John Terra

Geplaatst in Artiesten

John werd de eenentwintigste juni 1951 in Hasselt als Johnny Terwingen geboren in een gezin van drie kinderen. John heeft nog twee jongere broers, Roger en Ludo. Pa was huisschilder, een vrij stille man die zich ooit nog aan cabaret waagde en mama hield het huishouden nauwgezet in de gaten. Zij was erg  muzikaal, zij floot graag een deuntje. Een paar ooms langs moeders kant, de nonkels Jef, Jean en Albert, hadden een eigen orkest, The Ramblers (niet te verwarren met hun Nederlandse naamgenoten). Niemand van die ooms kon muziek lezen. Thuis legden zij dan de nieuwste platen op en speelden die na op het gehoor zodat zij in het weekend wanneer zij gingen optreden weer kersvers materiaal hadden.  John mocht van kindsbeen af met hen elke week mee naar die repetities en daar kreeg hij snel de smaak te pakken, vooral omdat zijn ooms ook goed konden zingen. Na de lagere school aan het Heilig Hart College in de Zandstraat in Maasmechelen trekt John naar het Atheneum in Eisden. Daar konden de leraren best wel pruimen dat John in zijn vrije tijd veel met muziek bezig was. Hij trad toen al op tijdens de in die tijd populaire crochetwedstrijden. John is zeven wanneer hij naar muziekhandel Driesen in Maasmechelen trekt om daar bij een leraar akoestische gitaar te leren, maar hij wacht tot zijn vijftiende vooraleer hij pas echt met notenleer begint, maar dan wel tegen een sneltreinvaart. In Genk gaat John iets later klassieke gitaar studeren. Hij leert ook als geen ander in ijltempo arrangeren, want het componeren zit hem in het bloed. Hij is amper twaalf wanneer hij al zijn eerste liedje schrijft, in het Frans nog wel, want Salvatore Adamo is op dat moment zijn grootste idool. Dat eerste liedje heet Dans tes yeux.  Met dit nummer doet John aan haast elke crochetwedstrijd in Limburg mee. Op aanraden van pastoor Wellens schrijft John zich in voor een wedstrijd georganiseerd in de parochiezaal van zijn gemeente. Dat optreden kent zo’n succes dat John vanaf zijn dertiende aan haast elke wedstrijd meedeed die er in Limburg maar georganiseerd werd. Zijn ouders waren niet zo’n gangmakers van welke ambitie ook. Zij legden nooit druk op hun kinderen, zij lieten eerder hun kinderen hun gang gaan. Op zekere dag moet hij in Nederlands – Limburg optreden. De vereiste is dat hij zich inschrijft onder zijn artiestennaam. Hij neemt het eerste  deel van zijn  familienaam Terwingen en het eerste deel van de familienaam van zijn moeder, Ramaekers, en de artiestennaam John Terra is geboren. De Nederlanders vinden het geweldig dat een Vlaming bij hen in het Frans komt zingen.

Tijdens een crochetwedstrijd in Kuringen ontmoet John voor de eerste keer Jan Theys, maar Jan heeft op dat moment geen tijd om zich met de carrière van John bezig te houden . Theys schreef in die tijd al veel teksten voor liedjes onder zijn schuilnaam Yan Nick. In Sint-Truiden wordt een paar maanden later een wedstrijd georganiseerd door het kleine platenlabel Gerda Records. John wint die wedstrijd en mag zijn eerste singletje opnemen samen met accordeonist Jean Menten, tevens eigenaar van het Gerda label  (genoemd naar de vrouw van Jean Menten). Als eerste single komt in 1968 Dans tes yeux aan bod gekoppeld aan Je n’oserai plus. De arrangementen werden geschreven door Leo Caerts, bekend van de hit Eviva España. en in die tijd leider van het begeleidingsorkest van Will Tura. John was méér dan in de wolken door die samenwerking. Wie op eBay gaat zoeken, kan het plaatje Dans tes yeux hier of daar nog op de kop tikken. John is dan nog maar zeventien, zit in zijn voorlaatste jaar in de middelbare afdeling en houdt de school voor bekeken. John trekt dan naar het conservatorium in Brussel om muziek te gaan studeren. Voor dat Gerda label zal John nog een aantal liedjes in het Frans opnemen zoals Adieu, Je t’aime en  Fille de mes rêves, maar het succes blijft beperkt tot de familie Terwingen, vrienden, kennissen, de  Maaskant en omstreken. John liet zich in die tijd begeleiden door het orkest van zijn ooms, The Ramblers. Om z’n actieterrein uit te breiden gaat John op zoek naar een nieuw orkest en komt terecht bij The Dynamites uit Sint-Truiden. Tijdens een optreden in Turnhout ontmoet hij de bekende impresario Robert Bylois, oprichter van het Beneluxtheater en manager van Salvatore Adamo. Robert was ook een Limburger afkomstig uit Diepenbeek. Het klikt meteen tussen hen beiden. Hij nodigt John een week later uit op zijn kantoor in Brussel en na een korte babbel neemt Bylois meteen telefonisch contact op met platenfirma EMI.  Die waren in 1970, na het plotse overlijden van zanger Danyel Dirk, op zoek naar nieuw talent. Dirk had in 1969 een vette hit te pakken met Als je de taal van de liefde verstaat, twee weken op één tijdens de maand februari van dat jaar en iets later, tijdens de maand juli, met Er stond een regenboog. Jan Theys was toen de vaste tekstleverancier voor Dirk. De achtentwintigste augustus 1969 overlijdt hij op weg naar huis na een optreden in Antwerpen aan de gevolgen van een zwaar auto-ongeval.  Een week na die telefoon van Bylois, wordt John uitgenodigd in de EMI studio aan de Koolmijnkaai in Brussel en neemt daar samen met een pianist enkele liedjes op. Meteen nadien krijgt hij te horen dat hij voor die auditie geslaagd is en krijgt een platencontract aangeboden.

