Günther Neefs

Geplaatst in Artiesten

De naam Günther Neefs hoorden wij voor de eerste keer toen zijn beide ouders vrijdag de zesentwintigste december 1980 tijdens een auto-ongeval op weg van hun buitenverblijf in Vorselaar naar hun huis in Mechelen om het leven kwamen. In de krant stond vermeld dat hun toen vijftienjarige zoon in het Lierse Sint-Elisabethziekenhuis voor zijn leven vocht. Maar Günther was toen al een doorbijter, vocht hard en kwam er zonder al te veel naslepend leed doorheen. Hij zou voor de rest van zijn leven vaak met zijn vader vergeleken worden, maar door zijn talent wist hij tijdens zijn carrière in Vlaanderen een eigen plaats in te palmen.

Maar we beginnen in zijn wieg, waarin hij de eenentwintigste september 1965 werd gelegd. Die wieg stond in Mechelen, waar ook zijn broer Ludwig rondliep. Over hem zullen wij in de loop van Günthers verhaal niet veel horen. Ludwig houdt zich met immobiliën bezig en het liefst van al in de schaduw van de showbizz. Voordien had Ludwig een eigen duikschool, die hij na de eeuwwisseling van de hand heeft gedaan. Om het onderweg in deze bio niet te vergeten, vertellen we nu al dat Ludwig ooit te horen was op een plaatje dat Louis Neefs samen met zijn beide zonen, dus ook met de stem van Günther, had ingeblikt: Hé lieve mensen. Het huis van de familie Neefs stond aan de Leuvense Vaart, waar zij onder het toeziend oog van moeder hun fantasie de vrije loop konden laten gaan, kampen bouwden en fietsten, want papa Louis deed niets liever dan in de vrije natuur rondlopen met zijn kroost. Louis had in Vorselaar een buitenverblijf gekocht en daar trokken zij regelmatig naartoe. Günther herinnert zich niet dat hij zijn vader thuis veel hoorde zingen. Het was daar ook geen komen en gaan van bekende artiesten. Will Tura en Rocco Granata sprongen weleens binnen, maar met mate, daar zorgde mama Neefs wel voor. Thuis had papa geen vedetteallures. Hij liep het liefst rond in zijn werkplunje, houthakkend of bezig met de boten die achteraan in de tuin lagen. Qua muziek stond thuis steeds de radio aan en waren er de platen van Frank Sinatra & Co die pa graag draaide en beluisterde. Günther zal, naarmate hij ouder wordt, met veel goesting naar soulmuziek luisteren, vooral dan met een funky touch, zoals Earth, Wind & Fire. Samen met Ludwig gaat hij naar de lagere school op de Brusselsesteenweg in Mechelen, waar hij zowat de mooiste jaren van zijn jeugd beleeft. Papa stond erop dat Günther nadien een stiel ging leren en omdat hij toen al gefascineerd was door auto’s, wordt dat de SITO School aan de Leopoldstraat in Mechelen, de technische richting afdeling mechanica. Op school was Günther geen hoogvlieger, die maar één wens had, zo snel mogelijk zelf de handen uit de mouwen steken. En muzikaal dan, bleef het al die tijd stil? Integendeel, overal op kloppen waarop het maar enigszins kon, was het liefste wat hij deed. Zijn eerste drumstel bestaat uit vier dozen Allwaspoeder. Vanaf zijn negende trekt Günther naar de muziekschool tot aan zijn auto-ongeval op zijn vijftiende. Nadien heeft hij geen behoefte meer om die opleiding af te werken. Na het ongeval ligt Günther vier dagen in coma met daarop aansluitend een verblijf van vier maanden in het ziekenhuis én met het besef dat zijn beide ouders om het leven zijn gekomen. Hij herinnert zich nog dat hij op school goed werd bijgestaan, hij mag toch overgaan zodat hij van de steun van zijn klasgenoten kan genieten. Aan het ongeval houdt Günther een dubbele schedelbreuk over en zijn milt werd verwijderd. Een rechter beslist dat de beide kinderen in het ouderlijk huis mogen blijven wonen onder het toeziend oog van de vader van Louis Neefs, den bompa uit Gierle, die ook hun voogd wordt, en de huiselijke klussen en het koken worden aan een familiaal helpster overgelaten. De zus van Louis, Connie Neefs, houdt de kinderen nauwlettend in het oog. Zij komen echt niets tekort. Op zekere dag neemt tante Connie Günther mee naar een repetitie samen met het orkest van Gery Liekens. Gery’s Big Band had net nood aan een jonge percussionist en dat hoeven zij Günther geen tweemaal te vragen. Tussen het drummen door zingt hij voor de fun weleens een liedje en Gery vindt dat Günther dat eens ernstig moet nemen, eens een liedje instuderen en tijdens een van hun optredens eens zingen. Wordt dat een meevaller, zeg! Die bigband swingt als de beste en het repertoire van onder anderen Frank Sinatra ligt hen wel en natuurlijk ook de croonende stem van Günther. Om op eigen benen te kunnen staan en wat geld te verdienen, gaat Günther pakjes leveren bij de bekende firma DHL. Omdat hij auto’s wil verkopen, gaat hij eerst verzekeringen aan de man brengen om de techniek van het verkopen onder de knie te krijgen. Die ervaring leidt hem op zekere dag naar een net geopende BMW-garage in Oostmalle, waar hij als knappe gast in strak maatpak met graagte in dienst wordt genomen.

