Isabelle A

Geplaatst in Artiesten

Op Lotti’s album “The Crooners” had hij oog en oor voor een paar collega’s, onder meer Isabelle A, die met hem een aangepaste versie van de Cole Portersong True love zingt, dat we oorspronkelijk met z’n allen kennen in de onsterfelijke versie van Bing Crosby en Grace Kelly, die het samen zingen in “High Society”, een film uit 1956 in een regie van Charles Walters en met daarin eveneens in een glansrol Frank Sinatra.

Negentien jaar later, om precies te zijn de vijfentwintigste mei 1975, werd in de Gentse volksbuurt de Muide in het arbeidersgezin Adam Isabelle geboren. Isabelle herinnert zich nog goed dat zij er vaak nors bij liep, zij keek altijd kwaad. Haar mama wees haar daar vaak op. Een auto hadden zij niet. Zij gingen overal te voet naartoe, Isabelle vaak aan de hand van haar vader, met wie zij een erg goede band had. Zij waren thuis behoorlijk verwend. Papa was gezegend met vier dochters, dus aan vrouwelijke aandacht geen tekort. Isabelle had alles wat haar hartje verlangde. Maar haar ouders waren niet rijk, zij waren arbeiders: papa was dakwerker en mama poetsvrouw. Zij zouden jaren later scheiden. Vooral met haar moeder bleef Isabelle nadien contact houden omdat zij niet graag had dat mama alleen thuis zat. De familie Adam woonde in een migrantenbuurt. Isabelle kwam goed overeen met een Marokkaans meisje dat daar woonde. Thuis klonk de hele dag muziek. Pa en ma kochten vaak plaatjes. Hun keuze was heel gevarieerd: Claude François, Boy George, Madonna, Sandra Kim. Als de liedjes maar hitgevoelig waren. Vooral Isabelle had er oren naar. Zo goed zelfs, dat zij het merendeel van die liedjes feilloos kon nazingen. Geen wonder dat zij op haar twaalfde meedoet aan een soundmixshow in Zele. Wij schrijven februari 1987. Zij wint en wordt daar aangesproken door producer Marc Van Beveren, die wel wat ziet zitten in een singletje met haar. Dat wordt het kerstliedje De troika, uitgebracht op Colour Record. Tegelijkertijd neemt Isabelle tijdens de maand november van dat jaar deel aan de finale van “De Nationale Soundmixshow”, georganiseerd door Joepie/Dag Allemaal en gepresenteerd door Walter Capiau. Ook nu wint Isabelle, deze keer met On my own van Nikka Costa. De toenmalige BRT vraagt haar om het kinderprogramma “TV Tam Tam” te presenteren, een programma dat zich richt tot kinderen van zeven tot en met vijftien jaar. Zij interviewt daarin jongeren over diverse thema’s. Telkens wordt aan dat thema een nieuw liedje gekoppeld. Die liedjes vind je terug op het album “Liedjes uit Tv Tam Tam”, dat op het Colour Recordlabel in 1989 wordt uitgebracht. Daarop nummers zoals Vooruit met de geit, Winnen en verliezen, Liever iemand dan niemand en Alarm in de darm. De songs worden geschreven door Jan De Vuyst, Peter Gillis en Peter Gistelinck. Vergeten we niet dat Isabelle dan pas veertien jaar is. Intussen is Van Beveren ook haar manager geworden en maakt hij van haar tv-bekendheid dankbaar gebruik om haar als tienerzangeresje en als Isabelle A te lanceren, daarbij denkend aan het immense succes van Sandra Kim van enkele jaren voordien. Als eerste nummer wordt gekozen voor het liedje Alleen, geschreven door Luk Smets, Lieven Coppieters en Jan De Vuyst, maar dat singletje slaat niet aan. Te jong met op de B-kant Friends together lukt ook niet.

