Bart Peeters

Geplaatst in Artiesten

Over een creatieve duizendpoot schrijven, is geen gemakkelijke opgave, want zo’n verhaal kan diverse kanten uit. Iets over Bart Peeters neerpennen, is eerst en vooral een keuze maken. In dit overzicht beperken wij ons dan ook tot zijn muzikale prestaties, want aan zijn avontuur met The Radios besteden wij op onze site een aparte bijdrage. Wij belichten in dit overzicht uitsluitend zijn solo zangcarrière.

 

Bart werd de dertigste november 1959 in Mortsel geboren. Hij weet van zijn ouders dat hij niet de mooiste baby op aarde was. Iets later wordt zijn broer Stijn geboren die nu zijn baas is, zorgt dat alles in goede banen wordt geleid. En dan is er zijn zes jaar jongere zus die zich als onderwijzeres verdienstelijk bezighoudt met kinderen met leerstoornissen. Papa Peeters was van opleiding acteur die nog samen met Dora van der Groen in de klas heeft gezeten. Hij acteerde ooit nog samen met Julien Schoenaerts en speelde in zijn vrije tijd mee in een cabaretgroep. Toen pa zijn toekomstige vrouw ontmoette, moest hij kiezen tussen haar of acteren, want acteur werd in die tijd niet aangezien als een eerbaar beroep. Hij stapt over naar de VRT waar hij opklimt tot studiomeester bij de televisie. Mama was lerares esthetica aan het Sint-Jozefinstituut in Wijnegem. In hun vrije tijd speelden pa en ma in het amateurgezelschap “Arlecchino” in Lier. Iets later zullen hun drie kinderen ook in dat gezelschap optreden. Stijn en Bart vormden als kind een onafscheidelijke tandem. Thuis werd de garage omgevormd tot een soort theater waar poppenkast werd gespeeld. Bart leverde de teksten en maakte de poppen. Nadien werden kinderen uit de buurt opgetrommeld om samen met hen musicals op te voeren waarbij Bart regisseur en tekstleverancier was. Hij speelde toen al drums en gitaar, maar broer Stijn was dé ster van de show, de Michael Jackson van dienst. Dat feest duurt tot Stijn achttien wordt en aan Bart komt vertellen dat hij als vedette niet meer beschikbaar zal zijn, want hij gaat voor architect studeren. Broer Stijn zal zich de jaren nadien ontpoppen tot een architect waar je niet omheen kon kijken met op zijn palmares een ganse wijk in Vilvoorde, het kantoorgebouw van Woestijnvis en diverse bouwprojecten in Nederland.

Bij de nonnen in de Nieuwstraat in Duffel gaat Bart tot en met het tweede leerjaar naar school. Vanaf het derde leerjaar trekt Bart naar de Jan Frans Willemsschool in Boechout. Zijn middelbare studies volgt hij aan het Pius X Instituut in Wilrijk. Na zijn middelbare studies behaalt hij zijn masterdiploma Germaanse Talen aan de UFSIA en specialiseert zich ook nog in theaterwetenschappen aan de UIA. Vreemd genoeg zal niemand in de loop van zijn carrière naar enig diploma vragen, niet hier in Vlaanderen en ook niet in Nederland. Tijdens zijn middelbare studies krijgt Bart privéles klassieke gitaar. Aan de muziekacademie van Lier volgt hij notenleer. Op zijn veertiende wordt de gitaar geruild voor het drumtoestel. Vrij snel speelt hij mee in groepjes waarvan de leden een pak ouder zijn dan hij. Zij moeten hem op de een of andere manier dus wel muzikaal vertrouwd hebben. Rock à la Yes was aan de orde van de dag om zich eind jaren zeventig schuldig te maken aan punk.

Met Hugo Matthysen, Jan Leyers en Marc Kruithof richt Bart met enkele medestudenten van de universiteit van Antwerpen het groepje Beri Beri op. Covers maken hun repertoire uit. Bals zijn op dat moment hun afzetgebied. Jaren later gaat elk zijn eigen weg. Jan Leyers richt Soulsister op, Hugo Matthyssen zijn groep de Bomen en Bart Peeters vindt zijn gading bij De Radio’s, de latere The Radios. Op zijn achttiende wordt Bart opnieuw verliefd op de akoestische gitaar. Op dat Radiosverhaal richten we dus op onze site apart de spots.

