Eddy Wally

Geplaatst in Artiesten

Eddy Wally’s verhaal zou zo in een Hollywood decor kunnen passen. Wally in de hoofdrol in een  film met als toepasselijke titel  “From rags to riches”. Een film met een lach en een traan, het enige echte verhaal over de keizer van de Vlaamse smartlap!

Wally werd de twaalfde juli 1932 als Eduard Van De Walle in Zelzate geboren in een gezin van drie kinderen. Hier groeit hij samen met zijn twee zussen op in de volksbuurt “De Katte” in een muzikaal arbeidersgezin dat het niet al te breed had. Papa was arbeider in een teerfabriek. Om wat bij te klussen, ging hij al zingend en spelend optreden.  Pa speelde graag accordeon die zelfs tot in Amsterdam zijn virtuositeit ging etaleren. Hij droomde ervan dat zijn zoon ook muzikant zou worden en stond erop dat Eduard muziek ging studeren en wilde hem daarbij steunen, maar hij overleed op 49-jarige leeftijd waardoor mama er alleen kwam voor te staan. Eddy voelt zich verplicht  zijn studies stop te zetten en thuis  financieel een handje bij te steken. Hij wordt grensarbeider in een weverij in Sas van Gent. Hij ontpopt zich hier als een bekwame wever van kostuumstoffen. Om zijn collega’s in de pauze wat te verstrooien doet hij niets liever dan muziek te maken op zijn gitaar en daarbij liedjes te zingen, tot groot jolijt van vooral het vrouwelijke personeel. Ondanks het zware werk wil  Eddy toch tijd vrij maken om aan zijn zangcarrière te sleutelen.

Tijdens één van zijn optredens in Ter Donk leert Eddy, Roegiers kennen, zijn allereerste en ook zijn grootste fan. Zij besluiten de negentiende juli 1956  te trouwen. 25 juni 1957 wordt hun huwelijk gezegend met de geboorte van dochter Marina. Eddy laat zijn werk in de weverij in de steek, gaat samen met zijn schoonmoeder die een handel in lederwaren heeft naar de markten. In 1959 koopt hij zich een accordeon, doet mee aan diverse crochetwedstrijden en trekt van café naar café om daar voor de nodige ambiance te zorgen. Een jaar later overlijdt zijn schoonmoeder. Eddy gaat samen met Mariette in het ouderlijk huis in de Achterstraat in Ertvelde wonen waar hij het café en het aanpalend winkeltje overneemt. Hij leert intussen niet alleen gitaar, drums en piano spelen, maar probeert met vallen en opstaan zijn eigen liedjes te schrijven. Eddy staat dan ook te popelen om zijn eerste plaatje op te nemen.

Hij ontmoet op zekere dag platenproducer Stan Verbeeck die hem voorstelt op het Ronnex-label een eerste nummertje op te nemen en dat wordt het door Stan geschreven Oh Gitana met op de B-kant Weet je nog schat? Dat liedje raakt echter kant noch wal, maar wanneer hij uitpakt met de single Ma bella, gekoppeld aan  Lefthand Jack waarop we een jodelende Wally te horen krijgen, staat gans Ertvelde en omstreken op zijn kop.

Binnen de kortste keren is Eddy Wally een gevierde lokale vedette. Voor Eddy kan het van dan af blijkbaar niet meer stuk. Stan besluit samen met Eddy een eerste elpee op te nemen. Dat wordt in 1965 het album “Ma Bella” met naast zijn eerder genoemde singles liedjes als: Blondje, Nooit meer, M’n lieveling en Ik kan niet zonder jou.  Samen met Stan wordt nog de single Een liedje voor jou opgenomen, maar ook deze single is niet de geluksbrenger.