Maar Jan heeft een beter idee, klopt aan bij Peter Gillis en Peter Bauwens en komt op de proppen met Hé, lekker beest, dat meteen een hit wordt én de doorbraak voor Isabelle forceert. De single is na een tijdje goed voor platina. In 1990 staat Hé, lekker beest twee weken boven aan de Vlaamse Top Tien en blijft weken na elkaar op één staan schitteren in “Tien om te Zien” bij VTM. Isabelle besluit haar middelbare studies af te sluiten en tekent een leercontract als haarkapster. Zij is vijftien wanneer zij smoorverliefd wordt op een jongen die daar ook een opleiding volgt. Maar die blijkt un homme à femmes te zijn, een soort playboy op wie meerdere meisjes hun oog hebben laten vallen. Zij besluit hun relatie tot een mooie vriendschap te beperken, zo verstandig is zij wel. Door haar opleiding heeft Isabelle meer vrije tijd om op te treden. Intussen wordt afgesproken dat Marc Van Beveren haar carrière op de voet zal volgen en haar zal begeleiden. Voor Hé, lekker beest krijgt Isabelle de “Hittentit-trofee”, een Gentse onderscheiding, én een “Gouden BeRTje” in de categorie erotiek, wat erop wijst dat zij fysiek meer dan zomaar in het oog springt.

Er wordt meteen uitgekeken naar een opvolger en dat wordt het liedje Ik weet wat ik wil, geschreven door Marina Verbrugghe samen met Peter Bauwens en Peter Gillis, dat in de maand maart van 1991 in de Vlaamse Top Tien de plak mag zwaaien. Dan volgt Blank of zwart, geschreven door Jan De Vuyst, Peter Bauwens en Peter Gillis. De Afrikaanse tekst die in het liedje opduikt, wordt gezongen door Eduard Buadee. Ik weet wat ik wil is in 1991 een leuke zomerhit voor Isabelle. Datzelfde jaar verschijnen al die liedjes op de elpee/cd “Isabelle A”, uitgebracht op het Colour Recordlabel en verdeeld door CNR Records. De plaat wordt door Ronald Vanhuffel, Peter Gillis en Peter Bauwens geproduceerd. Het is Eric Melaerts die het merendeel van de arrangementen schrijft en ook de gitaarpartijen voor zijn rekening neemt. Opgenomen wordt er in Studio Top in Gent tussen de eerste december 1990 en de dertigste april 1991. Het album is binnen de kortste keren goed voor platina. Datzelfde jaar begint Isabelle A met de opname van de volgende cd “Zeventien” met ook deze keer arrangementen van Eric Melaerts en liedjes geschreven door Peter Gillis, Peter Bauwens, Jan De Vuyst en Ingrid De Vos. Als muzikanten wordt een beroep gedaan op onder meer bassist Bert Candries, drummer Michael Schack, enkele violisten en Peter Bauwens, die de piano en het orgel bespeelt. De productie is in handen van Peter Gillis en Peter Bauwens. In het totaal elf liedjes, waarvan de nummers Ik heb je nodig en Zeventien het als single erg goed doen. Beide gaan er in het voorjaar van 1995 twee keer met een eerste plaats in de Vlaamse Top Tien vandoor. Er wordt uit dat album ook gekozen voor het liedje Weet je nog als single, maar hoger dan een zesde plaats zit er niet in.

In 1992 wordt Isabelle A door Radio 2 aangezocht om het Gordellied in te zingen en een jaar later neemt zij met Koen Wauters het nummer Gelukkig zijn op, een cover van de Ann Christyhit, in het raam van de actie “Kom op tegen Kanker”. Zij snijdt 1993 aan met een nieuw album, opnieuw in een productie van Peter Bauwens en Peter Gillis, “Jij doet mij leven!” De beide Peters leveren de hits in samenwerking met Jan De Vuyst. Er wordt opnieuw opgenomen in Studio Top in Gent en het album wordt deze keer verdeeld door Indisc. In het achtergrondkoortje duiken bekende namen op: Patrick Riguelle, Piet Van den Heuvel en Ingrid Simons. Het liedje Wondermooi wordt als single uitgebracht, goed voor een tweede plaats in de Vlaamse Top Tien. De volgende singletjes daaruit Jij mag altijd op mij rekenen en Sarah doen het iets minder, net als het nummer Helemaal alleen, dat ook uit dit album wordt gelicht. Het is wél zo dat Jij mag altijd op mij rekenen vaak over de radio te horen is. Het hoeft ons dan ook niet te verwonderen dat het liedje wordt bekroond met de prijs voor “Beste Belgische Productie” tijdens “Zomerhit” in 1993. Voor het stripfiguurtje Babydoll leent zij maar al te graag haar stem op vraag van de tekenaars Antoine Bomon en Ginette Cooman.