In 1990 tijdens de opnamen van “Walters Verjaardagsshow” worden er enkele medleys gezongen met daarin liedjes verwerkt van Louis Neefs. Naast Connie Neefs zijn onder meer Bart Kaëll en Helmut Lotti daar aanwezig. Aan Günther wordt ook gevraagd een liedje te zingen, maar die wil geen typisch liedje van pa brengen. Hij kiest voor een cover van Sixteen tons, waarmee Louis ooit behoorlijk wat succes had gescoord. En kijk, de bal gaat van dan af voor Günther aan het rollen. Günther werd tijdens dat VTM-optreden begeleid door het orkest van Lou Roman. Op uitnodiging van VTM zingt hij iets later samen met hen Bad, bad Leroy Brown van Jim Croce, dat op dat moment een grote hit was in de versie van Frank Sinatra. Günther is vijfentwintig wanneer hij op zoek gaat naar een geschikte manager en komt zodoende terecht bij Marc De Coen, die hem iets voordien in het programma “De Gewapende Man” met Julien Put hoorde vertellen dat hij graag wil zingen. Marc belt hem meteen nadien op met de wijze raad vooral geen zanger te worden omdat hij Günther als persoon heel anders inschat. Hij kent hem als een vrijgevochten iemand die veel ruimte nodig heeft en zeker niet te veel toegevingen wil doen, iets wat je nu juist wél moet kunnen in de showbizz. François Vaes, die bij platenfirma Polydor onder meer de belangen van James Last voor ons land verdedigt, is erop gebrand om met Günther een plaat op te nemen. Er wordt als eerste single gekozen voor het nummer Ik laat me gaan, geschreven door Mary Boduin, Marc Rosso en Bert Joris. De twintigste juli 1991 klimt Günther daarmee in de Vlaamse Top Tien naar de vijfde plaats. Mary schrijft samen met Ronny Sigo, in de jaren zestig nog werkzaam bij The Jokers, de uptempo opvolger Daarom zeg ik nee met instrumentale begeleiding door onder anderen Eric Melaerts, Marc Rosso, toenmalig bassist bij Soulsister, Alain Van Zeveren, Dirk Joris en Chris Blom in een productie van Marc De Coen. Echt opvallen doet de derde single Hier in dit land, geschreven door Bert Joris, bekend jazzmuzikant, Marc Rosso en Reppo Hill, beter bekend als Piet Van den Heuvel, ooit wereldberoemd in Vlaanderen als drijvende kracht achter de popgroep Scooter. Helemaal geen popsong, maar eerder een vrijblijvende ballad met een betere tekst dan de Vlaamse middelmaat: “Hier in dit land waar ik geboren ben, waar ik mijn vrienden heb en ik de mensen echt ken, daar woont het leeuwenhart, daar en nergens anders ben ik thuis.” Het nummer wordt vaak gedraaid en belandt de eenentwintigste maart 1992 op de derde plaats in de Vlaamse Top Tien. Günther wordt steeds vaker gevraagd om op te treden. Tijd om stil te staan bij het succes dat hem plots te beurt valt, heeft hij niet. Uit datzelfde album verschijnt ook nog als single Meer dan een vriendin, waarvoor zijn vrouw de tekst schrijft, maar dat liedje blijft in de hitlijsten zonder respons. De achtste april 1992 worden al die liedjes verzameld op het album “Hier in dit land”, gemixt door Peter Bulkens en Stephan Kraemer en met als nieuwe songs Ik denk er niet aan, Het geluk is dichtbij en Liefde is een duur woord. Enkele maanden later hangt bij Günther van dit album een gouden exemplaar tegen de muur, al houdt hij er zelf niet zo van die dingen thuis toonbaar te hangen, want dan hoort daar tijdens een bezoek altijd een verhaal bij, alsof Günther zich moet verantwoorden, een gevoel dat hij nog altijd geen plaats heeft kunnen geven.

