Frank Galan

Geplaatst in Artiesten

Al jarenlang hebben we in Vlaanderen onze eigen Julio Iglesias, Frank Galan. Een tijdje later besloot hij ook in het Nederlands te gaan zingen. Dat bleek plots in Vlaanderen en Nederland lucratiever, al blijft hij zijn idool eeuwig dankbaar, want dankzij hem en zijn deelname aan de “Soundmixshow” in 1994 besloot Frank als zanger door het leven te stappen. Toen Frank begon te zingen, koos hij net als Iglesias voor de Spaanse taal, omdat hij zich daarmee in Vlaanderen in een unieke positie wilde manoeuvreren. Galan: “Spaans is een warme, verleidelijke taal. Als ik ‘Ik hou van jou’ zing, klinkt dat koel. Maar als ik voor honderden vrouwen ‘Quiereme mucho’ kreun, worden al die dames week. Daar kun je om lachen, maar het is zo. Ik zie dat in hun ogen.”

Dat leven begon voor Frank Galan de negentiende december 1960 in Lede, waar hij als Frank Leo Juul Van Molle als helft van een tweeling ter wereld kwam. Die andere helft kreeg de naam Peter mee. Zijn broer Herman zou zich later ontpoppen als dé quizmaster bij uitstek die de VRT als ankerpunt koos, maar dat verhaal is intussen bij iedereen welbekend. Franks ouders waren hardwerkende zelfstandigen. Onder een baas werken was niet zo hun ding. Zijn ouders handelden onder meer in oosterse tapijten. Zij reisden daarvoor veel naar Turkije, Irak en Iran om ter plaatse zelf te kunnen beslissen welke stukken ze het mooist vonden en om hun klanten zo goed mogelijk te bedienen. Franks vader was erg onderlegd in zijn vak, zocht veel op over die materie, hij las zelfs Arabisch. “Mijn vader heeft de Tweede Wereldoorlog meegemaakt. Hij is op zijn negentiende opgepakt, heeft in Oostenrijk in een krijgsgevangenkamp gezeten. Hij heeft daar nadien nooit veel over losgelaten, maar ik weet heel zeker dat hij het daar enorm moeilijk mee heeft gehad, heeft moeten doorzetten, doorbijten. Dat heeft hem getekend“, aldus Frank. “Thuis heerste er ook een streng regime. Wij hebben met z’n allen op internaat gezeten, in mijn geval negen jaar. Dat houdt ook in dat we gewoon zijn onze eigen boontjes te doppen, we zijn alle drie zeer zelfstandige mensen geworden en gebleven.”

Frank komt niet uit wat je noemt een muzikaal nest, al speelde pa in zijn vrije tijd graag toneel bij een amateurvereniging waarvoor hij ook toneelstukken schreef. Waar nodig zong pa op het podium weleens een liedje, La Paloma is er een van, maar erg veel stelde dat niet voor. “Mijn vader was een zachtaardige man. Je hoorde hem thuis nooit, behalve als hij stond te zingen, zijn stem verheffen. Hij was ook erg genereus, heeft ons zelden of nooit iets verboden. Mijn moeder was strenger. Zij droeg de broek thuis, ze reilde en zeilde alles zoals het hoorde“, herinnert Frank zich nog levendig. In Lede gaat Frank naar de kleuterschool, maar meteen nadien gaan de drie kinderen Van Molle naar het jezuïetencollege in Aalst. Hun ouders koesterden grote ambities: “Zij hadden graag gezien dat mijn twee broers en ik een universitair diploma behaalden. Dus naar het college in Aalst gaan was sowieso een must.” Daar volgen Frank en Peter het lager onderwijs. Omdat het niveau te hoog ligt, schakelen Frank en broer Peter nadien over naar de afdeling economie – moderne talen in Dendermonde.

Frank beschikt over een enorme talenknobbel, zo blijkt na zijn middelbare studies, en behaalt het diploma vertaler-tolk Spaans-Engels. Hij heeft een duidelijke voorliefde voor het Spaans, te danken aan vrienden van zijn ouders die in Barcelona woonden. Hun kinderen liepen in Vlaanderen school en in zowel de kerst-, paas- als zomerperiode ging Frank met hen in Spanje steeds op vakantie. “Die typische Spaanse sfeer, het klimaat, de mensen, hun taal, hun cultuur, dat sprak me aan van in het begin. Zeker toen ik een jaar of zestien werd, was ik helemaal in die Spaanse ban. Zeker het feit dat ik een heel jaar op internaat haast opgesloten zat en dan tijdens de vakantieperiode plots die vrijheid, die nieuwe wereld die Spanje heette, heeft een belangrijke rol gespeeld.” Wat muziek betreft weet Frank nog goed dat hij op zijn twaalfde het singletje Un canto a Galicia van Julio Iglesias samen met een kleine platenspeler met kerst cadeau kreeg, ofschoon dat in het Galicisch was gezongen. Het is de taal die in Galicië wordt gesproken, gelegen in het meest noordwestelijke deel van Spanje ten noorden van Portugal. “Ik moet eerlijk toegeven dat mijn moeder in stilte een beetje verliefd was op Julio, dus elke nieuwe plaat belandde thuis in de discotheek. Ik deed niets liever dan zijn teksten analyseren en ze dan uit het blote hoofd leren.

Frank leert op zekere dag hier in Vlaanderen een meisje kennen dat in Tenerife woont en trekt met haar naar ginder. Frank is dan drieëntwintig en net afgestudeerd. Hij komt daar in de toeristische sector terecht. Qua werkdruk niet te onderschatten, want daar rijgen de seizoenen zich aan elkaar, daar duurt een toeristisch jaar immers twaalf maanden, dat stopt nooit. Frank gaat gedurende drie jaar, van 1983 tot 1986, werken voor een reisagentschap. Nadien belandt hij gedurende meer dan twaalf jaar als verantwoordelijke voor sales & marketing bij de hotelketen “Holiday Inn” en is hij voornamelijk bezig met de organisatie van feesten en seminaries, uitsluitend bedoeld voor de bedrijfswereld. “Ik ben iemand die optimistisch van aard is, ik kan volop van het leven genieten, ik zie ook graag mensen genieten en zo ontdekte ik dat ik ook de aanleg en het talent had om mensen te animeren, mensen te vermaken, hen op een gezellige manier bezig te houden. Ik had dat van mijn vader, die was ook graag gezien, was een heel sociaal mens“, aldus Frank. Van zingen is er op dat moment nog geen sprake, maar een vriend van hem had een discobar, “Galaxy Studio’s”. Daar zong Frank geregeld in een soort karaokestijl mee met de liedjes van Julio Iglesias, want die vriend had die uiteraard in zijn collectie zitten, daar werd in die jaren zeventig veel naar gevraagd. “Niemand vond toen dat ik een goede zanger was, ze vonden alleen maar dat ik Julio goed kon imiteren, en die omschrijving heb ik nog jaren moeten aanhoren.” Wanneer de karaoke echt doorbreekt, is Frank er als de kippen bij om tijdens de weekends in een horecazaak in Aalst te gaan zingen. “Dat stond me zo aan dat ik daar elke week eens binnenliep, de microfoon nam en begon mee te zingen met liedjes als Always on my mind, My way en natuurlijk al die Spaanse klassiekers.” De baas merkte snel op dat Frank vooral een vrouwelijk publiek aansprak. Hij stelde Frank voor vaker langs te komen, maar dat zag Galan niet zitten en het was ook niet combineerbaar met zijn job.

Wat Frank wel graag wou, was een plaat opnemen. Daarom klopt hij in 1989 aan bij Erik De Blende van platenfirma Assekrem. Hij schrijft samen met zijn buurman Mark Manuel het Spaanse liedje Angelina (oorspronkelijk als Angélique in het Frans geschreven, Frank schreef de Spaanse tekst), waarvan zij een demoversie opnemen in de homestudio van Mark. “Ik moet eerlijk bekennen dat het mijn moeder was die op zekere dag bij hem is gaan aanbellen met de vraag om mij wat voort te helpen, want ze vond toch dat ik zangtalent had en dat ik daar iets mee moest doen“, herinnert Frank zich nog. “Wij zijn dan bij Mark thuis in zijn homestudio een demoversie van Angelina gaan opnemen. Mark had bij Assekrem al een paar singletjes uitgebracht en het was hij die mij aan Erik De Blende voorstelde. Erik betaalde zelf de productie, maar die single bleef tot de regio Aalst en omstreken beperkt.” Het plaatje wordt geen succes en de samenwerking wordt ook niet voortgezet. “Voor de juistheid van het verhaal: dit was voor mij pure fun, want ik was nog fulltime in de horeca bezig, ik had geen tijd om echt te gaan optreden en om me voltijds met een zangcarrière bezig te houden. Trouwens, mijn ouders hielden eraan dat ik mijn job met beide handen vasthield, want een professionele zangcarrière zagen ze voor mij niet zitten.

Dat Assekrem-verhaal duurde dus niet lang, want een jaar later brengt Frank op het Circle-label een Nederlandstalig nummertje uit: Die zomer en jij, geschreven door Mark Manuel, met op de B-kant de Spaanse versie daarvan, El verano y tu. Nadien verschijnen nog de singletjes Dwars door de nacht en De tijd ging toen zo snel voorbij, maar zonder veel succes. De eigenaar van “Circle Productions” was een flamboyante man die alles erg groots zag en ook een eigen bedrijf met Frank wou uitbouwen, maar die ging daar achteraf bekeken gelukkig niet op in, want het bedrijf ging een ietsje later op de fles.

Wél succesvol werd Franks deelname in 1994 aan de VTM “Soundmix Show”. Frank had in eigen beheer twee liedjes van Julio opgenomen, waarvan hij hoopte dat er eentje geselecteerd zou worden. Hij hoopte stiekem ook dat er niemand anders op het idee zou komen iets van Iglesias te brengen. Frank wordt uiteindelijk tweede met zijn versie van Quiereme mucho. In Latijns-Amerika was dit al jarenlang een klassieker van de hand van Gonzalo Roig, Agustin Rodriguez en Oscar Gomez. De eerste september 1979 stond Julio er in Vlaanderen mee op één in de Ultratop 50. Frank was maar wat blij met zijn overwinning: “Ik was door het dolle heen. Dit was nu eens iets wat me lag, zingen en nog eens zingen. Ik merkte dat de trein meteen vertrokken was. Ik kreeg aanvragen van overal en kon dat nog moeilijk combineren met mijn vak. Ik moest kiezen, en kiezen is altijd verliezen. Mama had het er heel moeilijk mee dat ik mijn job opgaf en stond erop dat ik dan maar op m’n eentje moest gaan wonen. Die eerste jaren van mijn carrière is ze slechts één keer naar een optreden van mij komen kijken. Nadien heeft ze zich ermee verzoend en is het tussen ons beiden weer goed gekomen.”