Tijdens de uitreiking van de Zamu Awards in 1994 ontvangt Isabelle A een prijs in de categorie “Zang Nederlandstalig”. Thuis bij een nieuwe platenfirma, BMG Ariola Belgium, lanceert Isabelle in 1994 de cd “Isabelle A”. Er wordt opgenomen tussen de eerste februari en de dertigste juni in de vertrouwde Studio Top in Gent, waar de eigenaars Peter Gillis en Peter Bauwens ook instaan voor het merendeel van de songs met ook deze keer tekstuele bijstand van Jan De Vuyst én Poppa Doq. Als uitvoerend producer tekent nog steeds Marc Van Beveren, maar tussen hem en Isabelle botert het al een tijdje niet meer. Zowel zijzelf als haar ouders blijven zich afvragen waar al het geld dat met de platen en optredens verdiend wordt, naartoe gaat. Isabelle is die situatie grondig beu, zo beu zelfs dat zij regelmatig tijdens de opnamen van de plaat uit boosheid en frustratie de studio plots verlaat. Zij laat haar ouders ook weten dat zij liever alleen gaat wonen. Het mag hilarisch klinken, maar uitgerekend op dat moment wordt als single voor het nummer Ik laat je nooit meer gaan gekozen.

Omdat Isabelle ook wel eens wat anders wil en graag creatief is, waagt zij zich aan een zijsprong door het danceproject Interactiv op het getouw te zetten samen met Theresa Platteau en Prince Far Out. Op het BMG Ariolalabel brengen zij in 1994 de single Slam uit. Iets later wordt de naam verlengd tot Interactiv Force om geen verwarring te creëren met een groep met dezelfde naam. De veertiende mei van dat jaar staat Isabelle met Interactiv op de achtste plaats in de BRT Top Dertig. De voorbije jaren is zij er maar twee keer in geslaagd daarin als Isabelle A met twee singles in de top tien te geraken: in 1990 tot op de vierde plaats met Hé, lekker beest en in 1991 tot op zes met Ik weet wat ik wil. In 1995 zingt zij het liedje De hemel vol sterren, bestemd voor het album “Spelers en Drinkers”, dat wordt uitgebracht naar aanleiding van de vijfentwintigjarige carrière van Johan Verminnen. Zij zingt ook de titelsong van de TV1-soap “Thuis”. Door de breuk met Marc Van Beveren verdwijnt Isabelle A voor een hele tijd uit het gezichtsveld van de hitlijsten. Er mogen tot nader order geen platen meer worden opgenomen en uitgebracht. Zij zet nochtans in de herfst van 1996 het liedje Eén voor één gaan lichten uit op cd, maar dat nummer over verdwenen en vermoorde meisjes verschijnt niet in de handel. Datzelfde jaar wordt zij door TV1 gevraagd om onder aanvoering van Felice op te duiken in het vrouwenteam van het succesvolle “Swingpaleis”, waarin zij het opnemen tegen een vijfkoppig mannenteam. Isabelle A voelt zich hier heel goed thuis en beleeft, ondanks de strubbelingen met haar manager, mooie momenten. Zij wordt in de roddelbladen letterlijk halfnaakt in haar aantrekkelijk blootje gezet aan de zijde van Willy Sommers wanneer zij met hem een relatie begint. Willy is drieëntwintig jaar ouder dan zij. Vlaanderen moet even slikken. Nu zij erop terugkijkt, geeft zij toe dat zij toen op zoek was naar iemand die haar begreep en vooral steunde. Een oudere man dus, een vaderfiguur. Eind 1997 komt aan hun verhouding een einde. Intussen is Isabelle A verliefd geworden op Raf Van Brussel, die zij in het team van “Het Swingpaleis” beter heeft leren kennen. Raf vraagt haar om op te treden in het voorprogramma van zijn op dat moment bekende groep Sunny Side Up. Ook deze relatie duurt niet lang. Na een tijdje wordt niet alleen Sunny Side Up opgedoekt, dat voorzichtig scoorde met hits zoals She makes me happy en Up into the sky, maar is ook het sprookje uitgezongen.