Tijdens de beginjaren heeft Günther nog geen duidelijke richting die hij uit wil. Hij is een degelijke zanger die veel kanten uit kan. Dat croonen en dat swingen kwam pas later. Daar is zeker nog niets van te merken op zijn tweede album “Stop de tijd”, dat in 1993 op de markt wordt gebracht. Hij huwt dat jaar de veertiende augustus met zijn vriendin Tanja Van Sebroeck. Voor de opname van “Stop de tijd” trekken zij naar Studio Impuls in Herent met ook deze keer Marc De Coen als producer. Koud is de pijn, geschreven door Evert Abbing en Jan Tekstra, wordt de eerste single daaruit. Die wordt gedragen door een lekkere beat met backing vocals door Dany Caen, Ronny Sigo, Harriet van Honk en Chris Peeters. Er komen in de loop van het album ook een achttal strijkers aan te pas, die leuk gedubd worden om het geheel een symfonische touch te geven. Een fantastische cover, grijsgedraaid en meer dan behoorlijk in de smaak vallend, is Ik blijf bij jou, een vertaling van Don’t know much about love van John Hiatt, die het nummer zelf vaak zong tijdens zijn liveoptredens, maar het nooit op een album of single zwierde. Marc De Coen had het ontdekt tijdens de show “One Europe”, daar gebracht door de Deense zangeres Hanne Boel. Op vraag van Günther zelf heeft Stef Bos voor de tekst gezorgd. Ondanks de constante airplay geraakt het nummer in de Vlaamse Top Tien niet verder dan de derde plaats. In de Top Dertig duikt het niet eens op. Daar had voordien Hier in dit land het goed gedaan met een twintigste plaats, de eenentwintigste maart 1992. Uit het album “Stop de tijd” wordt ook nog het nummer Koel koel op single vrijgegeven.

Vrij snel volgt in 1994 het album “Tien miljoen dingen”, ook nog altijd uitgebracht op het Polydorlabel. Muzikaal wordt er veel werk geleverd door Eric Melaerts, Evert Verhees en Philip De Cock. Opgenomen wordt er in The Groove in Schelle en de kapitein aan het roer blijft Marc De Coen. Intussen is Günther een populaire fanclub opgestart met Heverlee als thuisbasis. Hij durft het aan voor de nummers De kracht van ons bestaan en Een nieuw begin zelf de tekst te leveren. De song Wat ik niet geven kon wordt uit deze cd de eerste singlekeuze. Het nummer werd door Stef Corbesier geschreven, die ook al voor Dana Winner, Bart Kaëll en Niels William had gewerkt. De tweede juli 1994 geraakt de single tot op de zesde plaats in de Vlaamse Top Tien. De daaropvolgende single Ik mis je nu al doet niets, maar het rockende Ik stap eruit, geschreven door Eddy Morsink samen met Gert Vandenberg, is toch nog goed voor een staartnotering in de Vlaamse hitlijst. In 1994 komt er een voorstel uit een totaal onverwachte hoek. De bekende band van Glenn Miller (die als enige onder die naam nog wereldwijd mag concerteren) vraagt voor het herdenkingsconcert van D-day in het Casino van Oostende of Günther Neefs niet Don’t fence me in wil zingen. Op de affiche staat ook de legendarische Dame Vera Lynn. De Britse krant The Daily Mail maakt melding van die viering en binnen de kortste keren heeft een massa Britse oud-strijders een kaartje bemachtigd. In die sfeer zingt Günther Neefs zijn versie van Cole Porters Don’t fence me in.