Zoals wel vaker in zijn carrière zal gebeuren, komt Wally de juiste mensen op het juiste moment tegen. Zo brengt één van zijn klanten hem op zekere dag in contact met de Nederlandse schlagerproducer Johnny Hoes en die ziet wel wat in deze Vlaamse charmezanger. Hoes staat er wel op dat Wally alleen zorgeloze smartlappen opneemt, dat hij zich meteen duidelijk profileert en qua smartlappen hoeft niemand Hoes nog wat te leren. Wally tekent een contract bij platenfirma Telstar en trekt naar de studio met een nummer dat Hoes speciaal voor hem geschreven heeft. Het is in het begin wat zoeken en oefenen om de juiste sfeer en manier van zingen te vinden, maar moeilijk kan ook. Hoes neemt de productie voor zijn rekening en Wally wordt begeleid door Het Telstar Orkest onder leiding van Jean Kraft. Zo fier als een gieter komt Wally terug thuis met onder de arm een dikke hit in wording, de tango Chérie die op single gekoppeld wordt aan Signorita d’amore. Het opvallende aan Chérie is dat het eerst een hit wordt in Nederland, dankzij Radio Veronica, en pas nadien in Vlaanderen. In Nederland worden er in nog geen drie maanden tijd honderdduizend  exemplaren van verkocht. Jan Van Rompaey lanceert het fenomeen Wally op televisie in zijn toenmalig populair BRT-programma “Echo”. Dat had meteen resultaat, want Eddy duikt de derde september 1966 zelfs in de Top Dertig op.  Hij palmt de vierentwintigste oktober de eerste plaats in waar The Beatles iets eerder met Yellow Submarine hadden postgevat. In de Vlaamse Top Tien staat Chérie tien weken na mekaar bovenaan en wordt uiteindelijk met dubbel platina bekroond. Eddy wordt in Vlaanderen dan ook een heuse vedette. De optredens rijgen zich aan elkaar en ook de hits. Johnny Hoes en Eddy hebben namelijk de juiste formule gevonden: liedjes die de gewone mensen meteen aanspreken, het zogeheten levenslied. Als opvolger van Chérie brengt Johnny Hoes het door hem geschreven Rode Rozen aan. Maart 1967 geraakt Eddy hiermee tot op de zeventiende plaats in de Top Dertig. Met de opvolger Rood is je mond zit er zelfs in de maand september van dat jaar een tiende plaats in. In de Vlaamse Top Tien zijn beide singles telkens goed voor een tweede plaats. Hoes vindt ook dat zijn eerste hits op het Telstar label recht hebben op een langspeler en dat wordt de elpee “Johnny Hoes presenteert Chérie”. Hoes zet hiermee duidelijk zijn stempel en geeft aan dat hij de maker is van het succes van Wally. De plaat liegt er niet om, want op de achterkant van de hoes lezen we: “Liedjes vol romantiek en charme, die ieder hart verwarmen”. Een garantielabel dat staat voor meedeiners als: Speel voor mij gitaar, Oh Angelina, Bianca Rosa en Klanken der bolero.

Met het snel verdiende geld heeft Eddy intussen in de Achterstraat in Ertvelde een aanpalend stuk grond gekocht waarop hij aan het al bestaande café een dancing laat bouwen “Eddy Wally’s Texas Bar”. Hier zullen de jaren nadien massa’s fans aan hun wekelijkse weekendtrekken komen. Eddy zal deze dancing later omturnen tot  ”Paris-Las Vegas”. Op zoek naar ijzersterke nummers presenteert Eddy in 1968 het hem op het lijf geschreven nummer Als marktkramer ben ik geboren dat  hij samen met Johnny schreef en dat al walsend bliksemsnel zal uitgroeien tot een rasechte Wally klassieker. De onafscheidelijke accordeon is ook op deze plaat te horen. Het vreemde is dat deze single aan de Top Dertig voorbijgaat, zelfs de Vlaamse Top Tien lijkt de neus voor dit nummer op te halen.