Inmiddels zijn de troubles tussen Marc Van Beveren en Isabelle A wat opgehelderd. Het wordt voor haar een zware financiële dobber, want zij moet een pak geld ophoesten, maar mag wel opnieuw platen opnemen. In 1998 is er het album “Hemels” in een productie van Miguel Wiels en Peter Gillis. Naast vaste tekstleverancier Jan De Vuyst duiken nieuwe namen op: Evert Verhees, Miguel Wiels, Alain Vande Putte en Lieven Coppieters. Eric Melaerts mag weer arrangeren en naar goede gewoonte op de gitaren tokkelen. Isabelle A wil laten horen dat zij meer volwassen is geworden en anders wil klinken. De singles Hemels en Dansen voor jou laten dat duidelijk horen. Zij moet wel vaststellen dat zij de hoogste plaatsen in de Vlaamse Top Tien mag vergeten. Zij heeft intussen besloten een nieuwe manager aan te trekken, ondanks haar wantrouwen na haar samenwerking met Marc Van Beveren. Zij gaat schuilen onder de vleugels van Valère Pieraerts, manager van onder meer Clouseau, Vanessa Chinitor, Get Ready en Sam Gooris. Haar singles worden vooral radiohits, gretig opgepikt door Radio 2 en vooral Radio Donna, waar zij kind aan huis lijkt te zijn. Om voldoende geld te verdienen om zo haar schulden af te lossen, gaat zij veel bijklussen. Zo duikt zij op in de tv-programma’s “Lalala live” van Bart Peeters en “De Notenclub”. Dit laatste is een succesvol programma op TV1 dat in 1998 van start gaat met de pianisten Danny Wuyts en Miguel Wiels, gepresenteerd door Kurt Van Eeghem en vervolgens door Anja Daems.

Een jaar later neemt zij op vraag van de VRT met haar groep Natural High, bestaande uit de zangeressen Viola en Nathalie, deel aan de selecties van “Eurosong”. Met hun song Finally belanden zij op de voorlaatste plaats in de finale. Zij houdt aan dit avontuur een bittere nasmaak over. Isabelle blijft dit na al die jaren nog steeds als een dieptepunt in haar carrière beschouwen. Haar platenmaatschappij dwong haar tot die deelname. Zij voelde zich op dat moment erg gestresseerd en werd door de jury nogal hard aangepakt. De groep Natural High stond nog niet op punt en dat heeft de genadeslag gegeven. Isabelle blijft echter niet bij de pakken zitten. In 2000 ligt de single Wish van Miguel Wiels featuring Isabelle A in de winkel. Miguel schreef dit nummer samen met Peter Gillis en Alain Vande Putte. Ook deze keer blijft het verwachte succes uit. De single geraakt niet hoger dan de zevenentwintigste plaats in de Ultratop Dertig. Isabelle beslist in een soort paniekreactie voortaan in het Engels te zingen en noemt zich Isabelle Adam. Zij is het grondig beu als “dat meisje van Hé, lekker beest” voort te gaan. Zij wil ook door de jongeren graag gezien en gehoord worden. Isabelle brengt in een productie van Hans Francken het nummer Calling out your name, geschreven door Liz Winstanley en Oskar Paul, op single uit. Ook deze productie wordt geen hit. Voor de reeks cd’s die in de slipstream van het succes van “Het Swingpaleis” worden uitgebracht, neemt zij voor het zesde volume samen met Raf Van Brussel, William Reven en Sandy als The Magic Stars het nummer A brand new day op, een cover van deze bekende song uit de musical “The Wiz”. Intussen heeft zij een platencontract getekend bij Magic en zet voor hen in 2003 Baby baby op plaat. Zij hoopt dat het liedje aanslaat en dat zij weer veel kan optreden, maar de resultaten blijven benedenmaats. Datzelfde jaar probeert zij samen met K-Styles een hit te versieren met het nummer My guy, maar dat lukt ook niet echt. Zij komt even op adem wanneer zij in 2005 samen met Will Tura, Mama’s Jasje en Voice Male het Gordellied Reik elkaar de hand mag zingen.