De fans van The Radios fronsten de wenkbrauwen toen Bart in 1994 als zijn alter ego de vuilbekkende, oerdomme friturist Vettige Swa, neerzet als drummer in de band The Clement Peerens Explosition  (Clement Peerens had vormgekregen bij Studio Brussel in “Het Leugenpaleis”) en dat in het gezelschap van Ronny Mosuse en Hugo Matthysen. Hier kan hij als kameleon een deel van zijn overdosis energie kwijt. Bart mag zich lekker laten gaan in nummers als: Foorwijf, Als ik er ene geef, en Jezus wwd! Vrouwlief Ann verteert dit met de nodige appetijt. Zij had Bart leren kennen toen zij zeventien en hij achttien was. Op zijn dertigste vraagt Bart haar ten huwelijk en komen er snel kinderen. Dochter Nona is net als papa germaniste, dochter Winnie is pedagoge en dan volgt de veel jongere zoon Pablo. Het jaar 2000 is ten huize van Peeters een echt rampjaar. Robert Mosuse sterft aan de gevolgen van een hersentumor en Ann en Bart moeten hun niet-levensvatbare baby Jimmy loslaten. Dat rotjaar verwoordt Bart iets later in het nummer Soms sneeuwt het in de lente gebaseerd op een nummer Sometimes it snows in April van Prince. The Clement Peerens Explosition blijft voor Bart een leuke uitlaatklep tot in 2008 wanneer hij wegens gehoorproblemen dient af te haken. Zachtere decibels vinden zijn oren sinds toen ietsje méér welkom.

In 1990 wordt de medewerking van Bart Peeters gevraagd voor het hommagealbum “Turalura” waarvoor hij een versie neerzet van de Turahit Linda. Tura zal hem trouwens de zesde, zevende en achtste november 1998 uitnodigen tijdens “Tura in Vorst ’98″.

In de slipstream van het VTM-programma “De Vliegende Doos” verschijnt Barts eerste Nederlandstalige soloplaat met daarop liedjes uit die tv-reeks. In 1995 wordt dat album op het EMI-label uitgebracht met daarop twaalf liedjes in een productie van Ronny Mosuse. Het is een leuke kinderplaat met daarop liedjes als: Joske de neushoorn, Een zeeleeuw lust geen kaas, Lieve kleine Anja. Qua muzikale begeleiders doet Bart op deze plaat een beroep op Evert Verhees, Jean Blaute, Walter Mets en Eric Melaerts.  Er wordt tijdens de maanden augustus, september en oktober opgenomen in de Galaxy Studio in Mol. De reacties op het album zijn positief. Deze samenwerking met Ronny Mosuse als producer smaakt naar nog. Bart wil van af dan bewijzen dat je net zo goed in het Nederlands kan zingen, al hanteert hij liever in dezen het woord Vlaams, als in het Engels. Als je een goede tekst schrijft, bekken die woorden  even goed als de Angelsaksische.

In 2002 is er zijn theatertournee “Zonder Circus”. Bart wil de perceptie die het publiek van hem heeft, bijsturen! Hij wil niet langer de fantast zijn die in bijvoorbeeld de “Droomfabriek” alle wensen tegemoetkomt. Op het podium mag het voor hem iets eenvoudiger, simpeler qua aanpak. Hij en zijn gitaar zijn de enige attributen die aan bod komen. Gek genoeg wordt deze sobere aanpak een groot succes. Pas nu kregen de mensen door dat Bart een echte muzikant is in hart en nieren. Hij houdt dat twee jaar vol in de Vlaamse zalen. Veertien liedjes uit die productie belanden op het album “Het plaatje van Bart Peeters”. Een moeilijkere titel is niet nodig: “Omdat Ronny en ik vonden dat alle platen moeten proberen te klinken zoals The Beatles, nodigden we in de studio naar hartenlust fijne muzikanten uit. We deden zoveel mogelijk live-takes, alles tegelijk de plaat op met de strijkers achteraf. Ronny wilde voorkomen dat ik te veel zou nadenken tijdens het inblikken“. Deze keer wordt er opgenomen in Studio Jet, Studio Ronny, Studio Frank en de Arenbergschouwburg. Vijftien muzikanten moeten het klankdecor invullen, gaande van Geert Waegeman over César Janssens tot en met Ad Cominotto en Ivan Smeulders. Bart leeft zich als liedjesschrijver uit in: Als zij met haar zuster belt, De puzzel, Mag er zijn, Prachtig in het blauw en het schitterende Heist aan zee. Bart heeft daar een appartement waar hij en zijn familie elke zomer naartoe trekken, dus autobiografischer kan haast niet.  En dan is er  de klassieker Poolijs, door Bart aanvankelijk geschreven voor The Radios als Teardrops, te horen op hun laatste album. In die periode van The Radios hadden zij het iets té geschaafd en beschaafd op plaat gezet. Voor Bart mag het nadien méér folky klinken, als een Hongaarse csardas, regelrecht uit de poesta. Van dat album komt er ook een dubbelaar op de markt met aanvullend drie liveliedjes en een twee uur durende dvd met daarop de registratie van de theatershow. Bart zei over dat album: “Omdat het bloed kruipt waar het niet gaan kan, heb ik een plaatje gemaakt in mijn eigen taal. Voor mijn veertigste durfde ik dat niet. Ik verschool me liever achter toeters, bellen en de taal van The Beatles. Na je veertigste lijkt popmuziek soms wat potsierlijk, dus had ik mijn elektrische instrumenten weggegeven aan mijn post-grunge-neefjes. Op vakantie in Frankrijk met mijn gezin betrapte mijn vrouw me op kleine akoestische, autobiografische liedjes in het Vlaams. Met die idee trok ik in m’n eentje, zonder het hele circus, naar de theaters en Vlaanderen genoot ervan.”

