Jo Vally

Geplaatst in Artiesten

Toen Manu Adriaens Jo ging interviewen voor zijn boek “Ik hou van jou, het verhaal van de Vlaamse showbizz”, gaf Vally rijkelijk toe dat hij van ver komt: “Ik heb het succes niet in de schoot geworpen gekregen. Sommige artiesten nemen een gouden plaat in ontvangst met een nonchalance alsof het om een ruiker bloemen gaat. Ik hecht daar méér waarde aan. Mijn gouden platen staan naast mijn bed, zodat ik er elke avond naar kan kijken. Voor mij zijn zij de verwezenlijking van een kinderdroom!”

Dat kind werd de twaalfde oktober 1958 thuis in de Oppemstraat 32 in Wolvertem als Valère Maurice Caroline Lauwers geboren in een gezin van vijf kinderen: Ingrid, Freddy, Jo, Lydia en Herman. Moeder had de handen vol terwijl pa als lasser bij een Brusselse firma de kost verdiende. Papa Gerard was een strenge, maar rechtvaardige man. Zijn moeder had café en stuurde de kinderen van jongs af naar de kostschool. Echte nestwarmte had hij tijdens zijn jeugd moeten missen. Hij stond er dan ook op dat zijn kinderen wél een warme thuis hadden. Jo heeft kortom van een fijne jeugd mogen genieten. Soms trok hij naar zijn meter tante Caroline en haar man Jean. Die woonden niet alleen in een mooi huis in Neder-Over-Heembeek, maar zij hadden een al even mooie glanzende zwarte piano en daar was Jo door gefascineerd. Hij kon er uren op spelen en ontdekte zo dat muziek zijn grote liefde was. Hij speelde in die tijd de hits van Will Tura en Jimmy Frey op het gehoor na. Zondag was ten huize van Lauwers muziekdag. Dan haalde pa zijn saxofoon uit de kast, speelde Jo piano, zuslief tokkelde wat op de gitaar en zijn oudere broer speelde op de mondharmonica. Echt zingen leert Jo pas als misdienaar in het kerkkoor onder leiding van kapelaan Van Gucht. In het laatste jaar van de lagere school schrijft directeur Frans Steps hem en een paar jongens van de Chiro in voor een crochetwedstrijd met in de jury Jef Burm en Ugo Prinsen. In hun uniform zingen zij het kajotterslied Als in de mei, de blijde mei. Het publiek en de jury vinden het prachtig en Jo heeft zijn eerste zangwedstrijd op zak. In zijn vrije tijd gaat hij vanaf zijn veertiende samen met zijn broer Herman naar de muziekschool en houdt dat vijf jaar vol. Een pianoleraar hebben ze op dat moment niet, dus kiest Jo voor de trompet. Het jaar daarop duikt er wel een pianoleraar op en wordt er snel van instrument gewisseld. Met enkele vrienden van de muziekschool richt hij zijn eerste groepje op met daarin Francis en Freddy Blommaert en Herman De Potter. Jo had van zijn vader een orgeltje gekregen. Dat moet volstaan. In de living thuis mag er met de groep geoefend worden. Dankzij de onderpastoor mogen zij iets later in de parochiezaal oefenen. In hun vrije tijd gaan de jongens bijklussen en zo kunnen zij hun eerste installatie maand na maand afbetalen. Honderdduizend frank was niet niks, maar zij wilden optreden. Zaal Egmont wordt hun eerste locatie. Het waren harde tijden, want zij moesten lange uren kloppen. Jo was nu ook niet meteen de beste zakenman en eerlijke organisatoren kwam je ook niet vaak tegen.

Na de lagere school is Jo naar het Technisch Instituut in Londerzeel gestapt, meer bepaald naar de afdeling mechanica. Met veel tegenzin, maar zijn vader wil niet dat hij fulltime muzikant wordt. Hij zal op een fatsoenlijke manier zijn kost moeten verdienen. In de Peugeotgarage van de familie De Keersmaeker mag Jo na zijn opleiding als monteur beginnen. Auto’s repareren doet hij ontzettend graag. Hij is daar twee jaar gebleven. Intussen had hij aan de muziekschool een degelijke opleiding genoten, die hem later nog van pas zal komen.

