder de blote hemel, een cover van Voulez-vous danser grand-mère van Lina Margy, die daar in 1946 een hit mee had en dat in de jaren tachtig in Frankrijk een meezinger werd in de versie van Chantal Goya, geraakte hij in de maand mei van 2013 vlot tot in de Vlaamse Top Tien en was daarmee een tijdlang haast dagelijks te zien op Ment TV. Het nummer stond niet voor niets als eerste strook op zijn dubbele cd “Bart Kaëll Dertig”, waarmee hij zijn dertigjarige carrière in de bloemen wilde zetten met in het totaal dertig liedjes: tien gloednieuwe en twintig van zijn grootste hits, uitgebracht op het label Vlaamse Sterren, verdeeld door CNR Music Belgium. Op de bijbehorende hoes lezen wij: “In 2013 viert de eeuwig jonge Bart Kaëll zijn 30-jarige carrière. Omdat hij boordevol energie zit, componeert en schrijft hij volop teksten om nog een lang vervolg te schrijven aan zijn leven vol muziek.” Voor de nieuwe liedjes op dit album ging Bart aankloppen bij Patrick Vandewattijne, Ben Findon en Benito Di Paula. Hij covert Love really hurts without you van Billy Ocean in Met z’n tweetjes en Ein Mädchen für immer van Peter Orloff in Het leven is zalig. Een hit scoorde hij meteen met Kap’tein, een bewerking van Kaptein (Span die seile) van Kurt Darren, een liedje dat Bart ontdekte op het album “Uit die diepte van my hart” van deze Zuid-Afrikaanse zanger.

Barts levensavontuur begint de tweede augustus 1960 in Oudenaarde. Toen heette hij nog gewoon Bart Gijselinck. Hij woonde samen met zijn ouders in Ename, een deelgemeente van Oudenaarde aan de Schelde in de Vlaamse Ardennen. Bart heeft een zus die drie jaar ouder is dan hij en een broer die vier jaar voorop ligt. Papa Gijselinck is stukadoor, fysiek een niet te onderschatten beroep. Tijdens de vakanties mag Bart af en toe mee om wat bij te klussen. Een opvolger zit er in Bart niet in. Mama werkt eerst vijftien jaar lang bij een notaris en nadien als secretaresse bij de Kamer van Handel en Nijverheid in Oudenaarde. Wanneer papa na zijn job thuiskomt, geniet hij graag van de stilte. Zelfs tijdens het eten wordt er niet gepraat, iets wat Bart achteraf bekeken tijdens zijn jeugdjaren toch wel gemist heeft. Dus muziek klonk er ook niet zo vaak. Gelukkig was oma er. Daar trok Bart de woensdagnamiddag en vooral tijdens de vakantieperiodes naartoe omdat mama buitenshuis moest gaan werken. Oma maakte voor Bart van wol pruiken na zodat hij, ook al was hij nog maar een jochie van een jaar of vier, The Beatles kon imiteren. Het is op de radio van oma dat hij een hele rist liedjes oppikt. Later zal Bart nooit gaan dwepen met artiesten, hij is nog steeds een liedjesman. Als hij toch iemand moet aanduiden waarmee hij hoog oploopt, dan is dat met de Franse chansonnier Gilbert Bécaud. Als er in die tijd dan toch platen en cd’s werden gekocht, dan koos Bart voor het repertoire van Tom Jones, Barry White en 10cc en vooral dan hun hit I’m not in love. Over zijn studietijd is Bart vrij bondig. Hij begint bij de nonnetjes in Ename om vanaf het vijfde studiejaar naar het college in Oudenaarde te trekken, waar hij na zijn lagere school overstapt naar de afdeling wetenschappelijke B. Dit ligt Bart helemaal niet, hij is geen bètatype. Hij is eerder artistiek aangelegd en dus mag hij vanaf zijn zestiende naar de plastische afdeling in het Sint-Lucasinstituut in Gent. Zodra die middelbare schoolopleiding erop zit, wil Bart verder in de muzikale richting en slaagt er op zijn negentiende in, na een strenge toelatingsproef, voort te studeren aan het Herman Teirlinck Instituut in Antwerpen en leert daar de broodnodige knepen van het showbizzvak. Hij volgt de richting kleinkunst en theater omdat hij koste wat het kost zanger wil worden. Hij bekeek het ook technisch, als een echt vak. Zijn ouders hadden zo hun twijfels, maar aanschouwen het voorzichtig van op een verstandige afstand.