Op het moment dat zij de wanhoop nabij is, duiken Evert Verhees en Jan De Vuyst op met Ik heb hem zo lief. Als Isabelle A en weer zingend in het Nederlands, duikt zij daarmee bij de start van 2006 opnieuw in de Vlaamse Top Tien op. Zeven weken na elkaar blijft zij daar op de eerste plaats staan glunderen. Isabelle A is back in town, zo lijkt het! In de maand september van dat jaar presenteert zij ons een cover van de Franse hit Même si tu revenais van Claude François, dat zij in een productie van Hans Francken als Zelfs al kwam je terug op plaat zet. In de Ultratop belandt zij daarmee de zestiende september op de zesentwintigste plaats. Tijdens het tv-programma “Zo is er maar Eén”, gepresenteerd door Yasmine, brengt Isabelle een bewerking van de Vlaamse klassieker Lieve kleine piranha van Gorki. Voor de actie “Levenslijn” van VTM neemt zij in 2006 samen met Sandrine, Wouter, Udo, Barbara Dex en Reborn het nummer Iedereen wereldkampioen op, een vertaling van Tell me what it takes van Soulsister in een productie van Eric Melaerts en uitgebracht op het ARS-label.

Piet Roelen komt bij haar aankloppen met de vraag of zij niet wil meezingen met Helmut voor zijn cd “The Crooners”. Het wordt een dubbelalbum met twaalf originele liedjes door Helmut zelfgeschreven en twaalf covers van onder meer Caterina, That’s amore, Moon River en True love, dat Isabelle A in duet met Helmut zingt. Het jaar daarop, in 2007, zingt Isabelle tijdens het succesvolle “Zo is er maar Eén” op Eén haar versie van Ik ga dood aan jou van Bart Herman. De zeventiende maart van dat jaar gaat bij VTM het muziek-spelprogramma “De Foute Quiz” van start, gepresenteerd door Sergio. Het programma is opgebouwd rond twee teams, tijdens het eerste seizoen aangevoerd door Evi Hanssen en Isabelle A. Wanneer in het najaar van 2007 de hommage-cd “Braveau Clouseau” op de markt verschijnt, horen we daarop Isabelle samen met Gorki en hun versie van de Clouseauhit En dans. Het album is goed voor goud! Die samenwerking met Gorki smaakt naar meer. Isabelle trekt haar stoute schoenen aan en verrast in de maand mei van 2008 vriend en vijand met het album “De macht der gewoonte”. In de studio’s Pink Flamingo in Sint-Niklaas en de ICP Studio in Brussel neemt zij onder de leiding van producer Alex Callier (Hooverphonic) twaalf liedjes op, geschreven door onder anderen Sarah Bettens, Luc De Vos, Stijn Meuris, Tom Pintens, Mauro Pawlowski en Alex Callier zelf. Zij stelt de eenendertigste mei in de AB in Brussel haar album aan de media voor. Iets later staat zij te glunderen op het podium van “Marktrock” in Leuven. Voor de fans van het allereerste uur wordt deze alternatieve Isabelle A even wennen. Het liedje Onder de sprei van Stijn Meuris wordt een veel gedraaid nummer uit die cd. Uit het album “De macht der gewoonte” worden nadien ook de nummers Karavaan en Hou je nog van mij als singles uitgebracht. Voor Hou je nog van mij maakt regisseur Guy Goossens (regisseur van de film “Frits & Freddy”) een clip waarin hij Isabelle tijdens enkele bed- en badscènes voorzichtig naakt laat verleiden.