In de garage leert Jo organist Yves Morel kennen, die een eigen orkest heeft. Na een gezellige babbel besluit hij met Jo een plaat op te nemen. Hij verzint de artiestennaam Valli Low. Het eerste singletje wordt Edelia met op de B-kant Lady Lou. Jo verkoopt het plaatje overal waar hij optreedt. Het is niet meteen iets om over naar huis te schrijven, maar Jo is zo fier als een gieter. Tijdens een van zijn optredens leert hij Jozef Malfliet kennen, leider van The Dreamband. Die is op zoek naar een geschikte zanger en ziet wel iets in Jo. Gerepeteerd wordt er in Waasmunster. Op hun affiches prijkt iets later “The Dreamband en Valli Low”. Via Jozef geraken zij in contact met Rik Vervecken van het boekingskantoor VAK op de Prins Boudewijnlaan in Wilrijk. Hij wil Jo als nieuw zangtalent in de markt zetten. Rick bedenkt meteen een nieuwe artiestennaam, Jo Vally. Hij bezorgt Jo bakken werk. Nu eens treedt hij met zijn Dreamband op, een andere keer met het Midnight Team. Er volgt vrij snel een nieuwe single Dag en nacht met als B-kant Toon en ik. Jo ziet die nummers niet zitten, maar Rik dringt aan. Dankzij Vervecken mag Jo enkele keren voor de BRT optreden: “Hitring”, “Het Radio- en Televisiesalon”, “De Pak De Poen Show”. Vervecken laat Vally ook opdraven in avondvullende shows samen met bekende Vlaamse sterren zoals Paul Severs, Jimmy Frey, Joe Harris… Maar hij heeft geen hit te pakken en dus blijft de reactie van het publiek ondermaats. Maar al doende leert men en dat doet Jo ook: leren zingen en entertainen. In 1980 neemt hij het nummer Toch voel ik dat ik leef op. Het jaar voordien had hij nog opgetreden tijdens het Songfestival in Marokko met het liedje Olivia, dat nadien ook op single verscheen. Maar wat bleek? Er was geen festival. Rik had dit gewoon verzonnen om er eens een weekje tussenuit te zijn en het was een leuke stunt voor Vlaanderen. Rik verzon voor de pers zelfs een prijs. Op een beker liet hij “Festival Agadir” graveren. “Prijs van het Publiek”. Radio 2 pakt er zelfs mee uit tijdens een van zijn namiddagprogramma’s.

Voor de preselectie van het Eurovisiesongfestival in 1981 doet Jo mee met een liedje dat Jo met de Banjo, alias Dennis Peirs, voor hem had geschreven: De wereld draait voor jou en mij. Het arrangement was door Luc Smets geschreven. Jo belandt ermee in de halve finale. In het totaal schieten er tweeënveertig liedjes over. Uiteindelijk zit er voor Jo geen finale in en wordt het voormalige fotomodel Emly Starr met Samson naar Dublin gestuurd om daar de Belgische driekleur te verdedigen. Zij eindigt er twaalfde. Die zesentwintigste editie van het Eurovisiesongfestival wordt door Groot-Brittannië en Bucks Fizz met Making your mind up gewonnen.

Jo is maar wat blij wanneer hij via de burgemeester van zijn dorp verneemt dat hij niet naar het leger hoeft. In het Belgisch Staatsblad was er net een nieuwe wet verschenen dat er per gezin slechts één zoon onder de wapens moet. Zijn werk in de Peugeotgarage zit er intussen op. Hij kan als geoefend werkman bij de stad Brussel beginnen en mag mee op pad met de schilders en de schrijnwerkers. Iets later belandt hij via een examen in het magazijn van in beslag genomen goederen en die job ligt Jo veel beter. Intussen had hij Marcella Tierens leren kennen. Bij haar voelt hij zich goed, en wat belangrijk is, ze ziet het wel zitten dat hij aan zijn zangcarrière blijft schaven. De vierde september 1982 trouwen ze op het gemeentehuis van Wolvertem. Zij bouwen een huis en gaan schuin tegenover de ouders van Marcella wonen. De vijfentwintigste augustus 1986 wordt hun dochter Carmen geboren. In de tuin van zijn schoonouders had Jo intussen een professionele opnamestudio gebouwd met geld dat Rik Vervecken voorschoot. De terugbetaling werd van Jo’s gage afgehouden. Hij werkt in zijn studio samen met technicus Jef Smidt. Jo blijft singletjes opnemen, maar zij raken qua verkoop kant noch wal. Ook Radio 2 reageert niet positief. Vaak wordt hij doodleuk de laan uit gestuurd. Hij kreeg wel wat steun van Vic Dennis, hoofdredacteur bij Joepie en Dag Allemaal. Wanneer Jo het niet meer ziet zitten en weg wil bij Rik Vervecken en de muziek compleet de rug wil toekeren, kan hij op de steun van Vic blijven rekenen.

