Bart Van den Bossche

Geplaatst in Artiesten

Ben je op zoek naar blije, vlotte liedjes, dan kun je altijd terecht bij Bart Van den Bossche. Meezingers, meedeiners, het lijkt alsof hij ze zo uit de mouw kon schudden. Johan Verminnen speelde ooit een belangrijke rol in zijn carrière, waarover zo meteen meer! Hij wordt soms vergeleken met de vader van het Franse chanson, Charles Trenet, ook wel “le fou chantant” genoemd. Charles was iemand die het moest hebben van speelse liedjes als Il y a d’la joie en Boum, een liedje dat Bart trouwens zou vertalen. Dat gekke, dat speelse vinden we ook terug in Barts grootste hit De heuveltjes van Erika, al stemde die associatie hem niet altijd vrolijk, alsof er nooit een ernstige noot in zijn liedjes klinkt. Dit verhaal om dat eindelijk recht te zetten.

Bart werd de zeventiende april 1964 in Oostende geboren. Papa was eerst onderwijzer en nadien verzekeringsinspecteur en moest voor zijn werk met zijn gezin in Kortrijk gaan wonen. Het gezin is drie kinderen rijk. Bart heeft nog een oudere broer en een oudere zus. Het was Barts oudere broer die veel platen kocht, vooral folkgetint. De nieuwe albums van onder meer Neil Young, Jim Croce, Donovan, Joan Baez, Pink Floyd, Uriah Heep, maar ook de elpees van Boudewijn de Groot en Zjef Vanuytsel. In de plaatselijke bibliotheek ontdekt Bart het repertoire van Bob Dylan en Steely Dan. Hij ging elke zaterdagochtend vijf elpees lenen waarmee hij een week zoet was. Op die manier leerde hij veel genres en artiesten kennen en legde hij onbewust de basis voor zijn latere carrière. Wat hem vooral aansprak waren liveconcerten. Thuis hadden ze een steengoede hifi-installatie, opgesteld in een aparte kamer, en daar kwamen die opnamen tot hun volste recht.

In het Sint-Amandscollege in Kortrijk volgt hij eerst de lagere school en aansluitend de afdeling Latijn-wetenschappen (met de hakken net over de sloot) en maakt tussendoor tijd vrij voor muziekles. In die periode leert hij op de academie niet alleen notenleer, maar ook gitaar spelen en begint hij zijn eerste liedjes te schrijven. Op school ontmoet hij vrienden die zonder muzikale opleiding op een amateuristische manier met de gitaar omspringen, met een plectrum tokkelen (wat op de academie verboden is) en die hun eigen songs schrijven en vooral dat laatste spreekt Bart erg aan. Dat is ook het moment dat hij met zijn schoolmaat Reinout Van de Putte het duo Sheppherd opricht. Liedjes in het Engels zingen was toen de boodschap. Gillende meiden maakten het merendeel van hun publiek uit en dat lustten zij wel. Na zijn middelbare school wil Bart dolgraag naar het Herman Teirlinck Instituut. Hij wil zanger worden, live optreden, maar merkt snel dat je daar de nodige bagage voor nodig hebt. Pa en het PMS zien hem echter liever naar het conservatorium in Brussel gaan om daar een theateropleiding te volgen. Op die manier krijgt hij een diploma op zak en kan nadien lesgeven. Hij trekt dan maar naar het toelatingsexamen met Senne Rouffaer als voorzitter van de jury en wordt samen met twee medestudenten aanvaard. Na één jaar haakt Bart af omdat hij té moe was tijdens de les. Hij ging in Leuven tot in de vroege ochtend werken om geld te verdienen. Hij maakt vervolgens een ommetje via de K.U.L. waar hij als vrije student de richting kunstgeschiedenis volgt. Hij was zijn leven lang al gebiologeerd door kunst, vooral door de renaissanceperiode. Na dat jaar belandt hij in 1986 uiteindelijk waar hij thuishoort, het Herman Teirlinck Instituut, waar hij les krijgt van onder anderen Raymond Van het Groenewoud en Johan Verminnen. Bij hem in de klas zitten Stef Bos, Michael Pas, Filip Peeters, Ingeborg en Peter Van Den Begin. Op zekere dag organiseert Raymond samen met zijn studenten een soort try-out, een programma waarin elk zijn liedjes mag brengen. Raymond nodigt kennissen en familieleden uit en ook enkele mensen uit de platenindustrie. Alleen, de studenten zijn hier niet van op de hoogte. Na de voorstelling wordt Bart aangesproken door Paul Govaerts die met hem een plaatje wil opnemen. Hij wil een van de liedjes die hij heeft gehoord Overstuur meteen inblikken. Bart had dat geschreven terwijl hij op school op de piano zat te improviseren,  het vloeide als het ware uit zijn pen. Paul staat erop dat zij Verminnen als producer vragen en die gaat onmiddellijk akkoord. Met veel hoempapa en in een soort fanfarestijl wordt Overstuur ingeblikt met de muzikale steun van enkele vrienden van Verminnen: Bert Candries en Walter Ertvelt. Het plaatje wordt in de media goed ontvangen, maar bereikt geen enkele hitlijst.

