Garry Hagger

Geplaatst in Artiesten

Garry werd als Gert Vanderhaeghe de 29ste april 1963 in Tielrode geboren in een gezin van zes: pa die vertegenwoordiger was bij de firma Van Riet in Temse, een bedrijf in bouwmaterialen, moeder die de teugels strak in handen hield. “Ik heb één broer, Pat, die vijf jaar ouder is dan ik, een totaal ander type, wat niet belet dat we erg goed overeenkomen. Hij is directeur, programmator en cultuurbeleidscoördinator in het Cultureel Centrum van Hamme. Daarnaast woonden de ouders van mijn moeder bij ons in en bestond het gezin Vanderhaeghe uit zes personen. Best wel een gezellige bedoening.” Gerts moeder stierf toen ze achtenveertig was. Thuis was er muziek in overvloed met Radio 2 als de lievelingszender. “Radio luisteren stond elke zondag steevast op het menu, samen met een heerlijke portie biefstuk en friet met op de achtergrond Radio 2 en dan passeerden programma’s als “Capriolen” met Walter Capiau de revue. En nadien op televisie “Binnen en Buiten”.” Aanvullend kocht pa regelmatig platen. “Pa was een echte muziekliefhebber, vooral bigbands en orkesten genoten daarbij zijn voorkeur. Hij kocht elpees van Glenn Miller, James Last en Max Greger én af en toe ook wel eens een operette. Toen pa aan het college in Mechelen studeerde, maakte hij deel uit van het koor en liet zich daar graag horen. Trouwens, op de lagere school in Hamme had hij als voorzanger van het koor al duidelijk laten horen dat hij vocaal van wanten wist.” Naast bigbands en aanverwante orkesten werd er ten huize van de familie Vanderhaeghe ook gedweept met Will Tura én met Marva, die in Tielrode woonde. Haar zoon zat bij Pat in de klas. “Mijn broer verzorgde op een bepaald moment zelfs de redactie van haar fanblad.” Voor zijn lagere school trekt Gert naar Tielrode tot en met het vierde studiejaar. Van het vijfde studiejaar af gaat Gert elke dag naar de “Broeders van Liefde” in Temse, waar hij nadien aan de technische school zijn diploma A3-mechanica behaalt. “In Temse ging ik naar school vanaf het vijfde studiejaar. Temse was de thuishaven van “De Boelwerf”, dé werkzekerheid voor de rest van je leven. (De Boelwerf was tussen 1928 en 1994 een grote Belgische scheepswerf, gelegen in Temse aan de Schelde.) Dus werd ik vanuit de schooldirectie in samenspraak met mijn ouders naar de technische school gestuurd. Ikzelf koos voor de richting draaier-paswerker omdat me dat het meest aansprak. Dat lag me wel. Nochtans heb ik na mijn opleiding nooit meer achter een draaibank gestaan.” In die tijd stond bij Gert muziek vooraan, vooral zélf muziek maken, deed Gert graag. Hij twijfelde tussen zingen en trommelen, want bij de chiro leerde hij wat percussie was. Op zijn negende maakt Gert deel uit van het trommelkorps van de Chiro. “De hoofdleider, Rudy Buytaert, was trommelaar bij de harmonie Sint-Cecilia en spoorde ons aan om ook te musiceren. Ik zat samen met mijn broer in de Chiro. Wij deden niets liever dan zo veel mogelijk muziek maken. Pat vormde in die tijd mijn muzikale smaak. Hij leerde mij Bob Dylan, The Beatles en Joan Baez kennen. Toen ik wat ouder werd, nam die invloed sterk af. Pat trok dan naar Asse, naar het Ascanuscollege, om daar voort te studeren. Hier liet het musiceren hem niet los en hij leert daar kleinkunstenaar Jan Puimège kennen, met wie hij samen gaat rondtrekken.” Iets later stapt Gert op aanraden van hun Chiroleider mee als trommelaar bij de harmonie Sint-Cecilia uit Tielrode. Gerts toenmalige vriend speelde daar trompet. Bij de harmonie sporen ze hem aan hem notenleer te gaan volgen en zo ging Gert na een tijdje, net als zijn vriend, trompet spelen. De dirigent van de harmonie, Herman De Witte, bracht hem de knepen van het trompet spelen bij. Zijn broer Pat leerde hem in die tijd zijn eerste gitaarakkoorden. Gert dweepte in die tijd volop met Will Tura. “Ik nam in die tijd al deel aan zangwedstrijden, onder meer in Hakendover, een deelgemeente van de stad Tienen, waar ik In de tijd van de charleston zong. Ik werd begeleid door het orkest van Marc Dex.” Geen wonder dat Gert op zijn dertiende al stond te zingen bij het orkest Poker uit Tielrode dat net werd opgericht. In dat orkest speelde Rudy Buytaert keyboard. Het jongste lid was zestien en zat samen met Gert in de Chiro. Zodoende kwam hij in contact met de rest van het orkest, die hem maar al te graag als zanger bij de band had. Chirofeestjes werden van dan af door hen steevast opgeluisterd en Gert was dan apetrots wanneer hij daar kon uitpakken met de hits van Abba bijvoorbeeld. Ook liedjes van Tura en Vader Abraham passeren de revue. “Ik herinner me nog dat het eerste liedje dat ik van Abba zong Chiquitita was, samen met Vader Abraham had zeven zonen van Pierre Kartner, en dat dat bij het publiek erg in de smaak viel.” Wanneer zijn stem op zijn veertiende muteert, moet hij switchen qua repertoire en loopt hoog op met de Britse crooners Engelbert Humperdinck en Tom Jones, alsook met Perry Como en Frank Sinatra. “Mijn vader hield eraan dat zijn platencollectie goed tot haar recht kwam en kocht zich een degelijke geluidsinstallatie. Dankzij hem en ook mijn grootouders leerde ik het croonersrepertoire kennen. Ik deed dan ook niets liever dan met die platen meezingen en waar het kon pikte ik van hun kunnen natuurlijk zo veel mogelijk mee.” Na een tijdje komt Poker bij het theaterbureau van Nick Valcke terecht, die hun vooral optredens in Zeeuws-Vlaanderen bezorgde. Op die manier stonden zij regelmatig op het podium samen met Rob de Nijs en Anita Meyer. Gert is ongeveer zeventien wanneer hij zich op aanraden van Marc Dex inschrijft aan de muziekacademie van Sint-Niklaas om daar dictie en zangles te gaan volgen. Hij houdt dat met steun van zijn ouders een jaar of vier vol. Die opleiding was nogal klassiek georiënteerd, dus een of andere aria kwelen, durft Gert wel aan.