Eind december 1969 duikt Eddy op met Dans met mij die laatste tango, een vertaling van een liedje dat Johnny Hoes was geen lenen bij zijn Duitse collega’s Michael Kunze en Ralph Siegel. De Ultra Top parkeert hem de zesde december op plek zestien. In 1973 wordt Eddy door enkele Vlaamse organisatoren gevraagd om in Amerika op te treden. Eddy Wally  vertrekt voor een eerste maal naar Canada  en brengt nadien ook een bezoek aan Chicago en Detroit. De 23ste juli 1975 wordt Wally in de bloemen gezet tijdens het “Festival van de Gouden Leeuwen” te Blankenberge. Hij ontvangt er een award voor zijn verdiensten voor het Vlaamse levenslied. Ann Christy wordt gelauwerd als meest verdienstelijke Vlaamse zangeres en Willy Sommers als meest verdienstelijke zanger. De Strangers worden gelauwerd voor hun verdiensten in het humoristische genre. Toen Eddy Wally bij Johnny Hoes aanklopte, zag die snel een tweede Tino Rossi in hem. Deze Franse crooner-schlagerzanger  vierde vooral in de jaren dertig en veertig hoogtij. In 1975 verschijnt een eerste elpee met uitsluitend covers van successen van Tino “Eddy Wally zingt Tino Rossi”. Hoes houdt de teugels strak in handen en loodst als producer Eddy door de vertalingen van een rist Rossihits heen: Marinella, ‘t Was op Capri, Vieni Vieni en Tchi Tchi.  Dat album blijkt een schot in de roos met als logisch gevolg een tweede volume in 1979 met deze keer hits als: Amapola, Violetta, La Cucaracha en Penny Serenade.

In 1976 koppelt Johnny Hoes Eddy Wally aan Zwarte Lola en neemt met hen het duet Samen naar Parijs op. Het valt op dat de Vlaamse Top Tien een tijdje uit zijn buurt blijft en omgekeerd. Intussen had Eddy Wally een aanbod gekregen Johnny Hoes te verlaten, maar hij blijft zijn Nederlandse platenbaas trouw. In de loop van de jaren zeventig blijft Eddy in de running met meevallers als Ons huis is zo leeg zonder jou  en  Mooie ManuellaNa optredens in Moskou, Kiev en Leningrad, vat Eddy het plan op zijn dancing om te dopen tot “Paris-Las Vegas” (in 2004 zal dit gebouw gesloopt worden om plaats te ruimen voor luxe-appartementen). Tijdens zijn optredens daar krijgt hij de steun van zijn dansende en zingende dochter Marina. Qua populariteit gaat het Eddy almaar beter voor de wind. In de maand augustus van 1987 staat hij drie weken na mekaar op één in de Vlaamse Top Tien samen met De Strangers en Plat Tangoke. Dat jaar, de zeventiende april 1984, ontmoet hij voor de eerste maal zijn toekomstige manager Hugo Colpaert met wie hij een glansrijke carrière zal uitbouwen.  Drie jaar later wordt de film  “Eddy Wally in Amerika, ongelooflijk, maar waar!!!” ingeblikt, een verslag van zijn uitstap met zijn fans, een film die op kerst- en oudejaarsavond van 1990 door de VRT-televisie wordt uitgezonden.

Eddy Wally is onvermoeibaar. Hij blijft ’s voormiddags als marktkramer functioneren en van in de late namiddag tot ’s nachts zijn er zijn shows in z’n dancing in Ertvelde. Op het moment dat VTM in 1989 van start gaat en “Tien om te Zien” een fenomeen wordt, pakt Eddy uit met een newbeatversie van Chérie.  Ook graag gehoord en vaak gedraaid, vooral op de vrije zenders, is zijn single Valencia in 1991 en het jaar daarop Bella, bella Carmencita. Door zijn hernieuwd succes duikt Eddy almaar vaker op in televisieprogramma’s onder meer in 1989 aan de zijde van Kamagurka en Herr Seele in de comedyreeks “Lava”. Hij is nadien met beide heren ook te horen in het programma “Studio Kafka” op Studio Brussel.