John weet met zijn vreugde geen weg. Er moet dringend een plaatje worden opgenomen, maar alle studio’s in Vlaanderen zijn bezet. Dus trekken zij naar Nederland, naar Hilversum en nemen daar in één dag het nummer op, orkest, zang en mixing inbegrepen. De keuze valt niet op een eigen song van John, maar wel een vertaling van de hit Wight is wight, in Frankrijk op dat moment een gigantische hit voor Michel Delpech die het chanson ook zelf had geschreven. Voor de Nederlandse tekst zorgde Patrick Ruymen. De veertiende februari 1970 staat John met zijn versie op de vijfde plaats in de Vlaamse Top Tien. Het singletje wordt ook vlot door Radio 2 opgepikt en vaak gedraaid.

Die eerste singles van John zouden bijna allemaal vertalingen worden van bekende hits, zoals ook Parking Rosie, een vertaling door Yan Nick en Marc Stelvio van Cracklin’ Rosie van Neil Diamond. Dit nummer eindigt in de Vlaamse Top Tien van 1970 op de tweede plaats. Minder vlot gaan de singles Na na na (‘t verleden), In de duinen en Mooie blauwe ogen van de hand. De laatste single die John voor EMI inblikt is Een deuntje uit de oude doos, een vertaling van Breakin’ up is hard to do van Neil Sedaka, vertaald door Penny Els, alias Els Van den Abbeele. Dat nummer werd aan John doorgespeeld door de toen nog piepjonge producer Yves De Vriendt. Yves had voor John trouwens het liedje Mooie blauwe ogen geschreven en had ook nog voor Joe Harris en Ronnie Temmer gewerkt.  De dertigste januari 1972 geraakt John met dit nummer nog net binnen de Vlaamse Top Tien en houdt daar halt op plaats negen. Bij EMI wordt er van directie gewisseld en dat vond John jammer. De nieuwe wind die er waaide, zinde hem niet. Het is Jan Theys die John iets later voorstelt aan Jean Klüger die op dat moment in de studio bezig is samen met Will Tura aan het nummer Droom niet meer. De week voordien had Theys hem al de elpee die John Terra voor EMI had opgenomen, laten horen, dus Jean wist wie er voor hem zat toen zij in een restaurant in Brussel een mogelijke platendeal met John bespraken. De eerste vraag die hij aan John stelt is of hij eigen songs schrijft. Er wordt afgesproken dat John hem een democassetje bezorgt met enkele opnamen. Hierop reageert Klüger zeer positief. Twee liedjes staan hem erg aan die hij meteen doorspeelt aan Jan Theys die er gelijk ook de teksten voor schrijft. John maakt van dan af deel uit van het door Jean Klüger opgerichte Biram platenlabel. Iemand heeft je pijn gedaan dat hij samen met Jean schrijft op tekst van Yan Nick (pseudoniem voor Jan Theys) bereikt in de maand maart van 1973 de zesde plaats in de BRT top dertig. In de Vlaamse Top Tien houdt John het bovenaan drie weken na mekaar vol. Voor dit liedje had John zich qua stemtimbre laten leiden door de hit Sylvia’s Mother van Dr. Hook. John zong namelijk tijdens zijn live-optredens zowat al de hits van Dr. Hook.  Hij had Iemand heeft je pijn gedaan bij hem thuis op zijn slaapkamer in Maasmechelen geschreven.  Voor de opname was John naar de studio in de Rue de la Madeleine in Brussel getrokken met vijf muzikanten om zich heen , de jongens die een deel van de J.J. Band vormden: Bruno Castellucci en Ralph Benatar om er een paar te noemen. Ter plaatse werd het arrangement bedacht. Van Iemand heeft je pijn gedaan zal John zelf ook een Franse versie inzingen als Un garçon t’a fait pleurer in Frankrijk gecoverd door Jacques Amar die in de jaren zeventig in Canada hits scoorde met chansons zoals Adieu la vie, adieu soleil en J’avais écrit ton nom.  Intussen was Terra zo bezeten door muziek dat hij zich inschrijft aan het conservatorium in Brussel. Hier ging John zich verder specialiseren in notenleer en klassieke gitaar. Hij hield dit vol tot hij zo’n vijftentwintig optredens per maand had af te werken. Toen werd het kiezen geblazen en koos hij voor zijn carrière als beroepszanger.