In 1982, Gert zingt dan nog bij Poker, biedt Bobby Ranger hem aan een plaat op te nemen onder de artiestennaam Gert Haeghe. “Wij hebben hem op zekere dag met onze band Poker begeleid tijdens een optreden in Temse. Hij was wildenthousiast van mijn stem. Hij had nog een nummer klaarliggen en nodigde mij uit bij hem thuis in de studio dat te komen inzingen.” Gert blikt zijn eerste single in en Lieve Monica staat de 9de april 1983 zelfs op acht in de Vlaamse Top Tien genoteerd. Het nummer wordt uitgebracht op het Rainbow-label van Stan Verbeeck. “In die tijd trad ik met die hit op in danscafé “Klaveren Drie”, de toenmalige zaak van Marc Dex in Kasterlee. Hij vond dat ik goed zong, maar spoorde me toch aan om aan mijn dictie en zangtechniek te schaven en stuurde me naar de muziekacademie van Sint-Niklaas.” Samen met Bobby Ranger zal Gert nog zo’n achttal singles opnemen, maar zonder hitresultaat. Daarbij denken wij aan liedjes als: Ik kocht mij een oude luxe-voiture, Weet jij nu nog niet hoeveel ik van je hou, Horen, zien en zwijgen en Schrijf mij een lied. Voor Gert waren die liedjes telkens een behoorlijke investering. Vooral zijn ouders stonden hem daarin bij. “Ik ben ze daarvoor nog altijd dankbaar. De eerste single hebben mijn ouders volledig bekostigd. Ik nam afwisselend singles op voor het Rainbow-, Monopole- en Color-label.” In 1984 brengt Gert het nummer Viva Mexico uit. Dat was voor hem een nare periode, want dat jaar sterft zijn moeder op 48-jarige leeftijd. Hij zal dat nummer altijd aan haar overlijden blijven koppelen. Het jaar nadien, hij trouwt dan voor de eerste keer, blikt hij zijn eerste Engelstalige single in: Haven’t you seen my little girl met op de B-kant Hoe. Zijn laatste opname samen met Bobby Ranger, Schrijf mij een lied met op de B-kant Sonja, dateert van 1988. Op de hoes prijkt Gert, deze keer mét snor. Gert werd met deze liedjes dan wel niet gedraaid op de VRT en stond er niet mee in de Top Tien genoteerd, maar hij was wel een graag geziene en gehoorde gast bij de in die tijd populaire vrije zenders in Vlaanderen. Daardoor geraakte zijn agenda almaar vaker gevuld. Voor hem is het, naast het muzikale, een periode die hij sowieso zal blijven koesteren, want aan zijn tweede huwelijk houdt Gert zijn dochter Jessy over. Dankzij haar zal hij in het najaar van 2016 voor de tweede keer opa worden.

Op platengebied blijft het dan een hele tijd rustig. Er wordt wel niet stilgezeten. Gert gaat intens aan zijn stem werken, hij wil vooral aan kracht winnen. Hij weet dat de croonersstijl hem goed ligt en gaat bij een bigband zingen, samengesteld uit leden van de liberale harmonie “Kunst en Vrijheid” uit Hamme. “Dat orkest stond onder leiding van Jacky Eddyn, eerste saxofonist bij het jazzorkest van de BRT onder leiding van Etienne Verschueren. Door onze familie kwamen wij vaak in Hamme en op die manier in contact met het bestuur van de bigband, dat mij vroeg of ik niet bij hen wou komen als zanger. Nu had Jacky Eddyn naast de bigband ook nog een dansorkest, de “JE Band”, en het is met hen dat ik als crooner het meeste ervaring heb opgedaan. Met hen samenwerken verliep al op een vrij hoog professioneel niveau. Met hen traden wij vaak in het buitenland op. Wij begeleidden ooit de Franse zanger Michel Fugain en onze bloedeigen Toots Thielemans. Wapenfeiten om nooit meer te vergeten.” Hou wel voor ogen dat zijn samenwerking met Poker al die tijd vooropstaat. Zijn samenwerking met de bigband is voor Gert een speelse muzikale uitstap. Dat blijft zo tot in 1987 wanneer hij de groep Poker verlaat en Jacky Eddyn, Gert als zanger bij zijn orkest binnenhaalt. Daarnaast gaat Gert op zoek naar wat zekerheid en krijgt in 1989 tijdens een optreden op de “Kaaifeesten” in Temse het aanbod om deel uit te maken van het “Papa Chico Team”, gespecialiseerd in kinderanimatie en zo genoemd naar de hit Papa Chico van Tony Esposito. Zij zouden een tijdlang hun medwerking verlenen aan kinderprogramma’s van VTM en VT4. Het was oprichter Pierre Hauters die Gert aan het werk had gezien. Pierre liep met de idee rond zijn team uit te breiden met clowns die elk hun specialiteit hadden. In het geval van Gert dus zingen. Voor Gert een grote stap, want het betekende voor hem werkzekerheid. Hij leert bij hen vlot omgaan met het publiek en zich even vlot op het podium presenteren. Gert zal negen jaar lang deel uitmaken van Papa Chico’s team.