In 1994 vinden we The Voice of Europe op concertreis in China. Hij treedt daar op verzoek van de Chinese televisie op in discotheek “Qian Men” in Shangai. Van dit gebeuren verschijnt iets later een videoverslag. Hits scoren, geraakt Eddy niet verleerd. In het najaar van 1995 bewerkt Eddy Als martkramer ben ik geboren tot Als housekramer ben ik geboren waarmee hij de zesde september van dat jaar negen weken na mekaar ermee op één zal staan in de Vlaamse Top Tien. In de Top Dertig zit er de negende september een vierde plaats in. Hij had die truc al enkele maanden eerder toegepast met Chérie is in da house, in de BRT Top Dertig de zevenentwintigste mei goed voor een derde plaats en in de Vlaamse Top Tien veertien weken lang op één. Vooral de jongeren vinden Wally té gek. Hij zet datzelfde jaar nog eens een klassieker neer met het nummer Ik spring uit ‘n vliegmachien, uitgebracht op het Telstar label en geschreven door Eddy samen met Johnny Hoes. Met dit nummer staat Eddy de derde februari  op de zesentwintigste plaats in de BRT Top Dertig. Het wordt géén echte hoogvlieger in de Vlaamse Top Tien, maar wél vaste prik tijdens zijn vele optredens. Zijn typische woordenschat is inmiddels gemeengoed geworden: oh my god, onvoorstelbaar, wauw, gewéldig! Menige komiek heeft er een volle mond aan.

Midden mei 1990 trekt Eddy Wally mee met Radio 2 en Jos Ghysen om in New York een editie in te blikken van “Te Bed of niet Te Bed”. Eddie treedt daar niet alleen op, maar wordt geflankeerd door zijn onafscheidelijke Mariëtte,  Margriet Hermans, Johan Verminnen, La Esterella, Bart Peeters en de groep Risky Blues. In 1996 verkoopt Eddy Wally zijn marktwagens en de feestzaal “Paris-Las Vegas”. Zij gaan met plezier in hun vroegere wijk “De Katte” wonen. Twee jaar later komen we een hele rist faits divers over hem te weten in het boek “The Eddy Wally Story”. In 1999 stelt hij van de achttiende tot de vierentwintigste oktober zijn zo vaak besproken garderobe tentoon in het “Stedelijk Modemuseum” van Hasselt. Een deel van die tentoongestelde kledij wordt nadien geveild voor het goede doel.

Tijdens de Gentse feesten in 2002 wordt naar aanleiding van zijn zeventigste verjaardag en zijn vijftigjarige carrière de tentoonstelling “De Eddy Wally Story” georganiseerd. Hier wordt ook even stilgestaan bij het feit dat Eddy 12 jaar lang bij Radio 2 Oost-Vlaanderen het programma “Onvergetelijk” presenteerde. Naar aanleiding van zijn vijftigjarige carrière verschijnt  de zesentwintigste november 2002  de cd “50 jaar hits” en krijgt Eddy uit handen van zijn platenbaas Johnny Hoes een speciale award voor de verkoop van méér dan één miljoen platen.

Midden januari 2003 wordt Eddy uitgeroepen tot ereburger van de gemeente Zelzate. Op VTM volgen wij vanaf de maand maart zijn wel en wee in de docusoap “Wally’s Wereld” uitgezonden door VTM. Eddy die van geen ophouden weet, wordt  in de loop van de maand augustus 2003 met zijn gezondheid en ook met zijn beperkingen geconfronteerd. De dokters stellen darmkanker vast! Eddy bijt door en herstelt van de operatie. Hij is van plan nog jaren te blijven voortgenieten van zijn succes. Een jaar later wordt hij in Zelzate tot ereburger van de gemeente gekroond en ontvangt het teken van Ridder in de Leopoldsorde.