In 2005 neemt Bart voor het album “Viva Tura” zijn versie op van In mijn caravan. Een jaar later omringt Bart zich met de dames Belle Perez, Sandrine en Barbara Dex voor het Gordellied van dat jaar Er kan altijd nog een tandje bij. Het jaar nadien zingt hij in het programma “Zo is er maar Eén” zijn versie van Omdat ik van je hou van zijn vriend-collega Raymond Van het Groenewoud.

In 2006 is er het album “Slimmer dan de zanger” met daarop vertalingen van enkele grote jongens uit de popmuziek, onder meer Riccardo Cocciante en Bob Dylan. Voordien had Bart al zijn vertalende tanden gezet in Dylans Tangled up in blue die Bob in 1975 had geschreven voor zijn album “Blood on the Tracks”. Alleen het woordje blauw leende Bart omdat hij bij het schrijven van zijn liedje terugdacht aan hun trouwdag toen Anneke een blauwe jurk droeg. Er wordt opgenomen in Studio BC en Studio Ronny. Producer van dienst is Jo Francken al heeft die tijdens de opnamen méér de indruk dat Bart zowel de artiest als de producer is en hij de technicus van dienst. Na een tijdje gaan zij echter aanvullend werken en staan beiden ook keurig apart als producers op de hoes vermeld. Het repertoire van Bart is meteen vijftien liedjes rijker. Vooral Piet Van den Heuvel mag niet alleen meeschrijven, maar ook laten horen dat hij een goede percussionist is en een gitarist en feilloos aanvoelt wat Bart precies wil. De dertiende april 2007 wordt  de show “Slimmer dan de zanger” op Eén uitgezonden en verschijnt ook op dvd. Die staat acht weken op één in de Ultra Top Tien en van het album zelf worden twintigduizend exemplaren verkocht, gelijk goed voor platina. Over de titelsong is Bart apetrots. Hij is fier dat hij die tekst zelf in mekaar heeft geknutseld, dat die slimmer klinkt dan de zanger zelf. Hij mailde die toen meteen naar Ronny die hem nog geen drie uur later een mp3′tje stuurt en klaar was Kees. Gelachen ten huize van Peeters wordt er nog steeds met het liedje Mannen zijn simpeler dan vrouwen. Toen Bart dit aan zijn vrouw liet horen, merkte zij op dat zij dat al sinds haar jeugdjaren weet. Qua opbouw begint het liedje op een eenvoudige gitaar om nadien uit te monden in een storm van blazers, een muzikale gefliptheid waar Bart tuk op is. “Slimmer dan de zanger” wordt ook snel een tournee waarvan Eén op de negende en elfde mei een verzameling hoogtepunten uitzendt.

In 2007 levert Bart met veel plezier zijn bijdrage aan het album “Braveau Clouseau” dat in de maand september van dat jaar wordt gereleaset als eerbetoon aan twintig jaar Clouseau. Bart zingt geheel in zijn eigen stijl een van dé Clouseauklassiekers bij uitstek Domino.

In april 2008 horen we Bart tijdens “Zo is er maar Eén” op Eén in de categorie “Hartzeer” een ontroerend mooie versie neerzetten van Voir un ami pleurer van Jacques Brel in de vertaalde versie van Johan Verminnen Een vriend zien huilen kan ik niet. De veertiende april staat hij fier als een gieter te zingen en te springen tijdens zijn tournee “Slimmer dan zanger” in het legendarische Carré in Amsterdam. Een minuut voor ze moeten optreden, zijn ze nog druk in de weer in de cafétaria met een partijtje tafelvoetbal en verschijnen zij iets te laat op het podium, wat in een tempel als Carré not done is. Duizend vijfhonderd Nederlanders genieten die avond echter met volle teugen van hun muziek. Diezelfde week staan zij ook op de affiche van “Nekka Nacht” waarbij zij dan ook nog eens geflankeerd worden door Ramses Shaffy, Raymond Van het Groenewoud, Hannelore Bedert en Jan De Wilde. Een mens zou voor minder door de knieën gaan, maar Bart houdt zich méér dan staande. De sfeer was namelijk erg relaxed. Hij ervaart dat optreden als één groot muzikaal bad. In de pers lezen we: “De creatieve duizendpoot kon dankzij zijn podiumprésence, zijn hoog entertainmentsgehalte en vooral zijn multigetalenteerde begeleidingsband in een handomdraai het publiek met zich meekrijgen. Hits als Poolijs, Aaa, Messias en Liefde is Alles werden bij momenten meegebruld en van de eerste tot de laatste seconde werden de toeschouwers meegesleept in songs die over de kleine dingen van het leven gaan“. Spelen voor een groot publiek is leuk, nochtans prefereert Bart iets meer kleinschalige concerten, al staan zij die zomer op de affiches van “Beleuvenissen”, “Suikerrock” en “Marktrock”. Hij speelt liever een aantal keren méér dan toe te geven aan optredens in het “Sportpaleis” of zo. Laat dat maar aan de heren Clouseau over. “De Roma” bijvoorbeeld ligt hem beter. De omvang van die zaal speelt het contact met het publiek in de hand, er kan oprechter live gemusiceerd worden.