Onder het motto wie niet waagt, niet wint, neemt Gert in 1990, samen met onder meer Christoff en Richie Smith, deel aan de Soundmixshow van VTM met een cover van Winter in America in de stijl van de Nederlandse crooner René Froger, die er in 1988 in de Nederlandse Top Veertig een hit mee scoorde, origineel een nummer van de Australische singer-songwriter Doug Ashdown. Gert geraakt helaas niet in de halve finale. Volgens toenmalig jurylid Jan Theys zat niemand op dat genre te wachten, VTM is een commerciële zender en is op zoek naar liedjes die méér eigentijds zijn. Vervolgens passeren een aantal producers de revue die allemaal Gert een muzikale hemel op aarde beloven, maar verder dan die beloften geraken ze niet. Op zekere dag, Gert werkt dan als animator in een pretpark in Brugge, leert hij Donald Derycke kennen, die met hem een plaat wil opnemen. Donald had Gert bezig gezien tijdens de voorronden van de Soundmixshow. De opname heeft plaats in de “Studio Europe” te Meise, gelegen achter de taverne van Jo Vally. Producer van dienst is Andy Free. Als Gerd Haegher brengt hij in 1991 de single Met mijn ogen dicht op de markt, geschreven door Andy Free samen met Marc Malyster en verdeeld door platenfirma Carrère. Free had op zijn beurt ooit deel uitgemaakt van de ploeg “Hit ’72″ en “Hit ’73″. In 1971 had Free een hit gescoord met Duizend lieve woorden. Hij ging almaar meer voor Vlaamse artiesten schrijven, onder andere de hit Pappie nummer twee voor Jimmy Frey. Hij was ook de man achter de hit Disco Train van de groep Dance Reaction en uitgebracht bij de platenfirma van Donald Derycke. Met mijn ogen dicht wordt goed ontvangen, maar pech voor Gert, want zijn management gaat wegens fraude overkop en er komt geen vervolg aan hun samenwerking. Gert moet artistiek zo goed als terug naar af.

In 1994 werk hij een tijdje samen met de Nederlandse producer Defly van der Meulen. Hij had Gert leren kennen via de preselecties van de Soundmixshow en trekt met hem de studio’s in om daar een gans album in te blikken, dat helaas nooit zal worden uitgebracht. Het was Defly die bij Gert aandrong zijn naam te verengelsen en sinds die dag treedt Gert op als Garry Hagger. Hij nam zich wel voor van dan af nooit meer van artiestennaam te veranderen.

In 1995 waagt Gert zijn tweede kans in de Soundmixshow van VTM, opnieuw met een cover van René Froger, deze keer This is the moment. Hijzelf weet van niets. Zijn vrienden hebben hem deze keer ingeschreven omdat zij bleven geloven in zijn zangtalent. “Ik had er mij allang bij neergelegd dat de Vlaamse showbizz voor mij niet was weggelegd. Ik zou wel zijn blijven zingen, mij vooral al zingend amuseren tijdens de weekends, but that was it“, aldus Gert. Het nummer This is the moment komt uit de musical “Jekyll & Hyde”, geschreven door Frank Wildhorn en Leslie Bricusse. De 19de december 1992 stond René Froger ermee op de 25ste plaats in de Nederlandse Top Veertig. Geen grote hit, maar het werd wel een klassieker tijdens de optredens van René. Gert vindt dat dit nummer hem als een maatpak gegoten zit. Hij gaat uiteindelijk met de tweede plaats lopen. Crooners maken tijdens die editie het mooie weer uit. Ook Doran, alias Georges Darmoise, blijkt voor het nummer This is the moment gekozen te hebben, maar dat kan dus niet. Daarom dat de organisatoren hem vragen of hij niet Delilah van Tom Jones wil zingen, en zie, Doran gaat met de overwinning aan de haal. Achteraf is het verhaal van Garry een veel groter succes dan dat van Doran gebleken.

Gert werkte toen al samen met zijn roadmanager Luc Carlier, nog steeds vaste technicus bij Gert als hij on the road gaat, die close bevriend was met Roland Uyttendaele, die de finale op tv had gevolgd en meteen zin heeft om met Gert een plaat op te nemen, want Roland houdt wel van die zangstijl. Roland is eigenaar van platenfirma Paradiso en biedt Gert een vijfjarig platencontract aan. Roland wil meteen een gans album in de markt zetten met als uithangbord This is the moment als single, maar dat ziet Gert niet zitten. Die wordt snel aan producer Fred Bekky, voormalig lid van The Pebbles, gekoppeld, die achter de idee van Gert staat er een Nederlandstalige versie van op te nemen. Het is ook Fred die de tekst schrijft. “Met hem samenwerken was meteen bingo. Hij heeft een schitterende bewerking gemaakt van Het allermooiste. Die aanpak lag mijn stem als gegoten. Ik heb sindsdien een enorme bewondering voor hem.” Roland zelf twijfelt aan die Nederlandstalige aanpak, maar geeft uiteindelijk toe. De 31ste januari 1996 staat Garry Hagger met Het allermooiste op tekst van Fred Bekky op de eerste plaats van de Vlaamse Top Tien en dat zeven weken na mekaar. De single wordt met goud bekroond en voor Garry kan niets meer stuk. De 30ste maart prijkt hij zelfs op drie in de BRT Top Dertig. “Toen ik op één belandde, heb ik zelfs staan wenen. Ik dacht meteen terug aan mijn moeder die in 1984 overleden was, lang voordat ik bekend werd. Mijn moeder stond als een blok achter mij. Ze was enorm fier telkens als ze mij op het podium bezig zag. Ik heb haar dan ook in de week dat ze overleed, beloofd dat ik zou volhouden totdat ik zou scoren. Ik dacht dan ook meteen aan haar toen ik uit handen van Willy Sommers en Anne De Baetzelier mijn eerste gouden plaat in ontvangst mocht nemen. Het was voor mij ook meteen het signaal dat ik nooit meer zou opgeven om op die manier de droom van mij en mijn moeder waar te maken. Het zou van dan af mijn levenswerk worden. Niemand had kunnen voorspellen dat we met Het allermooiste direct in de roos zouden schieten. Maar dat is gelukkig wel gebeurd en dat is ook de reden dat ik nu nog altijd doe wat ik al die jaren graag heb gedaan. Dus eigenlijk ben ik zowel Luc als Roland zeer dankbaar dat ik deze kans in mijn leven heb gekregen.” In stilte heeft Gert het succes van Het allermooiste dan ook aan zijn moeder opgedragen. Na zijn succes met dat nummer heeft Garry René Froger meermaals ontmoet. “Ik ging vaak naar zijn concerten, onder meer in de “Koningin Elizabethzaal” van Antwerpen, en dan ontmoetten wij elkaar backstage. Er is altijd wederzijds respect tussen ons beiden. In mijnn  binnenste heb ik altijd gehoopt op een duet, maar dat is er helaas tot nu toe nog niet van gekomen.” Vanaf het moment dat Garry met Het allermooiste begint te scoren, wordt Marc De Coen zijn manager en regelt ook zijn optredens. “Ik kende Marc al langer via zijn broer Guido, een van mijn werkmakkers toen ik in de bouw aan de slag ging. Toen al zei Marc mij dat er een dag zou komen dat we samen aan de slag zouden gaan en iets voor elkaar zouden betekenen“, aldus Garry Hagger.