In 1989 is er plots VTM én “Tien om te Zien”. Jo ziet het weer helemaal zitten. Hij gaat in op het voorstel van platenfirma Scorpio, in 1978 opgericht door Henri Spider, om het nummer Heimwee naar vroeger op te nemen, maar ook deze single eindigt met een sisser. Samen met zijn vrouw Marcella gaat hij op zoek naar een geschikt nummer. Waarom niet eens een cover bewerken? Hij begint in de singlecollectie van zijn schoonouders te snuffelen. Die hadden tot voor kort nog een café uitgebaat en op de oude jukebox staan nog wel een paar nummers die hij kan gebruiken. Op aanwijzen van Marcella pikt hij de hit Take my heart van Jacky James eruit. Het is van oorsprong een klassieke song gecomponeerd door Albert Ketelbey, een fragment daaruit eigenlijk dat opduikt in In a Persian market. Andy Free schrijft de Nederlandstalige tekst. Op zoek naar nog maar eens een bereidwillige platenfirma komt Jo bij Indisc terecht, waar hij in zaakvoerder Richard Dedapper een enorme steun en mentor vindt. Richard weet ook nog dat Jo tussen 1982 en 1988 een rist plaatjes heeft opgenomen die weinig of niets voorstellen: Als mijn ring je pijn doet of hindert, Valentine, Als de twijfels zijn verdwenen, Van hart naar hart, Carmen m’n kind… Tussendoor had Jo in 1985 deel uitgemaakt van de Antwerpse ploeg tijdens de “Baccarabeker” in Middelkerke samen met Carry Lohe en Herman Van Den Bergh. Richard is vol vertrouwen en brengt Neem m’n hart meteen op single uit. Bij “Tien om te Zien” wordt de single supertip en vervolgens een regelrechte hit. Jo zorgt zelf voor een koortje tijdens zijn televisieoptreden en laat Marcella daarin meezingen. Never change a winning horse moet Jo gedacht hebben, want voor zijn volgende plaat gaat hij opnieuw grasduinen in de collectie van zijn schoonouders en komt terecht bij een countrysong die Ray Charles in het begin van de jaren zestig een nummer één had opgeleverd: I can’t stop loving you, dat in zijn versie in 1990 Ik kan niet zonder jou wordt. Er worden voor de opname kosten noch moeite gespaard. Er komen zelfs een heus koor en echte strijkers aan te pas. Datzelfde jaar vertaalt hij ook I’ll never fall in love again, een klassieker van Johnnie Ray die Jo als Had ik jou maar nooit gekend op plaat zet. Om zijn succesjaar 1990 met drie gouden platen af te ronden, neemt hij Aan alle vrouwen op, een vertaling door Fred Bekky van À toutes les filles van Félix Gray en Didier Barbelivien. Jo zingt het samen met Paul Anderson. Dit wordt zijn eerste nummer één. Zijn contract met Rik Vervecken was intussen afgelopen en Jo komt onder de vleugels van Marc De Coen terecht. Als opvolger proberen zij een nieuw nummer in de hitlijsten te krijgen, Ik heb je nodig van de gebroeders Van Passel, maar het wil niet echt lukken. Veiligheidshalve keert Jo terug naar de covers. Datzelfde jaar beslist hij zijn job bij de stad Brussel op te zeggen om fulltime zanger te worden.

In 1991 kiest Jo opnieuw voor een cover. Iedereen, ook zijn platenbaas, twijfelt wanneer hij Un canto a Galicia van Julio Iglesias wil laten vertalen. Van een monument hoort een mens af te blijven, ook als je Jo Vally heet. Maar hij houdt het been stijf en neemt op tekst van Fred Bekky In een droom zag ik je staan op. Drie weken nummer één in de Vlaamse Top Tien. Met zevenentwintigduizend verkochte exemplaren heeft Jo opnieuw goud te pakken en bewijst hij een goede neus te hebben voor liedjes die hij naar zijn hand kan zetten.

Naar een idee van Jos Van Oosterwyck komt VTM op de proppen met het conceptalbum “Vlaanderen Mijn Land”. De populairste zangers van het moment zingen een aantal Vlaamse klassiekers opnieuw. Voor Jo valt de keuze op Aan het Noordzeestrand, een oeroude hit van Jan Verbraeken. De veertiende september van 1991 staat Jo ermee op één in de Vlaamse Top Tien, een paar weken nadat hij met In een droom zag ik je staan daar bovenaan had postgevat. Terecht mogen we concluderen dat 1990 en 1991 Jo’s succesvolste jaren waren. Na het album “Ik kan niet zonder jou” brengt Indisc in 1991 “In een droom” uit, goed voor meer dan dertigduizend exemplaren én platina. Het geld loopt lekker binnen. Zowel zijn bankdirecteur als zijn boekhouder vinden dat hij wat met dat geld moet aanvangen. Waarom niet het voormalige café van zijn schoonouders herinrichten en er een nieuwe zaak van maken, een gezellig koffiehuis, een taverne? Voor de hand liggend wordt het “Bij Jo Vally” gedoopt, gelegen aan de Jan Hammeneckerstraat in Meise-Westrode, met achter de taverne kantoorruimten voor zijn bedrijf JVM, Jo Vally Music. Wat zij beiden niet durfden te vermoeden, gebeurt toch. Het wordt een gigantisch succes dat hen snel boven het hoofd groeit. Vooral Marcella verliest weleens meerdere keren de pedalen bij al die drukte. Ook Jo probeert zo veel mogelijk aanwezig te zijn in zijn zaak en een babbeltje met de klanten te slaan, maar ook hij kan dat tempo niet volhouden. Dan maar een uitbater gezocht. Een paar zullen de revue passeren, tot Jo ook dat welletjes vindt en de taverne van de hand doet. In de lente van 2006 is zijn horecaverhaal verleden tijd.