Augustus 2008 presenteert Bart het gitaarboek “De gevaren van zes snaren” dat hij samen met Yurek Onzia in mekaar heeft geknutseld. Het boek telt 111 pagina’s en werd uitgegeven door The House of Books. Het is een praktische handleiding bedoeld voor mensen die geen gitaar kunnen spelen, maar het graag willen leren. Duidelijk en eenvoudig worden in diverse stappen de technische kneepjes uitgelegd. Traditionals, songs van Prince en Bob Dylan en het werk van Bart Peeters zelf vormen de basis van dit handig speelboek.

De vijfde september 2008 wordt het album “De hemel in het klad” geboren. Bart heeft met Jo Francken duidelijk afgesproken dat zij als een Siamese tweeling aan het project gaan beginnen. Twee producers voor één plaat waaraan ook nog eens zo’n achttien muzikanten meewerken, is niet niks en het mag wat kosten ook. Peeters staat er immers op dat zijn muzikanten voor het volle pond betaald worden, er wordt niet zomaar wat bijgeklust. De namen liegen er dan ook niet om: Bert Joris, Bert Embrechts, Tom Vanstiphout, Jean-Pierre Vanhees, Nico Schepers enz… Bob Porter mag de blazers arrangeren en Mathieu Le Boudec de strijkers. De vaste band van Bart is er ook met de heren Mike en Ivan Smeulders, Piet Van den Heuvel, Emile Verstraeten en Abdellah Marrakchi, een tovenaar op percussie. Samen met Piet en Ronny schrijft Bart de liedjes en blikt ook Er is geen een zoals jij van Raymond Van het Groenewoud in en vertaalt Damien Rice met graagte. De opname, en ook diegene die nadien zullen volgen, is zo duur dat Bart met platenfirma EMI een deal heeft dat hij de opnamekosten zelf betaalt, de platenfirma verdeelt. Dit geeft Bart een gigantische vrijheid. De firma mag niet bepalen welke richting de plaat uit moet en ook niet welke liedjes er al dan niet op moeten. Omdat zij nog voldoende albums omzetten, eindigt elk verhaal meestal op een break- even, al geeft Bart ruiterlijk toe dat hij soms in Nederland shows is gaan presenteren om het verlies van een of andere plaat te compenseren. Nederlanders betalen immers rijkelijk. “De hemel in het klad” levert heerlijke liedjes op die op de radio grijs worden gedraaid. Denk je soms nog aan mij?, een schoolvoorbeeld van een heel snelle bevalling, in een handomdraai samen met Ronny Mosuse geschreven. Op single zit er voor dit nummer de eenentwintigste februari 2009 een zesde plaats in de BRT Top Dertig in. “De hemel in het klad” ontlokt aan de pers het commentaar “Weer of geen weer, bij Peeters schijnt altijd de zon! Peeters’ beslissing om enkele jaren geleden de Engelstalige popmuziek in te ruilen voor Nederlandstalige liedjes werd met veel ongeloof en kritiek beladen. Maar zijn platen werden tot nu toe met goud en platina getooid. Met “Slimmer dan de zanger” bevestigde hij zijn sterke reputatie als Vlaamse zanger. Zijn derde plaat “De hemel in het klad” is echter de kers op de slagroomtaart. Bart laat zijn muzikale kunnen hoogtij vieren en we worden al vanaf het eerste nummer ondergedompeld in een feeëriek luisterspel. Dit album is een schot in de roos. De teksten getuigen van een grenzeloze creativiteit en het muzikale jasje eromheen flirt zowel met vrolijke wereldmuziek als met verruimende kleinkunst. Meermaals ontsnapte ons bij het horen van de veelvuldige kwinkslagen op de plaat een gegiechel. Peeters mag dan geen topzanger zijn, de nummers die hij schrijft, passen hem als gegoten. Neem daarbij nog een schare topmuzikanten en je weet dat dit een heerlijke plaat is die nooit achteraan in onze platenkast zal belanden. Veelzijdigheid is zijn tweede natuur. Maar méér dan een opgewekte tv-presentator en acteur is Bart een bevlogen muzikant en singer- songwriter. Op “De hemel in het klad” overtreft hij zichzelf, het is een gevarieerd album geworden waarop hij afwisselend gevat en ontroerend het aardse bestaan doorlicht.”

November 2008 is er ook de release van het album “Het kinderplaatje van Bart Peeters” met daarop onder andere Toeterlied en Kniktiklaas. Dit album was al eerder dat jaar in de maand maart verschenen bij het blad “Libelle”.

