Brenda Lee

Geplaatst in Artiesten

Brenda Lee werd op 11 december 1944 als Brenda Mae Tarpley in Atlanta, Georgia geboren . Het zingen zat er vrij vroeg in, want ze is net vijf als ze tijdens een lentefestival haar school , The Conyers Grade School, vertegenwoordigt met het liedje ‘Take me out to the ballgame’ en na haar overwinning mag ze elke zaterdag  optreden tijdens ‘ The Starmakers revue’, een wekelijkse radioshow in Atlanta. Brenda maakte toen ook al deel uit als koorzangeres van the Master Worker’s Quartet in Georgia. Na een auditie voor de populaire ‘ TV-ranch show’ wordt ze hier als kindsterretje ingehuurd en dat met de volledige steun van haar ouders.

Tijdens een show in Augusta, Georgia, “The Peach Blossom Special”, dringt de producer Sammy Barton er bij Brenda op aan haar familienaam Tarpley in te korten tot het veel makkelijker te onthouden Lee. Niet alles zit mee, want net 9 jaar geworden, overlijdt haar vader door een arbeidsongeval. Een jaar later mag ze optreden in de ‘Peanut Faircloth televisieshow’ waar ze begin 1956 ontdekt wordt door countryzanger Red Foley en diens manager Dub Allbritten . Ze zijn beiden zo weg van haar talent dat Brenda meteen een plaats krijgt in Foley’s ABC’s- televisiereeks’ Ozark Jubilee’.Voordat ze haar eerste plaat opneemt , is ze eerst nog te zien in de tv-shows van Perry Como , Steve Allen en Ed Sullivan. 21 mei 1956 tekent  Brenda Lee een contract  bij Decca Records. Het was hun A and R man, Paul Cohen, die haar had weten over te halen. Eind juli wordt een eerste platensessie georganiseerd. Er worden zeven nummers opgenomen waaronder : Jambalaya, Bigelow 6-2000 en Your cheatin’ heart. 17 september verschijnt Jambalaya op single. Niet dat dit meteen een hit werd en ook niet de daaropvolgende single One step at a time. De derde was wel raak. Samen met The Anita Kerr Singers had ze Dynamite opgenomen. Deze Decca release ( nr. 30333) klom tot op de 72ste plaats van de Amerikaanse Top Honderd. Aan deze single dankt ze haar bijnaam “Little Miss Dynamite”.

December 1957 mag Brenda voor de eerste maal optreden in het “Ryman Auditorium” in Nashville tijdens de “Grand Ole Opry”. Het is hier dat ze voor de eerste maal Elvis Presley ontmoet. Intussen was Decca op zoek gegaan naar een vaste producer voor Brenda Lee en dat werd niemand minder dan Owen Bradley. Dat resulteerde in de single Ring-a-my-phone, gekoppeld aan Little Jonah. 13 augustus 1959 besluit Owen Bradley met Brenda Sweet nothin’s op te nemen. Een prima keuze, want enkele maanden later bereikt ze daarmee de vierde plaats in Billboard’s Hot One Hundred. Ook in Engeland werd het een hit en Duitsland zou ook niet achterblijven.

Vergeten we niet dat Brenda Lee er intussen al een optreden had opzitten in onder meer de Parijse Olympia (18 februari 1959) samen met de Franse superster Gilbert Bécaud. De Franse krant “Le Figaro” had het verhaal de wereld in gestuurd dat Brenda een 32-jarige dwerg was met een prachtige stem. Het vreemde is dat de Fransen dat verhaal slikten met als gevolg dat Brenda 5 weken na mekaar op de affiche van de Olympia bleef prijken. Onmiddellijk nadien werd haar Frans succes vertaald in optredens in Duitsland, Italië en Engeland. In 1959 laat Brenda’s stiefvader het gezin in de steek. Hij laat hen trouwens berooid achter. Ook al verdiende Brenda tonnen geld, haar familie (moeder, broer en twee zussen) moeten in een mobilhome leven die ze voor 75 dollar per maand huren. Een wet voorziet dat het geld dat Brenda verdient tot haar 21ste op een rekening moet gestort worden waar zij niet aan kan.

Owen Bradley wil voor de volgende opnamessie met Brenda Lee veel strijkers gebruiken. Hij wou haar rockimago wat gladstrijken . Het moet een spelletje worden van vraag en antwoord tussen de violen en Brenda. Owen gaat op zoek  naar geschikte songs en hij vindt die  bij de rockabillyzanger Ronnie Self ( in 1958 had die een behoorlijke hit gescoord met Bop-a-Lena / uitgebracht op het Columbia label nr. 41101). I’m sorry is één van zijn liedjes, nochtans enkele maanden door Decca bewust achter de hand gehouden omdat ze vinden dat een 15-jarig meisje bezwaarlijk zo’n tekst kon zingen. Na wat aarzelen wordt het dan toch uitgebracht, maar wel als B-kant van het meer uptempo That’s all you gotta do. Hun angst was onnodig, want de dertigste mei 1960 staat I’m sorry op  1. Precies drie maanden later vinden we Brenda Lee opnieuw op de eerste plaats , deze keer met I want to be wanted, een vertaling van de Italiaanse hit Per tutta la vita.