Ook al had hij zichzelf beloofd nooit mee te doen aan liedjeswedstrijden, toch laat Bart zich verleiden om in 1988 deel te nemen aan de “Baccarabeker” in het “Casino van Middelkerke”. Johan Verminnen is coach van de Brabantse ploeg bestaande uit Angie Dylan, Alain Tant (van Luna Twist) en een Spaans duo dat in laatste instantie afhaakt. Johan komt bij Bart aankloppen of hij hem niet uit de nood wil helpen. De West-Vlaamse ploeg met daarin Ingeborg, Clouseau en Phil Graveyard gaat met de overwinning lopen. Ingeborg krijgt eveneens de personalityprijs. Bart zorgt dat hij zich vooral in de kijker zingt.

Samen met Angie Dylan, Ingeborg en Clouseau zien we Bart Van den Bossche een jaar later bij de VRT opduiken in de editie van “Eurosong”. Bart eindigt daar samen met Anne Mie Gils op een gedeelde derde plaats. Hij brengt het door hemzelf geschreven De kracht van een lied. Tijdens die haast legendarische uitzending wordt Clouseau tweede met Anne, meteen ook de start van hun fenomenale carrière, en Ingeborg wint met Door de wind waarbij ze vocaal in de achtergrond gesteund wordt door haar toenmalige partner Stef Bos. De zesde mei 1989 staat Ingeborg in het Zwitserse Lausanne tijdens de 34ste editie van het “Eurovisiesongfestival” Door de wind te kwelen. Zij eindigt negentiende. De groep Riva gaat voor Joegoslavië met de overwinning lopen dankzij het liedje Rock me. Net als Overstuur levert De kracht van een lied Bart ook deze keer een radiohit op.

Wat we niet mogen vergeten te vertellen, is dat Bart een tijdlang close met Stef Bos heeft samengewerkt. Op zoek naar werk kwamen zij op de idee als cabaretgroep De verschrikkelijke ventjes een programma in mekaar te knutselen en dat werd “Wachten op Heidi”. Zo’n programma moest anderhalf uur duren en dus werden er ook liedjes gezongen. Ze hadden snel door dat er twee sterke ego’s samen op één podium stonden en dat dat niet kon blijven duren. Vrij snel gaan ze nadien elk hun eigen weg. Radio 2-producer Erik Strieleman heeft Bart aan het werk gezien en vraagt hem deel uit te maken van het team van het populaire ochtendprogramma “De ochtendploeg”. Hij gaat ook reportages maken voor de Radio 1-programma’s “Het Vermoeden” met Betty Mellaerts aan het roer en “Het Vrije Westen” gepresenteerd door onder anderen Bruno Wyndaele en Geertje De Ceuleneer.