Door zijn optredens in Vlaanderen en Nederland groeit de positieve kritiek in de media. Bart wordt uitgeroepen tot een van de beste performers in de Benelux. En hij geniet van die titel! Om geen misverstanden te creëren: in Vlaanderen treedt Bart veel méér op dan in Nederland, dus Vlaanderen is en blijft zijn biotoop. In Nederland komen alleen nog de grote theaters in aanmerking, de Nederlandse festivals worden intussen achterwege gelaten. Beschonken noorderburen zijn aan Bart en zijn bandleden niet meer besteed, daarvoor leent hun repertoire zich al lang niet meer. Internationaal is Bart intussen met mate uitgeweken naar Frankrijk en Marokko waar zij fantastische optredens hebben gegeven. Die wisselwerking tussen festivals en theaters heeft Bart nodig. Op festivals laat hij zich gaan als performer, in theaters is hij eerder de singer-songwriter. Hij voelt zich wél een zanger met beperkingen, want een zanger pur sang is in de ogen van Bart iemand als Helmut Lotti. Nu zijn de zangers waar Bart zelf erg van houdt beperkter qua stemomvang, een vergelijking met schuurpapier gaat dan beter op. Hij dweept met zangers als Tom Waits, Boudewijn dlle Groot en Bob Dylan. Een hemels stemgeluid reserveert Bart liever voor engelen. Trouwens in het Nederlands zingen op een belcantomanier is veel moeilijker dan je denkt.

Bij VTM hadden ze in 2010 een onderzoek gedaan in het programma “Het perfecte plaatje” met daarin als onderdeel de zoektocht naar de ideale echtgenoot. In dit verhaal was Bart Peeters verkozen tot de ideale man, voor de gelegenheid  gehuwd met Dina Tersago als de ideale vrouw. De familie Peeters wist niet wat zij hoorde. “Bart is allesbehalve ideaal“, klonk het daar in koor. Die eretitel wordt wel gereserveerd voor het volgend album “De ideale man”. Omdat Bart trouwer is dan een hond, gaat hij ook deze keer samenwerken met producer Jo Francken en trommelt hij zijn vaste band weer op, in de studio aangevuld met een rist muzikanten waaronder: De Murga Armada, Het Cosy Brass Quartet, Les étoiles de Bruxelles en het Steylaerts Quartet. Broer Stijn mag uitvoerend producent zijn. Veertien liedjes sieren het album met naast de titelsong Vervaldag dat Bart samen met Jan Leyers schreef, Een echte vrouw dat hij na lang aandringen bij Alicia Keys en haar A woman’s worth dan toch mag vertalen en Matongé dat hij samen met Emile Verstraeten schrijft. Van dit album verschijnt ook een luxe-editie met daarop zeven livesongs en een extra dik boekje voor de fans. In de pers lezen wij dat er applaus is op alle banken voor de teksten die met de nodige humor en zelfspot worden gebracht, gedragen door melodieën en arrangementen die ons kippenvel bezorgen. Nogal wat liedjes zijn autobiografisch. In Terlenka keert hij terug naar zijn middelbare school, Het menselijke brein heeft het herseninfarct van zijn vader als invalshoek en De ondoordringbaarheid van Mortsel is een knipoog naar zijn thuisbasis. In het liedje Matongé geniet Bart van zijn samenwerking met de Congolese gitarist Dizzy Mandjeku. Rood in Parijs zal elke automobilist die zichzelf ooit in de lichtstad klemreed in de buurt van de Arc de Triomphe bekend in de oren klinken. Graag gehoord bij Radio 2 uit dat album is het nummer Zelden of nooit waarmee Bart de twintigste november 2010 zelfs tot op vier geraakt in de Radio 2 Top Dertig.

De drieëntwintigste juni 2011 speelt Bart samen met zijn groep tijdens de achtste editie van het “Timitarfestival” in Agadir, een van de topfestiviteiten in die regio. Hij was door Brahim El Mazned gespot tijdens het “Sfinksfestival” in Boechout. Die wil Bart het koste wat het kost naar Agadir halen. Hij mag daar de drieëntwintigste juni de affiche delen met sterren als Goran Bregovic, Hindi Zahra en Amadou & Mariam. Bart geeft daar die donderdagnacht op Place Bijaouane het beste van zichzelf. Soms is er aan zijn fantasie geen tegenhouden en pept hij de sfeer op door “Waar is dat feestje?” speels te vertalen als “Où est la boum?” Voor de gelegenheid heeft hij trouwens een aantal van zijn klassiekers in het Frans laten vertalen. Zijn zus is romaniste en is met een Fransman getrouwd, dus de vertaling klinkt behoorlijk. Sommige zijn op het randje van het prettig gestoorde af: Poolijs wordt Film noir en Er kan nog altijd eentje bij klinkt die dag als C’est le ciel qui tombe sur la tête. Bij dit alles gaan in Marokko zo’n vijftienduizend Marokkanen uit de bol, al verstaan zij soms geen jota van wat Bart staat te zingen omdat een pak van hen, Berbers zijnde,  geen Frans spreken. Het is vooral de sfeer die het hem daar doet. Bart ziet zelfs vrouwen in boerka gekleed dansant compleet uit de bol gaan. Hij wordt daarbij geruggensteund door violist Emile Verstraeten, percussionist Abdellah Marrakchi, backing vocalist Piet Van den Heuvel en de accordeonisten Smeulders en Smeulders. Zij durven het aan nog eens een liedje van The Radios uit de kast te halen en zo zorgt I’m into folk voor een zee van enthousiasme.

