Bobby Vee

Geplaatst in Artiesten

Geboren als Robert Thomas Velline , de 30ste april 1943 in Fargo, Noord-Dakota. Muziek kreeg hij vanaf die eerste dag te horen ,want zijn vader Sidney speelde behoorlijk viool en piano, zijn oom saxofoon en zijn twee broers Bill en Sidney Jr. gitaar. Toen Bobby vijftien was,  had hij zich de saxofoon ook al aardig eigen gemaakt, maar hij had meer zin in rock ‘n roll. Zijn schoolorkestje speelde voor het merendeel standards en evergeens, maar hij en zijn broer Bill wilden meer. Zij kochten  elk een elektrische gitaar, gingen naar zo wat elk concert dat in hun buurt plaatshad en probeerden dan thuis die groepen na te spelen.

Broer Bill kreeg het gitaarspel zo goed in de vingers dat hij samen met bassist Jim Stillman en drummer Bob Korum een eigen groep oprichtte. Bobby had er ook wel zin in, maar zijn broer vond hem nog veel te jong. Na lang zeuren en zagen mocht Bobby dan toch meespelen tijdens de repetities. Al snel had Bobby door dat de jongens dan wel al de noten kenden van de hitsongs, maar niemand kende de teksten en dat maakte Bobby vrij snel onmisbaar, want hij zong zowat elke song uit het blote hoofd mee. Intussen had Dick Dunkirk de plaats ingenomen van Jim Stillman en binnen de kortste keren waren The Shadows een feit (niet te verwarren met de begeleidingsgroep van Cliff Richard).

De derde februari 1959 zou een belangrijke datum worden in het leven van Bobby Vee. Die dag overleden tijdens een vliegtuigongeval Buddy Holly, Ritchie Valens, The Big Bopper en de twintigjarige piloot Roger Peterson. Ze hadden net hun optreden beëindigd in “The Surf Ballroom” in Clearlake, Iowa en wilden zo snel mogelijk per vliegtuigje naar hun volgende bestemming Moorhead in de staat Minnesota. Bobby herinnert zich nog dat hij aan het lunchen was toen zijn broer Bill hem kwam vertellen dat hij op het nieuws van radio KFGO het tragische bericht had gehoord. Bobby kon het eerst niet geloven, want hij had nog net een ticket kunnen bemachtigen voor dat optreden die avond in Moorhead. Het beloofde een fantastische show te worden met naast de Big Bopper en Buddy Holly en zijn Crickets ook optredens van Dion and The Belmonts en Frankie Sardo.

De promotor van de show, Bob Lucier, was ondanks het plots wegvallen van hun hoofdact toch van plan het concert te laten doorgaan. Hij had zo snel mogelijk contact opgenomen met The Shadows omdat The Crickets niet in de mood waren op te treden zonder hun Buddy Holly. Om zeven uur ‘s avonds moesten The Shadows  zich backstage aanmelden. Bobby Vee weet nog goed dat het een chaotische vertoning werd. Iedereen was in de war en probeerde er het beste van te maken. Uit respect voor Buddy hadden The Shadows zich wel voorgenomen niet één song van Buddy  te zingen. Dat optreden viel zo goed in de smaak dat manager Bing Bengtson de jongens meteen onder contract nam.

In de zomer van 1959 waren The Shadows druk op zoek naar een pianist in de stijl van Jerry Lee Lewis, eentje die hun geluid een beetje kon opkrikken. Bobby’s broer Bill was in “The Red Apple Café” in Fargo een pianist tegen het lijf gelopen, Bob Zimmerman. Een nogal vreemde gast die niet tevreden was met de keuze van de piano’s tijdens hun optredens: zo goed als verroeste snaren en dan nog vals gestemd ook. Hij zong en klapte liever mee in zijn handen tijdens de songs dan de toetsen te beroeren. Hij werd graag aangekondigd als Elston Gunn en was dol op rock and roll in de stijl van Jerry Lee Lewis. Bobby Vee zou dit feit allang vergeten zijn, was het niet dat Zimmerman iets later bekend zou worden als Bob Dylan. In zijn biografie zou Dylan later toegeven dat hij na al die jaren nog steeds een warme vriendscbap met Bobby deelt en hem als artiest erg waardeert.