In 1990 stelt Bart sneu vast dat hij zonder platencontract zit en toch zijn liedjes wil vereeuwigen. Hij trekt zijn stoute schoenen aan en belt Walter Ertvelt op, dan al bekend als producer van artiesten als Claire, Ann Christy, Johan Verminnen, Hans De Booij enzovoort. Er wordt rond de tafel en de piano gezeten en besloten aan de slag te gaan met als resultaat een platencontract bij CNR en een eerste single Ga met me mee waarvoor ook deze keer Johan Verminnen als producer wordt aangetrokken. De zevende september 1991 walst Bart met dit liedje door de Vlaamse Top Tien naar de tweede plaats. Zijn geluk kan niet op, want de aanvragen om op te treden stromen binnen. Hij is ook trots dat hij met dit singletje tot op de negentiende plaats in de Top Dertig geraakt. Ga met me mee schreef Bart op het eiland Kreta tijdens een vakantie met zijn vriendin. Hij had haar eerst lief gevraagd of hij zich een namiddag mocht afzonderen om in zijn eentje in een smoorverliefde bui zijn gevoelens in een tekst en melodie te vereeuwigen. Noot: dat lief wordt iets later gedurende vijftien jaar zijn eerste vrouw en samen zullen ze vier kinderen krijgen: Arno, Toto, Kobe en Milly. Terug thuis is hij doodverlegen om dit nummer aan iemand te laten horen: nogal oppervlakkig en lichtvoetig qua tekst en dat dan nog eens verwerkt in een walsende meezinger. Op aanraden van Johan Verminnen wordt het zijn eerste keuze uit een lichting nieuwe liedjes. Ga met me mee wordt door Radio 2 in 1991 tijdens “Zomerhit” ook nog eens extra gelauwerd. Het was zo dat Bart Ik blijf bij jou als A-kant had geschreven en dat Ga met me mee de B-kant zou worden. Maar daar wilde de toenmalige baas van CNR niets van weten. Er wordt dan de deal gemaakt dat Ga met me mee eerst op single verschijnt en dat Ik blijf bij jou de opvolger wordt. Deze slow bereikt de vijftiende februari 1992 de achtste plaats in de Vlaamse Top Tien. Opgelet dat je dit nummer niet verwart met de gelijknamige single van Günther Neefs. Bart schreef dit liedje toen hij na een afmattend optreden laat in de nacht thuiskwam, nog vol adrenaline, en bij het drinken van een glas wijn zijn emoties in dat nummer kwijt kon. Ga met me mee zal in 2000 in Nederland een hit worden in de versie van Jop die het als Jij bent de zon op single uitbrengt.

Beide nummers zijn terug te vinden op het in 1992 als een soort best of uitgebrachte allereerste album “Bouillon de charme” in een gezamenlijke productie van Johan Verminnen, Walter Ertvelt en Bert Candries. Opgenomen wordt er in de loop van de maand december 1991 in Studio Impuls met Marc Maerschalck als technicus en in Studio Powertone in Mechelen. Qua muzikanten treden Tars Lootens, Stoy Stoffelen, Dany Caen en Johan Vandendriessche voor het voetlicht. Van dat album gaan méér dan vijftienduizend exemplaren de deur uit, gelijk goed voor goud. Een rist liedjes schrijft Bart samen met onder anderen Bert Candries, Johan Verminnen en Patrick Hiketick. Vlot gedraaid op de radio worden Opa is gek en Saartje zeventeen, maar de absolute uitschieter op dit album is de intussen tot klassieker gebombardeerde De Heuveltjes van Erika waarvoor Zaki de tekst mocht aanreiken. Zaki had die doorgespeeld aan Walter Ertvelt die het iets later doormailt naar Bart. Had Bart tijdens zijn opleiding nooit een cabaretvorming genoten, dan had hij dit zeker nooit ingeblikt. Die flikkerende, fonkelende tekst inspireerde Bart meteen tot die blije, opgewekte melodie die hij in amper een kwartier tijd bij mekaar schreef. Het liedje heeft Bart opgenomen als een parodie op de schlagerliedjes, op de carnavalhits. Vandaar dat het gelegenheidskoortje zich tijdens de opname lekker mag laten gaan. Dat koortje bestaat onder meer uit Peter Van Den Begin en Stef Bos. Voor hen was dat toen “erover”, muzikaal gezien kon dit eigenlijk niet door de beugel, maar parodiërend zit het precies op zijn plaats. Alleen: noch de platenfirma, noch het publiek heeft het nadien zo begrepen en is dit liedje op de een of andere manier foutief aan Bart blijven kleven. “Tien om te Zien” likkebaarde omdat hij bij hen op het podium stond.