Wanneer in 1995 Jacques Vermeire en Luc Verschueren de baan opgaan met hun zeer populaire theatershow, mag Günther Neefs de muzikale inbreng verzorgen. Hij heeft zoveel werk dat hij het zich een jaar later kan permitteren uit de autobranche te stappen. Voor de actie “Levenslijn” van VTM in 1996 wordt beslist de hit Ik blijf bij jou van Neefs opnieuw op single uit te brengen. Dat jaar neemt Günther het nummer Geluk op, dat moet uitmonden in een nauwe samenwerking met Evert Verhees en diens echtgenote, maar die overlijdt en de hele cd-productie wordt on hold gezet.

Marc en Günther beslissen Engelstalig uit te pakken omdat Günther tijdens zijn liveoptredens ook regelmatig Engelstalige liedjes zingt en de fans enthousiast reageren. Na lang aandringen bij Polydor trekken zij naar de studio om naar buiten te komen met “Special Request” met in het totaal veertien songs, ingeblikt in The Groove in Schelle met Peter Bulkens aan de knoppen en vakkundig gearrangeerd door oude rotten in het bigbandvak Bob Porter en Ghislain Slingeneyer. Ook Yannic Fonderie, die met Axelle Red samenwerkte, wordt erbij gehaald. Vocaal krijgt Günther de steun van Ingrid Simons, Dany Caen, Cindy Nelson, B.J. Scott en de broers Robert en Ronny Mosuse. Er wordt naarstig naar favorieten gezocht: You’ve lost that loving feeling, Sixteen tons, How sweet it is, Stand by me, My girl. Meteen viel op dat soulstandards zijn absolute voorkeur wegdroegen. You’ve lost that loving feeling van The Righteous Brothers wordt meteen als single op de wat verbaasde fans losgelaten, die gelukkig gretig inpikken, want dit is de Neefs zoals hij altijd graag wilde klinken en zingen. Aan de fans was vooraf gevraagd welke liedjes zij graag hoorden en in de mate van het mogelijke hield Günther er bij de uiteindelijke selectie rekening mee. Hij waakt er ook over dat hij zeker niemand imiteert, maar de liedjes alle eer aandoet met zijn eigen interpretatie. Omdat de massa zijn liedje Sixteen tons nog altijd met de versie van zijn vader uit de jaren zestig associeert, wordt beslist dit nummer ook op single uit te brengen. Het album “Special Request” wordt vrij snel met goud bekroond en nog iets later zelfs met platina overladen. Voor de VRT een gelegenheid om op Eén de tweeëntwintigste december 1996 een special rond dat album uit te zenden, enkele weken voordien opgenomen in de Oktoberhallen in Wieze. Niet alleen Radio 2 draait Günther gul, maar vooral Radio Donna vindt dit spek voor hun muzikale bek. Persoonlijk ben ik nogal tuk op zijn versie van The more I see you, opgenomen samen met rapper Mista Sake. Polydor wil een extra graantje van dit succes meepikken en brengt in de maand mei van 1997 de verzamelaar “Het beste van Günther Neefs” uit, louter Nederlandstalig werk vanaf de liedjes Hier in dit land tot en met Ik mis je nu al.