Via Het Laatste Nieuws en Joepie belandt Bart na zijn studies vrij snel aan de Vlaamse kust, waar hij terechtkomt bij de shows georganiseerd door de Nationale Loterij en leert op die manier de presentator van dienst, Luc Appermont, beter kennen. Bart kan als jobstudent aan het werk als animator en rolt op die manier de showbizz binnen. Dankzij Luc mag hij in 1982 deelnemen aan de “Baccarabeker” in het Casino van Middelkerke. Luc coacht de Limburgse ploeg, waarin naast Bart ook Daniël David en de meidengroep La Dolce Vita zitten. Tot groot jolijt van die Limburgse bende gaan zij dat jaar met de overwinning lopen. Bart krijgt daarnaast de prijs van het publiek toegewezen. Bart zong twee Franse liedjes van Michel Delpech, waaronder Chez Laurette. Een tijd later gaat Bart verplicht onder de wapens en beslist meteen na het afzwaaien door te reizen naar Parijs, want hij droomde ervan bij onze zuiderburen een carrière op te bouwen. Van kennissen bij de RTBF had hij een adressenlijstje gekregen met daarop de namen van enkele producers en platenfirma’s in de Franse hoofdstad. Hij huist daar in een studentenhome en schrijft zich in bij “Le Petit Conservatoire de Mireille”. Bart begint dan al te twijfelen omdat zijn dromen groter bleken dan de realiteit. Na enkele maanden keert hij naar Vlaanderen terug omdat hij in Parijs het bericht had ontvangen dat hij geselecteerd was voor deelname aan “Eurosong”. Er werden drie voorrondes georganiseerd, Bart kwam met het door hemzelf geschreven Symfonie in de tweede terecht samen met Gene Summer en Wim De Craene. Bart belandde in de finale in het gezelschap van Sofie, Wim De Craene, Yvette Ravell, Espresso, Marina Marcia en Pas de Deux, die met Rendez-vous naar het Eurovisiesongfestival in München mogen, waar zij op de achttiende plaats eindigen. Corinne Hermès gaat voor Luxemburg met de overwinning aan de haal dankzij haar liedje Si la vie est cadeau. Bart had zich voorgenomen dat, mocht “Eurosong” tegenvallen, hij meteen terug naar Parijs zou keren, maar er was plots zoveel vraag naar optredens dat hij wijselijk besloot het zekere voor het onzekere te kiezen. Stan Verbeeck van platenfirma Monopole haalt Bart over om Symfonie op single uit te brengen, maar de belangstelling daarrond was vlug verdwenen. Die samenwerking is van korte duur, want Bart stapt over naar platenfirma Carrère en krijgt daar Eddy Luyckx als producer toegewezen, die hem een liedje van Charles McLoughlin laat opnemen: Hello it’s me met op de B-kant Hallo dag Bart. In 1984 produceert Eddy samen met Bart Ze zeggen, geschreven door Pino Marchese en Bart zelf. De negende juni staat dat plaatje op zeven in de Vlaamse Top Tien. Bart moet nog altijd lachen als hij terugdenkt aan zijn single Snel rijen is zo dom als snel vrijen. Hij noemt het nu met de nodige afstand jeugdzonden. In 1984 krijgt hij tijdens Radio 2 “Zomerhit” de prijs van “Beste Solodebuut”. Vanuit Frankrijk attendeert de manager van Riccardo Cocciante hem op het nummer Lui sur son île, dat Bart vertaalt als Op mijn eiland, dat vooral op radio vaak gedraaid wordt. Bart heeft op dat moment een onderkomen gevonden bij Johnny Hoes, die wil dat hij het liedje opnieuw inzingt en dat er een ander koortje aan te pas komt. In 1985 wordt het in de Vlaamse Top Tieneen bescheiden hit.