Het is Guy Beyers van het “Benelux Theater” die hem iets later aan het werk ziet tijdens een optreden bij firma “Van De Ven” in Olen, hem samen met zijn toenmalige partner Micha Marah benadert en voorstelt zijn verdere carrière uit te dokteren. Guy daarover: “Ik zag meteen dat Galan iets had wat ik bij niemand anders zag. Die had een zuiderse stijl, die had een zuiders charisma, een uitstraling die meteen in het oog sprong.” Frank tekent een nogal strikt contract waarin er weinig ruimte overschoot voor eigen creatieve inbreng. “Maar ja, ik had hoogdringend iemand nodig om me te begeleiden. Ik zat in het begin deels in de hotelsector en deels in de muziek en had dus iemand nodig die me ging gidsen en bijsturen. Sorry dat ik het nu zo zeg, maar ik hoorde op dat moment een contract te ondertekenen waardoor ik geen kant uit kon. Zowel qua opnamen, management, uitgeverij als teksten schrijven lag alles in hun handen.” Frank brengt op Guys platenlabel Centropa een coverversie van de Will Tura-hit El Bandido uit. Dat liedje heet oorspronkelijk The Great El Tigre, door Cy Coben geschreven en in 1966 door Stu Phillips, de Canadese Jim Reeves, op plaat gezet. Het was Nelly Byl die er speciaal voor Will een Nederlandse tekst bij schreef. De tiende december 1966 stond Tura er bij ons mee op één. “Dat liedje lag al jaren in mijn kast, nog voor de soundmixshow, nog voor het Beyers-verhaal. Ik had dat ergens in het Antwerpse opgenomen, in een bescheiden living, maar eerder in een uptempo, een soort dansante houseversie. Dat was dus heel primitief opgenomen, maar dat had iets en Guy zag het wel zitten om dat zo op plaat uit te brengen.” Die versie van Frank, die in Vlaanderen de vierde november 1995 werd uitgebracht, slaat bij ons niet aan, maar wordt vreemd genoeg wél in Nederland opgepikt en veel gedraaid. “Ik had het geluk“, vult Frank aan, “dat dat liedje in 1996 door een piratenzender in Nijmegen werd opgepikt. Zij begonnen mijn Spaanse versie van El Bandido zo goed als grijs te draaien. Het regende telefoontjes met als gevolg dat de rest van Nederland volgde en dat ik er de achtste juni 1996 mee op de negentiende plaats in de Nederlandse Top 40 stond. In Nederland gingen er vijfentwintigduizend exemplaren van over de toonbank. Wij hadden tegen die tijd een Nederlandse platenfirma (RPC) gevonden, die dat nummer op single wou uitbrengen. Zo is die bal aan het rollen gegaan.

Als opvolger wordt er in Vlaanderen gekozen voor het nummer Stille waters. “Dat liedje was eigenlijk bedoeld voor Luc Steeno, maar die ging net de stal van Beyers verlaten en zo kwam Guy op het idee dat liedje door mij te laten inzingen“, dixit Galan. Het nummer sloeg echter in Vlaanderen niet aan. “Toen Luc weg was bij Guy, had ik een hele rist liedjes van Luc in het Spaans vertaald“, vervolgt Frank, met het idee die nummers op een Spaanstalige cd uit te brengen. Wij hebben uiteindelijk Maria, reina del mar gekozen en op single uitgebracht. Die zet blijkt mee te vallen, want de negentiende oktober van 1996 stijgt Frank ermee naar de achtentwintigste plaats in de Ultratop. Drie maanden eerder was Frank er, de twintigste juli 1996, in de Nederlandse Top 40 mee tot op de vijfentwintigste plaats geraakt. Van de hand van datzelfde team verschijnt enkele maanden nadien Adelante al amor op single. Vlaanderen reageert koel en ook Nederland springt niet mee op de hittrein.

Er wordt na het succes met Maria, reina del mar in de maand september van 1996 besloten het volledig Spaanstalige album “Pasiones” op het Centropa-label uit te brengen met in het totaal vijftien liedjes. Guy Beyers mikte op een Spaanstalige cd voor Nederland, want daar hoorden ze Frank nu eenmaal liever in die zuiderse taal zingen dan in zijn moedertaal, het Nederlands. In het achtergrondkoortje bekende namen als Fred Bekky, Micha Marah, Yvan Brunetti en Dany Caen. De productie is in handen van John van de Ven, Pino Marchese en Guy Beyers. De zesentwintigste oktober 1996 duikt het album voor de eerste maal in de Ultratop Album 200 op met de tweede november als hoogste notering de twaalfde plaats. De plaat is qua verkoop een absolute meevaller. Meer dan vijfenvijftigduizend exemplaren gaan vlot over de toonbank. Er wordt ook meteen, zo lijkt het, naar het buitenland gekeken. Het bijbehorende boekje wordt spontaan in het Engels opgesteld. “Inspired by the past, my Spanish past and having lived and loved in Spain, this album reflects all my emotions. After having met so many people in the business and having experienced so many try-outs, I am proud to say that today I have found the right people, a team that believes in me. People who gave and still give me the opportunity to develop my ambitions. Pasiones: a small word for eternal emotions. It has been a fascinating experience to work with talented composers, musicians and producers. They all gave me the support to create a professional product.” “Voor mij“, zegt Frank, “is het album ‘Pasiones’ een speciale cd geworden, eentje met een positieve boodschap, vooral een boodschap van liefde. Liefde is iets dat we met z’n allen meedragen, dat we met z’n allen elke dag nodig hebben… en dat ik, meen ik toch, op een speciale manier altijd in mijn stem meedraag.

Commercieel gezien wordt er op twee paarden gegokt, want er is in de maand december van 1996 op het Centropa-label ook de Nederlandstalige cd-versie “Emoties”, verdeeld door Dino Music Belgium, met voor het merendeel vertalingen van die Spaanse selectie “Pasiones”. “De Spaanse teksten werden los van de Nederlandstalige geschreven“, weet Frank nog goed. “Het zijn dus geen letterlijke vertalingen. We hebben wel zo veel mogelijk dezelfde sfeer en dezelfde gevoelens proberen te bewaren.” De nummers variëren van Maria en Geniet van elkaar over Je moet me geloven tot en met Het is voorbij en Voor altijd. Voortgaand op de eindresultaten blijkt het publiek op dat moment Galan nog altijd het liefst in het Spaans te horen.

In de platenstal en het theaterbureau van Guy Beyers heeft inmiddels ook Sandra Kim onderdak gevonden. Sandra had in 1989 samen met Luc Steeno in het Nederlands al een grote hit gescoord met Bel me, schrijf me. Daarmee stonden ze de drieëntwintigste december 1989 op twee in de Vlaamse Top 10. Beyers wil dat succes nog eens overdoen, deze keer Galan gekoppeld aan Sandra, en besluit in 1997 een vertaling op te nemen van When you tell me that you love me, dat in Amerika een grote hit was voor Julio Iglesias en Dolly Parton, oorspronkelijk een hit voor Diana Ross in 1991 en geschreven door Albert Hammond en John Bettis. Frank en Sandra brengen het als Door veel van mij te houden op single uit. Het was onder meer Frank die met het idee aankwam. Hij leverde de Spaanse tekst, Guy Beyers de Nederlandstalige. “Ik weet nog goed dat we beide versies hebben opgenomen. We vlogen nadien, om even uit te blazen, samen naar Turkije en daar hebben we het voor de allereerste keer laten horen in de bar van een hotel. Iedereen die daar zat begon meteen te dansen en zo wisten we ook direct dat we een hit te pakken hadden. Sandra zingt op haar best, de plaat straalt een bepaalde sfeer uit. In de loop van de maand januari van 1997 hebben we het dan ook snel op single uitgebracht.” De vijftiende februari staat het nummer in de Vlaamse Top 10 gedurende vier weken bovenaan. In de Ultratop 50 staat het duo de vijftiende maart zelfs op drie en eveneens op drie in de Radio 2 Top 30. Ook in “Tien om te Zien” bij VTM houden Frank en Sandra vier weken na elkaar stand op één.

Vreemd toch dat Nederland een paar jaar eerder wel reageerde op Galans eerste singles en Vlaanderen niet. Tijdens ons interview zegt Frank daarover: “Heel vreemd. Op zekere dag vroeg iemand in de wandelgangen bij de VRT me wat ik als Vlaming met een Spaans nummer in de Nederlandse hitlijsten stond te doen. Noch hij, noch ik kon die hype en die respons verklaren. Pas nu, meer dan een jaar later, sta ik hier in Vlaanderen stevig genoteerd en word ik gedraaid. Nu ik in het Nederlands zing misschien, samen met Sandra. Maar kom, het zij zo. Maar ik blijf het vreemd vinden dat ik eerst met een Spaans nummer via Nederland moest passeren en daar moest scoren om in eigen land opgemerkt te worden.”

Er wordt intussen door het productieteam van Guy Beyers naarstig gezocht naar voldoende nummers om het duettenalbum “Onvergetelijk” in te blikken: Frank elf keer in duet met Sandra Kim. De vierentwintigste mei 1997 ligt de cd in de winkel en een week later geraken ze samen tot op de negende plaats in de Ultratop Album 200. De productie is deze keer in handen van Theo Breuls en Guy Beyers. Theo tekent ook voor de arrangementen. Op dit album vertalingen van bekende hits zoals Tonight I celebrate my love for you, dat Vannacht bekende ik mijn liefde voor jou wordt in een vertaling van Christill, die Up where we belong vertaalt als De liefde neemt ons mee en True Love als Liefde voor altijd.