Op het moment dat Garry op één staat, heeft “De Gouden Zeemeermin” plaats (selecties met het oog op het Eurovisiesongfestival). Die wedstrijd verloopt over vier preselecties én een finale, in het totaal goed voor een passage van veertig kandidaten. Dat jaar wint Lisa del Bo met Liefde is een kaartspel. Op twee eindigde Splinter, op drie En Zo, op vier Peter Van Laet en op vijf Garry met Dat ik van je hou, in de stijl van Het allermooiste geschreven door Fred als een hommage aan Gerts overleden moeder. Door het succes van Het allermooiste werd beslist het nummer niet op single uit te brengen, maar wel op het gelijknamige album, dat iets later zal verschijnen.

De fans wankelen even wanneer als tweede single gekozen wordt voor het voetballied Club Brugge Kampioen. Niet dat Garry geen sympathie koesterde voor deze voetbalploeg, maar dat overduidelijk kleur bekennen, leek hem toch niet verstandig. Hij wou namelijk geen fans van andere ploegen voor het hoofd stoten. Maar Roland Uyttendaele had blijkbaar een deal met de Belgische Voetbalbond afgesloten en dus deed Garry braaf wat van hem gevraagd werd. De 18de mei van dat jaar staat de single op twee in de Vlaamse Top Tien. Het is een bewerking van het bekende Napolitaanse liedje Funiculi Funicula. In de Top Dertig klimt Garry de 8ste juni naar de achtste plaats. Garry is in de zevende hemel wanneer The Three Degrees hem vragen tijdens hun tournee in ons land in hun voorprogramma op te treden. Qua volgende singlekeuze wordt het puzzelen, want ga maar eens een geschikte opvolger zoeken. Er wordt gekozen voor Als de zon verschijnt, zowel tekst als muziek van Fred Bekky, die zich baseerde op Only the strong survive van Jerry Butler en nadien succesvol gecoverd door Billy Paul. De 13de juli 1996 staat Garry ermee op zes in de Vlaamse Top Tien, zijn derde hit dus dat jaar. De 31ste augustus vinden we hem op de 23ste plaats in de Top Dertig. Vier maanden later wordt er gekozen voor een cover ‘t Is nog niet voorbij, een vertaling van Io senza te, geschreven door Albino Mammoliti en in 1981 de hitlijsten ingezongen door de Italiaanse groep Santarosa. Voor de vertaling tekent Fred Bekky. De productie is in handen van Luc Smets, die ooit samen met Fred in The Pebbles had gezeten. Het wordt echter geen hit. De 22ste februari 1997 zit er een zesde plaats in voor het nummer Als ik bij jou kan zijn, tekst en muziek ook deze keer van Fred Bekky. Al deze singles worden verzameld op het album “Het Allermooiste”, dat de 2de november 1996 in de winkels ligt. De 9de november klimt het album naar de 20ste plaats in de Ultratop Album 200.

In het kielzog daarvan is er de single Alleen maar om je geven, geschreven door Carine Devos samen met Luc Smets, die eveneens voor de productie tekent. Garry voelt dat hij almaar méér zijn greep op de Vlaamse Top Tien verliest en gaat samen met Roland overleggen. Intussen passeert nog de vertaling van Toi, tu voudrais van Claude François, beter bekend als De glimlach van een kind, dat Garry Hagger in 1998 als duet uitbrengt samen met het kindsterretje Sarah, in navolging van Willy en Willeke Alberti, die er in Nederland een geweldige hit mee hadden. Het nummer geraakt tot in de tipparade, maar geen stap verder. Er wordt beslist zo snel mogelijk op het Paradiso-label een verzamelaar uit te brengen met de meest geliefde songs van Garry: “Het beste van Garry Hagger”, achttien nummers in het totaal.

Voor het productieteam is de maat vol! Garry gaat zich meer als een echte crooner profileren en begint te grasduinen in het aanbod evergreens en populaire klassiekers. Hij pakt verrassend uit met My Life, een vertaling van de hit Ma vie waarmee Alain Barrière in 1964 in de Benelux en Frankrijk enorm had gescoord. In de Top Dertig van de zomer van 1964 stond Alain er in Vlaanderen zelfs mee op de eerste plaats. Voor Garry zit er in de Ultratop op single een 48ste plaats in. Meer succes is weggelegd voor het album “My Life”, dat de 25ste oktober 1997 wordt uitgebracht met daarop uitsluitend coverversies: Lingering on van Tom Jones, You don’t have to say you love me van Dusty Springfield, Suspicion van Terry Stafford, Blue Spanish Eyes van Al Martino, You’re sixteen van Johnny Burnette enz. Er wordt in studio “The Groove” in Schelle opgenomen met Werner Bellon als producer en arrangeur. Peter Bulkens is technicus van dienst. De Engelse vertalingen zijn van de hand van de inmiddels overleden John Colston. De fans hielden gelijke tred met Garry’s beslissing om in het Engels te gaan zingen, maar ze hadden schrik dat dit ook in het buitenland zou aanslaan en Garry met de noorderzon zou verdwijnen. Maar zover is het nooit gekomen. In ons land wordt het album de 1ste november 1997 bekroond met een vijfde plaats in de Ultratop Album 200. “We hebben toen het vocale roer vrij bruusk omgegooid omdat ik door mijn werk bij de bigband vooral bleek uit te blinken tijdens het croonersrepertoire. Ook Roland Uyttendaele wist dat en was goed vertrouwd met dat genre. We gingen ervoor om het Nederlandstalige repertoire achter ons te laten en in het Engels te gaan zingen. Van het album is trouwens voor Eén iets later een tv-show opgenomen. Voor mij sowieso een mijlpaal in mijn carrière. Temeer omdat het album bekroond werd met goud.”