Omdat Bart blijft zoeken, gaat hij dat jaar van start met de Nederlandse producer Peter Schön, bekend van zijn producties voor The Dolly Dots, Marco Borsato en Anita Meyer, die vindt dat Bart in het Engels moet zingen. Dat wordt een liedje van de heren Van Passel en Peter Schön zelf: It starts with a kiss. Ook deze keer blijft de echte respons achterwege. Het door hemzelf geschreven Een vogel ver van huis en het in 1986 in het Frans opgenomen Pourquoi t’oublies pas zijn vergeefse pogingen. Maar Bart houdt vol en scoort in 1986 met het samen met Penny Els, Els Van den Abbeele, geschreven meezingertje La Mamadora. Aanvankelijk heette het La Matadora, maar dat werd te ingewikkeld. Zij trekken eerst naar Parijs, waar Bart in een peperdure productie een Franse versie inblikt. Hij had een geldschieter gevonden die het wel wilde bekostigen. Omdat de platenfirma wil dat Bart in Parijs komt wonen om de plaat te promoten, aarzelt hij weer en keert naar Vlaanderen terug. Hier wordt de productie onder handen genomen door Francis Goya, die op de plaat ook de gitaar bespeelt. De achtentwintigste juni 1986 staat Bart ermee op de eerste plaats in de Vlaamse Top Tien. Ook de opvolger L’amore datomi doet het in die Vlaamse hitlijst niet onaardig.

In 1987 worden door de VRT elf kandidaten uitgenodigd om deel te nemen aan “Eurosong”, ook Bart! De finale wordt door Liliane Saint-Pierre gewonnen met Soldiers of love, maar Bart houdt een fijne herinnering over aan deze selectie voor het Eurovisiesongfestival, want hij eindigt in de finale op de tweede plaats met het door hem samen met Hubert Hugo geschreven liedje Carrousel. De elfde april van dat jaar staat hij in de Vlaamse Top Tien met dat liedje helemaal bovenaan. Bart is intussen verhuisd naar platenfirma EMI, waar hij liedjes krijgt aangeboden die geschreven werden door Bob Leverman, beter bekend als Robert Long. Met Amor amor laat Bart in 1987 duidelijk van zich horen, maar een echt grote hit wordt het singletje niet. Het jaar nadien neemt Bart van diezelfde Long het liedje Geloof in jezelf op. Met een vierde plaats in de Vlaamse Top Tien is Bart best tevreden, maar hij weet dat hij beter kan, veel beter. Hij gaat heel nauw samenwerken met producer Roland Verlooven, bekend van zijn producties met Willy Sommers, Margriet Hermans en Clouseau, om er een paar te noemen. In 1989 veroorzaakt dat voor hem een grote ommekeer, te beginnen met De Marie-Louise, dat Roland speciaal voor hem had geschreven. Aan dat liedje is nog een apart verhaal verbonden. Het album was klaar toen zij vaststelden dat er nog een nummer ontbrak, want contractueel moesten er twaalf liedjes op de cd staan. Op vraag van Bart schrijft Roland nog snel een nieuw liedje in de stijl van Malle Babbe van Rob de Nijs én met in zijn achterhoofd dat het een wals moet zijn die het publiek kan meezingen. De dag nadien trekken zij naar Studio Impuls, waar zij samen met technici Wouter Van Belle en Peter Bulkens het liedje inblikken en afwerken. De Marie-Louise levert Bart zijn eerste gouden plaat op, de zestiende december 1989 een vierde plaats in de Vlaamse Top Tien, een eenentwintigste stek in de Top Dertig de derde februari 1990 en eeuwige roem in Vlaanderen. Op zoek naar een ijzersterk nummer kwam Roland iets eerder op de proppen met Les gondoles à Venise, in Frankrijk een dijk van een hit geweest voor het zingende echtpaar Sheila et Ringo en door Paul De Schepper vertaald als Duizend terrassen in Rome. Die keuze is sterk, want de veertiende april 1990 stoot Bart door naar de tweede plaats in de Vlaamse hitlijst en noteert hij de vijfde mei een twaalfde plaats in de Top Dertig.  In de maand december van 1989 wordt zijn album “Bart Kaëll” uitgebracht, goed voor platina!