Over die samenwerking met Sandra Kim voor hun duettenalbum heeft Frank niets dan lof: “Onze muzikale romance begon tijdens een optreden waar ik Sandra onverwacht ontmoette. Later bleek dar ze kwam kijken om mijn stembereik te controleren. Sindsdien zijn we onafscheidelijke partners geworden en heeft Sandra als een volleerde zangeres naast me gestaan op alle mogelijke voorstellingen. Sandra weet wat ze wil, ze is een perfectioniste met een Italiaanse knipoog, een zuiderse furie vol romantische passie! Ze past uitstekend bij mijn karakter, dat eerder gevoelig en sentimenteel is. En Sandra houdt aan die samenwerking alleen maar fijne herinneringen over: “Je mag wel zeggen dat Frank me versteld heeft laten staan tijdens het werken aan dit album. Eerst en vooral omdat zelfs in de studio Frank zijn liedjes beleeft alsof hij voor een groot publiek staat te zingen, met bewegingen incluis. Je kan merken dat vooral de romantische en gevoelige nummers van o.a. Iglesias onder zijn huid zitten. Bovendien geeft hij altijd een beetje meer van zichzelf. Hij is een zeer charmante man, erg attent. Zelfs al gaat iets niet zo vlot als hij had gehoopt, hij blijft volhouden met de glimlach. Werken met Frank is een feest.” Het kon niet uitblijven, maar in de slipstream van het succes van Door veel van mij te houden verschijnt ook de Spaanse versie Al camino de la vida.

En toch vindt Frank, ondanks al die lof en al dat succes, dat in het album veel meer zat. “Misschien hebben we er niet uit gehaald wat erin zat. De nummers waren heel goed uitgekozen, er was veel aandacht besteed aan de opname. Maar… Sandra was een soloartiest en ik ook, en om dan je agenda’s op elkaar af te stemmen is geen makkie, plus waren we geen van beiden van plan om als succesvol duo voort te gaan zingen. We zijn dus onze eigen weg blijven gaan, waardoor het album wat aan de kant is blijven liggen.”

Als opvolger wordt door Beyers een vertaling geschreven van de hit Endless love, die in de herfst van 1981 in Billboard’s Hot One Hundred op één genoteerd stond in de versie van Lionel Richie samen met Diana Ross. Het nummer duikt in de USA op als titelsong van de gelijknamige film met in de hoofdrol Brooke Shields. Vreemd genoeg slaat Mijn lieveling bij ons niet echt aan en moeten Frank en Sandra genoegen nemen met een zevende plaats als hoogste notering in de Vlaamse Top 10. U had het toen misschien niet in de gaten, maar in de maand juli van 1997 brengt Maria de Lourdes, ook wel de ambassadrice van het Mexicaanse lied genoemd, op het Polydor-label haar album “Simplemente Maria” op de markt, en daarop zingt ze samen met Frank Galan het duet Peregrinos del amor.

Vlaamse artiesten hebben al zo vaak geprobeerd succes te scoren bij onze oosterburen. Het is geen makkelijke klus ervoor te zorgen dat ook de Duitsers onze liedjes lusten. Hun manier van producties aanpakken, verschilt ook erg van de onze. Toch probeert Frank Galan het voor de eerste maal, zij het schoorvoetend, de eerste februari 1997 met Maria, Königin meiner Nacht. De tweeëntwintigste juni van dat jaar is het de beurt aan Ich brauche dich. Dat nummer staat ook op zijn volledig Duitstalige cd “Ich brauche dich”, die de tiende augustus op het Carlton-label in de winkels ligt met in het totaal dertien liedjes in de taal van Goethe. Frank doet zijn uiterste best om de Duitse uitspraak zo keurig mogelijk onder de knie te krijgen. Zelfs een umlaut is hem niet vreemd. Op het album songs als Canta bonita Marlena, Wieviel kostet deine Liebe?, Tango Argentino en Jeden Tag, jede Nacht. De eerste november 1998 volgt in Duitsland uit dat album nog de single Auf den Flügeln meiner Sehnsucht. “Dat Duitse album was een idee van Guy“, aldus Frank, “omdat we Vlaanderen en Nederland al hadden ingepalmd. We hebben dat degelijk aangepakt. Er kwam zelfs een Oost-Duitse tekstschrijver naar hier die me waar nodig qua uitspraak wat bijstuurde. En toen begon het, want Duitsland is en blijft een groot land. Om dat promotioneel in te palmen moet je er bijna een jaar rondreizen, en om er een spoor na te laten een jaar of vijf gaan wonen. Dat was zeker geen optie. Dat eerste album werd ook geen echt succes. Als je daar van een cd achtduizend exemplaren verkoopt, is dat peanuts. Dat stelt daar niets voor. Dus we blijven daarover zeer bescheiden.”

De TROS beslist in de maand oktober van 1997 een special met Frank Galan in te blikken onder de titel “2500 muzikale mijlen op zee”, een route die in Engeland begint en er wordt doorgevaren tot in het Amerikaanse Boston. Het is een special waarin Frank samen met Sandra de vroegere route van de Titanic volgt. “Dat was een hele bedoening. We hebben een week op zee gevaren en een hele rist beelden opgenomen. Een ervaring om niet snel te vergeten.”

Het wordt voor Frank almaar moeilijker om de juiste keuzes te maken. Hij droomt ervan om als zanger ook in Spanje vaste voet aan de grond te krijgen. Als je succes scoort, durf je immers al eens te dromen, en Frank blijft zich vastbijten in het Spaanse repertoire. Guy op zijn beurt blijft aandringen om die liedjes ook in het Nederlands aan te bieden. Zingen in het Spaans komt de meezingbaarheid door het publiek niet ten goede en in Vlaanderen kwelen ze tijdens de optredens en ook thuis graag een mondje mee. Frank wil zich dus blijven profileren als de Vlaamse Iglesias en brengt in 1997 het album “Alegria” uit met twaalf liedjes geschreven door hemzelf, Guy Beyers, Luigi Bongiovanni en Alexandre Pascal, een Brusselse componist. Luigi, Guy en Pino Marchese tekenen voor de productie. Het album wordt opgenomen in “Studio BSB” in Brussel. In zijn mooiste Spaans – en een knap accent heeft hij – zingt Galan songs als Alicia baila, Recuerdo, Enseñame, Cuando me miras tu, Canta bonita en Para ti, para mi. Het nummer Volver uit deze full-cd wordt in 1997 in Vlaanderen op single uitgebracht, maar zonder veel respons. “Dat hele verhaal was geen gemakkelijke bevalling,” volgens Frank, “want we wisten niet zo goed welke weg we gingen bewandelen. Gingen we voor de mooiere melodieën, het zachtere werk, het meer commerciële? Ik voelde me toen niet, en nu nog niet, een schlagerzanger; ik voel me beter thuis in de wereld van de evergreens, de doorbloeiers. De songs op ‘Alegria’ (Bij jou) klinken iets chiquer dan voordien. Misschien klinken ze iets te mooi, te zacht, want het moet uiteindelijk verkoopbaar blijven. Het bleek vrij snel dat ik het merendeel van die liedjes niet live kon brengen, het publiek wil tussendoor regelmatig uptempo nummers horen. Een pluim op onze hoed is wel dat alle nummers origineel zijn. We hadden ervoor gekozen niet meer te coveren. Onze songs hadden wel enige dosis herkenbaarheid, maar achteraf bekeken niet voldoende om bij het grote publiek aan te slaan.”

Gelijktijdig wordt dat album ook in het Nederlands uitgebracht als “Bij jou” en wordt Ik mis je zo meteen de eerste singlekeuze daaruit. Die plaat geraakt bij ons wél in de tipparade, maar voor de erelijsten komt die niet in aanmerking. Ook het nummer Je wil niet, je wil wel krijgt een singlekans, maar wordt op beheerst applaus onthaald.

Om de fans aan Galans kant te krijgen en te houden, besluit de platenfirma in april 1998 de tot dan toe gescoorde hits te verzamelen op het album “Gouden momenten”. Nog steeds bezeten door de gedachte ook in Spanje door te breken, blijft Frank stijfkoppig Spaanse liedjes schrijven, al gaat hij voor zijn album “Tu”, dat in 1998 bij Centropa gereleaset wordt, ook eens aankloppen bij zijn Vlaamse collega’s Salim Seghers en Will Tura, en covert hij een nummer van Peter Orloff dat wij kennen als Du van Peter Maffay. Frank maakt er voor de hand liggend een Spaanse Tu van. Tura’s Hemelsblauw wordt voor de gelegenheid Rebelde amor en zal iets later succesvol door Belle Perez gecoverd worden. Rebelde amor krijgt ook op single een kans en is regelmatig over de radio te horen. Wist je trouwens dat Hemelsblauw door Will Tura speciaal voor zijn vriend Digno Garcia werd geschreven, die daar de originele instrumentale versie van opnam, La luna de Asuncion? Als geste mag Frank dat jaar optreden tijdens de concerten van Will Tura in Vorst. Zij zingen die avond samen de Spaanse versie van Hopeloos, dat Frank vertaald heeft als Por favor. Zij brengen dat nummer in een dansante versie ook op single uit. Als laatste song op het album “Tu”, en aangeboden als bonustrack, is er nog die voorzichtige knipoog richting Duitsland Komm’ sag es mir.

Op de vraag of Spanje geen keuze was om daar zijn platen uit te brengen, antwoordt Frank gevat: “Dat was geen optie. Daar lopen duizenden zangers rond. We hebben wél ooit ‘s morgens het vliegtuig genomen richting Madrid om daar te overleggen met een platenfirma om een Spaanstalige cd uit te brengen. Maar nogmaals, het moet commercieel genoeg zijn, anders hoef je er niet aan te beginnen, en die garanties waren er op dat moment niet.”

Frank wil ook weleens internationaal zijn kans wagen en besluit in 1998 deel te nemen aan de voorronden van het “Eurovisiesongfestival” tijdens “Eurosong”. In de tweede selectieronde neemt hij het met het liedje Dame tu vida op tegen Bjorn & Joery, Laurena, Voice Male, Davy Gilles en Wendy Fierce. Frank weet nog goed dat ze drie versies klaar hadden. “We zijn uiteindelijk met de Spaanse versie naar ‘Eurosong’ getrokken. We hadden dus een eigen nummer, helemaal in de Iglesias-sfeer, maar de jury en het publiek besliste er anders over.” Dat jaar zal Vanessa Chinitor onze Belgische driekleur verdedigen en met het liedje Like the wind de negenentwintigste mei 1999 in Jeruzalem twaalfde eindigen. Zweden gaat daar met het liedje Take me to your heaven, gezongen door Charlotte Nilsson, met de overwinning lopen.

