Chuck Berry

Geplaatst in Artiesten

Chuck Berry moet voor één feit alom geprezen worden: hij is niet alleen de vader van de  rock -’n-roll , maar ook de poëet van de rock -’n -roll.  Als geen ander kon hij de gevoelens van de teenagers van die tijd verwoorden.Vergeet niet, die kwamen via de rock- ’n -roll in opstand tegen de normen en waarden van hun ouders. Berry’s composities zijn een ode aan de gevoelens die de pubers in de jaren 50 meemaakten. Het vreemde is dat hij al dertig was toen hij zijn eerste plaat opnam .

 

Dit is bevrijding voor de tieners van die tijd. Ze breken abrupt met het verleden. Die bevrijding lag voor een deel in het ritme van de rock- ’n- roll . Rock was heel fysiek en dat choqueerde het preutse Amerika van de jaren 50. De rock jut de tieners op , laat ze verleidelijke heupbewegingen maken zoals Elvis dat deed . Chuck Berry klopt op zekere dag bij de gebroeders Chess aan met enkele demobandjes. Die lachen zich een breuk. Een zwarte die met dergelijke teksten afkomt, ze hebben een blank tintje en ze zijn aangelengd met een enorme dosis humor. Meteen op plaat zetten die handel en die eerste plaat wordt Maybelline ( gaat over z’n grootste liefde auto’s. Hij vindt zelfs nieuwe uitdrukkingen uit  zoals “motorvatin’ over the hill” ). Berry en Leonard Chess hadden altijd ruzie tijdens de opnamen. Het was nooit goed voor Chess. Soms hadden ze vijfendertig takes nodig eer de opname werd goedgekeurd.

Toen zijn eerste platen uitkwamen, leerde Berry meteen hoe onrechtvaardig de business was. Alhoewel hij de nummers alleen schreef, tekenden zijn platenbazen mee. Hij eiste de auteursrechten op , maar ze negeerden hem compleet. Pas dertig jaar later kan hij na ettelijke processen het pleit winnen en krijgt hij al z’n rechten terug. In 1969 verkochten de Chess brothers hun bedrijf voor € 11 miljoen, inclusief dus de Chuck Berrycatalogus .

De eerste songs van Chuck Berry gaan allemaal over auto’s en snelheid en je kan daarmee de vrouwen allemaal inpalmen. Hijzelf is altijd gek geweest van auto’s. Kocht van z’n eerste centen ’n dure Cadillac. Het is bij insiders geweten dat ie altijd zelf rijdt, ook als hij aan de luchthaven wordt opgepikt , hij neemt altijd het stuur over. Zo was hij enkele jaren geleden te gast in “Café de Paris” op Piccadilly Circus in Londen. Wou vlakbij parkeren (houdt er niet van dat mensen hem zien en aanspreken ), maar er was geen  parking voorhanden.Vond hij er niets beter op dan een halfuur rondjes draaien alvorens uit te stappen vlak voor de deur van “Café de Paris” .

Na die liedjes waarin hij z’n voorkeur voor auto’s uitte, schreef hij ’n song als Brown eyed handsome man over  een man met bruine ogen die moeiteloos de hele wereld inpalmde. Je moet dit anders ingevuld zien, want hij wou eigenlijk zingen Brown skinned handsome man. In zijn tijd stelden de zwarten in Amerika niets voor, was het schorremorrie van de maatschappij. Hij heeft zich daar altijd ontzettend door gekwetst gevoeld. Hij zei ooit in ’n interview: “Had I been a white boy like Elvis, sure, it would have been different “. Hij was ook diegene die de prachtigste riffs in de rock -’n -roll uitvond, die worden nu nog altijd gespeeld door alle grote rockjongens. Dat hoor je in z’n song Roll over Beethoven, niet voor niets door mensen als Jerry Lee Lewis en The Beatles gecoverd. The Rolling Stones, vooral Keith Richards, geven toe dat zij zowat alle gitaarriffs van Chuck hebben gepikt . Maar vrienden waren het niet. Toen Berry ooit samen met Richards speelde, trapte hij hem gewoon van het podium, letterlijk onder z’n gat. En toen hij Richards iets later tegenkwam en die hem een vriendelijke schouderklop gaf, kreeg hij een mep vlak in z’n gezicht. Berry liep niet hoog op met sterren als Mick Jagger en Bruce Springsteen.  “Dat zijn de megasterren” zei hij altijd “die de plaats innemen die mij toekomt”.