De ‘romantische’Brenda Lee werd nog een aantal keren uitgespeeld op heel succesvolle singles als Emotions en You can depend on me dat al een hit was in 1932 in de toenmalige versie van Louis Armstrong. Met Dum dum , een liedje van Jackie De Shannon, wordt weer voor een hoger tempo gekozen. Maar niet voor lang,want de opvolgers Fool number one en All alone am I profileren Brenda Lee weer als een  gevoelige ziel. Met het nummer Losing you wordt in 1963 de rij van toptienhits voorgoed afgesloten. Alle singles die nadien volgen,geraken niet meer boven in de charts, al mogen we meevallers als As usual en Coming on strong(een liedje dat the Golden Earring vernoemen in hun hit  Radar love) daarbij zeker niet uit het oor verliezen. Via de rechtbank weet Brenda te regelen dat zij een deel van haar spaarcenten mag gebruiken om haar familie financieel uit  de nood te helpen. Zij beslist een huis te kopen ter waarde van 37.000 dollar en gaat daar samen met haar moeder wonen. Op nieuwjaarsavond, 31 december 1962, vat het huis vuur en brandt volledig af, inclusief de garderobe van Brenda ter waarde van 25.000 dollar.

Brenda Lee had intussen haar belangstelling voor haar Europese fans niet verwaarloosd, want speciaal voor die Europese markt voorzag ze enkele van haar hits van een specifieke  tekst : Anybody but me vertaalde ze in het Duits, en Fool number one kreeg zowel een Duitse, een Franse als een Italiaanse versie mee. Zes jaar voor haar platencontract bij Decca afloopt, weet Lee een deal te sluiten met haar platenfirma en verhuist naar Elektra via een tussenkomst van Loretta Lynns manager David Skepner. Hier neemt ze maar één plaat op om meteen over te stappen naar MCA, die intussen Decca hadden opgeslorpt. In 1971 sterft haar manager Dub Allbritten. Brenda is in shock. Hij is voor haar de vaderfiguur geweest die zij nooit gekend heeft. Zij wordt depressief. In 1974 ontsnapt zij aan de dood nadat bij haar levensbedreigende bloedklonters waren vastgesteld. In 1981 is Brenda te zien in de speelfim “Smokey and the bandit” naast Burt Reynolds en Jackie Gleason. Zij keert de popcharts de rug toe aan gaat nog uitsluitend platen opnemen bestemd voor de countrymarkt. Haar dubbelelpee “25th anniversary” bereikt dat jaar de bovenste regionen van de Amerikaanse album Top 100.

Momenteel is zowat iedereen vergeten dat Brenda amper 10 was toen ze haar eerste stappen in de showbusiness zette en een dame is gebleven die vocaal nog degelijk uit de voeten kan. Ze voelt zich erg gelukkig dat ze naar haar roots is kunnen terugkeren, met name de countrymuziek. En ook in dit genre is ze met glans geslaagd, getuige haar tientallen hits .

Dat Brenda Lee in de loop van haar carrière met heel wat awards en andere prijzen werd overladen, hoeft ons niet te verwonderen. Opvallend is dat ze niet één Grammy Award in de wacht sleepte (wel vier nominaties, onder meer voor I’m sorry en Johnny one time)). In Nederland kreeg ze zomaar liefs tvijf Edisons. Brenda heeft méér dan 100 miljoen platen verkocht met opvallende resultaten: vijftien miljoen verkochte exemplaren van I’m sorry en zeven miljoen van de kersthit Rockin’ around the Xmas tree.  In 1982 kreeg Brenda Lee een ereplaats in “The Georgia Hall of Fame” toegewezen en in 1997 werd zij opgenomen in de eregalerij van the “Country Music Hall of Fame”.  Zij was acht jaar lang één van de leden van de raad van bestuur van “The Country Music Association” en van “The Board of Governors for the Nashville Chapter of the National Academy of Recording Arts and Science”. Zij werd eveneens opgenomen in de “Rockabilly Hall of Fame” en in 2002 in de “Rock and Roll Hall of Fame”. Was het niet John Lennon die ooit terecht over haar zei: “She has the greatest rock and roll voice of them all”.

tekst en research: Marc Brillouet

© 2015 Daisy Lane & Marc Brillouet