Omdat er tussen Frank en Guy Beyers nogal wat woorden worden gewisseld over het al dan niet in het Spaans blijven zingen en de juiste repertoirekeuze, komt er uiteindelijk een einde aan hun samenwerking. Net voor die split brengt Frank in de loop van 1999 op het Centropa-label in duet met Sandra Kim nog het nummer Enkel voor één dag op single uit, een cover van Written in the stars geschreven door Elton John samen met Tim Rice. Elton zelf had dat duet eerder ingeblikt met LeAnn Rimes. “Die breuk met Guy, dat moet ik eerlijk bekennen,” zegt Frank, “was geen gemakkelijke beslissing. We werkten intussen al zo’n vijf jaar samen, maar het leek na een tijdje meer op routine, een soort bandwerk, dan wat anders. We planden te weinig nieuwe acties, de creativiteit was wat zoek, het leek alsof de ideeën op waren. Pas op, ik was intussen al negenendertig en wou graag eens wat anders. Maar opgelet, zomaar een bestaand contract aan de kant schuiven, is geen sinecure. Dat zou mij dan weer veel geld kosten. Gelukkig was Sony Music al een tijdje op zoek naar mij, en die hebben mij toen voor een vrij groot bedrag bij Guy Beyers weggekocht.”

Na Centropa vindt Frank Galan dus onderdak bij een heuse major, Sony. Hier wordt vooraf duidelijk uitgekiend welke richting ze met Frank uit willen. Ze willen het eerst in het Nederlands proberen en brengen een nummer uit van Suzy Baels en John Terra, Haar casanova, maar ze hebben meteen door dat dit niet de juiste keuze is. Ze gaan Galan een ander imago aanmeten. Opnieuw de Spaanse richting uit. Sony beslist niet over één nacht ijs te gaan. Tot ieders verbazing, en tot grote genoegdoening van Frank, wordt op hun Epic-label groots uitgepakt met de peperdure cd “Promesas – 12 favourite lovesongs”. Opgenomen wordt er in de bekende “Galaxy Studio” te Mol met Wilfried Van Baelen als producer samen met Tom Salisbury, die tevens instaat voor de toch wel in het oor springende en grootse arrangementen. Tom werkte eerder al samen met David Foster, Natalie Cole, Jan Vayne, Gordon enzovoort. Er wordt sowieso uitgekeken naar de beste sessiemuzikanten. We noemen er een paar: op drums Marcel Serierse, op bas Marcel Schimscheimer, The Galaxy String Orchestra, hoboïst Joris Van den Hauwe en klarinettist Geert Baeckelandt. Frank is in de wolken: “Ik kreeg de kans in een droom van een studio op te nemen, omringd door een rist mensen die het klappen van de muzikale zweep kennen. Ik kwam in een studio terecht waar Céline Dion had opgenomen, José Carreras en ga zo maar door. Vooral Wilfried en Tom hebben me door hun professionele aanpak naar een hoger niveau getild. Ook de directie van Sony in Brussel stond als één blok achter me. Die steun en dat geloof in mijn kunnen, is en blijft tot op de dag van vandaag uniek. Het is daarom dat ik dit album dan ook heb opgedragen aan al wie me dierbaar is: mijn familie, mijn dierbaarste vrienden, en vooral aan al die mensen die in me zijn blijven geloven en diegenen die hun beloften zijn nagekomen.” En dan kwam de moeilijkste klus. Welke nummers gaan we selecteren? Het moesten stuk voor stuk klassiekers zijn die de status van evergreen hadden bereikt, verpakt dan nog eens in de Spaanse taal: Feelings van Morris Albert wordt Dime, het speelse A little piece of heaven van Godley & Creme vertaalt Rafaël de Tena Tena als Un trocito del cielo. Frank kan moeilijk om dat geweldige nummer Cuando vuelva a tu lado heen, een lied dat haast iedere Spanjaard zo kan meezingen. Hij durft het na wat aarzelen toch aan No me dejes op te nemen, u beter bekend als Ne me quitte pas van Jacques Brel. En er wordt heel romantisch afgesloten met Yo te quiero asi, dat Don McLean de hitlijsten in zong als And I love you so. “Het knappe was dat die songs volledig live werden opgenomen. Moet je je voorstellen, we beschikten onder meer over een strijkersgroep van zo’n drieëntwintig violisten. Het waren allemaal symfonische songs. Het project was ook peperduur, per cd zo’n slordige honderdduizend euro. We hebben het in diverse landen uitgebracht, onder meer in Nederland en Duitsland, ook bij ons uiteraard.

Als een soort vocale kers op de taart is er op dat album dat prachtige duet Grande grande grande. Aan niemand minder dan Dana Winner wordt gevraagd dit samen met Frank te zingen. Frank had ontdekt dat Dana dit nummer ook zo graag had opgenomen. Het is Wilfried die met het idee afkomt er samen met Dana een duet van te maken. Zij zingt de Engelse tekst zoals die al eerder door Shirley Bassey op plaat werd vereeuwigd. De combinatie van Frank in het Spaans en Dana in het Engels maakt van deze opname een versie om te blijven koesteren. Deze song wordt als single in de markt gezet, is vaak over de radio te horen en het is daarom moeilijk om te geloven dat het geen grotere hit is geworden. De tweeëntwintigste september 2001 vinden we de single terug op de dertiende plaats in de Ultratop 50. In de Radio 2 Top 30 stoot de single door naar de achtste plaats. Het album “Promesas” bereikt in de Ultratop Album 200 de tweeëntwintigste oktober de zevende, meteen ook de hoogst haalbare, plaats. Uit dat album wordt nog de single Quiero que me quieras getrokken, origineel een hit in 1972 voor Lobo als I’d love you to want me.

Sony blijft geloven in hun samenwerking met Frank Galan en brengt de vijftiende mei 2003 op het Epic-label de peperdure cd “Caricias” op de markt. Wilfried Van Baelen is opnieuw producer van dienst samen met Tom Salisbury, die ook nu weer de arrangementen voor zijn rekening neemt. Er wordt ook deze keer in de “Galaxy” in Mol ingeblikt met een hele sliert muzikanten: Marcel Serierse, Bert Meulendijk, Lex Bolderdijk, Jeroen de Rijk, Geert Baeckelandt en de kopersectie Stylus Horns. Ook al spreekt Frank een aardig mondje Spaans, toch wordt er nog een taalcoach uit Spanje bij gehaald, Victoria Gastelo. Op dat album zingt Frank onder meer als duet Hablabamos de sueños samen met de Britse zangeres Janet Mooney, zangeres bij The New London Chorale, en Mirame a los ojos met Victoria Gastelo, dat wij kennen in de originele versie van Neil Diamond als You don’t bring me flowers. Voorts klassiekers als The more I see you, Cuanto te quiero, Lost without your love, dat in het Spaans klinkt als Perdido sin tu amor, La vie en rose wordt La vida rosa en If you leave me now van Chicago zingt Frank als Si me dejas hoy. Naast de klassieker Perfidia is er het splinternieuwe Adios Mexico van George Groenendaal, dat in de studio van Hans Aalbers in Nederland wordt ingeblikt. Frank is apetrots op deze plaat en schrijft in zijn bijbehorende cd-boekje: “Deze plaat is het perfecte huwelijk tussen muziek en herinneringen. Ik had toen ook net mijn vrouw Christel leren kennen. Zij was het er van in het begin mee eens dat de liedjes die ik toen opnam volledig bij me pasten. Voor mij speelden bij het inblikken van deze plaat het ritme, de passie en de eerlijkheid een grote rol. Het was voor mij een grote eer om met dit internationale team samen te werken. Dat inspireert een mens altijd tot meer en beter. Ik had tijdens de opname voortdurend beelden voor me van zonovergoten stranden, een blauwe hemel en blije mensen. We hielden bij de keuze van de nummers goed voor ogen zo veel mogelijk diverse latinostijlen aan bod te laten komen. Het moest koste wat het kost een dansante plaat worden.” Of zoals hij het in het Spaans zegt: “En él también hay un lugar para la alegria, la felicidad y los pensamientos positivos.” Uit dit album worden twee singles gelicht: Mariachis y tequila en Adios Mexico. Het album “Caricias” staat de twintigste september 2003 op de veertiende plaats in de Ultratop Album 200. Tijdens de maand augustus van dat jaar zet Galan een groots openluchtconcert neer aan het Donkmeer in Berlare, waar hij een vijftalig repertoire brengt, daarbij begeleid door zowat de beste muzikanten die Nederland op dat moment te bieden heeft.

Intussen had Frank een eigen bvba opgericht waar onder andere zijn optredens geboekt kunnen worden. Hij richtte dat bedrijf samen met Christel Verweyen op, die hij in 2001 had leren kennen tijdens een optreden in Overpelt. Zij zat tijdens dat optreden op de eerste rij en was Frank iets voordien al op de parking opgevallen toen hij daar zijn auto parkeerde. Haar zo vlak voor hem te zien, speelde hem zoveel parten dat hij delen van zijn songteksten kwijtraakte, compleet afgeleid door haar knappe verschijning. Na het optreden wisselen ze snel hun telefoonnummers uit met als gevolg twee weken later een romantisch etentje in Leuven, waar ze Frank eerlijk bekent dat ze voordien nog nooit van hem had gehoord, laat staan zijn repertoire kende. Voor haar bleef hij in het begin van hun relatie dan ook Frank Van Molle, en tijdens hun ontmoetingen praatten ze meer over zichzelf en hun privéleven dan over Franks carrière. “De eerste vijf jaar heeft Christel me vooral erg gesteund. Zij adviseerde mij qua kleding, in mijn songkeuze, het uitbouwen van mijn entourage enzovoort. Zijzelf kwam uit een zakenmilieu dat bestond uit negen winkels en kende dus het klappen van de zweep. Zij had net een echtscheiding achter de rug, maar besloot vrij snel volledig voor onze relatie te kiezen. Christel liet haar zakenimperium achter zich, maar bracht wel haar drie kinderen uit haar vorige huwelijk mee. Dat was even wennen, al was ik snel in het gezin opgenomen.” Dus met die rijke zakelijke ervaring van Christel als steun in de rug richt Frank op haar aanraden zijn eigen bvba op. “Optreden is niet alleen mijn passie“, aldus Frank, “maar ook mijn broodwinning. Ik heb intussen in de showbizz zowat alles meegemaakt. Ik heb veel geleerd, veel gekeken en vooral bijgeleerd. Vergeet niet, ik ben intussen met een zakenvrouw getrouwd. Christel heeft mij op haar beurt bijgestaan en vooral zakelijk bijgestuurd. Ik moet goed uitkijken om me in deze business staande te houden. Christel en ik – en onderschat dat vooral niet, want daar kruipt ontzettend veel tijd in – doen alle boekingen zelf. Daarbij komt dat ik door de band ook veel live on tape optreed. In een interview in “Het Nieuwsblad” zal Frank in 2011 toegeven dat hij nog nooit één noot tijdens zijn optredens geplaybackt heeft. “Ik ben er trots op dat ik over een eigen orkest kan beschikken, maar ik kan ook begrijpen dat een rist organisatoren dat te duur vinden. Reken maar snel uit: zes livemuzikanten plus twee backing vocals, dat doet de teller vlug doorslaan. Het is plezant om te weten dat ik voor zo’n zeventig procent kan terugvallen op vaste klanten die me ieder jaar minstens één keer boeken. Dat doet een mens iets beter slapen als je dat als ruggensteun en zekerheid hebt bereikt. Het leuke daarbij is ook de afwisseling: dan sta ik eens te zingen tijdens een bedrijfsfeest, de dag nadien op een seniorenbijeenkomst, dan weer tijdens een modedefilé en als klap op de vuurpijl, want dat is ontzettend leuk, tijdens een gala-avond. Maar ik zing overal even graag. Het hoeft voor mij zeker niet elitair te zijn om me te amuseren. Als ik maar zie dat het publiek geniet, meezingt en zich gelukkig voelt. Daar doe ik het voor, daar kan ik als artiest, ook na al die jaren, op blijven drijven.