Raar maar waar, na deze cd gaat Bart met een andere producer werken. Roland wilde rusten en uitblazen. Voor VTM presenteert Bart de “Mini Playbackshow”, in Nederland gepresenteerd door Henny Huisman, waarin hijzelf telkens een kinderliedje zong. Van de hand van de Nederlandse producer Hans van Eijck op tekst van Herman Pieter de Boer neemt hij het liedje Zeil je voor het eerst op. Over een megahit gesproken. Van Eijck zou ook songs schrijven voor Helmut Lotti, Marco Borsato en Danny de Munk. In de Ultra Top Top Vijftig klimt Bart de achtste september 1990 met dat nummer naar de tweede plaats, zijn grootste hit ooit. In de Vlaamse Top Tien stond hij de achtentwintigste juli al op één. In de Reel Sound Studio en in Studio Arnold Mühren in Nederland gaat Bart het album “Gewoon omdat ik van je hou” inblikken. Dertien liedjes in het totaal. Qua teksten wordt er geschreven door Johan Verminnen, Bart Kaëll zelf, Herman Pieter de Boer, Bart Van den Bossche en Paul De Schepper. Het album levert nog vier singles op: Ik wil niet dat je gaat, Love me forever, Mooi om te zien en Isabelle. Love me forever en Mooi om te zien worden in de loop van 1991 telkens een nummer één in de Vlaamse Top Tien. Datzelfde jaar brengt hij in samenwerking met Radio 2 het Gordellied Ik gordel nooit zonder jou op de markt. Het album “Gewoon omdat ik van jou” gaat zo’n dertigduizend keer over de toonbank, goed voor platina. Van zijn platenfirma BMG/Ariola krijgt hij een speciale award omdat hij, sinds hij bij hen in 1989 onderdak had gevonden, al meer dan honderdduizend elpees en cd’s heeft verkocht.

Hij zal voor BMG nog één album inblikken en wel “In Kleur”, in 1992 geproduceerd door Bert Candries en opgenomen in Studio Impuls. Het is deze keer de Nederlandse schrijver Ellert Driessen die een drietal liedjes aanreikt en voorts nummers van Bart Kaëll, die hij samen met Bart Van den Bossche, Johan Verminnen en Paul De Schepper schrijft. Als voorbode van het album is er de single Papa ik kan zingen, goed voor een tweede plaats in de Vlaamse hitlijsten. Bart had intussen ook zijn handen vol met het presenteren van de populaire “Soundmixshow” bij VTM. Hij zal dat tien jaar volhouden tot hij op zijn veertigste te horen krijgt dat hij bedankt wordt voor bewezen diensten. VTM wil in 2000 verjongen en Bart krijgt het nakijken. Hij voelt zich afgeschreven.

Maar goed, we keren terug naar 1993 wanneer hij zijn muzikale avontuur bij platenfirma BMG afrondt en overstapt naar Sony/Columbia. Op dit label presenteert hij in een productie van Bert Candries dat jaar de cd “Dicht bij jou”, opgenomen in de bekende Galaxy Studio in Mol met aan de knoppen Wilfried Van Baelen. Op het album een rist nieuwe nummers geschreven door Bart samen met Penny Els, Marius Degeest, Mark Lambin en Johan Verminnen. Het reggaegetinte Mooi weer vandaag wordt als single gereleaset, waarmee Bart de negenentwintigste juli van dat jaar de eerste plaats in de Vlaamse Top Tien inpalmt, wat hij iets later overdoet met de single Ik neem je in mijn armen en de ballade Moeder. In 1994 wordt er teruggeblikt op de cd “Het beste van Bart Kaëll”, twintig hits waar de fans tomeloos van kunnen genieten. Datzelfde jaar volgt Bart Kaëll bij VTM Walter Capiau op als presentator van het razend populaire “Rad van Fortuin”. Bart zal dit programma blijven presenteren tot in 1997.