De 10de oktober 1998 verschijnt onder de titel “Las Vegas” een cd in alweer een productie van Werner Bellon met de technische steun van Peter Bulkens en Guido Maes. Op de hoes staat vermeld “In memory of John Colston”, de man die Garry net voordien onder meer nog had geholpen met de correcte uitspraak van de Engelse teksten. Er wordt ook deze keer opgenomen in studio “The Groove” en ook deze keer valt de keuze op internationale hits die Garry maar al te graag covert: Las Vegas van Tony Christie, The Summerwind van Frank Sinatra, Copacabana van Barry Manilow, I’ll never fall in love again van Johnnie Ray enz. Garry gaat niet helemaal akkoord met de repertoirekeuze. Zo ziet hij het niet zitten Some broken hearts never mend in te zingen, maar Roland dringt aan en zijn wil geschiedt. Er staat op die plaat zelfs een Engelse versie van Adieu Jolie Candy, If it’s all I Can Have, én een duet met de Vlaamse sopraan Mariëlle Creemers, True Love. Uit dit album verschijnen de songs If you hold my hand, Some broken hearts never mend, Las Vegas en No one can break a heart like you achtereenvolgens op single en krijgt Garry van de VRT de kans om van dit album een tv-show in te blikken. Met een videoploeg reizen ze naar Las Vegas, maar eenmaal thuis worden die beelden amper gebruikt en wordt het programma de 1ste november van dat jaar als een liveconcert uitgezonden. Alleen in de begingeneriek werden enkele sfeerbeelden uit Las Vegas verwerkt. Er werd ook een volledige clip gedraaid om Las Vegas als single beter in de markt te zetten, maar die werd nadien nooit gemonteerd. In de hitlijsten is het album een behoorlijke meevaller, want in de Ultratop Album 200 is voor Garry een twintigste plaats gereserveerd.

In 1999 is er het album “South of the Border”. “Door het succes van de vorige Engelstalige cd’s kwamen we op de idee om countrygetinte songs in te blikken. Tom Jones en Engelbert Humpderdinck waren voor hun hits Green, green grass of home en Release me in de jaren zestig ook al te rade gegaan bij het countryrepertoire en we wilden dat op dit album ook eens uitproberen.” Ook nu wordt er in studio “The Groove” in Schelle opgenomen, deze keer met technicus Guido Maes aan de knoppen en producer Luc Smets. Doorbloeiers zoals Can’t smile without you en Don’t let the stars get in your eyes sieren de inhoud, maar je merkt dat het arsenaal oerdegelijke klassiekers al te vaak en te veel werd aangesproken. De rek is uit de formule. Toch verschijnen de titelsong en Darlin’ why op single. Je kan ze bezwaarlijk, voortgaand op de hitlijsten, voltreffers noemen.

Een gouden zet blijkt de verzamelaar “Romantic Slows”, die de 19de februari 2000 in de markt wordt gezet, gepaard gaand met een groots opgezette tv-campagne bij VTM. Het kost een aardige duit, maar die investering loont, want er worden méér dan twintigduizend exemplaren verkocht. De 4de maart prijkt Garrymet zijn cd op één in de Ultratop Album 200. Nochtans is deze compilatie een verzameling van songs die op eerdere albums al te horen waren: My life, Stay awhile, You’re my world, The Wonder of You enz. Als aardigheid zingt Garry als bonustrack de Engelstalige, originele versie van Het allermooiste, This is the moment.Ik kan het zelfs nu nog niet geloven. Ik op één genoteerd en dat voor Céline Dion en Mariah Carey. Ik was zo fier als een gieter. Vreemd genoeg heeft daar in de pers niemand, maar dan ook niemand ook maar met één woord over gerept. Ik had gelukkig wel veel succes met die liedjes tijdens mijn optredens en was vaak op televisie te zien. Het is ook raar dat ik voor die plaat nooit een gouden exemplaar heb ontvangen.

Omdat het ijzer hoort gesmeed te worden als het heet is, in dit geval gloeiend heet, wordt er zonder al te veel te plannen iets later het album “Romantic Slows 2″ uitgebracht. Dat album wordt de 16de december gelanceerd. Ook nu weer een verzameling van eerder uitgebrachte nummers, aangevuld met enkele nieuwe tracks. Songs als Fallin’ in love again, Rags to riches, Spanish Harlem, Suspicion, Tender Years en Everybody Knows. Het succes van het vorige volume kan niet herhaald worden, want de 30ste december houdt het album halt op de dertigste plaats in de Ultratop Album 200.

In 2000 is Garry ook te horen op het album “Een eerbetoon aan Ann Christy” in een productie van haar voormalige echtgenoot Marc Hoyois in samenwerking met Luc Smets. Aan dit album werken onder anderen Jo Vally, Johan Verminnen, Will Tura en Jimmy Frey mee. Garry zingt De roos, een van Anns bekendste liedjes.

Manager Marc De Coen is al een paar jaar aan boord gestapt om Garry door de woelige Vlaamse wateren te loodsen. Hij en Garry beslissen bij Paradiso op te stappen, want Gert wil eens uit een ander vaatje tappen. Hij sluit een platendeal bij Sony-Epic, die in 2001 resulteert in het album “Perfect Moment” met dezelfde muzikale ploeg achter zich: Werner Bellon, Chris Peeters, Luc Smets en Peter Bulkens. Er wordt afwisselend opgenomen inde studio “The Groove” en “Galaxy”. Muzikaal wordt hij geruggensteund door onder anderen Steve Willaert, Chris Peeters, Pietro Lacirignola, Jef Coolen, Danny Caen en Vincent Pierins. Garry kiest voor een aantal nieuwe nummers van onder meer Danny Wuyts en Jean Klüger. Tura’s Ik mis je zo wordt I miss you so. “Marc De Coen ik kozen voor een modernere en jongere aanpak, zonder het croonersgenre te verloochenen. Het album heeft echter niet het succes gekend dat we gehoopt hadden. Toch blijf ik nog altijd achter de keuze staan die we toen gemaakt hebben. Daar staan trouwens een paar songs op knap gearrangeerd door Luc Smets. Ook Steve Willaert, de vaste arrangeur van Will Tura, heeft wat dat betreft knap werk geleverd. Het is en blijft een van mijn favoriete albums tot nu toe.” Het valt op dat Hagger in het Engels blijft zingen. Hij zet dit album in de markt naar aanleiding van zijn optreden de 7de oktober 2001 in de “Arenbergschouwburg” in Antwerpen.