De tweeëntwintigste oktober 2003 staat Frank als special guest in het Antwerpse “Sportpaleis” tijdens het concert dat Dana Winner daar neerzet. Dat jaar bracht Dana Winner in Duitsland het album “Märchenland der Gefühle” uit met daarop haar duet met Frank Immer, immer wieder (En un istante). Galan had dit in 2001 al samen met Dana Winner ingeblikt tijdens de opnamesessie voor het album “Promesas”. “Voor Duitsland was het een beetje moeilijk,” aldus Frank, want sommige zenders wilden alleen de Duitse versie, andere de combinatie Duits-Spaans. We zijn daar toen bij zowat alle tv-stations te gast geweest. We waren te zien in shows als ‘Melodien für Millionen’, ‘Immer wieder Sonntags’, ‘ZDF Schlagerparade’ enzovoort. Ik zal nooit vergeten dat we tijdens zo’n show zelfs begeleid werden door het orkest van James Last. Hij kwam ons zelfs persoonlijk feliciteren voor het mooie arrangement, en uit de mond van zo iemand doet dat immens deugd.”

In 2004 is er het opgewekte Que si, que si, que no, geschreven door Frank, Alexandre Pascal en Bhalou, die hem ook in de studio op gitaar begeleidt, samen met Antonio Segura en Leo Caerts Jr. De heren willen het liedje dolgraag aan een artiest van wereldniveau doorspelen, maar Frank dringt aan en komt het eerst aan de beurt. Hij brengt dat nummer nog altijd tijdens elk optreden. Die song belandt op het album “Fiesta de amor” en wordt de vijfentwintigste februari 2006 op het Nederlandse HJDM Music-label uitgebracht. Dat label, met vooral oog voor Nederlandstalig talent, werd in 2000 door Dirk Heyligers, Joris Heyligers, Hans de Man en Manfred Jongenelis opgericht. “Die samenwerking met Manfred werd er eentje van lange adem. Dat was een man, en nog altijd, die meteen doorhad welke kant ik uit wou en moest, en we werden ook snel echte vrienden. Ik kwam met hem in contact via de firma HJDM, die op zoek was naar iemand als Grad Damen, een Nederlandse zanger met wie ze al sinds 2001 succes scoorden. Het stond als een paal boven water dat mijn platen zowel in het Nederlands als in het Spaans zouden worden uitgebracht.” Bhalou tekent voor de arrangementen. Om zijn fans te plezieren neemt Frank een Julio-medley op met daarin nummers als Manuela, Cu cu ru cu cu en A veces tu, a veces yo. Daarnaast songs als Ave Maria, Se nos murio la pasion, La vida en Gira gira corazon. Het nieuwe platenlabel van Frank brengt gelijktijdig de Nederlandstalige versie van “Fiesta de amor” als “Temperament” uit. Op zoek naar een ludieke persvoorstelling worden beide albums met een praalkoets als een soort net geboren tweeling op de kraamafdeling van het Algemeen Ziekenhuis in Oudenaarde opgepikt en nadien op het stadhuis door de burgemeester zelf als nieuwe borelingen ingeschreven. Als extraatje verschijnen beide albums iets later ook op dvd. Als single in onze moerstaal wordt in 2005 gekozen voor het opgewekte Jij bent te mooi voor mij, geschreven door Frank samen met Bhalou en Alexandre Pascal. Op de Spaanse versie van het album klinkt dit als Si tu me quieres mujer.

Jammer voor Frank, maar zijn platenfirma HJDM gaat een tijdje later overkop. “Door wat wanbeleid, haperend management en een slechte strategie ging die firma inderdaad snel ten onder. Ik had er toen mijn buik even van vol. Ik moet er wel snel aan toevoegen dat Manfred Jongenelis voor mijn toenmalige albums als zelfstandig producer optrad. Nadien zal ik met hem blijven voortwerken.”

Voor de stichting BOKS, Belgische Organisatie voor Kinderen en volwassenen met een Stofwisselingsziekte, springt Frank graag in de bres. De tweeëntwintigste januari 2004 wordt hij door die organisatie als ambassadeur benoemd.

Het is Frans Bauer die in de maand augustus van 2005 tijdens zijn show in het “Casino van Knokke” aan Frank vraagt of die geen zin heeft om tweemaal met hem te komen meezingen. “De Nederlanders hebben me op de een of andere manier graag. Ik heb daar sinds 1995 tot 2010 erg veel cd’s verkocht, ontzettend vaak opgetreden. Zij kenden me dus erg goed. Na een tijdje pikte Vlaanderen me almaar vaker en dan kwam er het succes in Duitsland. Dus op een bepaald moment moet je kiezen en je optreden spreiden en verdelen“, dixit Frank. Nog geen maand later, de zevende september 2005, zingt Frank op vraag van de FIFA tijdens de wereldbekerwedstrijd tussen Nederland en Andorra in het “Philipsstadion” in Eindhoven het Andorrese volkslied. Guus Meeuwis heeft die avond de eer het Nederlandse volkslied te brengen. Voor Frank was dit leuk meegenomen, want die avond keken zomaar liefst zes miljoen noorderburen naar deze wedstrijd, die dan ook nog eens mondiaal werd uitgezonden.

Tot dan toe pakte Frank zelden of nooit uit met zijn populaire, vier jaar oudere broer Herman Van Molle, die wij op tv intussen hadden leren kennen via zijn “TV-Touché” en zijn onafscheidelijke “IQ Quiz” en “De Canvascrack”. Herman zat in 2006 in verlegenheid toen hij met zijn spelprogramma “1 jaar gratis” van start wou gaan samen met Katja Retsin als copresentatrice, die echter hoogzwanger blijkt te zijn. Op zoek naar een vervanger komt Herman uiteindelijk bij zijn broer Frank terecht. Die kijkt eerst verbaasd, maar zegt dan toch vriendelijk ja. Frank heeft altijd naar zijn stillere broer opgekeken. Die schreef in zijn tienertijd al toneelstukken en was een slimme jongen. Herman houdt niet zo van de schijnwerpers en trekt zich liever na zijn televisiewerk terug in het ijskoude Zweden, waardoor de voorliefde van Frank voor het zonnige Spanje een groot contrast tussen hen beiden vormt. Zes afleveringen lang mag Frank de plaats van Katja innemen, met verve en succes. “Herman belde me met de melding dat wat hij ging vertellen nog even top secret was en ook nog even moest blijven. Hij zei me vooraf dat ik tijdens zijn programma’s vooral een speelse rebel moest zijn. Dat was de rol waarin hij me zag. Hij wist immers dat ik vroeger al vaak presenteerde, dikwijls tweetalig, en dat het wel in me zat. Ik heb snel beslist, heb meteen een opleiding gekregen, twee keer per week gedurende twee maanden, in het ‘Amerikaans Theater’ in Brussel. Omdat ik tijdens mijn eigen zaaloptredens ook presenteer, heb ik daar natuurlijk wat aan overgehouden. Het heeft me in mijn vlotheid qua presentatie tijdens mijn eigen shows veel geholpen en ik heb er tijdens die korte tv-carrière vooral veel goede herinneringen aan bewaard.”

Frank ziet intussen zijn aandeel op de Duitse markt almaar stijgen, zeker wanneer hij vanaf januari 2007 gedurende drie maanden mag optreden in de concertreeks “Traum-Melodien der Volksmusik”, georganiseerd door Palatin Music. Hij tekent met hen een contract voor in het totaal 172 concerten, verspreid over drie jaar. Frank was al maanden vooraf door de organisatoren gevraagd om aan deze reeks mee te werken. Dat eerste voorjaar geeft Frank 82 optredens in heel Duitsland. Voor hem, zo bleek, een unieke kans om daar vaste voet aan de grond te krijgen. Omdat zijn aantrekkelijke vrouw Christel al eerder door dat Duitse productieteam was opgemerkt, mag ook zij een nootje meezingen en van het succes op het podium meegenieten. “Die man sprak me op zekere dag in de loop van het voorjaar van 2007 aan,” zegt Frank, “want hij had meteen in de gaten dat Christel er knap uitziet, dat ze zich op het podium vlot kan bewegen, en omdat een koppel het op een podium altijd goed doet, aarzelde hij niet die vraag aan ons te stellen. Christel had echter voordien nog nooit live gezongen. Zij heeft zich toen zowat te pletter geoefend en laten coachen door zanglerares Carina Clerinx. Zelfs ik heb tijdens die coaching mijn grenzen nog wat verlegd door het gebruik van nieuw aangeleerde zangtechnieken die ik daarvoor niet kende. Dankzij Carina kon ik plots vocaal veel meer aan dan ik dacht. Christel en ik hebben toen met veel inzet het duet Ich schenk dir meine Liebe opgenomen en samen met mij is mijn vrouw dat tijdens al die optredens blijven zingen. Met veel bijval, moet ik zeggen. Ik heb mijn vrouw trouwens bewust bij mijn carrière betrokken. Het is fijn samen weg te gaan, samen op te treden, maar nadien ook samen terug thuis te komen. Gelukkig hebben we een oppas die de kinderen begeleidt. Ik wil hen zeker niet op internaat zetten, zoals onze ouders dat in onze tijd met ons deden. Dat is een soort wroeging die is blijven hangen en dat wilden we onze kinderen zeker niet aandoen.” Frank trad tijdens die Duitse shows ook samen op met onder anderen G.G. Anderson, Judith & Mel, Lena Valaitis, Rudy Giovanni, Bata Illic, Die Amigos en Mara Kayser.