Op een bepaald moment maakt Johan Verminnen de vergelijking tussen Charles Trenet en Bart Van den Bossche en schotelt hem een liedje voor van deze Franse chansonnier Boum waarvan Bart op zijn beurt een rockende versie maakt. Johan en Walter Ertvelt knutselen en frutselen samen met Bart aan de tekst en zetten iets later Boem als single in de markt. De 22ste mei 1993 prijkt Bart ermee op de zesde plaats in de Vlaamse Top Tien en de negentiende juni op de negenendertigste in de Top Vijftig. Bart merkt tijdens zijn liveoptredens dat ook dit melodietje er bij het publiek ingaat als zoete koek. Datzelfde jaar verschijnt zijn tweede album “Wakker”, opgenomen in Studio Impuls in Herent en Studio Crescendo in Genk, met ook deze keer als producers Johan Verminnen, Bert Candries en Walter Ertvelt. Bert mag ook voor de arrangementen zorgen. Bart schrijft in zijn eentje liedjes als: Mieke Moeke, Arno, De Boom, Vergeten te leven en De Gokker en schrijft voor de rest samen met Johan en Walter. Muzikaal wordt er op deze plaat intens samengewerkt met Roland Van Campenhout die graag zijn gitaren en bluesharp laat klinken. Drie singles pogen de Top Tien te bereiken: De Boom, Arno en De Sprookjeswet, maar Bart moet vaststellen dat hij zijn greep op die Vlaamse Top Tien stilaan verloren heeft. Arno, een liedje opgedragen aan zijn zoon, laat Bart nog op zijn fuifbest horen, maar de overige twee klinken erg beheerst. Het is blijkbaar zoeken naar de juiste formule.  Bart had zich de twee jaren voordien niet zo goed gevoeld in het milieu van “Tien om te Zien” en dito tv-programma’s. Hij heeft vaak genoeg zijn hits staan playbacken in discotheken en zo, maar hij heeft een degelijke opleiding genoten en kan die daar niet kwijt. Hij wil bewust de andere kant uit en voelt snel dat hij daardoor aan populariteit moet inboeten, de hitlijsten een beetje vaarwelzeggen. Samen met Verminnen en Ertvelt wordt besloten de poenpakkerij achterwege te laten en zich te concentreren op de toekomst, op een carrière die wat langer kan meegaan met als doel theatertournees en optredens met een degelijke band. Oktober 1993 trekt Bart naar de zalen met de theatershow “Wakker”.

Bart voelt aan dat er een kleinkunstrevival in de lucht hangt en pakt tijdens “Boterhammen in het park” uit met een rist kleinkunstklassiekers die hij daar brengt. Het publiek is dolenthousiast. Hij verzamelt die liedjes in het programma “Bart & De Bosschen van Vlaanderen” met daarin parels uit een kwarteeuw Nederlandstalige pop en chanson. Hij zingt liedjes als Jan Klaassen de trompetter, Hop Marlène, Jimmy, Blanche en z’n peird en Houten kop. Ambiance moest vooropstaan. Bart gaat de uitdaging zelfs aan met zijn groep in cafés te gaan spelen tot in de vroege uurtjes. De “Gentse Feesten” zien hem met deze formule graag langskomen. Hij zal daar vier jaar na mekaar de Korenmarkt platspelen. Hij was daarmee Mama’s Jasje een straatlengte voor al zijn die zo slim dat wél op plaat uit te brengen en is het voor Bart natuurlijk te laat om die nummers nog in te blikken. Een gemiste kans, zo blijkt achteraf. In 1995 zijn er de singles ‘k Heb bijna alles waarin hij op een reggaeritme zijn geluk van dat moment uitzingt én De zee met telkens Leo Caerts jr. op accordeon en Stoy Stoffelen op drums. Geboren worden in Oostende en elk jaar met je ouders naar zee trekken, moest uitmonden in het alleszeggende De zee. Die liedjes belanden beide op het album “Kermis in de hel”. Verminnen haakt bewust af omdat hij vindt dat Bart op eigen vleugels moet leren vliegen. Bart is blij, want hij wil eindelijk wel eens zijn eigen visie doordrukken en zijn eigen muzikanten ook eens laten meespelen. Er wordt opgenomen in “Bert’s Studio”. De productie is in handen van Rudi Genbrugge die ook de arrangementen voor zijn rekening neemt. Het album blinkt uit door een contrastrijke keuze, een beetje manisch-depressief. Bewust schrijft hij het liedje Als ik het niet meer weet om zich tijdens een dip aan te kunnen optrekken. Een voltreffer uit dit album wordt Oh Jolie, tekst en muziek van Bart himself. Het heette aanvankelijk Oh Marie, maar dat vond Bart te plat. Hij dacht tijdens het schrijven aan cajun en de songs van Daniel Lanois en diens hit Ma jolie Louise, en zodoende. Vreemd genoeg beperkt dat succes zich tot de radio en zijn liveoptredens. De Vlaamse Top Tien blijft ook nu buiten bereik.