Terug naar de zangcarrière van Jo. De echt grote hits blijven uit, al scoort hij nog behoorlijk met singles zoals Geef mij de sleutel van je dromen, Nooit was een zomer, Ik hou van jou… In 1995 is er het album “15 jaar Jo Vally” en wordt in het Casino van Blankenberge een volledige show ingeblikt, die ook op video verschijnt. In 1996 wordt de samenwerking met Marc De Coen afgerond en komt producer Jack Rivers in de plaats, de drijvende kracht achter artiesten zoals Sam Gooris en Wendy Van Wanten, met wie hij meteen het duet Eeuwig en altijd opneemt, een bewerking van All of you van Julio Iglesias en Diana Ross. De tweede maart 1996 staan zij op drie in de Vlaamse Top Tien. In de BRT Top Dertig zit er de negende maart een zestiende plaats in. Om van dit succes te profiteren, wordt een gelijknamig album uitgebracht met daarop de liedjes Woorden in de wind, Ga mee naar Rome en Ik hou van jou. In de schaduw van het succes van Helmut Lotti’s “Goes Classic 1″ broeden zij op de idee om Vlaamse klassiekers nieuw leven in te blazen en op één cd te bundelen. “Jo Vally zingt Vlaamse Klassiekers” is een feit met daarop bewerkingen van Waar en wanneer, Aan de kaai in ‘t Schipperskwartier, Tulpen uit Amsterdam, Lichtjes van de Schelde 175.000 exemplaren worden ervan verkocht. Dat smaakt naar nog en dus komt “Jo Vally zingt Vlaamse Klassiekers 2″ in de rekken te liggen, ook deze keer in een productie van Jack Rivers met arrangementen van Patrick Renier, die later naam zal maken als producer van Belle Perez. Deze keer op het album: Er speelt een orgel in de straat, Ik heb een huis met een tuintje gehuurd, Spiegelbeeld... en opnieuw platina! Met deze albums als uitgangspunt wordt in het Casino van Knokke de derde januari 1998 de show “Jo Vally in Concert” opgenomen en op video uitgebracht. Maar Jo weet dat een mens nooit té gulzig mag zijn. Hij smeekt zijn entourage geen vervolg aan deze reeks te breien. Op aanraden van Richard Dedapper verschijnt in 1998 het album “Jo Vally zingt Duitse Klassiekers deel 1″ in een productie van Fred Bekky. Gemixt wordt er in de Galaxy Studio. Liedjes als Santa Maria, Bianca, Festival van liefde zorgen ook deze keer voor platina. Dus komt er ook een tweede deel op de markt met daarop als toemaatje een duet met Freddy Breck. Ook deze keer pikt VTM op dat succes in door de twaalfde december van dat jaar de show “Jo Vally zingt Duitse Klassiekers” uit te zenden, opgenomen in Monschau.

In 1999 wordt er rond de tafel gezeten, maar niet lang, want “20 jaar Jo Vally” moet een overzicht van zijn carrière bieden, verspreid over vijf cd’s, goed voor 101 liedjes. De zestiende oktober 1999 mag hij dit in het Sportpaleis van Antwerpen vieren met achter zich het orkest Il Novecento onder leiding van Robert Groslot, de man van wie hij ooit pianoles kreeg. Dat concert staat iets later op het dubbelalbum “In Symfonie”. Het wordt de elfde december door VTM uitgezonden. Als klap op de vuurpijl krijgt Jo voor zijn cd-box een gouden plaat én een speciale award uit handen van de burgemeester van zijn woonplaats Meise.

In Studio BSB in Brussel wordt er in 2000 naarstig gewerkt aan een album met daarop een aantal nieuwe songs geschreven door Fred Bekky samen met Luigi Bongiovanni. “De kracht van de liefde” wordt de titel met daarop de liedjes Maria (Loop zo niet voorbij), Want elke vrouw die naar me lacht en In mijn hoofd, in mijn bloed als singlekeuzes. Die singles behalen respectievelijk twee keer een achtste en een zesde plaats in de Vlaamse Top Tien. Goud is er weggelegd voor de cd “Mooi is het leven” met ook deze keer een handvol nieuwe nummers van de hand van Fred Bekky, Andy Free en Alexandre Pascal. Aan dat album wordt een tv-special gekoppeld, opgenomen op het eiland Kreta en de tweede december 2001 door VTM uitgezonden. Met de nodige weemoed in het hart verneemt Jo dat zijn platenbaas Richard Dedapper niet langer aan het roer van Indisc staat. Bert Burm wordt de nieuwe kapitein. Om Richard een vriendendienst te bewijzen, neemt Jo hem in dienst als manager. Maar dat werkt niet. Bert broedt op een idee voor een nieuw album en dat wordt in oktober 2002 “Russische Nachten”. In Sint-Petersburg worden de strijkers, de balalaika’s en het koor opgenomen. De arrangementen zijn van de hand van Luigi Bongiovanni. Op deze plaat staan covers van Nikita, Concerto voor jou Natasha, Otsji Tjorny… Met het oog op Moederdag is er in 2003 het album “Omdat ik van je hou”. Er volgt een moederdagconcert in de Oktoberhallen in Wieze.