Natuurlijk heeft men snel door de taal van Shakespeare een tijdje te blijven koesteren, dus wordt er meteen gezocht naar nieuw materiaal, dat met de single Satisfaction guaranteed uitmondt in de cd “Special Request 2″, die in de maand september van 1997 wordt gereleaset. Aan de productieploeg is niets veranderd. Er wordt wél plaats geruimd voor enkele stevige standards zoals The sun ain’t gonna shine anymore, Make it easy on yourself, Unchained Melody en Georgia on my mind. Wonderful world, beautiful people van Jimmy Cliff wordt een van zijn volgende singles daaruit. De zevenentwintigste december 1997 zendt VTM een special uit, die zij iets eerder in het Provinciaal Centrum voor Muziek – Casino Beringen hadden ingeblikt. Omdat er vraag naar is, worden op het einde van 1999 “Special Request 1 & 2″ in één box uitgebracht. Er wordt met een ploeg van vijfentwintig mensen gedokterd aan een formule om met “Special Request” ook on the road te gaan, een aparte ervaring, want live gaf dit ongelofelijk veel vuurwerk. Door uit de albums een en twee te putten, had Günther materiaal genoeg om er een boeiende concertreeks van te maken. Omdat de show zo goed oogt, krijgt hij ook veel vraag om tijdens diverse bedrijfsfeesten op te treden. Crooner-charmeur Günther Neefs ligt almaar beter in de markt bij de dames, vooral die van de romantische strekking. Geen wonder dat er in 1999 wordt uitgepakt met “The Love Album” met daarop zeemzoete songs zoals Cry me a river, If you leave me now, Kiss and say goodbye en Crying in the rain. Om het toch niet té zeemzoet te houden, werd er in een gelimiteerde editie een dubbelaar uitgebracht met daarop als extra een partytime-cd met daarop zeer dansante versies van I’ll go where your music takes me, een Sister Sledge Medley en Instant replay van Dan Hartman, dat ook de eerste single daaruit wordt. Nadien volgen nog de nummers Move closer en That’s what friends are for op single, al gaat onze absolute voorkeur uit naar zijn geweldige versie van The wind beneath my wings, na al die jaren nog altijd het beste wat Günther ooit op cd uitbracht. Van cd “The Love Album” neemt hij in de loop van februari 1999 een special op, die op Valentijnsdag op Eén wordt uitgezonden. Hij had daarvoor voor de campagne “Kom op tegen Kanker” op vraag van VTM het lied Hoog in de heldere lucht ingezongen, waarmee hij opnieuw zin kreeg om nog eens in het Nederlands te gaan zingen en dat wordt in 2000 het nummer Bij jou, dat samen met onder meer de nummers Ik voel me goed en Alles geven op het album “Ik voel me goed” aanbelandt, daarbij muzikaal bijgestaan door Steve Willaert, Chris Peeters, Alex Van Aeken en The Jody’s Singers. Ook deze keer tekent Marc De Coen voor de productie. Bij jou, een Amerikaanse song die Marc De Coen in Nashville op de kop had getikt, geschreven door Steve Dean, Noah Gordon, Wil Nance en Alain Vande Putte, wordt door Radio 2 tijdens “Zomerhit” in 2000 beloond met de prijs voor de beste Nederlandstalige opname van dat jaar. Dat jaar wordt naar aanleiding van het overlijden van zijn vader, twintig jaar eerder, de tribute-cd “Louis Neefs 20 jaar later” uitgebracht, waarop hij met zijn vader in duet Laat ons een bloem zingt. Rond dit album wordt er een tv-special ontworpen en opgenomen, die de negentiende december in het Sportpaleis van Antwerpen wordt ingeblikt. Die show wordt ook aan de TROS gesleten en door hen zelfs tweemaal uitgezonden. Toch laat Günther zich nadien niet verleiden om nieuwe versies van de oude hits van zijn vader in te zingen. Hij heeft die boot altijd af kunnen en willen houden.

Een jaar later, de tweeëntwintigste september 2001, viert Günther zijn tienjarige carrière met een jubileumconcert. Er wordt beslist om toch nog eens in het Engels te gaan zingen voor het in 2002 verschenen album “Swing Is The Thing”. Robbie Williams was hen een jaar eerder voor geweest met “Swing When You’re Winning” en George Michael in 1999 al met “Songs From The Last Century”. Nochtans had Williams hen niet geïnspireerd, want zij hadden beiden gelijktijdig hun album ingeblikt, alleen besloot Universal, wetend dat Williams met zijn swingende cd op de markt zou komen, die van Günther een tijdje achter te houden, wat zij achteraf beschouwd beter niet gedaan hadden. Bob Porter en Steve Willaert mogen arrangeren, The Groove in Schelle blijft hun geliefde studio. Crooners en bigbandstandards komen nu in aanmerking: I’ve got you under my skin, Route 66, You are the sunshine of my life, Just a gigolo… ze passeren alle de revue. Qua singlekeuzes zijn er Call me, I want you to want me, Reet Petite en het duet Come back my love, dat Günther met veel overgave samen met Andrea Croonenberghs zingt. Maart 2002 ligt dat album in de winkel. Eén neemt van zijn concert in de Warande in Turnhout klank en beeld op, de twaalfde mei dat jaar goed voor een erg gesmaakte uitzending. Wanneer Mechelaar en stadgenoot Mark Uytterhoeven in een aflevering van “De Laatste Show” op Eén in 2005 het door hem geschreven As gau paust… door Günther in het dialect laat zingen, is het hek even van de dam. Het publiek lust dit wel en het nummer wordt op single gezet. Gek genoeg scoort hij met dit nummer zijn grootste hit tot dan toe in de Radio 2 Top Dertig . De twaalfde maart staat hij daarin op de elfde plaats. In de Vlaamse Top Tien moet hij genoegen nemen met de vierde plek. Met het oog op de vijfenzestigste verjaardag van Will Tura wordt de tweede augustus 2005 het album “Viva Tura” uitgebracht, waarop Günther zijn versie brengt van Boven de wolken. Dat jaar brengt Günther zelf een dubbelaar “Het Allerbeste Günther Neefs 15″ uit met op cd 1 al zijn Nederlandstalige hitsingles verzameld, op cd 2 alle Engelstalige en op cd 3 een dvd met daarop vijftien visuele nummers. Op dit album staat als nieuwe track Brand in de nacht, een schitterende song geschreven door Ingrid Verhelst en Alexander Van De Rostyne die in de singleversie vaak door Radio 2 gedraaid wordt.