29 april 2005 krijgt hij op het stadhuis van Aarschot de “Golden Lifetime Achievement Award”, een organisatie van de “Gouden Leeuwkes”, als waardering  voor zijn muzikale loopbaan. In 2006 gaat VTM van start met de eerste editie van het “Schlagerfestival” in de Ethias Arena te Hasselt. Als eerste staat Eddy op de affiche met in zijn kielzog: Laura Lynn, Nicole en Hugo, Willy Sommers en zijn Nederlandse collega’s Vader Abraham, Koos Alberts en Jannes.  Om zijn rijk gevulde carrière in de bloemetjes te zetten, krijgt hij tijdens dit festival de “Tien om te Zien Lifetime Achievement Award”. De vijfde juli 2006 viert Eddy zijn vijftigste huwelijksverjaardag op het Stadhuis van Zelzate. Als een soort eresaluut wordt ‘s anderendaags in Ertvelde het Wallymonument onthuld. Het opschrift luidt: “Ode aan Eddy Wally – The Voice of Europe”. De titel van zijn grootste hit Chérie staat er uiteraard ook op vermeld.

De achttiende april 2007 wordt in het Sportpaleis de viering “75 jaar Eddy Wally” op het getouw gezet. Daar wordt een video van ingeblikt die op dvd verschijnt en door Story in de maand juli aan haar lezers wordt aangeboden. De elfde december van dat jaar  stelt Eddy in het stadhuis van Gent het boek “Eddy Wally. The Voice of Europe” voor. Een boek met daarin 500 nooit eerder gepubliceerde foto’s van de hand van fotograaf Patrick Dekeyser en foto’s uit Eddy’s persoonlijk archief. Daarnaast een schets van de carrière van Eddy door de auteurs Kathleen Haentjens en Ivan Saerens. Aanwezig tijdens de overhandiging van het eerste exemplaar van Wally zijn Johnny Hoes en diens zoon Adri-Jan, Koen Crucke, Luk Alloo, Zaki en uiteraard Marina Wally.

Zes maart 2011 wordt Eddy na een hersenbloeding opgenomen in het ziekenhuis en de dag nadien overgebracht naar het UZ in Jette. Hij blijft deels verlamd aan zijn rechterzijde. In juli van dat jaar verhuist Eddy van het ziekenhuis naar het rusthuis in Zelzate.

De zesde oktober 2012 overlijdt zijn vrouw Mariëtte op tachtigjarige leeftijd.

De 14de en 15de december 2012 treedt Eddy voor de laatste maal op en dat tijdens de vijfde “Nacht van de Schlagers” in Kortrijk. Hij krijgt daarbij de steun van zijn zingende en dansende dochter Marina. De zesduizend aanwezigen geven Eddy een staande ovatie nadat hij zingend vanuit zijn rolstoel voor de laatste keer Chérie heeft gebracht. De tweede september 2014 stelt Marina Wally in Wachtebeke haar nieuwste solo cd voor. Vijf dagen later opent Eddy met trots in het Cultuurhuis “‘t Klooster” in Zelzate het “Eddy Wally Museum”. In “Het Belang van Limburg” schrijft journalist Benjamin Praet: “Twaalf jaar hebben de fans erop moeten wachten, maar gisteren ging het “Eddy Wally Museum” open in Zelzate. Dat werd meteen een grote ontnuchtering: vijf decennia muziekgeschiedenis, gepropt in één troosteloos kamertje van vier meter op acht.” De media zijn het unaniem eens: het eerbetoon is droefgeestig!

Eddy Wally overlijdt op zaterdag 6 februari 2016 aan de lichamelijke gevolgen van een hersenbloeding. Op Facebook liet Frans Bauer weten: “Er is een grote volksheld van ons heengegaan. Bedankt voor de gezelligheid en je liedjes. Rust zacht Eddy!“. Hij werd zaterdag de dertiende februari om 11.00 u. in de Sint-Laurentiuskerk in Zelzate, de gemeente waar hij is geboren, begraven. Minister van Staat Herman De Croo was tijdens de begrafenis aanwezig alsook Frans Bauer en Wendy Van Wanten. Het was Marina’s uitdrukkelijke wens haar vader in een gouden lijkwagen naar de kerk te brengen. De familie was volledig in het wit gekleed zijn. Schlagerkoning Christoff zong het Onze Vader zingen, Bart Herman bracht  een ode en Eddy’s vaste accordeonist speelde een serenade als laatste afscheidsgroet.

tekst en research: Marc Brillouet

© 2016 Daisy Lane & Marc Brillouet