Op het Magiclabel, onder aanvoering van Luc Vander Schelden, brengt Jo in 2003 de cd “Jo Vally zingt Wereldhits” uit. Hij brengt vertalingen van onder andere The old fashioned way van Charles Aznavour, Hello Mary Lou van Ricky Nelson en Something stupid van Nancy en Frank Sinatra in een productie en arrangementen van Gino Bisenti. Mary Boduin en Fred Bekky schrijven het merendeel van de teksten. De reacties zijn behoorlijk. Veel minder goed scoort in 2004 de opvolger in een productie van Luigi Bongiovanni “Geluk en Liefde”. Er hoort ook een dvd bij dat album, opgenomen in Turkije. Jo probeert op deze cd een aantal nieuwe nummers te lanceren die hij in samenwerking met Luigi en Alexandre Pascal schrijft. VTM is intussen niet meer zo pro Vally. In de pers steekt hij zijn ongenoegen daarover niet onder stoelen of banken. Dat wordt hem door de programmamakers van radio en tv niet in dank afgenomen.

Bingo, goud dus, wordt in 2006 het album “Nostalgie”, dat hij samen met het orkest Strato-Vani opneemt met daaraan gekoppeld een concertreeks. De formule is eenvoudig: bekende meezingers opnieuw verpakt, zoals Dam di dam, Margrietje, De clown, Meisjes met rode haren en Herinneringen. Vally weet ook wel dat hij intussen een gevestigde waarde in Vlaanderen is. De tiende februari had hij op het stadhuis van Aarschot een lifetime achievement award in ontvangst mogen nemen. Verrassend in de zomer van dat jaar is zijn hit Si si si (kerida), geschreven door Alexandre Pascal op een tekst van Mary Boduin. Samen met Milk Inc. neemt hij er ook een remix van op. De plaat is goed voor goud. Je vindt het nummer ook terug op de dubbelaar “Mijn mooiste schlagers”, die in de nasleep van dat succes wordt uitgebracht met daarop tweeëndertig van zijn bekendste hits.

2007 start succesvol met de release van de cd “Mijn vriendin” op het CNR-label. Jo zit dan bij managementkantoor King International. Hij zweert nog altijd bij het producerstalent van Luigi Bongiovanni, deze keer bijgestaan door Leo Caerts Jr. Ik wil je nooit meer kwijt wordt de singlekeuze. Dat jaar is er ook de cd “Verrassend” met veertien liedjes waarvoor Jo nu eens een beroep gaat doen op Patrick Hamilton, die veel geld in een eigen studio had gespendeerd. Jo vertrouwt hem voor het volle pond en gaat nauw met hem samenwerken. Patrick mag meteen voor de productie van die nieuwe cd tekenen.

April 2008 overlijdt Jo’s vader. Hij had de laatste jaren van zijn leven veel moeten afzien, maar bleef gesterkt door zijn geloof in een leven na de dood. Zijn vader werd na de scheiding van zijn ouders opgevoed door de nonnen van het klooster in Zevekote, een polderdorp in West-Vlaanderen, een deelgemeente van Gistel. Die christelijke kant van zijn opvoeding is Jo altijd blijven koesteren, maar daarover weidt hij zelden of nooit uit. Een trouwe kerkganger is Jo allang niet meer, maar hij gelooft wel in de waarde van een plek waar een mens tot rust kan komen, waar je kunt bidden, en dat er na dit leven wel iets anders zal zijn dan de dood.

Maandag de drieëntwintigste juni van dat jaar start ‘s avonds om twintig over tien op Vijf TV “De Story van Jo Vally”, een exclusieve reportage die een unieke blik op het privéleven van Jo en Marcella biedt. Drie maanden lang worden zij door een cameraploeg op de voet gevolgd. Na vijfentwintig jaar huwelijk maken zij in deze reportage de balans op van hun relatie. Hoogtepunt is de beslissing van Jo en Marcella om een tijdje bewust wat afstand van elkaar te nemen. Door de spanningen van de afgelopen tijd weten zij even niet hoe het verder moet. Door Vijf TV werd Jo om de tuin geleid omdat zij hem beloofd hadden dat het om een pilootprogramma ging, een soort testaflevering, om te zien of dit wel kon lukken. Zonder echt toe te zeggen, verneemt Jo na een tijdje dat Vijf TV over voldoende materiaal beschikt om er drie afleveringen aan te wijden, die zij ook zonder zijn goedkeuring hebben uitgezonden. Juridisch had Jo geen poot om op te staan om die uitzending te doen afvoeren. De boekjes hapten dan ook maar al te graag toe om te printen dat zijn huwelijk erop zat. Een wijze les om in de toekomst iets minder snel aan dergelijke voorstellen toe te geven.