Het liedje Onder de sprei ligt haar na aan het hart omdat zij hierin haar emoties kan blootleggen. Meer dan eens heeft zij zich door de liefde laten gidsen, de liefde die haar ook meer dan eens blind maakte. Vergeten we niet dat zij ooit smoor was op Armando, de broer van Marco Borsato. Tijdens een feestje van Radio Donna werden zij snel verliefd op elkaar en door de media meteen tot droomkoppel gebombardeerd. Vergeten wij ook niet haar relatie met tv-presentator Philippe Quatennens. Daarnaast wordt zij vaak door emoties zoals boosheid, angst, verdriet en geluk gedreven. Zij denkt daarbij aan haar ouders en vooral aan haar vader, die haar als kind vaak vertroetelde. Zij was een echt papa’s-kindje dat veel liefde en aandacht nodig had en ook kreeg. Zij vormden met z’n allen een echt knuffelgezin. Toen zij vanaf haar elfde in snelheid werd gepakt door haar zangcarrière, dreef het gezin en dat geluk uit elkaar omdat zij nog zelden thuis was. Zij werd volop geleefd door haar succes. Tijd voor vriendinnen had zij niet meer. Isabelle ging gebukt onder een enorme druk, maar haar manager leerde haar dat zij het ijzer moest smeden wanneer het heet is. Zij voelde zich een soort wonderkind, specialer dan de rest. Zij vertrouwde haar manager in die tijd blindelings. Toen zij en haar ouders vaststelden dat haar succes niet aan haar bankrekening was te merken, moesten zij besluiten dat zij na al die jaren bedrogen was. Dat was voor haar een zeer harde noot om te kraken. Marc had haar enorm opgelicht. Er werd nooit een contract ondertekend, maar daar stelde niemand zich in het begin vragen bij. Hij ging er zonder blikken of blozen met alles vandoor. Er komen advocaten aan te pas, maar over het ware gebeuren en de stand van zaken wil Isabelle niets lossen, wat het verhaal erg verdacht maakt. Wij zullen er wel nooit het fijne van te weten komen, alleen dat het Isabelle veel geld heeft gekost, want zij moest de jaren daarop heel wat schulden aflossen. In ons interview vertelde ze mij dat die gebeurtenis voor altijd het grootste verdriet in haar leven zal blijven. Zij heeft hier wel uit geleerd dat zij voortaan liever alles zelf regelt, de touwtjes zelf in handen houdt. Aan dit alles heeft zij overgehouden dat zij soms nog door echte downs overmand wordt. Zij is en blijft na dat alles ook erg wantrouwig. Zij is al vrij schuchter van nature, maakt niet zo gemakkelijk contact met buitenstaanders, klapt nogal snel dicht. Alleen wanneer zij op een podium staat, valt die schuchterheid weg. Maar het gaat almaar beter, zij staat almaar sterker in haar schoenen en heeft haar verlegenheid naar het achterplan geschoven. Van zichzelf vindt zij dat zij enorm sterk staat, dat zij veel kan incasseren. Koppigheid is haar slechtste karaktereigenschap. Zij gaat dolgraag naar de bioscoop met een voorliefde voor romantische films en voor acteur Eddy Murphy, omdat zij zo heerlijk met hem kan lachen.

Begin 2008 leert Isabelle A de Antwerpse muzikant Hans Forceville kennen, die tot dan toe bij groepen als Sweet Coffee en La Gazz speelde en samenwerkte met de dj’s Carl Cox en Marco Bailey. Hans is ook eigenaar van de productiestudio Hanson. Hij en Isabelle vormen sinds die ontmoeting een vast koppel en mogen in de maand september van dat jaar aankondigen dat zij de trotse ouders zijn van hun zoon Storm. (Uit een vorige relatie heeft Hans reeds twee kinderen.)

Sinds 2012 maakt Isabelle deel uit van de cover-partyband The Expendables, bestaande uit de Belgische topmuzikanten zanger-gitarist Filip Bollaert, toetsenist Pedro Gordts, drummer Joost Van den Broeck en bassist Carlo Van Belleghem. Voordien werd de eer om als frontzangeres te fungeren door Sofie Van Moll waargenomen. Isabelle brengt tijdens de show “Isabelle A Gets Expendable” een mix van covers van recente hits, klassieke meezingers en dansnummers, waarbij de klemtoon vooral op “ambiance” wordt gelegd. Hits van Lady Gaga, Christina Aguilera, The Black Eyed Peas en INXS passeren met veel animo de revue. In Story lazen wij in de maand november van 2013 dat Isabelle A naar het voorbeeld van De Romeo’s van plan is een meidengroep op te starten samen met ex-”Familie”-actrice Anneke van Hooff en ex-Lasgozangeres Evi Goffin. Uitgangspunt van dit opzet: de muziek die zij brengen, moet heel dansbaar zijn. Zij willen vooral ambiance brengen en hun publiek entertainen. Met voorkeur voor vrouwenmedleys waarmee zij hun publiek aan het dansen kunnen brengen. Nieuwe nummers worden met evenveel plezier aan hun repertoire toegevoegd. In de volgende editie van Story lazen wij dat als groepsnaam voor “De Grietjes” werd gekozen. Wij kwamen meteen aan de weet dat de drie grieten zich als gewone vrouwen in de vocale strijd willen gooien en niet als babes. Wanneer in de zomer van 2014 Goffin zich zwanger meldt, wordt haar plaats tijdelijk ingenomen door Silvy De Bie. Een paar maanden eerder, de tweeëntwintigste maart, stonden de dames nog op twee genoteerd in de Vlaamse Top Tien met Sprong in ‘t maanlicht, geschreven door Alain Vande Putte, Peter Gillis en Patrick Rydman. Samen met Guy Balbaert en Joris Devos schrijft Isabelle de opvolger Ons verhaal, waarmee De Grietjes de elfde oktober op vier genoteerd staan in de Vlaamse Top Vijftig.