Juni 1995 tekent Bart een contract bij VTM. Hij is op zoek naar een vast inkomen, een contract dat wat geld oplevert. Vanaf de zesde februari 1996 duikt hij bij VTM op in het programma “Videodinges”, de Vlaamse versie van “America’s Funniest Home Videos”. Dat programma was in 1990 al gestart met Frank Dingenen, nadien dus afgelost door Bart. Samen met Bert Candries schrijft Bart een nieuwe begingeneriek die hij ook zelf zingt. Hij zal dit programma blijven presenteren tot in 2004 wanneer het door VTM wordt afgevoerd. Vooraf had Bart een gesprek met Johan Verminnen en die raadde hem vaderlijk en wijselijk af toe te zeggen. Hij waarschuwde Bart dat alle culturele centra zouden afhaken. Bart kiest voor de zekerheid, voor het geld, waardoor hij zijn kinderen een beter bestaan kan gunnen en zich eindelijk een nieuwe auto kan aanschaffen en niet nog eens een aftandse tweedehands. Deemoedig moet Bart achteraf het hoofd buigen en toegeven dat Verminnen gelijk had. Vele zogeheten culturele instanties haken af. Iemand die voor VTM werkt en dan nog “Videodinges” presenteert, kleurt niet ernstig genoeg om in hun centra op te treden. In ons interview geeft hij eerlijk toe dat hij het met deze wetenschap in zijn achterhoofd nooit meer zou doen. Dit is en blijft een duistere pagina in zijn dagboek, een foute zet. Bart heeft al het vertrouwen waaraan hij jaren had gewerkt in enkele rake klappen verloren. En na een tijdje geraken ook de centen op. Gelukkig heeft hij er een bescheiden woning aan overgehouden, een vast onderdak voor zijn gezin. In het najaar van 1996 brengt hij het door hemzelf geschreven Ik heb je pijn gedaan op single uit. In de Ultratip zit er een zeventiende plaats in, maar toen voelde Bart al aan dat de Vlaamse Top Tien deze keer ver uit de buurt zou blijven. In 1997 wordt het verzamelalbum “Gouden momenten” uitgebracht. Hem wordt gevraagd dat jaar het Gordellied te leveren. In het VTM-programma “Vlaanderen Boven” fungeert hij tijdens de drie zomermaanden als vliegende reporter. April 1998 ligt de verzamelaar “Gouden Momenten volume 2″ in de winkel.

Zijn samenwerking met Walter Ertvelt wordt afgerond. Intussen heeft Bart al intens gewerkt aan wat volgens hem zijn mooiste album ooit moet worden: “Het houdt nooit op”. De productie is deze keer in handen van Rudi Genbrugge en de plaats van opname wordt “GR Statements” in Berchem. Eind december 1997 duikt Bart de studio in tot ergens eind januari 1998. Hij komt naar buiten met elf degelijke songs. In het bijhorende boekje schrijft hij ter verduidelijking: “Het gebeurt niet vaak dat een platenbaas je zegt dat je een cd mag maken zoals je het zelf wilt. Geen druk om hits te scoren, geen herhaling van vroegere hits, gewoon een mooi geheel met songs om naar te luisteren. Zo’n kans is een zegen voor elke liedjesmaker. Ik denk dat we woord hebben gehouden. Het is geen gemakkelijke bevalling geweest, want er was geen excuus meer. Wat u nu in uw handen hebt, is het beste dat wij op dit moment met de middelen waarover we beschikken, kunnen maken. Ik ben enorm trots op de muzikanten en iedereen die zijn ziel in dit kleinood heeft gestoken. Ik hoop dat ook uw ziel er niet onbewogen bij blijft en dat het nooit mag ophouden.” Die muzikanten zijn onder meer: Jean-Philippe Komac, Mirko Banovic, Jo Mahieu, Mark Vanhie, Peter Van Woensel en Paul Van Laere. Bart zet zich aan het schrijven samen met Rudi Genbrugge die de muziek en de arrangementen aanreikt. De sfeer is er eentje van een jazzy intimiteit waarbij de muzikanten volledig tot hun recht kunnen en mogen komen. Bart ruimt op dit album plaats in om Blanche en zijn peird van Willem Vermandere op te nemen en covert Moeilijk van The Scabs. Een liedje dat op radio wordt vertroeteld is Kaakjes dat echter niet op single verschijnt. Die eer vallen Waar woont de liefde, Moeilijk en Het houdt nooit op wel te beurt. Bart kan voortaan geboekt worden via Theaterbureau King.