In 2003 wordt “Glorie Hallelujah” opnieuw uit de kast gehaald, waarmee Liliane Saint-Pierre in de jaren zeventig langs de Vlaamse kerken trok. Deze keer is de regie in handen van Jos Dom en wordt de muzikale leiding aan Werner Bellon toevertrouwd. Er wordt met een cast gewerkt met daarin naast Garry Hagger onder anderen Wim Leys en Ann De Winne. In 2003 komt Garry Hagger bij platenfirma Warner terecht en brengt er op single Wat is er fout gegaan uit, een vertaling door Stefaan Fernande van Caruso van Lucio Dalla. Het jaar daarop neemt Garry deel aan “Eurosong” met het nummer I will choose you, geschreven door John Terra samen met Daniël Ditmar. “Het was toen al geweten dat ik een enorme fan ben van het Eurovisiesongfestival. Marc De Coen wist dat. We gingen gericht op zoek naar een geschikt nummer. Het moest anders klinken dan ik gewoonlijk bracht. Ik zou alleen begeleid worden op piano door Tars Lootens, bekend van zijn jarenlange samenwerking met Johan Verminnen. Het zou daardoor anders klinken dan de rest, maar we wisten dat we daardoor zouden opvallen. De jury ging in het begin niet akkoord, maar we kregen door de band toch de nodige schouderklopjes van de ons omringende collega’s en muzikanten.” In het totaal schrijven zich 360 artiesten in, waarvan er 28 worden geselecteerd. Deelnemers zijn onder meer Xandee, Nicole & Hugo, Raf Van Brussel, Elsie Moraïs, Roxane, Spring, Amaryllis Temmerman en Natalia. Xandee wint uiteindelijk met 1 life, maar Garry geraakt niet verder dan de voorronde. Dat wordt even naar adem snakken, want hij en zijn team hadden er veel meer van verwacht. Voor de Vlaamse zangers is het op dat moment knokken geblazen. Het is zoeken om het juiste nummer te vinden. Steun van zijn platenfirma Warner krijgt Garry niet, want die hebben net beslist te reorganiseren en besluiten hun samenwerking met Garry snel stop te zetten. Dan maar uitkijken naar een andere firma en dat wordt in 2005 HKM van Hans Kusters, die hem een nummer van Jacques van Eijck laat horen, Ik heb de hele nacht liggen dromen, dat in Nederland een schlagerhit was geweest voor Wolter Kroes. “Dat contact met Hans Kusters is volledig de verdienste van Marc De Coen“, aldus Garry. “We zochten een liedje dat wat schlagergevoelig was, want dat genre maakte toen opnieuw furore. Doordat de partner van Marc, Mieke, veel in Nederland optrad, kwamen wij op de idee die Nederlandse meezinger te bewerken en op te nemen. Hans had dat liedje in zijn uitgeverij en zodoende zijn we bij hem terechtgekomen. Wat Hans Kusters betreft, is het wat mij betreft jammer genoeg tot die ene samenwerking gebleven, want ik vermoed dat hij nog wel een aantal geschikte liedjes achter de hand had.” Marc De Coen trekt voor dit nummer met Garry opnieuw naar studio “The Groove” in Schelle en levert een geslaagde versie af. Het lijkt alsof Garry de hitdraad opnieuw heeft opgepikt. Hij palmt de 13de augustus de 23ste plaats in de Top Dertig in. De 23ste juli stond hij al op acht in de Vlaamse Top Tien.

De 30ste april 2005 van dat jaar is hij in Temse, waar hij eerst op het stadhuis tot ambassadeur van zijn gemeente wordt uitgeroepen, de centrale gast is tijdens een rondvaart op de Schelde en nadien genieten de fans daar van een uitgebreid buffet én van het concert”Tien jaar Garry Hagger, dertig jaar stem aan de Schelde”. Mieke vertaalt speciaal voor Garry Après toi van Vicky Leandros, dat hij als Zonder jou opneemt, met in 2007 het opvallende duet Miserere, in 2007 samen met Pino Baresi ingezongen. In de maand juli is er de single Jij bent het helemaal, geschreven door Jacques Verburght en Raymond Felix, gearrangeerd door Alain Van Zeveren.

In 2008 brengt Hagger in eigen beheer het album “De kracht van de liefde” uit. De productie is deze keer in handen van Marc De Coen en deels ook van Peter Keereman. Het is een collage van nummers die hij al eerder had ingeblikt, aangevuld met een aantal nieuwe nummers, onder meer Wat beroert jou van John Terra en Daniël Ditmar en De kracht van de liefde van Danny Breban en Peter Keereman. Samen met de partner van Marc De Coen, zangeres Mieke, zingt Garry het duet Voor altijd samen, een song van Dolly Parton. Datzelfde jaar wordt Hagger door VTM uitgenodigd voor het “Schlagerfestival” in de “Ethias Arena” in Hasselt. Hij staat samen met Frans Bauer, Laura Lynn, Jo Vally, John Terra en Corry Konings op de affiche. “Door het succes van Ik heb de hele nacht liggen dromen werd ik hier en daar op een schlagerevenement uitgenodigd. Dat was, ook in Hasselt, niet meteen mijn biotoop, maar ik voelde me wel goed tussen al mijn collega’s. Door mijn uitgebreid repertoire kan ik mij ook op zo’n festival goed staande houden. Trouwens, ik hou nog altijd vol dat crooners veredelde schlagerzangers zijn, dus zo veraf zitten we onderling nu ook weer niet door daar op te treden.”