In 2007 is er voor de Duitse markt een speciale versie ingeblikt van het album “Fiesta de amor”. Op deze cd liedjes als Nur einen Sommer lang, Tausend Feuer, Schau dem Leben ins Gesicht en met als voltreffer Ave Maria, die Kraft ihrer Liebe. Met dit nummer staat Frank zelfs op een bepaald moment op twee in de Duitse schlagerlijsten. Leuk meegenomen voor hem is dat zijn hit Ave Maria een tijdje later terug te vinden is op de bij onze oosterburen immens populaire verzamelaar “Bääärenstark!!!”, die hoog in de Duitse schlagerlijsten belandt.

De eerste december 2007 verrast Frank Galan zijn fans in Vlaanderen door tijdens een optreden in “Salons Mantovani” te Oudenaarde samen met zijn vrouw het daarnet al genoemde duet Ich schenk dir meine Liebe te zingen. Het duet werd voorlopig enkel in de Duitstalige landen uitgebracht, dus niet in Vlaanderen. Frank overweegt wel om een Nederlandstalige versie te schrijven. Het duet is een cover van Am Ende bleiben Tränen van Klaus Densow, dat we ook kennen als Tu cosa fai stasera van Sarah Brightman samen met José Cura, dat dan weer een cover is van het origineel van de Italiaanse zanger-componist Dario Baldan Bembo.

Begin 2008 start Frank met zijn tweede Duitse concertreeks “Traum-Melodien der Volksmusik”. Vanaf de vijfde januari 2008 tot de zeventiende maart 2008 zal Frank dagelijks optreden voor een theaterpubliek van gemiddeld tweeduizend toeschouwers per avond. Hij zal dus ongeveer drie maanden niet in Vlaanderen verblijven. “Deze concerttournee was voor mij de absolute erkenning naar het Duitse publiek toe“, beaamt hij. “De Duitse dames komen voor Frank en de Duitse heren voor Christel“, voegt het management daar snel aan toe. “Dat is de gimmick. Frank Galan & Christel passen perfect in die grote Duitse tv-shows.” Met zijn vrouw Christel trekt Galan in 2008 door de Duitse Bondsrepubliek. In juli van dat jaar geeft hij in het Poolse openluchtstadion “Piekary Slaskie” een gesmaakt concert. Zomaar liefst 28.000 mensen zijn daarbij aanwezig. Het wordt zo’n meevaller dat Frank eind augustus van dat jaar zijn optreden nog eens overdoet, deze keer voor dubbel zoveel aanwezigen.

In 2008 viert Frank Galan zijn vijftienjarige carrière. De zestiende augustus 2008 trouwen Frank en Christel in de Martinuskerk, vijf jaar na hun wettelijk huwelijk, de twaalfde september 2003 te Oudenaarde. Hij had vooraf in het geheim alles tot in het kleinste detail uitgewerkt. Christel droeg die dag een ontwerp van Nicky Vankets. Ook al wou hij het in alle discretie, de echte fans kwamen er toch achter en het kon niet uitblijven of ze wilden een kijkje komen nemen, tot zelfs fans uit Duitsland toe. Diezelfde dag waren zijn schoonouders precies vijftig jaar getrouwd, een mooie gelegenheid om beide feesten aan elkaar te linken. Frank vergastte de kerkzangers zelfs op een miniconcert. In het totaal werden er zeven liedjes gezongen, waaronder zijn duet met Christel Ich schenk dir meine Liebe. “Die hele viering“, vertel Frank, “was een mooi gebaar tussen Christel en mezelf. Ik was toen 47, Christel 40, we wisten beiden erg goed waar onze relatie voor stond. Voor domme dingen is op zo’n leeftijd geen plaats en ruimte meer. Christel en ik hechten enorm veel aan waarden en normen in een tijd waarin alles nogal oppervlakkig is. Vergeet niet dat we in die sfeer ook onze kinderen Romy, Charelle en Quint opvoeden. Die kinderen hebben me vanaf de eerste dag papa genoemd, daardoor heb ik met hen een heel sterke band.”

Duitsland blijft gretig. Frank werkt vanaf februari 2009 bij onze oosterburen een reeks van tweeëndertig concerten af in zowat alle Duitse grootsteden. Hij studeert intussen voort om zijn kennis en uitspraak van het Duits zo goed mogelijk bij te schaven, want ook hierin is hij een perfectionist. Een nieuw Duitstalig album laat niet lang op zich wachten. Op het MCP-label brengt hij in 2010 de cd “Ich kenn’ all deine heimlichen Träume” uit met daarop covers van A man without love/Schenk mir deine Liebe, There goes my everything/Ich kann dich nie mehr vergessen en zijn versie van de René Carol-klassieker Rote Rosen, rote Lippen, roter Wein. Producer van dienst is Günther Behrle, die zelf ook enkele door hemzelf geschreven nummers aanreikt. Dit album met daarop een rist schlagers en ballades wordt in Duitsland warm ontvangen. Aan de Duitse pers vertelt Frank: “Singen ist für mich wie eine Art Magie. Man kann damit Menschen verzaubern. Es gibt für mich nichts schöneres als wenn die Menschen die Liebe zur Musik mit mir teilen und ich die Begeisterung spüren kann!” Zijn platenfirma haast zich om daar auf Deutsch aan toe te voegen: “Galan gehört sicher zu den hoffnungsvollen Aufsteigern die die Schlagerwelt gegenwärtig zu bieten hat. Der sympathische Frauenschwarm sorgt seit Jahren bei Insidern stets für ein Aufhorchen. Die Zeit ist reif für den charismatischen Sänger mit dem Julio-Iglesias-Schmelz in der Stimme, und mit seinem brandneuen Album meldet sich der magische Sänger mit einem auszergewöhnlichen Topprodukt am Schlagermarkt.

 

In een productie van Wim Claes verschijnt de eenentwintigste juni 2010 hier bij ons het duet Eerst een cappuccino, dan een beetje vino. Niet zomaar een duet, maar eentje dat Frank opneemt samen met zijn vrouw Christel. Het is een vertaling door Frank zelf van de hit Erst ein Cappuccino van de Duitse zangeres Kristina Bach.

In 2011 lijkt Galan aan een remonte in Vlaanderen te zijn begonnen. Hij geraakt de achtentwintigste oktober definitief onder de pannen bij platenfirma Universal/ARS (Frank had vanaf 2006 in Vlaanderen en Nederland zonder vaste platenmaatschappij gewerkt) en brengt op hun aandringen nog eens een volledig Nederlandstalige cd op de markt: “Mooier dan woorden”. Frank vertelt als aanzet: “Het was Frank Vande Wattijne die me attendeerde op het liedje ‘Una lacrima sul viso’ uit 1965 van Bobby Solo. Hij vond dat ik dat in het Nederlands moest zingen. Ik zag dat eerst niet zitten, maar eenmaal terug thuis schreef ik de tekst ‘Ik zie tranen in jouw ogen’. Vande Wattijne wou het aan CNR voorstellen, maar ik wou eerder de kat nog wat uit de boom kijken en zo is die demo blijven liggen. Die deal met CNR ging uiteindelijk niet door en dan heb ik het iets later aan Patrick Busschots van ARS laten horen. Enkele dagen later wordt er een contract getekend voor drie albums.”

De cd “Mooier dan woorden” is de eerste in die rij en wordt in de markt gezet als een zuiders project! Het opzet was dat, waar je ook bent, deze plaat je een zonnig, zomers gevoel geeft. Geen nieuwe liedjes deze keer, maar covers van overbekende hits: Come prima, dat Galan brengt als Valentina, Una lacrima sul viso van Bobby Solo wordt dus Ik zie tranen in jouw ogen, Tornero klinkt bij hem Zonder jou en de klassieker La Spagnola wordt Vrij zijn, vrij zijn. Graag gehoord is zijn versie van Gigi l’Amoroso, een van de grootste en bekendste hits van de Franse diva Dalida, dat in een ingekorte versie gretig door tv-zender MENT wordt opgepikt. Frank werkt voor dit album samen met de in Nederland populaire producer Manfred Jongenelis. Op de hoes schrijft Galan een speciale dank aan zijn kinderen Romy, Quint en Charelle en aan de toenmalige manager van Universal, Patrick Busschots, die hem deze unieke kans heeft geboden. Met dit album, dat in de maand februari 2012 wordt uitgebracht, piekt Frank de zeventiende maart op vijf in de Ultratop Album 200, en het blijft daarin meer dan twintig weken na elkaar genoteerd. In het bijbehorende cd-boekje lezen we: “Dit album is een muzikale reis naar de zin van het leven met een mediterraans onthaal bij het openen van elk lied. Mijn album omvat een sublieme selectie van twaalf Italiaanse pareltjes die velen zullen doen wegdromen en doen terugdenken aan vroeger. Emoties, ervaringen, gevoelens… dit zijn de ingrediënten die verweven zitten in dit album. Elk lied draagt een eigen karakter, een eigen persoonlijkheid.” Een speciale dank richt Frank aan zijn echtgenote Christel: zijn absolute steun en toeverlaat. Zij is zijn rode draad in zijn leven. Zijn engel in licht en duisternis. Hij zet ook een extra pluim op de hoed van zijn producer Manfred Jongenelis, die het voor elkaar kreeg om in een recordtempo alle arrangementen klaar te stomen. Frank is blij dat dit album hem twee hits in de Vlaamse Top 10 oplevert. De zeventiende december 2011 staat Galan op vijf in de Radio 2 Vlaamse Top 50 met Ik zie tranen in jouw ogen. De twaalfde mei 2012 staat hij in diezelfde hitlijst op vier genoteerd met Gigi l’Amoroso, op een Nederlandse tekst van Frank Galan en Frank Rover. Dalida scoorde hiermee in de zomer van 1974 een monsterhit. “Ik wou dat liedje absoluut op de plaat hebben, want ik zing al zoveel ballads, en tijdens liveoptredens heb je toch iets meer nodig. En ja, dit is zo’n klassieker waarop iedereen rechtveert en meteen meezingt. We hebben wel het parlandogedeelte weggelaten, het nummer wat ingekort en het refrein een aantal keren laten terugkomen.”