Bart, die het theaterbureau van Piet Roelen als thuishaven heeft en in 1992 het duet Gek op haar had opgenomen met Roelens poulain Helmut Lotti, gaat vanaf 1995 samenwerken met een goede vriend van Piet, de Nederlandse producer Peter Koelewijn, die ook een stevige hand zal krijgen in de succesvolle cd-reeks “Lotti Goes Classic”. In een overgangsfase wordt zijn album “Nooit meer alleen” deels door Bert Candries en deels door Peter geproduceerd. De hoogst genoteerde single hieruit wordt het zomerse Samen in de zon op een tekst van Frank Dingenen, de eenentwintigste juli goed voor een tweede plaats in de Vlaamse Top Tien. De hit Right back where we started from van Maxine Nightingale, geschreven door J. Vincent Edwards, vertaalt Penny Els als Een, twee, drie. In 1997 is er het album “Dag en Nacht” met op de Dag-cd tien liedjes en op de Nacht-cd drie. Qua productie wordt het wat sleutelen en puzzelen, want die opdracht wordt verdeeld over Fonny De Wulf, Phil Sterman en Peter Koelewijn. Er wordt in ons land opgenomen in de Foco Studio in Waasmunster, in de Sterman & Cook Studio in Damme en in de Fendal Sound Studio in Nederland. In het boekje dat bij de cd hoort, schrijft Bart: “Honderd hoge bergen zijn toch te klein voor mij, niets zal me tegenhouden, want jij bent mijn ster en die leidt mij van ver!” Samen met de Nederlandse zangeres Glennis Grace zingt hij Eenzaam zonder jou als duet. Voor de Vlaamse markt neemt hij dat nummer opnieuw op, deze keer samen met Lisa del Bo. Die versie met haar staat de achttiende februari 1998 op één in de Vlaamse Top Tien. De singles Stapelgek op jou, Een nieuw begin en Ik leg de sleutel op de mat geraken wel tot in de Vlaamse hitlijsten, maar kunnen zich niet meten met zijn voorgaande hits. Wel mogen we het liedje Heb jij een vuurtje voor mij niet vergeten, dat geschreven werd door Han Kooreneef, die ontiegelijk veel voor Marco Borsato zou schrijven, en dat bijvoorbeeld door Radio 2 vaak gedraaid werd, dus gerust een radiohitje genoemd mag worden. De negentiende december zendt VTM de special “Varen tussen Noord en Zuid” uit. Dat is ook de titel van zijn nieuwste cd. Bart is maar weer eens van platenfirma gewisseld en heeft onderdak gevonden bij Play That Beat, die al garant hadden gestaan voor het succes van Get Ready en voor Mama’s Jasje. Zij koppelen Bart opnieuw aan zijn vroegere producer Roland Verlooven, die opnieuw in Studio Impuls gaat opnemen. Charles Aznavour wordt vertaald, net als Roger Whittaker, John Denver, Sailor en zelfs Boney M. De zee en het varen op zee staan centraal in dit album, dat frisser dan fris klinkt. Maar de echte hits blijven uit, ook al wordt een vertaling van de Freddy Quinnhit Junge komm bald wieder als eerste single uitgebracht. In 1999 treedt Bart heel veel op in het raam van 15 jaar Bart Kaëll met in de nasleep daarvan het album “15 jaar”.