Tijdens een privéfeest dat jaar ontmoet hij Merrill Osmond van The Osmonds, die met hem koste wat het kost het nummer Pure Glory wil inzingen. In de pers lezen wij: “Merrill en Garry hebben elkaar anderhalf jaar geleden ontmoet tijdens een benefietoptreden. Beide heren waren erg enthousiast over elkaars vocale capaciteiten en maakten plannen om samen ooit eens iets te doen. In 99% van de gevallen blijft het bij beloftes en vage plannen, maar in dit geval liep het helemaal anders. Merrill en Garry hielden contact en na veel heen- en-weergetelefoneer werd Pure Glory ingeblikt. Merrill zingt het in het Engels en Garry in het Nederlands. Garry Hagger beleeft met deze samenwerking alweer een mooi moment in zijn rijkgevulde carrière. Ondertussen namen Merrill en Garry in Antwerpen een clip op voor de single Pure Glory. Een reportage werd op donderdag de 11de juni in “De Rode Loper” op Eén uitgezonden.”

In 2009 ontmoet Garry de liefde van zijn leven. Hij maakte twee jaar eerder kennis met Gitte, arts van opleiding, gespecialiseerd in het begeleiden van proteïnediëten, en op die manier leerde Gert haar kennen. Sindsdien zijn ze onafscheidelijk.

Omdat Hagger graag laat horen dat hij uit volle borst kan zingen, pakt hij in 2012 verrassend uit met het album “Klassiek in Pop”. Het jaar voordien had hij al krachtig uitgehaald in het duet Achter de horizon, een nummer van Tom Bakker en Allard Blom, samen met Ben Cramer. Op “Klassiek in Pop” wordt een mengeling van klassiekers uit de wereld van de musical, de operette en de opera aangeboden. Het uitgangspunt is dat er uitsluitend in het Nederlands wordt gezongen. “Eigenlijk was dit een idee waar Marc De Coen al een hele tijd mee rondliep. Mij sprak dat wel aan, het zijn meestal liedjes met een krachtige melodielijn. Ook de uitdaging om die songs qua arrangementen in een popversie te gieten, leek me een welgekomen uitdaging. Vocaal moet je daar ook al je kunde in leggen. Zo zijn we dan bij Alain Van Zeveren aanbeland, ooit toetsenist bij The Radios. Hij was klassiek geschoold en kende ook de wereld van de popmuziek.” Voor de teksten tekenen deze keer Mary Boduin, die we kennen van haar liedjes die ze voor Ann Christy schreef, én Bart Herman. De productie is voor rekening van Marc De Coen, die qua repertoire kiest voor klassiekers als Stranger in Paradise, Fascination, Stretti stretti, Land of Hope and Glory en de Triomfmars uit Aïda van Giuseppe Verdi. “Je hoeft het me niet eens twee keer te vragen, muzikaal-technisch is en blijft dit de mooiste productie die ik tot nu toe heb mogen realiseren“, zegt Garry met klem.

In maart 2012 wordt Garry dankzij zijn dochter Jessy opa van kleinzoon Vince, die hem bompi mag noemen. Garry had net voor die geboorte een nieuwe single uitgebracht, Was je nu maar hier, een bewerking van What’s another year van Johnny Logan, de voorloper van een conceptalbum met daarop Vlaamse versies van Songfestivalliedjes. Op dat album is het wachten tot de 19de april 2014. Dan ligt “12 points, zijn favoriete songfestivalliedjes” in de winkel. “Ik heb dan nooit kunnen meedoen aan het Eurovisiesongfestival, maar dat belet niet dat die zangwedstrijd en die liedjes me na aan het hart liggen. Dat repertoire laat me niet los. Vandaar dus die idee om zo’n album te maken. Bij het liedje Where are you now dacht ik: waarom niet eens proberen zelf een Nederlandstalige tekst te schrijven? Marc De Coen gaf meteen zijn zegen en spoorde me aan ook de overige liedjes aan te pakken. Buiten Hard to say goodbye op mijn Las Vegas-cd had ik dat nooit eerder geprobeerd. Ik dacht altijd dat zoiets voor mij niet was weggelegd, maar deze keer lukte het wonderlijk wel.” Garry schreef dus de Nederlandse lyrics, op Zonder jou na, een vertaling van Après toi door Mieke, partner van zijn manager Marc De Coen. Het concept van dit album werd trouwens door Marc bedacht, die eveneens tekende voor de productie. Gemusiceerd wordt er door onder anderen de gitaristen Roel De Ruijter en Chris Corremans, Luc Smets en Alain Van Zeveren en qua backing wordt er gezongen door Tijl Corremans en Dany Caen. Ingeblikt wordt er in studio “Rockstar Recordings” te Niel. Wij horen een vertaling van Take me to your heaven, waarmee Charlotte Nilsson in 1999 in Jeruzalem won voor Zweden, dat in de markt wordt gezet als zijn nieuwste single met als titel Breng me naar je hemel. Voorts zingt Garry vertalingen van Eres tu, Beg, steal or borrow, Love shine a light en Hold me now, die in zijn versies klinken als Zo ben jij, Jij laat de zon voor altijd schijnen, Liefde brengt licht en Hou me vast. Als bonustrack is er de Euromedley samen met Marga Bult en Maggie MacNeal. In de bijbehorende tekst bij het album schrijft Raf Van Bedts, hoofdredacteur van www.eurosong.be, het volgende: “Durf jij jezelf te outen als Songfestival-adept? Het werkt bevrijdend. Verklaar het niet heilig en verwacht er ook niet te veel van. Houd ervan of haat het, maar beleef er plezier aan. Kies uit het rijke buffet met nationale gerechten uit tientallen landen die dingen naar wat jij lekker vindt. Fijnproevers pikken er de kersen op de taart uit en laten de zure krieken aan azijnpissers. Garry Hagger heeft een kersentaart gebakken. Het Songfestival heeft een nieuwe ambassadeur.”

Garry heeft intussen beslist een andere koers te varen. “In 2015 kwam er een einde aan mijn samenwerking met Marc De Coen. Dat was voor mij een heel moeilijke beslissing. Ik draag trouwens Marc nog altijd een zeer warm hart toe, want hij heeft voor mijn carrière ontzettend veel betekend. Maar een mens moet soms een keuze maken. Ik kreeg het voorstel van Live Entertainment om op een andere manier samen te werken, méér dan louter boekingen. Ik heb toen lang nagedacht en kwam tot het besluit dat een nieuwe aanpak welkom was. Er was intussen veel veranderd in de muziekindustrie, vooral op het gebied van techniek. Onder de vleugels van Henk Vermeulen hebben we dan gekozen voor het liedje Piranha. De 13de juni 2015 brengt Garry Hagger dat aanstekelijk nummer op de markt, een vertaling van de hit Piradinha van Gabriel Valim door Udo Mechels. De 13de juni noteren we hem op de 26ste plaats in de Vlaamse Top 50. De 29ste juni is er in een productie van Bert Gielen de single Omdat ik Vlaming ben, geschreven door Udo Mechels en Anders Wigelius. Garry neemt dit nummer op samen met Bart Kaëll, Willy Sommers en De Romeo’s.