1 juni 1959 is nog zo’n belangrijke datum in de carrière van Bobby Vee, want die dag reden ze in een stokoude Oldsmobile richting Minneapolis, Minnesota om daar voor Soma Records hun eerste single in te blikken, het door Bobby Vee zelf geschreven Suzie Baby. Enkele maanden later stond het liedje in de Amerikaanse top 5 nadat Liberty Records besloten had de single nationaal te verdelen. Die deal met Liberty was niet zo’n juiste zet , want de daaropvolgende singles bleken zo goed als niet aan te slaan. Gelukkig voor Bobby pikte een radiostation in Pittsburgh de B-kant van wat hun laatste single voor Liberty zou worden op en Devil or Angel werd plots overal grijsgedraaid (Devil or Angel was in 1956 al een rhythm-and-blueshit geweest voor The Clovers). In de nazomer van 1960 stond Devil or Angel zowat overal in de top tien genoteerd en Liberty aarzelde niet een vijfjarig contract met Bobby Vee af te sluiten die Snuff Garrett ook als vaste producer kreeg toegewezen.

De rest van de jaren zestig bleek Bobby Vee niet meer weg te denken uit de Amerikaanse charts met uitschieters als Rubber ball (1960),  Take good care of my baby (1961), Run to him (1961), The night has a thousand eyes (1962), Come back when you grow up (1967) en My girl, hey girl  (1968). Het succes van Bobby Vee bleef niet beperkt tot Amerika, ook in Engeland geraakte hij tot zevenmaal toe in de Top Veertig.

Qua optredens had hij ook niet te klagen. Van Japan  over Australië tot en met zowat elk land in Europa. Uitschieters tijdens zijn hoogtijdagen in de golden sixties zijn een optreden in Lake Pontchartrain in Louisiana voor een publiek van méér dan 110.000 toeschouwers samen met The Everly Brothers en Roy Orbison en een optreden in “The Gator Bowl” in Jacksonville met samen met hem op het podium Jerry Lee Lewis .

Na al die jaren staat Bobby Vee nog altijd op de planken.Het bekende retroblad “The Beat Goes On” verkoos hem in 1991 tot Best American act, in 1992 tot Best live performer, in 1993 tot Favorite Male singer en ga zo maar door. Tijdens zijn optredens wordt Bobby muzikaal bijgestaan door zijn  zonen Jeff, Tom en Robb. Wanneer ze hun vader niet hoeven te begeleiden kan u hen aan het werk horen als The Vee’s, een voortreffelijke rockabillyband.

20 juni 1999 werd Bobby Vee, die zich in zijn vrije tijd veel met schilderen bezighoudt, onderscheiden met The Theodore Roosevelt Rough Rider Award door Ed Schafer, de gouverneur van Noord-Dakota.

In de maand april 2012 liet Bobby via zijn website weten dat hij aan de ziekte van Alzheimer lijdt en dat hij zich definitief uit de muziekwereld terugtrekt. Samen met zijn zonen besloot hij nog één album in te blikken en dat werd  ” The Adobe Sessions”. In het totaal scoorde Vee tussen 1959 en 1972 achtendertig tophonderdhits, waarvan er zeven met goud werden  bekroond.

De 24ste oktober 2016 overleed Bobby Vee op 73-jarige leeftijd. Het jaar voordien was zijn vrouw Karen Bergen de 3de augustus overleden aan de gevolgen van nierfalen.  Bobby verbleef sindsdien in een home in Rogers, Minnesota in Minneapolis.

tekst en research: Marc Brillouet

© 2015 Daisy Lane & Marc Brillouet