Jo weet wel hoe het professioneel verder moet wanneer hij begin januari 2009 tijdens de nieuwjaarsreceptie met zijn fans van Tom De Meijer van CNR een unieke award krijgt aangeboden voor meer dan zevenhonderdvijftigduizend albums in het totaal. Dat jaar viert hij ook zijn vijftigste verjaardag. Er volgen verjaardagsconcerten in Antwerpen en Oostende met als hoogtepunt het boek “Mijn Leven”, uitgegeven door Borgerhoff & Lamberigts NV.

Na al dat feestgedruis probeert Jo datzelfde jaar wat op adem te komen met de cd “Recht uit het hart”. Samen met producer Patrick Hamilton heeft hij beslist nu eens een rist teksten onder zijn echte naam Valère Lauwers te schrijven op muziek van onder meer Andy Free, Luigi Bongiovanni én Valère. Twee jaar later start CNR met het sublabel “Vlaamse Sterren”, waarop zij uitsluitend aandacht aan Vlaamse artiesten besteden. Jo brengt er eerst de dubbele cd “Jo Vally zingt Franse Klassiekers” uit met als meest gedraaide fragmenten Santa Maria van de zee en Kus me, dat laatste een vertaling van Kiss me van C. Jérôme. Voor de daaropvolgende plaat wordt er naar Studio Manfred Recordings in Nederland uitgeweken met achter de knoppen Manfred Jongenelis. Fred Bekky tekent nog eens na jaren voor de Nederlandstalige teksten, want er worden weer hits vertaald, deze keer liedjes met een zuiderse inslag. “Jo Vally zingt Zuiderse Klassiekers” heet de plaat met daarop covers van Gloria van Umberto Tozzi en Champagne van Peppino di Capri. Non ho l’età van Gigliola Cinquetti wordt als Laat me nu gaan op single uitgebracht. Achteraf bekeken was Jo niet zo tevreden over het eindresultaat en ook niet over zijn samenwerking met producer Jongenelis. Die kon muzikaal niet echt vertalen wat Jo als eindresultaat wilde. Noem het dus maar een van zijn minder geslaagde producties. Maar Jo neemt meteen nadien revanche. Al jaren is hij tuk op countrymuziek. Van zijn reizen naar Amerika heeft hij een rist countryhits en ideeën meegebracht en die gaat hij samenbundelen op één plaat. In het voorjaar van 2013 lanceert Jo als voorbode van zijn album “Jo Vally zingt Country” de single Ik gaf je m’n hart, een vertaling van Achy breaky heart, waarmee de Amerikaanse countryzanger Billy Ray Cyrus in de zomer van 1992 bij ons een grote hit scoorde. Van de negentiende tot en met de dertigste september van dat jaar trekt Jo met zijn fans naar “The Three Corners Ocean View”, een viersterrenhotel in Egypte, waar hij de fans niet alleen vergast op een uniek liveconcert, maar ook op uitstapjes, een barbecue en een dagelijkse aperitief. Iets later, de negentiende oktober, ligt ook het album “Jo Vally zingt Country” definitief in de rekken met daarop dertien songs geproduceerd door Patrick Hamilton en met de instrumentale steun van onder anderen Herman Cambré, Steven De bruyn, Joris Devos en de stemmen van Jody Pijper en Diana Senders. Opgenomen wordt er in The Globe Recording Studios in Loppem en de cd wordt verdeeld door CNR Music Belgium. Bart Herman mag enkele teksten leveren, zoals het speciaal voor Jo geschreven Mijn hart bleef in L.A. Als tweede single uit dit album wordt gekozen voor de John Denverklassieker Calypso. Met enige trots laat Jo ons weten dat hij in de maand november van 2013 met die single boven aan de Vlaamse Top Tien staat. Opvallend op zijn album is ook de vertaling van Mississippi van de Nederlandse groep Pussycat en Liefde houdt ons bij elkaar, een duet gezongen samen met de Duitse zangeres en actrice Judith Hildebrandt, bekend van de soapserie “Sturm der Liebe”. Liefde houdt ons bij elkaar kennen we ook als Somewhere between in de versie van de Nederlandse countryband The Tumbleweeds. Al even opvallend wordt de belangstelling in de pers die het album van Jo maar al te graag uitspeelt tegen dat van deelnemer van “The Voice” Robby Longo, die met zijn album “Country Man” met Jo strijd levert in de Album Top Vijftig. Achter de schermen zijn zij de beste maatjes, maar in de schijnwerpers zorgen zij zogezegd voor de nodige commotie. Moet kunnen! Iedereen is het er wél unaniem over eens dat “Jo Vally zingt Country” productioneel zowat het beste is wat Jo tot nu toe in de markt heeft gezet.