In 2000, en dat valt hem zwaar op de maag, moet hij verwerken dat Kürt Rogiers hem zal vervangen als presentator van de “VTM Soundmixshow”. Bart voelt zich, zoals we al eerder schreven, uitgerangeerd, maar hij verliest de moed niet, al heeft hij zware twijfels over de liedjes die hij moet opnemen. Hij wordt door Play That Beat eerst gekoppeld aan de Nederlandse fluitiste Berdien Stenberg met bewerkingen van bekende klassieke liedjes – Helmut Lotti en zijn “Classics” zijn niet ver uit de buurt – maar dat project wordt afgeblazen en Bart wordt aan Vanessa Chinitor gekoppeld. Het is pokeren wat de keuze van de liedjes op het album “Costa Romantica” betreft. Het is John Terra die zich over de productie ontfermt. Er wordt deze keer in de studio’s The Groove en Galaxy opgenomen. Het eindresultaat zijn covers van onder meer Comme j’ai toujours envie d’aimer, dat als eerste single in de markt wordt gezet, gevolgd door de liedjes I got you babe van Sonny and Cher en Weer naar zee, een cover van een Griekse evergreen. Voor deze gelegenheid zingen Bart en Vanessa niet alleen in het Nederlands, maar ook in het Engels en het Frans. Achteraf bekeken is Bart niet tevreden over het resultaat en had hij dit album als project liever overgeslagen. Een regelrechte hit in het programma “Tien om te Zien” tijdens de zomer van 2002 is het superzomerse nummer Beetje bij beetje, dat ook een hitje wordt bij Radio 2. Het nummer heeft zo’n latinogehalte dat Belle Perez de Spaanse tekst schrijft en Bart blikt het in als Poco a poco. Hij staat dan op stal bij platenfirma CNR. In 2004 rondt hij het jaar af met optredens tijdens de “Caals & Van Vooren Winterrevue” met onder meer Wendy Van Wanten.

Op zoek naar de geschikte producer komt Bart in 2006 terecht bij de man die hem perfect aanvoelt, Patrick Vandewattijne, die intussen dankzij zijn aanpak Laura Lynn tot schlagerkoningin van Vlaanderen heeft gekroond. Bart schrijft zowel tekst als muziek voor zijn bescheiden terugkeer in de Vlaamse Top Tien met het nummer ‘t Is volle maan vannacht. Bart gaat voluit voor de polonaise en het meezingen. Hij krijgt van Radio 2 tijdens “Zomerhit” van dat jaar de speciale prijs “Vlaams Ambiancemaker”. De dertigste en eenendertigste maart en de eerste april van 2007 staat hij samen met Benny Neyman en Dennie Christian de longen uit zijn lijf te zingen tijdens het “Schagerfestival” in de Ethias Arena van Hasselt. Daar zal hij vijf jaar later opnieuw staan, deze keer geflankeerd door onder anderen Frans Bauer en Dana Winner. De Antwerpse Zuiderkroon wordt in 2008 het decor van de vieringen “25 jaar Bart Kaëll” met een groots concert. Platenbaas Patrick Busschots weet hem over de streep te trekken een platencontract te tekenen bij zijn firma ARS. Dat wordt niet alleen gevierd met de dubbelaar “Het beste van Bart Kaëll – 25 jaar hits”, goed voor veertig megasuccessen. Om dit album aan de pers voor te stellen, stapt hij te voet van Leuven naar Scherpenheuvel. Op dat album ook zijn gloednieuwe nummer één in de zomer van 2008 Dansen in Bahia, geschreven door Peter Keereman in een productie van Patrick Hamilton. De zongebruinde latinogetinte Kaëll is terug van weggeweest. Waar alleen maar zijn intieme vrienden van op de hoogte zijn, is dat Bart met een depressie kampt en daarvoor psychologische hulp gaat opzoeken. Hij kampt met angst- en huilbuien, maar trekt zich op aan zijn optredens. Hij weet wel dat hij stilaan wat gas moet terugnemen, aanvaarden dat hij een jaartje ouder wordt en dat succes niet vanzelfsprekend is. Tevreden zijn met iets minder, is ook al gek en hectisch genoeg. In het programma “Reyers laat” zal hij in de maand mei van 2013 zonder omwegen toegeven dat hij na die depressie bewuster is gaan leven en veel gelukkiger is geworden. In 2009 probeert Bart een gooi naar de Vlaamse hitlijsten met een cover van Donder en bliksem van Guus Meeuwis, maar die poging kon beter! Hij is erg blij dat hij de drieëntwintigste april van dat jaar in het Sportpaleis van Antwerpen op de affiche van “Houden Van… Griffel Rock” staat met naast hem Vader Abraham, Nicole en Hugo, Micha Marah en Jelle Cleymans.