Chuck Berry was niet zo’n brave jongen: dol op jonge vrouwen, op seks. Hij had een harde jeugd gekend. Dames van lichte zeden waren voor hem dagelijkse kost qua entourage. Was al in aanraking met de politie gekomen in verband met een gewapende overval .Wordt drie jaar opgenomen in een jeugdinstelling. Zijn stage –act was ook lekker dubieus en ondeugend. Hij had altijd zijn gitaar vrij laag hangen, vlak ter hoogte van z’n edele delen. Hij vond de duck walk uit: helemaal door de knieën gezakt, met één been vooruit gestrekt, een waggelende eend imiterend en vooral zijn teksten “schreeuwend”  in de stijl van go Johnny go.

Chuck Berry geraakt op het hoogtepunt van z’n carrière achter de tralies. In z’n eigen bar, “The Bandstand Club”, neemt hij een veertienjarig meisje aan. Zij wordt nadien door Berry ontslagen en ze klaagt hem aan bij de politie (hij had haar namelijk uit Mexico geïmporteerd en dat mocht niet- geen minderjarigen over de grens smokkelen). Dat meisje blijkt echter al eerder in de prostitutie te hebben gezeten. Berry wordt veroordeeld. Dat proces wordt tenietgedaan omdat de rechter hem allerlei racistische opmerkingen naar het hoofd heeft geslingerd. Het proces wordt overgedaan. Berry wordt in 1963 opgesloten. Hij moet twee jaar achter de tralies. Als hij vrijkomt is hij een gebroken man, vol woede. Zijn muzikanten kenden hem als een lieve man die blij was dat ie muziek kon maken. Nu was hij plots gesloten, koud en kil, speelde haast op automatische piloot en sprak erg verbitterd. Maar  intussen hadden dus The Beatles en The Stones hem opnieuw gelanceerd. Het jaar dat hij vrijkomt, slaagt hij erin vijf keer in de Amerikaanse Top Honderd te geraken. Z’n teksten worden almaar directer. Hij draait er geen doekjes meer rond en refereert rechtstreeks naar de seksuele daad, the boze en al wat erbij hoort.

Ook in de loop van de jaren 80 en 90  geraakt Berry regelmatig in contact met de politie, bijvoorbeeld in 1987 wanneer een vrouw hem aanklaagt omdat ze beweert dat ie haar gebeten had. In 1990 meermaals veroordeeld omdat een aantal vrouwen beweerden dat toen ze in Berry’s hotel in Saint Louis overnachtten zij door hem op stiekeme wijze waren gefilmd met verborgen videocamera’s. Het kostte hem anderhalf miljoen dollar om tot een akkoord te komen.

Chuck Berry heeft nooit op nummer 1 gestaan met een van zijn songs, behalve met het niet mis te verstane Playing with my dingeling. In 1972 live opgenomen in Engeland. De meest onnozele tekst die hij ooit heeft geschreven, een meezingertje van niets. Berry vraagt per show in een grote arena zo’n slordige € 35.000  (zo’n anderhalf miljoen oude Belgische franken) en dat bedrag moet gestort zijn op z’n bankrekening vooraleer het concert begint. Hij geeft nooit bisnummers, tenzij de organisator hem per extra liedje betaalt. Begint de show niet op tijd zoals in het contract staat aangegeven, dan stapt hij het gewoon af. Hij wil altijd een luxe auto , meestal een Lincoln Town Car. Hij speelt uitsluitend op een Fender Bassmanversterker. Indien die niet beschikbaar is , betaal je hem een boete van € 2000 vooraleer hij het podium op wandelt.

Chuck Berry overleed de 18de maart 2017 op 90-jarige leeftijd in St. Charles, Missouri.

 

tekst en research: Marc Brillouet

© 2012 Daisy Lane & Marc Brillouet