De concertorganisatoren in Vlaanderen blijken Frank Galan opnieuw ontdekt te hebben. Het wordt schipperen en plannen om zijn optredens in ons land en in Duitsland te combineren. Datzelfde jaar verschijnt er op het ARS-label een tweede cd: “Frank Galan – Mijn ode aan Julio”, met als ondertitel “De mooiste Iglesias-klassiekers in het Nederlands”. Frank vult aan: “Ik had dat idee al eerder aan ARS voorgesteld, maar zij stonden erop een Spaanstalige cd uit te brengen met daarop uitsluitend Iglesias-nummers. Maar wat bleek uiteindelijk? Dat idee verdween in het koelvak, er was blijkbaar geen tijd voor. Wat later komt de baas van Universal/ARS Patrick Busschots met het idee op de proppen om Iglesias in het Nederlands te vertalen en ik was meteen verkocht. Ik mag de hits wat naar mijn hand zetten en het is het stemgeluid van Frank Galan dat zal klinken, ik ga de man niet imiteren. Ik heb me daar toen erg in verdiept en er ook al mijn energie in gestoken. Dit album kostte me bloed, zweet en tranen, maar ik heb dat gedaan met veel plezier.”

Het album staat de zevenentwintigste oktober 2012 voor de eerste maal genoteerd in de Ultratop Album 200. De zeventiende november bereikt de cd daarin de vijfde plaats. De titel spreekt voor zich, het is een muzikale hulde geworden aan zijn idool Julio Iglesias. Geen Spaanse blauwdruk van Julio’s hits zoals beloofd, maar vertalingen van diens klassiekers zoals Un canto a Galicia/Land van mijn dromen, Manuela, El amor/Wondermooi, Pobre diablo/Zonder woorden enzovoort. Frank schreef bij dat album als duiding het volgende: “Ik ben thuis opgegroeid met de muziek van Julio. In 1972 kreeg ik mijn eerste compacte platenspeler en mijn eerste plaatje Un canto a Galicia. Ik besefte toen nog niet welke impact die muziek op mijn verdere leven zou hebben. Vanaf mijn twaalfde kende ik de meeste songs van Julio uit het blote hoofd. Hij werd dag na dag meer en meer een soort familielid bij ons thuis. Ik zong zo vaak als ik kon mee met zijn platen. Door die vele Spaanse teksten na te zingen, werd mijn passie voor de Spaanse taal en Spanje almaar groter, zo groot zelfs dat mijn eindwerk tijdens mijn studie vertaler-tolk over Julio Iglesias ging. Ik analyseerde zijn leven, zijn teksten en zijn muziek tot in het kleinste detail. Op een bepaald moment woonde ik in Spanje, werkte daar en studeerde er Spaans. Als ik eens een karaokebar bezocht, was ik zowat de enige die een liedje van Julio zong. Iglesias was er altijd en zal voor een groot deel ook altijd deel uitmaken van mijn leven. Vandaar dat dit album hét hoogtepunt in mijn carrière is. Ik ben er uitermate trots op.” Uit het album “Mijn ode aan Julio” wordt Land van mijn dromen/Un canto a Galicia als single gereleaset, die de negenentwintigste september 2012 op de zesde plaats in de Radio 2 Vlaamse Top 10 belandt.

De vierde augustus 2012 presenteert Frank Galan zijn show “Frank Galan brengt Julio Iglesias” in het “Casino van Blankenberge”. Op de Showbizzsite lezen we: “Weliswaar een schot in de roos, want het volledige Casino was helemaal uitverkocht. Er is dus duidelijk een publiek voor dit repertoire, een publiek gaande van vips, bedrijven, particulieren tot een gloednieuw publiek dat Frank nog nooit eerder aan het werk zag. Twee uur lang zong Frank feilloos in vijf talen, iets wat niemand hem in Vlaanderen nadoet. Frank pakte het publiek makkelijk en graag in met prachtige ballades, temperamentvolle muziek en uiteraard de talrijke hits van Julio Iglesias.”

Onvergetelijk is het moment waarop Frank en zijn vrouw na het liveconcert van Julio Iglesias op zaterdag de achtentwintigste oktober 2012 in het “Sportpaleis” van Antwerpen backstage door hem uitgenodigd worden en Frank op Julio’s verzoek de Nederlandstalige versie van Un canto a Galicia inzet. “Het leuke was“, zegt Frank, “dat ik de Nederlandse versie zong en Julio in het Spaans de rest aanvulde. Een moment om nooit meer te vergeten.” Het was niet de eerste keer dat zij elkaar ontmoetten, want in opdracht van “Dag Allemaal” had Frank hem al eens in het Spaans aan de tand gevoeld en via een gezamenlijke vriend in Marbella hadden zij in diens restaurant al eerder met elkaar gepraat. “Tijdens dat interview voor ‘Dag Allemaal’ heb ik een halfuur lang met hem in het Spaans kunnen babbelen. Hij is een zeer aimabele man. We hebben over van alles en nog wat gepraat, zeker niet alleen over muziek. Ik verwijs nu even terug naar zijn optreden in het ‘Sportpaleis’, want het heeft maar aan een zijden draadje gehangen of we zouden daar een duet hebben gezongen samen. Maar het zijn de platenfirma’s onderling die zo’n beslissing nemen. Het was Jan Smit gelukt in ‘Ahoy’, hij zong toen samen met Julio ‘To all the girls I’ve loved before’, maar ARS had niet zo’n lange arm om dat duet hier in Vorst naar ons toe te trekken. Jammer, maar wie weet komt het er ooit nog van.”

Alsof het in 2012 niet op kan, is er ook nog de release van zijn Duitstalige cd “Träume im Wind” op het Oostenrijkse MCP-label (bij deze firma zit ook onder meer Andy Borg). Opvallend naast liedjes als Und ich leg mein Herz in deine Arme, Träume im Wind en Schenke uns einen Traum, aangereikt door enkele Duitse componisten, ook een paar songs geschreven door bekende jongens van bij ons: Raymond Felix Bring den Sommer zurück, Pino Marchese Du bist der Sommer, Fred Bekky Schön ist das Leben en Will Tura Bleib nicht bei mir. Dit laatste heeft Frank met veel overgave ingezongen, want het is een van Wills bekendste hits Hemelsblauw, waarvoor niemand minder dan Tobias Reitz de Duitse tekst schreef. “Ik had speciaal naar Duitsland enkele Vlaamse hits meegenomen om mijn producers ginder ervan te overtuigen dat ze ook bij ons goede songs kunnen schrijven. Ze konden hun eigen oren niet geloven en hebben toen maar het licht op groen gezet om een aantal van mijn voorstellen voor de Duitse markt te vertalen“, aldus Frank. In de Duitse persmap lezen we over zijn nieuwe album: “Mit der neuen Produktion kommen die Fans von Frank Galan voll auf ihre Kosten. Alle Titel wurden von ihm persönlich zusammengestellt. Eine gelungene Auswahl von neuen Titeln und erfolgreichen Liedern aus seiner Heimat Belgien und auch Holland. Die Hits wurden met deutschen Texten versehen und von Frank Galan gefühlvoll und mit viel Emotion eingesungen.” Frank is meer dan tevreden. “Er werd aan de teksten lang gesleuteld. Een lied moet goed in elkaar zitten, zowel tekstueel als melodisch. Een lied moet je bijna kunnen vergelijken met een gedicht, er mag niets haperen of er mag geen woord in de tekst opduiken dat stoort. De producers hebben me gegund dat ik mijn stem op diverse manieren kan gebruiken. Het album klinkt dan ook niet monotoon. Een lied op dit album dat me na aan het hart ligt is Und ich leg mein Herz in deine Arme, dat Christian Zierhofer speciaal voor zijn vrouw heeft geschreven.” Zijn Duitse management voegt daar met graagte nog aan toe: “Singen ist für Frank eine Art Magie. Er kann mit Charme, Charisma und Ausstrahlung die Menschen verzaubern. Der Sänger glaubt an starke und ehrliche Gefühle, und dieser Glaube zieht sich wie ein roter Faden durch seine hochwertigen Produktionen, egal ob in Balladen oder Tophits – er trifft immer den richtigen Ton.”

Het jaar wordt haast devoot afgerond wanneer Frank de eenentwintigste december 2012 samen met Andrei Lugovski en Yannick Bovy tijdens een speciaal kerstconcert in de Sint-Janskerk te Oostende optreedt, daarbij begeleid door een heus strijkorkest.

De zesentwintigste januari 2013 brengt Frank nog eens een single op de markt. Deze keer is het de beurt aan Blijf bij mij/Abrazame, volgens kenners een van de mooiste songs die Iglesias ooit op plaat heeft gezet. Vreemd, maar deze Galan-keuze moet het in de Vlaamse Top 50 zonder noemenswaardige hitnotering stellen.

Op zondag de eenentwintigste april 2013 staat Frank met zijn concert “Galan zingt Julio Iglesias” live in “Het Godshuis” te Sint-Laureins. In de pers lezen we: “Samen met zijn orkest Los Desconocidos zong Frank twee uur lang zijn bekendste hits en andere bekende songs van Iglesias in het Spaans. Het publiek wist niet wat het zag en vooral hoorde. Alle songs in perfect Spaans gezongen. Ballades zoals Hey, Abrazame, A mi manera, La Paloma deden het publiek verstomd staan en er werden tranen weggepinkt. Op de ambiancesongs zoals Cuando calienta el sol, Amor de mis amores, Taka takata enzovoort werden de engelen wakker geschud in dit prachtige oude kloostercomplex. Dat Frank Galan in ons land de enige is die het repertoire van Julio Iglesias kan zingen, is een feit, maar ook zijn eigen songs hebben iets van het karakter van zijn idool. Pure klasse.”

De vierentwintigste mei 2013 komt platenfirma MCP op het idee Frank te koppelen aan het talent van Silvio Samoni en Graziano. Titel van de plaat: “Die drei goldenen Stimmen”. Geen triootjes op die plaat, maar gewoon de vocale hoogtepunten van deze drie heren elk apart op een cd gecompileerd. Een paar jaar later komen Jan Smit, Christoff en Florian Silbereisen op de proppen met Klubbb3. Toeval of niet?