Een lekkerbek als hij is en culinair degelijk onderlegd, waagt Bart zijn kansen als hobbykok in 2010 in het populaire VTM-programma “Masterchef”. In de spannende finale neemt Bart het op tegen Axel Daeseleire en Sabine Appelmans, die uiteindelijk als keukenprinses met de eer mag gaan lopen. Bart trakteert zichzelf en zijn fans op een nieuw album “Hallo, hier ben ik”. Bart schrijft samen met producer Phil Sterman het merendeel van de liedjes en covert daarnaast Hello good morning van Nick MacKenzie en Ich würd’ es wieder tun van Udo Jürgens. Een wat opmerkelijke mix en ergens toch weer een zoektocht naar de juiste hit. De negentiende juni 2010 staat Bart in de Vlaamse Top Tien op twee met het door hem en Henk Van Broekhoven geschreven liedje Hallo goeiemorgen, de eerdergenoemde cover van Hello good morning. Ook goedemorgen wordt er door de goegemeente in Vlaanderen gezongen wanneer zij de eerste juli 2012 in Het Laatste Nieuws verneemt dat sinds jaren Luc Appermont en Bart een koppel vormen. Al die jaren bleef dit een goed bewaard geheim omdat de journalisten er nooit naar vroegen, reageerden beiden. Jarenlang hadden zij er alles aan gedaan om hun relatie verborgen te houden en om zich toch maar niet te hoeven outen. De jaren voordien koketteren beiden elk apart met hun zogeheten vriendinnetjes, maar dat is maar voor de schijn. In 1994 staat er in de Wie is Wie in Vlaanderen bij Luc “houdt van Bart Kaëll” vermeld en bij Bart “houdt van Luc Appermont”. Maar in de pers wordt hier unaniem geen gevolg aan gegeven. De Vlaamse pers blijft keurig en braaf. De negenentwintigste mei 2013 zijn Bart en Luc bij VTM samen de eregasten in “Manneke Paul” van Paul de Leeuw. Het is de allereerste keer dat Vlaanderen hen als koppel op het scherm ziet en dat zij ongedwongen over hun relatie praten.

Samen met Bart Herman schrijft Kaëll in 2010 in zijn bekende meewiegende zeemansstijl, om het kind een naam te geven, Mee met de wind. Eerlijk gezegd had zijn platenfirma er meer van verwacht, want de wind is niet krachtig genoeg om het liedje verder te loodsen dan een vijfde plaats in de Vlaamse hitlijsten. Niet getreurd, een nieuwe plaat, een nieuwe kans, en dat wordt de single Elke dag een beetje mooier, getekend Bart Kaëll met als bekroning een derde plaats in de Top Tien. Ook een derde plaats wordt toebedeeld aan de opvolger, het hupse en speelse Beetje gek, ook deze keer een eigen creatie van de heer Kaëll. De meeste van deze liedjes staan verzameld op zijn album “Hallo hier ben ik”, dat in 2011 op het label Vlaamse Sterren, een sublabel van CNR, wordt verdeeld. ARS is intussen uit het zicht verdwenen, maar producer Phil Sterman blijft aan het roer. In Zuid-Afrika stoot Bart, zoals u aan het begin van deze bio al kon leren, op het Afrikaanse liedje Kaptein (Span die seile) van Kurt Darren, dat als Kap’tein op tekst van Bart en bewerkt door Phil de achtentwintigste april 2012 op één in de Vlaamse Top Tien piekt. Geheel onverwachts komt hij nadien op de proppen met een bewerking van Sous le ciel de Paris, dat hij als Onder de blauwe lucht van Parijs in duet met Mieke zingt. Het nummer wordt geproduceerd door de man van Mieke, Marc De Coen. De videoclip is vaak te zien op Ment TV, maar wordt geen hit. Dat is wel het geval met Onder de blote hemel, een wat ondeugende bewerking door Bart van de Franse evergreen Voulez-vous danser grand-mère. Deze keer bereikt hij nog maar eens de derde plaats in de Vlaamse Top Tien van het voorjaar 2013. In de maand augustus klimt hij eveneens naar drie, deze keer met Met z’n tweetjes, een vertaling van Love really hurts without you van Billy Ocean.