VTM biedt Bart een nieuw programma aan “Kok & Co”, een kookduel tussen twee BV’s. Vanaf de derde juni 1999 is er bij VTM “De dag van 100.000″ waarin kandidaten de uitdaging aangaan om in één dag honderdduizend frank op een ludieke en extravagante manier uit te geven. De betere Nederlandstalige muziek mag hij aan de man brengen in een programma uitgezonden door “Radio Mango” (eerder een regionale radio in West-Vlaanderen) het tweede radioproject van de Vlaamse Media Maatschappij. Naast Bart kun je daar luisteren naar bekende stemmen als Michel Follet en Anne De Baetzelier. In 2007 wordt de zender opgekocht door Concentra Media Group en omgedoopt tot “Nostalgie”.

Oktober 1999 is er opnieuw een verzamelaar, deze keer “10 jaar Bart Van den Bossche”. Hij gaat bij onze noorderburen langs om daar de coryfeeën Armand en Dimitri van Toren aan te porren samen met hem op tournee te gaan. Niet alleen Vlaanderen mag van hun talent genieten, maar ook Nederland. Iets verderop dat jaar trekt hij rond met Bart Herman, Miek en Roel, Miel Cools en Dimitri van Toren tijdens “De Complete Kleinkunst Collectie Live”. Geen wonder dat hij ons in 2002 trakteert op het album “De zotte avond” met daarop een selectie van zestien klassiekers uit de Lage Landen, gaande van Hallo hier ben ik dan, Ieder met z’n vlag, Wat heb je vandaag op school geleerd, Joke, Tante Emma en Adem mijn adem. Het album, naar een idee van Luc Vander Schelden,  wordt uitgebracht op het Magic-label in een productie van Bert Candries die ook de arrangementen schrijft. Er wordt muziek gemaakt door onder anderen Jo Mahieu, Frank Tomme, Mich Van Hautem, Pascale Michiels, Stef Corbesier en Ivan Vermeer. Op single belanden de liedjes De massa, Jan Klaassen de trompetter, Beestjes en Hallo hier ben ik dan. Ook deze keer blijft de Vlaamse Top Tien telkens buiten bereik. VTM blijft hij trouw. Vanaf juli 2002 praat hij grappige momenten uit hun archief aan mekaar in “Glimmer & Glatter”. Dat jaar is hij ook gestart met zijn event-design-bedrijf “Bravissimo”. Dat bedrijf specialiseert zich in het organiseren van grote feesten voor bedrijven. Events als “De gouden schoen”, “De kristallen fiets” en “100 jaar Neos” zijn enkele van hun grootste realisaties. De meest spraakmakende televisiemomenten zet Van den Bossche op een rij tijdens het programma “Het jaar van Bart De Rijke” op 24 en 31 december 2003.