In 2016 staat Isabelle A 25 jaar op het podium. De zesde juni zegt ze daarover in “Het Nieuwsblad”: “Ik ben best tevreden met hoe het gelopen is, maar ik droom wel nog van een theatertour waar de mensen nog eens komen luisteren naar al die mooie Isabelle A-hits. Zo krijgt mijn carière toch nog een happy end. Ik heb in mijn schuif ook nog een massa demo’s liggen met heel toffe nummers in mijn typische stijl. Het zou leuk zijn om daar nog eens iets mee te doen, maar hits scoren hoeft niet meer. Dat brengt toch niets meer op.” Isabelle A was een tijdje gestopt met live-on-tape optredens, maar is sinds kort weer te boeken. Vooral op vraag van enkele schlagerfestivals hier en daar treedt zij weer op samen met een verrassingsact.

De editie “Liefde voor muziek” van 2017 heeft voor Isabelle A geen windeieren gelegd. Na de uitzending van maandag de 24ste april, met daarin aandacht voor covers van een aantal van haar bekendste liedjes door onder meer Natalia, Clouseau, Lady Linn en Josje Huisman, blokletterden de kranten: “Isabelle A maakt nog voor de zomer haar comeback!” En dat wordt schakelen naar een zesde versnelling, want haar platenfirma Universal wil over een paar maanden haar nieuwe album releasen. Uitkijken sowieso, want de voorbije tien jaar verscheen er geen nieuw songmateriaal van haar. Daarop uiteraard ook de nummers die Isabelle A in “Liefde voor Muziek”bracht. Dinsdag de 25ste april domineerden haar liedjes al de Top Tien van iTunes met als meest in het oorspringend haar eigen cover van “Une belle histoire” van Michel Fugain, “Een mooi verhaal”, naast haar vertolkingen van “Eyo” en “I’ve only just begun”.

Dinsdag de 20ste juni 2017 verschijnt Isabelles A’s nieuwe single Glad IJs op het CNR-label, een vertrouwde samenwerking voor haar met tekstschrijver Jan De Vuyst. Deze single nam Isabelle op samen met de muzikanten uit het programma “Liefde voor muziek”, in een productie van Jeroen Swinnen en dat als aanloop naar haar nieuwe album dat de 7de juli wordt gereleased.

Woensdag de 5de juli 2017 stelt Isabelle A, na bijna negen jaar, haar nieuwe studio-album voor “Zo zal het zijn”. De titel zegt waar het op staat: “Ik trok naar de studio om daar samen met producer Jeroen Swinnen helemaal mijn ding te doen. Hij wist op voorhand welke richting ik wou inslaan“, aldus een enthousiaste Isabelle. Haar album ademt de sfeer van het Franse chanson, te horen in liedjes als De Liefde, Mijn beste vriend en ik en Als ik nee zeg, dat Sarah Bettens speciaal voor haar schreef. Drie liedjes die ze in “Liefde voor muziek”zong, staan ook op de nieuwe cd, alleen heeft Isabelle ze opnieuw ingezongen, deze keer met iets minder stress in de keel. “Ik ben erg trots op mijn plaat en geef me zelf een score van bijna een 9 op 10. ik ben ook blij dat de spanning wat is weggeëbt, nu ik weet dat er nog een album zal komen. Ik droom al luidop van een tour in de culturele centra waar mijn liedjes heel goed tot hun recht zullen komen. Ook de oudere, al zou ik die wel in een intiemer kleedje willen stoppen.”

 

tekst en research: Marc Brillouet

© 2016 Daisy Lane & Marc Brillouet