In de lijn daarvan verschijnt eind mei 2014 de single We dansen de nacht voorbij, geschreven door Patrick Hamilton, Vincent Pierins en Bart Herman. Een nummer waarmee erg positief naar de nakende zomer wordt uitgekeken. Intussen laat Jo weten dat hij druk in de weer is met de aanmaak van een nieuw album dat er stilaan aan zit te komen. De zevende juli mag hij met trots via zijn website aan de fans laten weten dat hij op één staat in de Vlaamse Top Tien. Na het succes van het album “Jo Vally zingt Country” besluit hij in samenspraak met zijn platenfirma daar een vervolg aan te breien, alleen moeten het deze keer nieuwe, originele songs worden. Het vertalen van bestaande countrysongs wordt voor deze gelegenheid opgeschort. Ouwe rot in het vak Bart Herman wordt aangesproken, die voor dit project absoluut wil samenwerken met gitarist/producer Marty Townsend uit Bakersfield in Californië. Marty kennen we als muzikant bij de voormalige band Blue Blot. De afspraak met Bart is dat Jo de thema’s zal aanreiken, Bart kortom van stof voorzien. Als voorloper van het nieuwe album verschijnt de twintigste november 2014 de single Een plek voor jou vannacht, die meteen laat horen dat Jo niet over één nacht ijs is gegaan, maar een duidelijke koers heeft gekozen voor het album ” Op het lijf geschreven”, dat de tweede week van februari 2015 in de winkel ligt. De productie is deze keer in handen van Marty Townsend, daarin bijgestaan door Bart Herman. Muzikanten van dienst zijn deze keer onder meer Steve Willaert, Roberto Mercurio op bas, Herman Cambré op drums, Marty Townsend op gitaar, André Sommer op steelguitar en de achtergrondstemmen van Sonia Pelgrims, Marva Nielsen en Bart Herman. In het bijbehorende boekje schrijft Jo: “Al meer dan dertig jaar ligt mijn hart bij de Vlaamse muziek. In 2013 kriebelde het om een album te maken met countrymuziek, iets waarvan ik al jaren droomde. Ik hoef jullie niet meer te vertellen dat het een schot in de roos was. Voor mijn nieuwe album heeft mijn platenlabel Vlaamse Sterren/CNR mij carte blanche gegeven. Ik mocht mijn eigen team samenstellen om zowel tekstueel als muzikaal mee samen te werken. Samen met Bart Herman, Marty Townsend en ikzelf hebben we twaalf nummers geschreven en geproducet en het resultaat is dit unieke Jo Vallyalbum geworden!”

Begin 2015 scoort Jo veel bijval met de door Bart Herman geschreven ontroerende single Dag vrouw van mij. De eenentwintigste februari staat Jo op twee in de Vlaamse Top Vijftig. De vijfde mei lanceert hij het duet De kracht van de liefde dat hij samen met de Antwerpse zangeres No Neal zingt, die wij kennen als presentatrice bij de Vlaamse digitale zender “Anne”. Jo kiest deze keer voor een romantische countrysong die een beetje in de lijn ligt van Calm after the storm waarmee Ilse de Lange en Waylon in 2014 voor Nederland scoorden tijdens het Eurovisiesongfestival. In Egypte nemen Jo en Noa een speciale clip op. Omdat Jo alle kansen wil benutten, neemt hij van dit nummer ook een hermixte radioversie op.

Woensdag de vierentwintigste juni 2015 wordt in het gezelschap van Will Tura tijdens een persconferentie in Blankenberge de cd “Vlaanderen zingt Tura” voorgesteld. Begeleid door onder meer Marcel Fisser, Jo Hermans, Marcel Serierse en Hans Aalbers zingt Jo zijn bewerking van Tura’s Als de muren konden praten.

De eerste augustus 2015 verschijnt Jo’s nieuwste single ” Wolvertem City”. In zijn persbericht schrijft hij: “Ik ben er geboren en getogen de twaalfde oktober 1958, niet zomaar het eerste het beste jaar, maar het jaar van de wereldtentoonstelling, de EXPO ’58. Ik ben er opgegroeid in een gezin van vijf kinderen. Mijn moeder en vader waren hardwerkende mensen en hebben hun kinderen alles gegeven wat tot hun mogelijkheden behoorde. Ik was de middelste van die vijf en volgens mijn ouders toch wel het buitenbeentje van de familie. Als kleine jongen was ik snel erg maatschappelijk geëngageerd, vaak met een grote mond, maar altijd met een klein hartje.Tot op de dag van vandaag is Wolvertem mijn dorp gebleven, als misdienaar was ik destijds al de lieveling van heel wat mensen en snel nadien ondervond ik dat zingen mijn roeping was. Wolvertem is het dorp waar ik ben groot geworden, waar ik alle plekjes ken die me uit mijn jeugd zijn bijgebleven en die me altijd dierbaar zullen blijven, het dorp dat ik nooit zal verlaten.“ Jo geeft toe dat het nummer een hoge emotionele waarde voor hem heeft en dat Bart Herman tijdens het schrijven toch wel een beetje werd geïnspireerd door de song van Kris de Bruyne uit 1975 waarin hij over zijn Vilvoorde City zingt.