Zondag de achtentwintigste juli 2013 duikt Frank op in de binnentuin van “Sint-Bavo” tijdens de Gentse Feesten. Op zondag de elfde augustus van dat jaar mag hij optreden tijdens de twaalfde editie van “Rimpelrock” in Kiewit-Hasselt. Hij staat die dag op het podium met onder meer Gérard Lenorman, Natalia en Engelbert Humperdinck. Dat kwam hem goed uit, want de tiende augustus had hij net zijn nieuwe cd “Spaanse klassiekers” op het ARS-label uitgebracht. In het totaal goed voor twaalf bekende nummers, waaronder Guantanamera, El Bandido, Langzaam verschijnt weer de zon en Que sera, que sera. Alles werd in de studio “Manfred Recordings” in het Nederlandse Etten-Leur ingeblikt. Frank stond in voor de Nederlandstalige teksten en Manfred Jongenelis voor de arrangementen. Frank was maar wat blij toen hij de vierentwintigste augustus vernam dat hij met zijn album de vijfde plaats in de Ultratop Album 200 had bereikt. In het bijbehorende boekje schrijft hij: “Dit album is een selectie van hits die me altijd zijn bijgebleven. Zomerse, zuiderse en temperamentvolle songs, maar ook pakkende ballades: Que sera, que sera en Hey. Vreugde, vriendschap en vooral genieten, dat zijn de ingrediënten van deze Spaanse klassiekers. Geniet van het leven en geniet van dit mooie album. Laat de zomer altijd aanwezig zijn in lichaam en geest.”

In de loop van 2013 lanceert Galan drie singles. Eerst is er Dans met mij, een vertaling van de hit Bailamos van Enrique Iglesias. De opvolger Taka takata van Paco Paco levert hem de twintigste juli 2013 een vijfde plaats op in de Radio 2 Vlaamse Top 10. Dit nummer, oorspronkelijk geschreven door Al Verlane, had Paco Paco in de maand september van 1972 al een dikke hit bezorgd. Met Waarom kwam jij in mijn leven scoort Frank de zesentwintigste oktober 2013 een vierde plaats in de Radio 2 Vlaamse Top 10. In dat nummer herkent u meteen Quiereme mucho, waarvoor Frank zelf de Nederlandstalige tekst schreef.

De dertiende oktober 2013 is Julio Iglesias opnieuw te gast in het “Sportpaleis” van Antwerpen. Frank en zijn vrouw Christel worden ook deze keer door Iglesias zelf na diens concert in zijn kleedkamer ontvangen. De veertiende oktober trad Julio ook nog op in het “Casino van Oostende” en de vijftiende oktober in het “Sportpaleis” van Gent.

De eerste maart 2014 verschijnt Hey in Vlaanderen op single. Frank schreef speciaal voor zijn echtgenote de Nederlandse tekst en beschrijft het moment dat ze elkaar voor het eerst ontmoetten. MENT TV promoot het nummer aan de lopende band. Mogen we in de marge misschien even vermelden dat André van Duin deze Iglesias-klassieker al in 1982 vertaald op plaat zette als Wij, toen op tekst van Ted de Braak en in een productie van Will Hoebee.

In 2015 staat Frank nog steviger op zijn eigen benen en richt hij zijn eigen label Galan Records op. Vanaf de achtentwintigste februari 2015 is Frank te horen in de Vlaamse Top 50 met een soort sambaversie van Tom Jones’ Delilah, in de jaren zestig speciaal voor Jones geschreven door Les Reed en Barry Mason. Gelijktijdig wordt er door Frank een versie in het Engels, het Spaans en het Duits uitgebracht. Hij kreeg namelijk van Tom Jones de goedkeuring om zijn versie wereldwijd uit te brengen en mag zich zodoende de eerste zanger noemen die ooit een Spaanse versie van Delilah op plaat heeft gezet, een primeur dus.

De elfde juli 2015 wordt door Galan op z’n zomers ingezet met Cheerio, oorspronkelijk van de Duitse zanger G.G. Anderson, geschreven door het succesvolle Duitse duo Uwe Busse en Gerd Grabowski. Maar dit nummer kan het Vlaamse publiek iets minder bekoren.

De achtste februari 2016 brengen Frank en Christel op het Galan-label, verdeeld door CNR, samen nog eens een single op de markt, deze keer Jij bent er maar eenmaal voor mij. Frank kan het niet laten een deel in het Spaans te zingen. Liefhebbers van Duitse schlagers herkennen hierin de hit Aber dich gibt’s nur einmal für mich van de Nilsen Brothers. De dertigste mei pakt Frank solo uit met zijn nieuwste single Op reis naar de zomer, een vertaling van het overbekende Un sentimental van Julio Iglesias, die daarmee bij ons in de zomer van 1980 al een dijk van een hit had gescoord. Frank heeft er voor zijn versie een rist flamencogitaren aan toegevoegd.

De vijftiende februari 2017 brengt Frank Galan in een productie van Manfred Jongenelis een aparte versie uit van de klassieker Blue Spanish eyes, dat we heel goed kennen in de versie van Al Martino, in de jaren zestig geschreven door de Duitse orkestleider Bert Kaempfert. De lente komt er weldra aan en dan staat Galan graag paraat voor een zuiders charmeoffensief. Romantiek, passie en temperament zijn de ingrediënten voor een onvergetelijk voorjaar. Om dit alles op te fleuren heeft Frank een opvallende versie van Blue Spanish eyes gezongen. Bij dat liedje, en dat kunnen we nu misschien wel vertellen, hoort een niet zo bekend verhaal. In de zomer van 1964 kwam Bert Kaempfert met Decca-producer Milt Gabler tot een akkoord een elpee op te nemen met als werktitel “Music from around the world”. Het zou een muzikale rondreis worden langs Japan, Afrika, Europa en Amerika. Bert zette zich meteen aan het werk en ging alvast op zoek naar bekende internationale songs die aan die landen gelinkt worden: Hava nagila, Midnight in Moscow... Hij had ook groen licht gekregen om het album aan te vullen met een aantal eigen composities. Hij koos Italië als inspiratiebron. Hij trekt zich terug op zijn buitengoed aan de Brahmsee in Holstein. Hij gaat op zoek naar een romantische invalshoek over de maan die over de baai van Napels schijnt. Je moet immers iets hebben om in de mood te geraken. Die gedachte strookt niet met de realiteit, want buiten stormt het op dat moment en giet het bakken regen. Wat niet belet dat Kaempfert een van zijn mooiste en meest romantische songs componeert, het instrumentale nummer Moon over Naples. Wanneer producer Milt Gabler twee maanden later, we zijn dan september, in Hamburg arriveert om met de opname van het album te beginnen, heeft hij beslist dat de elpee “The magic music from far away places” zal heten. Dat instrumentaaltje Moon over Naples was hem meteen opgevallen. Hij probeert er een tekst bij te verzinnen, maar dat lukt hem niet meteen. De Amerikaanse uitgever van Bert Kaempfert, Hal Fein, komt op de proppen met een schrijversduo dat in Amerika al naam had gemaakt, Charlie Singleton en Ed Snyder. Zij hebben het lumineuze idee het liedje voortaan Spanish eyes te noemen. Frank wilde geen blauwdruk maken van de versie van Al Martino en voegt er wat flamencoritmes aan toe, wat het geheel een zomerse en dansante touch meegeeft.

De twaalfde mei 2017 brengt Frank nog eens een nummer samen met zijn echtgenote Christel uit. Met de single Heel mijn wereld dat ben jij bezegelen ze hun eeuwig verlangen naar elkaar. Frank schreef zowel de tekst als de muziek zelf. De productie is in handen van Manfred Jongenelis en Lex De Groot. Het lied is voor het merendeel autobiografisch en beschrijft hun levenswandel. Zij willen met deze single vooral bewijzen dat échte liefde onverwoestbaar is. Heel mijn wereld dat ben jij is dan ook een ode aan alle mensen die in deze tijden van oppervlakkigheid nog altijd erg veel van elkaar houden.

Zingen ten voordele van het goede doel ligt Frank na aan het hart. Een voorbeeld: Frank en Christel zijn peter en meter van A.C.E. (Animal Care España) met als thuisbasis Mijas, een Spaanse gemeente aan de Costa del Sol in de provincie Malaga. Frank en Christel zijn enorm bekommerd om het welzijn van verwaarloosde honden, welk ras dan ook. Zelf hebben ze trouwens een aantal honden geadopteerd.

In 2017 wordt Galan in Frankrijk ontdekt en wordt hem gevraagd zijn beste songs in het Frans op te nemen voor release in het voorjaar van 2018. Hij heeft intussen al een aantal nummers opgenomen en ze ter goedkeuring aan de Parijse firma voorgelegd. Op die manier lonkt voor Frank een nieuw avontuur en een nieuwe uitdaging. Hij wil iedereen graag laten horen dat hij ook een aardig mondje Frans kan zingen. “Mocht het aan mij liggen, dan het liefst van al een volledig album met uitsluitend Franse chansons,” aldus Frank, “want tijdens mijn liveoptredens zing ik nu al onder meer En chantant van Michel Sardou, en de reacties zijn unaniem lovend.

En hoe mag het voor hem verder verlopen in zijn carrière? “Als het aan mij ligt, wil ik nog jaren blijven meedraaien. Ik heb nog energie en ideeën zat. Vroeger durfde ik me al eens te laten gaan, maar die tijd ligt al lang achter mij. Alleen met veel discipline hou je dit vol. Ik leid al lang geen exuberant leven meer. Veel tijd om aan sport te doen heb ik jammer genoeg niet, maar ik verzorg me goed. Na een optreden ben ik leeg, dan heb ik me volledig gegeven en ben ik blij dat ik met Christel terug naar huis kan, een huis dat intussen een echte thuis is geworden. Zo vaak het kan, betrek ik haar ook bij mijn optredens. We zijn intussen zowat onafscheidelijk geworden, zowel in de liefde als op het podium. Ik weet intussen beter dan wie dan ook hoe oppervlakkig de showbizzwereld eruitziet. Alleen een hechte en warme familie doet er echt toe. Binnen die warmte en gezelligheid kan ik me opnieuw opladen voor een volgend optreden, wat rust inplannen en vooral ook uitkijken naar die nieuwe cd.

tekst en research: Marc Brillouet

© 2017 Daisy Lane & Marc Brillouet