In 2006 pakt Günther tijdens het Eén-programma “Zo is er maar Eén” uit met zijn versie van Zondag van Rob de Nijs. Het jaar nadien zingt hij in diezelfde show Gelukkig zijn van Ann Christy. In het VTM-programma “Just The Two Of Us” zingt hij samen met Rani De Coninck tijdens de finale Goeiemorgen, morgen van Nicole en Hugo, Let’s get loud van Jennifer Lopez en Something stupid van Nancy en Frank Sinatra. Zij eindigen tweede, want Sergio en actrice Sandrine André gaan met de overwinning lopen.

Wanneer in 2007 het orkest Strato-Vani Vlaanderen onveilig maakt met een nieuw album én met een concert in Vorst Nationaal, is Günther er als de kippen bij om mee te zingen. Hij begint aan de opnamen van zijn volgende album “My Soul”, dat in 2008 te koop wordt aangeboden. Yannic Fonderie mag arrangeren en Marc De Coen blijft produceren. Deze keer soulhits die Günther na aan het hart liggen: Ain’t no mountain high enough, My chérie amor, Upside down, I heard it through the grapevine en Reach out I’ll be there, om er een paar te noemen. Lady Soul en I believe krijgen een plaats op single aangeboden om het album op gang te trekken. De zestiende februari 2008 vinden we Günther met Lady Soul op veertien terug in de Radio 2 Top Dertig. Wie wat thuis is in de muziek, heeft al gemerkt dat het hier songs betreft die alle groot geworden zijn op het Tamla Motownlabel van Berry Gordy Jr. in Detroit, nadien uitgeweken naar Los Angeles. Een special rond deze cd wordt de vierentwintigste maart uitgezonden op de Vlaamse cultuurzender EXQI. Omdat Neefs goed kan opschieten met zijn zingende collega Yasmine, duikt hij in de maand maart 2008 nog eens op in haar programma “Zo is er maar Eén”, deze keer met zijn versie van Iemand als jij, waarmee Barbara Dex in de jaren negentig ons land vertegenwoordigde tijdens het Eurovisiesongfestival. Het productiehuis van Walt Disney vraagt hem of hij de stem wil leveren voor de straatkat Thomas O’Malley in de film “De Aristokatten”, die dat jaar vanaf de achttiende april in een speciale dvd-versie wordt aangeboden.

De drieëntwintigste september 2011 is er zijn album “21″ op het KMK-label, waarvoor hij qua songs een beroep gaat doen op jongens die in Vlaanderen hun sporen allang verdiend hebben: Jan Leyers schrijft samen met Frank Vander linden Altijd van mij, Bart Peeters Het mannetje in je kast en Hugo Matthysen Oh Madeleine. Elke song wordt sober en degelijk begeleid en is goed gearrangeerd in een productie van Ronny Mosuse. Günther klinkt onbevangen en fris. Hij voelt zich erg goed omringd binnen deze entourage. Hij mag werken met mannen die elk op hun terrein bewezen hebben wat er te bewijzen is en dus hun vrije gang kunnen gaan. Hij brengt deze liedjes ook live on stage tijdens de show “21″, begeleid door zijn 4Band met als muzikanten drummer Raf Helsen, organist Gunter Callewaert, blazer Niko Op de Beeck en gitarist Filip Adolf Jef Bollaert. Tijdens deze show brengt hij een overzicht van zijn carrière aan de hand van eenentwintig liedjes, waaronder dus ook een rist nieuwe uit zijn recentste album. Met de single Vliegtuig naar de zon uit ” 21″, geschreven door Günther in samenwerking met Ronny Mosuse en Frank Vander linden, staat Neefs de zestiende juli op plaats zesentwintig in de Radio 2 Top Dertig.