De achttiende november 2015  november wordt Jo door de gemeente Meise gehuldigd als ereburger van deze gemeente. Voor zijn geboortehuis in de Oppemstraat in Wolvertem, waar mama Leonie nog woont, komt een speciale tegel. Uiteraard iets waar de hele familie erg trots om is. Jo laat dit eerbetoon niet in stilte laten voorbijgaan: “Ik wil van de huldiging een feest maken voor alle fans, vrienden en iedereen uit mijn dorp die ik nog gekend heb. Ik organiseer na het officiële gedeelte voor iedereen een volksfeest in Zaal “Den Boomgaard” waar ik iedereen op een goede pint trakteer vanaf negen uur ‘ s avonds .” De dertigste november 2015 stelt Vally met trots zijn nieuwe single voor, De Wijde Wereld In, geschreven dooor Bart Herman. Jo liet de Belgische winterse buien achter zich en trok naar Egypte om de bijbehorende clip op te nemen. Je krijgt een instant vrolijk gevoel van deze nieuwe single. De tweede januari 2016 staat het nummer op 8 in de Vlaamse Top 50.

De vierde april 2016 ligt de nieuwe single van Jo in de winkel Als je jezelf door mijn ogen kon zien.  In tegenstelling tot de stijl van zijn twee vorige albums wijkt Jo voor zijn nieuwe songs af van de countryinvloeden en kiest hij het pad van de Nederlandstalige pop. Producers van dienst John Terra en Patrick Renier schreven een schitterend arrangement voor een splinternieuwe song op tekst van Jan De Vuyst, de melodie is van John Terra. De single vormt de aanloop naar het nieuwe album dat eind 2016 zal gereleased worden. Het is Terra die zowel de tekst als de muziek schrijft  voor de daaropvolgende single Duizend zonnestralen die vanaf de tweede juli beschikbaar is.

Dinsdag de 22 ste november 2016 presenteert Jo zijn nieuwste album “Op de Golven van mijn Hart”. Voor deze cd besloot Jo terug te keren naar zijn roots en koos hij voor mooie Vlaamse songs waarvoor hij tekst en muziek liet schrijven door onder anderen John Terra, Jan De Vuyst, Johan Verminnen, Susy Baels, Miguel Wiels, Bart Herman en Jo De Clercq. De productie van het album lag in handen van niemand minder dan John Terra. In het totaal dertien songs waaronder de nieuwe single Puur en als bonustrack een opmerkelijk nummer dat Jo liet schrijven ter gelegenheid van het huwelijk van dochter Carmen en schoonzoon Pieter en de geboorte van zijn kleinkindjes Stan, Lio en Noa, Dit Mooie Moment. “Het publiek verwacht ambiancenummers en die krijgen ze ook. Maar er is op dit album ook plaats voor het zogenaamd betere lied. In Puur gaat bijvoorbeeld gezongen rap over in een melodie met Hooverphonic-achtige violen. Ik ben blij dat Radio 2 dat nummer meteen heeft opgepikt“, aldus een méér dan tevreden Jo Vally.

In  de loop van 2017 brengt Jo drie singles op de markt Dana, Vai vai vai en Ik geef het niet op. Dana valt het meest in de smaak van het publiek. Daarmee staat hij de 4de februari op plaats 14 in de Vlaamse Top 50.

2018 wordt een opmerkelijk jaar voor Jo Vally. Hij staat dan 40 jaar op de planken. Maandagavond de 15de januari kwam hij dat op Eén even in de kijker zetten in het programma “Van Gils en Gasten”. Hij zong daar niet alleen live zijn recente single Ik geef het niet op, maar vertelde onder meer ook dat hij op zaterdag 6 oktober een groots concert geeft, “Pop-Symfonie”, in het Kursaal van Oostende. Jo gaf al eerder de aanzet toen hij tijdens de vierde editie van “Loftrompetten” op 6 december 2017, georganiseerd door MENT in samenwerking met Sabam, Vlapo en Radio 2, uit handen van minister-president Geert Bourgeois de carrièreprijs in ontvangst mocht nemen.

 

tekst en research: Marc Brillouet

© 2018 Daisy Lane & Marc Brillouet