Een jaar later presenteert hij op dinsdag 20 april 2004 “Houden van…” met op de affiche: Liesbeth List, Jimmy Frey, Willeke Alberti, Jacques Raymond, Johan Stolz, Miek en Roel en dat in een drie uur durende show. Hij doet dat het jaar nadien in “‘t Sportpaleis” van Antwerpen nog eens over met deze keer aan zijn zijde: Miel Cools, Gerard Cox, Nicole & Hugo, Elly & Rikkert, Mieke, de Elegasten, Samantha en Ed Kooyman & Herman Van Haeren. VTM vraagt Bart of hij op het einde van dat jaar het spelprogramma “Puzzeltijd”, naar een idee van Joop van den Ende, voor zijn rekening wil nemen. Hij zal dit tot eind januari 2009 blijven presenteren. In 2006 trekt hij naar het theater met “Midlife!”, een programma dat hij samen met Luc Guinée brengt. Die verzorgt samen met Rudi Genbrugge de muzikale begeleiding. Luc en Bart zijn jarenlang bevriend en stellen hun vriendschap en de waarheid tijdens deze voorstelling scherp in vraag. Dit wordt een schoolvoorbeeld van echt muziektheater. Omdat zijn liedjes aansporen tot meezingen, mag hij in 2008 op 4, 5 en 6 april optreden tijdens het door VTM gelanceerde “Schlagerfestival” in de “Ethias Arena” in Hasselt naast grote namen als: Frans Bauer, Laura Lynn, Garry Hagger, Johnny White, John Terra en Jo Vally. Van 28 juni tot 13 juli schittert Bart in de Vlaamse versie van de dansmusical “Fame”. Hij staat samen met Guillaume Devos en Anne Mie Gils op de planken en dat in Antwerpen, Gent en Oostende. Datzelfde jaar is er de single Embé.

Wanneer Bart wordt gevraagd om als belspelpresentator te worden ingezet, kan hij niet vermoeden dat dit in 2011 met een sisser zal aflopen. Hij hapt gretig toe omdat hij op zoek is naar financiële zekerheid. Hij heeft intussen een nieuwe partner gevonden in Karin Oostens. Hij zorgde met haar voor hun nieuw samengesteld gezin waar naast zijn vier kinderen ook nog de drie kinderen van Karin, Linus, Amber en Maya, deel van uitmaakten. Niets wijst erop dat het belspelletje fout kan lopen, want VTM had groen licht gekregen van de Kansspelcommissie, maar uiteindelijk wordt het uit de ether gehaald nadat in het programma “Basta” beweerd werd dat het spel op bedrog berust. “Basta” was een programma op Eén dat in mekaar werd gebokst door de Neveneffecten: Jonas Geirnaert, Lieven Scheire, Koen De Poorter en Jelle De Beule. De zeventiende januari 2011 besteedden zij aandacht aan het bedrog in belspelletjes. Twee dagen na die uitzending kondigt VTM aan geen belspelletjes meer uit te zenden. Bart is achteraf helemaal niet te spreken over de afluisterpraktijken die de Neveneffecten hanteerden om achter de zogeheten waarheid te komen.

Eind februari 2012 zet Bart nog eens een nieuwe single in de markt, het door hem samen met Rudi Genbrugge geschreven en ook door henzelf geproduceerde Als het maar lekker is. Het liedje is een meezingertje, maar weet het Vlaamse publiek in de verste verte niet te bekoren. In een productie van Patrick Hamilton brengt het accordeonduo The Sunsets samen met Bart einde zomer 2012 een nieuwe versie uit van De heuveltjes van Erika. De tweeëntwintigste september staan ze ermee op zes in de Vlaamse Top Tien en op vijf in de Radio 2 Vlaamse Top Tien.

Totaal onverwacht overlijdt Bart Van den Bossche de zesde januari 2013 aan de gevolgen van een hartslagaderbreuk. Hij is amper 48 jaar. Iets later brengt platenfirma EMI de dubbelaar “Bart Van den Bossche volledig verzameld” op de markt met in het totaal veertig van zijn bekendste liedjes. Walter Ertvelt schrijft als begeleidende tekst: “Bart heeft authentieke, ontroerende liedjes gezongen met het hart van een echte volkszanger die de mensen gaarne zag en als entertainer iedereen een goed gevoel wou meegeven. Herinneringen aan hem zullen in die tijd niet spoorloos verglijden en verdwijnen, want liedjes blijven. Deze verzameling die Bart heeft nagelaten, wordt opgedragen aan: Ilse, Arno, Toto, Kobe en Milly & Karin, Amber, Maya en Linus.”

tekst en research:Marc Brillouet

©2015 Daisy Lane & Marc Brillouet