Günther glundert wanneer hij de zesentwintigste augustus 2012 zijn stem mag laten horen tijdens een meer dan gesmaakt optreden tijdens “Maanrock” op de Grote Markt in Mechelen. De derde september van dat jaar zingt hij de pannen van het dak tijdens de “Ambiorixfeesten” in Tongeren.

De zevende februari 2013 wordt Günther Neefs uitgenodigd door Radio 2 om tijdens “De Eregalerij” in het Casino van Oostende daar zijn versie te zingen van De Marie-Louise van Bart Kaëll, die tijdens die show een lifetime achievement award in ontvangst mag nemen, samen met The Scabs en Toots Thielemans. Vijf dagen later staat Günther op het podium van “Den Artiest” in Oostende om daar voor Ment TV zijn nieuwste poppy single Vrouw van mij voor te stellen, een song die hij samen met Ronny Mosuse heeft geschreven op een pakkende tekst van Frank Vander linden. Het nummer wordt op het KMK-label uitgebracht en verdeeld door CNR. Naar aanleiding van Moederdag brengt hij op vraag van het populaire vrouwenblad Libelle de vierentwintigste april exclusief voor hen het album “Wonderful Women” uit met daarop twaalf klassiekers die origineel door vrouwen werden ingeblikt, met onder meer covers van nummers van Dionne Warwick, Randy Crawford, Roberta Flack en Cyndi Lauper. De achtste augustus voelt Günther zich beregoed wanneer hij samen met Yannick Bovy en Andrei Lugovski mag optreden in het Casino van Blankenberge, een show om u tegen te zeggen. De dertigste augustus serveert hij zijn nieuwste single Your love still brings me to my knees, een cover van een nummer dat Dusty Springfield tijdens haar leven ooit heeft ingeblikt. Geruggensteund door een vijfkoppige band gaat Günther Neefs in 2013 heel wat Vlaamse culturele centra aandoen met zijn pakkende “One Night Only”-show, waarin hij aan de hand van anekdotes en bekende klassiekers terugblikt op de geschiedenis van de zwarte soulmuziek.

Vlak voor de zomer van 2014 lanceert Günther vrijdag de dertiende juni zijn nieuwste single Wat een dag. Hij gaat weer volledig voor Nederlandstalig werk. In de begeleidende perstekst lezen wij: “De meeslepende tekst ademt levenswijsheid en de frisse melodie hunkert naar vele feesten en een enthousiast publiek.” Met het oog op 2015, het jaar dat hij zijn vijftigste verjaardag viert en het feit dat hij dan vijfentwintig jaar op de planken staat. Dit wordt op een stijlvolle manier gevierd op vrijdag vier september en zaterdag vijf september 2015 met twee “Back to Swing” concerten in het Kursaal van Oostende. Günther begon zijn carrière als percussionist bij een bigband. Al snel stond hij zelf achter de microfoon. Deze dubbele verjaardag is dan ook een mooi moment om terug te grijpen naar zijn eerste liefde met de zeventien ervaren topmuzikanten van de VRT-Bigband. Op zij website lezen we “Begeleid door schitterende trompetten, krachtige trombones, swingende saxen en een stomende ritmesectie maakt de warmste stem van Vlaanderen een stijlvolle reis doorheen de wereld van de swing. Op deze exclusieve avonden zal het album “Back to Swing” met de nodige egards aan pers en publiek worden voorgesteld. De cd werd opgenomen in de bekende “Toots-Studio” van de VRT.”

Begin juni 2016 brengt Günther de single Zoveel te doen op de markt, geschreven door hemzelf samen met Stefaan Fernande en Wouter Vander Veeken, die tevens instond voor de productie. De 11de juni staat Günther met het nummer op de 14de plaats in de Vlaamse Top 50. Stefaan Fernande schrijft in zijn eentje de opvolger Mea Culpa waarmee Neefs de 24ste juni 2017 op de 17de plaats in de Vlaamse Top 50 belandt.

tekst en research: Marc Brillouet

© 2018 Daisy Lane & Marc Brillouet