Eind 2011 houdt Vlaanderen heel even de adem in. Bart laat weten dat hij de riem even wil afgooien. Hij heeft samen met broer Stijn de optelsom gemaakt: vier studio-albums, tien jaar onafgebroken op tournee, achthonderd uitverkochte voorstellingen in Vlaanderen en Nederland. Van 2008 tot 2011 had hij elk jaar tijdens de MIA-Awards de trofee van “Beste Nederlandstalige Artiest” gewonnen. Een muzikale adempauze is méér dan welkom. Bart gaat de komende jaren een frisse neus halen. Hij moest de voorbije jaren ‘s nachts proberen de knop om te draaien, want hij is in zijn hoofd de hele tijd met muziek bezig. Hij krijgt vaak ‘s nachts een idee en staat dan op om die op cassette te zetten. Hij luistert ook vaak naar zijn eigen platen, vooral de live-versies, want dan hoor je pas echt hoe goed en vaardig je bent. “Naar jezelf kunnen luisteren, is net hetzelfde als naar jezelf in de spiegel kijken. Als je dat niet kan, zit je opgezadeld met het Kurt Cobainprobleem en zeg je om de haverklap “I hate myself and I want to die”. Voor je het weet, pleegt zo iemand zelfmoord.” EMI brengt een verzamelalbum uit onder de toepasselijke titel “Het beste en tot nog eens”. Het is een collectie van tweeëntwintig liedjes beginnend met Poolijs en eindigend met Niets of niemand houdt ons tegen. Voorzichtig als hij is, schrijft Bart op de binnenflap: “We hebben vier platen gemaakt in tien jaar, dat is best veel. We doorbreken nu wat bijna logisch werd: de vijfde plaat komt er niet in 2012, ze komt er pas nadat we allemaal een frisse neus zijn gaan halen… Tijdens de festivals in de zomer van 2011 dacht ik soms “Oeps, beter wordt het nooit, méér mag je niet willen, dit is het plafond”. Het is natuurlijk nooit verboden om door het plafond te knallen… maar mocht ons dat lukken, dan zeker niet meteen, vandaar deze tussenstand. Maar let wel, dit is geen verdwijntruuk!”

In de zomer van 2014 blokletteren de kranten “BART PEETERS IS TERUG!”, de zanger bedoelen ze, want op tv konden we hem al die tijd regelmatig terugzien. Bart heeft een pak van zijn vrije tijd in het schrijven van liedjes gestoken. Het resultaat daarvan horen wij op zijn album “Op de Groei”, een mix van folk, cabaret, wereldmuziek, zelfs een beetje hiphop en een streepje jazz. Zijn vrienden en lievelingsmuzikanten mogen hem ook deze keer omringen: Ivan en Mike Smeulders, Piet Van den Heuvel, Emile Verstraeten én Amel Serra Garcia Die bende werd in de Motor Music Studio en de Ace Studio & Studio Dam uitgebreid met nog eens zeventien muzikanten waaronder Tom Vanstiphout, Piet Goddaer, Carlo Mertens en Kobe Proesmans. Ook deze keer slaan Jo Francken en Bart Peeters hun producershanden in mekaar. De uitdaging is groot, want zijn vorige vier albums bereikten alle de dubbele platinastatus. Zijn liefde voor zijn habitat schrijft hij samen met Hugo Matthysen en Victor Hidalgo neer in het liedje Boechout. Met zijn buurman Jan Leyers pent hij Konijneneten. Samen met Tutu Puoane zingt hij Dicht bij mij. In de BRT Top Dertig mogen we vertellen dat hij de zevende februari 2015 tot op de negende plaats is geraakt. Bart scoort in het najaar gelijk een dikke radiohit met het door hemzelf geschreven Lepeltjesgewijs. Hij zingt het de zevenentwintigste september 2014 naar de tweede plaats van de Vlaamse Top Vijftig. Het album staat binnen de kortste keren op één in de Ultra Album Top Tweehonderd en dat vier weken na mekaar. Naar aanleiding van de release heeft De Gazet van Antwerpen het over het feit “dat Peeters de afgelopen jaren een sabbatical inlaste en dat die periode voor hem een reflectie is geweest. Op de groei is een album waarop de zanger zichzelf onder de loep neemt”. Natuurlijk koppelt Bart aan dit album een heuse tournee waarvoor hij de negende oktober 2014 in de “Arenberg” in Antwerpen de aftrap geeft. En hij zal er zijn handen vol mee hebben, want de maanden nadien zullen tot in de lente van 2015 steden als Brugge, Hasselt, Turnhout, Kortrijk, Sint-Niklaas, Strombeek, Tongeren, Aalst, Roeselare en Heist-op-den-Berg de revue passeren. De vaste bende die op zijn album speelt, gaat mee de boer op. De Morgen schrijft over zijn première: “Naast de vertrouwde classics was er uiteraard vooral aandacht voor de nieuwe plaat. Bij de meeste artiesten is dat een obligate oefening waarbij het publiek beleefd de rit uitzit, om dan loos te gaan bij de greatest hits, maar niet bij Bart Peeters. “Op de Groei” is namelijk een even veelzijdige als uitstekende plaat geworden die onderstreept dat hij ook in deze fase van zijn carrière blijft evolueren. Na zijn lange sabbat staat hij weer op de plek waar weinigen de concurrentie met hem op het podium aankunnen.” In De Standaard lezen we: “Bart Peeters kreeg een warm welkomstapplaus van zijn publiek, een mix van vijf generaties. Amel Serra Garcia speelt met een ziel die in het evenaarswoud gerijpt is. Het liedje Op de Groei over dochters zien opgroeien, was een warm hoogtepunt. Soms benaderde het concert, net als de nieuwe plaat, klassieke muziek. Dan weer was het volop carnaval, met lepelpercussie, jolige cowboybewegingen en grappige bindteksten. De jazz- en wereldmens in Bart Peeters loopt nu echt voor op de popmens. Die zit ook nog in hem, maar meer uit gewoonte.” Samen met Tutu Puoane zingt Bart op het album “Op de groei” Dicht bij mij. In de Radio 2 Top Dertig mogen we vertellen dat hij de zevende februari 2015 tot op de negende plaats is geraakt.