De sfeer die het nummer Piranha uitstraalt, spreekt Garry en zijn fans zo aan dat hij de 22ste juni 2016 zijn versie lanceert van de Mexicaanse evergreen Besame mucho. De 16de juli staat hij ermee op de negentiende plaats in de Vlaamse Top 50. Op zijn website lezen wij: “Vorig jaar verraste Garry Hagger met zijn aanstekelijke zomersingle Piranha. De zanger ging toen de Braziliaanse tropische toer op. Garry Hagger blijft in exotische sferen, want deze zomer brengt hij zijn versie van de Mexicaanse wereldhit Besame mucho. Garry Hagger heeft het lied zelf vertaald naar het Nederlands, maar de typische zuiderse sfeer is bewaard gebleven. De nieuwe single van Garry Hagger is met andere woorden een zomerse klassieker waar authenticiteit en herkenbaarheid centraal staan. Deze single is de voorloper van een nieuw album waarop Garry Hagger zijn favoriete klassiekers covert naar het Nederlands. Het nieuwe album komt er in het voorjaar van 2017. Inmiddels werd er ook een romantische clip ingeblikt in het prachtige theater “De Gekke Haan” in Beveren.”

Besame mucho is dus de voorloper van een nieuw album waarop Garry Hagger zijn favoriete klassiekers covert naar het Nederlands. Voor de release mikt hij op het voorjaar van 2017. “Samen met Henk Vermeulen zijn we op zoek naar ijzersterke nummers. We willen er namelijk alles aan doen om hier in Vlaanderen nog eens zwaar te scoren. Dat maakt de druk enorm groot, maar ik wel er nog eens echt voor gaan“, aldus een overenthousiaste Garry. De 20ste juli 2016 geeft Garry in het “Casino van Middelkerke”, naar jaarlijkse traditie, een live verjaardagsconcert met extra aandacht voor het feit dat hij twintig jaar geleden zijn grootste hit scoorde met Het allermooiste.

Vrijdag de 31ste maart 2017 laat Garry, gretig op zoek naar een zomerhit, ons kennis maken met zijn nieuwste single. Of moeten we zeggen die van Nathalie en Gildy, want het duo Sugarfree besliste het nummer Ik heb de hele nacht liggen dromen, waarmee Garry al in 2005 scoorde, opnieuw op te nemen. Voor deze gelegenheid vroegen ze aan Garry of hij met hen niet in duet (duel) wilde gaan. Hij hoefde geen twee keer na te denken om samen met beide dames deze oude hit van de Nederlandse zanger Wolter Kroes nog eens nieuw leven in te blazen. Zijn fans plezieren is iets dat Garry Hagger permanent bezighoudt. Hij wil dan ook van 2017 een opmerkelijk jaar maken. Op zaterdag de 2de september geeft hij een uniek concert in “Theater Elckerlyc” te Antwerpen. “Garry Hagger’s Jukebox” wordt een onvergetelijke show waarin hij al zijn favoriete evergreens uit de jaren ’60 en 70′ in een hedendaags en Nederlandstalig jasje stopt. Allemaal liedjes die hij destijds meezong met de jukebox. Een avond dus met een nostalgische knipoog.

Of Hagger zichzelf eens kan omschrijven? “Dat is een heel moeilijke vraag. De rode draad in mijn leven is sowieso de muziek. Zelfs toen ik nog actief voetbalde bij VK Tielrode, was ik bezig met het orkest Poker en nadien als solist. Dat publiek om me heen vind ik fantastisch. Ik ben een sociaal beest. Maar ik entertain niet alleen graag de mensen, ik help ze ook graag. Dat was zo al tijdens mijn periode bij de Chiro en nadien bij het team van Papa Chico. Ik ben me toen bijvoorbeeld gaan interesseren voor wat kinderen allemaal bezighoudt. In mijn vrije tijd zit ik veel in mijn homestudio, waar ik altijd nieuwe dingen uitprobeer. De weekends zijn heilig, vooral de zondag. Mijn vriendin Gitte heeft me geleerd wat meer qualitytime in te lassen. Dan gaan we samen lekker eten, ook al doen we dat even graag thuis en dan vooral in het gezelschap van haar lievelingskatten. In het voorjaar hou ik ook altijd een periode vrij dat we samen op reis kunnen. We kijken daar altijd naar uit.” En de fans, wat betekenen die voor jou? “Zij zijn ontzettend belangrijk. Ik probeer dat niet louter commercieel te bekijken. Ik voel vaak tijdens mijn optredens dat bepaalde liedjes de fans op een speciale manier raken en aanspreken. Liedjes waarin ze een houvast vinden. We praten daar nadien ook over. Ik merk dat ik hen tijdens het weekend wat van hun dagelijkse sleur verlos en dat blijft een van mijn drijfveren. Daar vooral doe ik het voor en zal ik het nog jaren blijven doen.” Hoe kijkt Garry dan naar de toekomst? “Ik hoop al zo lang om een cd op te nemen met rasechte standards, pure evergreens. Ik zing die regelmatig tijdens mijn optredens en dan merk ik dat het publiek daarop niet alleen enthousiast reageert, maar meteen ook vraagt op welke cd die staan, en dan moet ik ruiterlijk toegeven dat ik die tot nu toe nog niet heb ingeblikt. Ook staat een heus kerstalbum op mijn voorkeurlijst. Graag zou ik die nummers brengen in een grootse kathedraal met alles erop en eraan. En als het kan met een liveorkest. Ik krijg er nu al kippenvel van.

tekst en research: Marc Brillouet

© 2016 Daisy Lane & Marc Brillouet