In 2014 brengt hij ‘t Is te vroeg uit, een nummer dat hij samen met Patrick Vandewattijne schrijft, maar zonder stof te doen opwaaien in de Vlaamse Top Tien. Dat doet hij enkele maanden later wel met het door hemzelf geschreven Het is feest!, goed voor een tweede plek de achtentwintigste juni van dat jaar. In de loop van de maand mei 2015 staat Bart op zeven in de Vlaamse Top Vijftig met Zeg hallo, een verrassende cover van Say hello van The Sol, een Amerikaanse hiphop-artiest. De single doet het uiteindelijk minder goed dan aanvankelijk verwacht. Woensdag de 24ste juni 2015 wordt in het gezelschap van Will Tura tijdens een persconferentie in Blankenberge de cd “Vlaanderen zingt Tura” voorgesteld. Bart bewerkt voor dit album M’n winterroosje, een van de bekendste Turaklassiekers. De eerste december 2015 lanceert Bart de single Chez Laurette die hij opdraagt aan zijn partner Luc Appermont. In het Eén programma “Het Huis” waarin Luc als centrale gast verrast werd door de plotse aanwezigheid van Bart, zong die speciaal voor Luc aan het kampvuur, zichzelf begeleidend op de piano, Chez Laurette van Michel Delpech. Op dat fragment kwamen erg veel reacties. Voor Bart is het liedje niet nieuw, want hij zong het al in 1982 tijdens zijn deelname aan de “Baccarabeker”. Hij zette het eerder ook al op plaat in een vertaling van Johan Verminnen. Op de nieuwe singleversie houdt Bart het sober: hij, zijn stem en zijn piano. De opbrengst gaat naar de Music for Life-actie van Studio Brussel. “Het hoeft niet altijd De Marie Louise te zijn“, voegt Bart er lachend aan toe!

Eind mei 2016 lanceert Bart een Frans liedje met een Nederlandstalige tekst, C’est si bon. Hij heeft zowel de tekst als de muziek hiervan zelf geschreven. Zaterdag de 28ste mei stelde hij het in avant-première voor in het programma De Zoete Inval op Radio 2. Bart liet toen weten dat zijn 82-jarige moeder in ieder geval een grote fan is van zijn nieuwe zomersingle.

Het heeft vier jaar geduurd, maar eindelijk is het zover. De 17de maart 2017 brengt Bart op het Sony-label een nieuw album op de markt “In ‘t nieuw”. Hij stelt deze in primieur voor in “Centrum De Ronde van Vlaanderen” in zijn geboortestad Oudenaarde, een plek die hem na aan zijn hart ligt. Als rode loper bracht Bart de 28ste januari 2017 al de door hemzelf, samen met Filip Martens, geschreven single Ik kan het niet geloven uit. Op dit nieuwe album enkele akoestische songs waarmee Bart terug wil keren naar de essentie zoals onder meer ook te horen op het recente album van Justin Bieber. Als meest opvallend nummer noteren we Peizde nog aan mij?, gezongen in het Oudenaardse dialect en opgedragen aan Barts eerste liefde “Zij was wel degelijk een meisje”, aldus Bart, “en woont momenteel in Dubai. Ooit zal ze het wel te horen krijgen!”

tekst en research: Marc Brillouet

© 2016 Daisy Lane & Marc