Midden juni 2015 verschijnt de single Laat de mensen dansen waarin onder meer Bart Peeters, Marcel Vanthilt, Pieter Embrechts en Slongs Dievanongs over de overkapping van de Antwerpse Ring zingen. Zij willen hiermee  een lans breken voor de overkapping van die Antwerpse Ring en de actie Ringland onder de aandacht brengen. De VRT is er snel bij om het lied niet in hun rotatielijst op te nemen. Dat bevestigt Hans Vangoethem, woordvoerder van de VRT. Eerder meldde Gerrit Keremans, muziekcoördinator van de VRT al dat “elk nummer dat een politiek standpunt inneemt onder de loep moet worden genomen“. Nu is beslist dat het nummer niet neutraal is en dus niet zal gedraaid worden.

Aan de pers laat Bart Peeters snel weten “Dit is geen politiek lied”.  Ook Marcel Vanthilt begrijpt de terughoudendheid niet.  “Ringland is geen initiatief van een politieke partij of een of andere gekleurde groepering. Het is een voorstel om de mobiliteit in en rond Antwerpen op te lossen” aldus Marcel Vanthilt. “We nemen een milieubewust standpunt in. Ringland is geen initiatief van een politieke partij of een andere gekleurde groepering, maar een voorstel om de mobiliteit in en rond Antwerpen op te lossen.” De commerciële zenders Q-Music en Joe-FM beslissen vrij snel om Laat de mensen dansen eveneens niet te programmeren.Net voor Allerheiligen 2015 brengt Bart Peeters Wat nog komen zou opnieuw uit. Hij zong dat nummer voor het eerst in 2012 voor de slachtoffertjes van de busramp in Sierre. Oorspronkelijk schreef hij de tekst voor Robert Mosuse met wie hij in de jaren negentig bij de band The Radios speelde. Robert bezweek in 2000 aan een hersentumor. Vijftien jaar later krijgt het nummer opnieuw een emotionele betekenis voor Bart. Hij plaatste zaterdag de eenendertigste oktober een nieuwe clip van Wat nog komen zou als een eerbetoon aan zijn in januari 2015 overleden vader.

De dertiende november 2015 hadden in Parijs enkele terreuraanslagen plaats. De eenentwintigste moest Bart optreden in Dilbeek.  Hij begon dat optreden met het lied “Hemel”. Dat was gericht aan de slachtoffers van de aanslagen in Parijs. Peeters kreeg er bijzonder veel lof voor. Hij voelde dat  hij anders moest beginnen dan bij een gewone show. Hij had geen keuze, op een steenworp van Molenbeek. Het optreden liet een diepe indruk op hem na: “Er hing iets vreemds in die zaal. Iedereen was komen opdagen, hoewel het openbaar vervoer plat lag. Voor de deur stonden gewapende ordediensten met wapens. Nooit eerder meegemaakt. Eens ons optreden bezig was en de sfeer goed zat, kwamen ze binnen staan om mee te neuriën. Zo werd het toch nog gezellig.” Die avond zong Bart als inzet “Hemel”, een nummer dat hij net voordien in nog geen drie kwartier had neergepend. Hij speelde al een tijdje met het idee. “Je vindt er geen maagden, geen lepels van goud. Die heilige geschriften zijn verwarrend en oud. Er staat niet geschreven dat elke zot mag misbruiken en moorden in de naam God. Want God is liefde en zeker geen haat. Geen reden voor misbruik of een nepkalifaat. Het staat in de Bijbel en in de Koran: zonder liefde kan de hemel niet bestaan.” Toen de tweeëntwintigste maart 2016 Brussel werd geteisterd door terreuraanslagen dook “Hemel” plots op het internet op en was het enkele dagen later al méér dan drie miljoen keer bekeken. Bart werd ook her en der gevraagd om dit liedje voor radio en televisie te komen zingen. Volgens Bart is het liedje echt slimmer dan de zanger: “Dat mensen daar troost in vinden en er hun verdriet een plaats mee kunnen geven, maakt me trots.”

Vrijdag de negenentwintigste 29 april 2016 verschijnt “Bart Peeters – Live 2015 2016”, het ultieme live album voor wie de magie van een avondje Bart Peeters in huis wil halen. Deze cd biedt een imposant overzicht van de Nederlandstalige carrière en grootste hits van Bart Peeters, alsook een best of selectie van zijn meest recente album “Op De Groei”. In het totaal twintig livesongs, opgenomen in de loop van 2015 en 2016 tijdens Bart Peeters’  uitverkochte “Op De Groei-tournee”.

De 17de september 2016 speelden Bart en zijn Ideale Mannen hun voorlopig laatste concert. Iedereen haalt nu een frisse neus om er in oktober 2017 terug te staan. Bart doet tijdelijk een kleine solorit. Met de “Alleen & Zonder Plan solotoer” grijpt Peeters tijdelijk terug naar hoe het vijftien jaar geleden allemaal begon. Een gitaar en twee lepels vormen zijn gezellen. De concerten starten zonder vooraf bepaald plan. Er is enkel de garantie dat hij zich volledig zal laten gaan als muzikant, entertainer, maar niet als danser. Voor velen is dat laatste een geruststelling. In de pers lezen we: “In het intieme karakter van deze show mogen we even in zijn ziel kijken. Peeters is een podiumdier. In zijn eentje wil hij blijkbaar méér op de lachspieren dan op de oren werken. De moppen komen zo naturel over dat we bijna zouden geloven dat hij ze niet heeft ingestudeerd. Zijn optreden neigt deze keer meer naar cabaret dan naar kleinkunst.” Bart ging met deze toer de 1ste oktober 2016 van start in zaal “Ariadne” te Heverlee, om de 18de mei 2017 af te ronden te Merksplas.

In de week van de derde tot en met de zesde april 2017 verving Bart Peeters, Lieven Van Gils in diens talkshow “Van Gils en gasten”, voor de gelegenheid “Bart & gasten” genoemd.  Donderdag de 6de  april nam Bart voor de laatste avond de honeurs waar en deed dat op een speciale manier. De uitzending stond deels in het teken van ”Iedereen tegen kanker”, de actie van Eén en Kom op tegen kanker waarbij Vlamingen worden opgeroepen om samen actie te ondernemen tegen kanker. Voor een zeer speciale samenwerking verliet gastheer Bart voor heel even de studio. Hij kreeg namelijk het idee om kankerpatiënten al zingend een hart onder de riem te steken. Bart zette zelf een actie op poten om samen met de meisjes van K3 de kinderen die in het UZ Gent op de afdeling kinderonco verblijven, met liedjes te verrassen. “Optreden voor kinderen die vechten tegen kanker is een heel intense ervaring. Op zo’n dag raak je doordrongen van respect voor de kinderen, hun ouders, broers, zussen en hun begeleiders.” Ook Klaasje, Marthe en Hanne van K3 waren onder de indruk van het bezoek: “Natuurlijk wilden we er samen met Bart voor zorgen dat de kinderen even alles konden vergeten en gewoon samen zalig liedjes zingen. Het was een intense dag met veel emotie, maar we hebben vooral veel lachende gezichten gezien.”

In 2017 is Bart te gast tijdens het programma “Liefde voor Muziek” van VTM. “Muziek mogen maken met en voor Koen, Kris, Natalia en andere topartiesten, dat hebben ze mij echt geen twee keer moeten vragen. Van mij mocht echt álles gecoverd worden in om het even welke versie. Ik wilde verrast worden. En of ik verrast ben geweest!“, aldus Bart.  Maandag de 8ste mei 2017 kwamen zijn liedjes aan de beurt. Isabelle A vertolkte Lepeltjesgewijs in het Frans Dormir en cuillière. Natalia zong, met The Radios en Robert Mosuse in gedachten, Teardrops, Josje bracht Ontdooi me, Lady Linn Wat nog komen zou dat zij vertaalde als Raindrops on a leaf, Gers Pardoel schitterde met Hemel en Clouseau She goes nana. Op het einde brak Bart als hulde aan zijn vrouw Anneke los een vertaling van Johnny Guitar Watsons Booty, Ooty Als jij met je billen en je heupen shaket. De 22ste mei verscheen de verzamelaar “Liefde voor Muziek” waarop Bart te horen is met zijn versies van Blank of zwart van Isabelle A, Tele-Romeo van K3 en Nobelprijs van Clouseau. Met méér dan 20.000 verkochte exemplaren werd het album binnen de kortste keren met platina bekroond.

tekst en research: Marc Brillouet

© 2016 Daisy Lane & Marc Brillouet