De daaropvolgende single Is er een ander (tussen jou en mij) doet het enkele maanden later opnieuw beregoed, er zit zelfs een top drie hit in de toenmalige Top Dertig in. In de Vlaamse Top Tien blijft John zelfs zes weken na mekaar op één genoteerd. Er was eerst het stroofje dat John schreef met in zijn achterhoofd de stem van Elvis Presley. Hij krijgt geen refrein verzonnen en geeft het bandje mee aan Jean Klüger die het op zijn beurt meeneemt naar zijn huis in Parijs waar hij op zijn elektrisch Hohner-orgeltje het refrein bij mekaar schrijft. Van Is er een ander zullen later enkele versies bekend worden, onder andere gezongen door Laura Lynn en op accordeon vertolkt door The Sunsets. In de jaren negentig maakte Lotti het liedje onsterfelijk door er een Engelse tekst bij te schrijven en het in te blikken als I Should Have Known.

En John heeft de smaak goed te pakken, want in 1974 pakt hij uit met het zomerse A la Espagnola, een overduidelijke blauwdruk van het in die tijd razend succesvolle Eviva España. John was bezig aan de opname van zijn eerste elpee voor Klüger in Studio Morgan in Brussel, eigendom van Roland Klüger, de broer van Jean. John had de tekst al eerder gekregen van Jan Theys en terwijl hij de tekst las, hoorde hij gelijktijdig in zijn  hoofd de melodie. De eenentwintigste april 1974 staat John met dit nummer op de tweede plaats in de Vlaamse Top Tien. Had Samantha toen geen hit gescoord met Eviva España dan had er voor John en A la Espagnola veel méér ingezeten, want Jean voorspelde het een grote hit. Nadien brengt Terra bij Klüger nog nummers op single uit zoals Vergeet niet te schrijven, Als het niet meer anders kan en Rosanna. Dit laatste was in Frankrijk een hit voor de toenmalige echtgenote van Sheila, Ringo die met dat nummer een grote hit te pakken had. Het was Jean Klüger zelf die deze song samen met Daniël Vangarde had geschreven. Klüger zou trouwens samen met Vangarde een rist hits schrijven voor The Gibson Brothers, Ottawan en La Compagnie Créole. Voor de vertaling van Rosanna zorgde ook deze keer Yan Nick.

In 1976 stapt John bij Klüger op. De overgang van Studio Madeleine naar Studio Morgan had John slecht verteerd. In Studio Morgan werd hij te vaak geconfronteerd met kinderziektes, een nieuwe studio eigen. Dat stoorde hem als perfectionist in zijn manier van werken. Hij bespreekt dit met Klüger en zij  besluiten hun samenwerking stop te zetten. John stapt over naar Philips en komt bij hun producer Romain De Smet terecht, die van BASF was overgekomen en in de tijd samenwerkte met zangeres Cindy, met wie hij enkele niet onaardige singles opneemt  in de studio’s van Sylvain Tack waaronder  Verliefd voor de eerste keer, een liedje geschreven door John samen met Yan Nick en Ramon Smith en met op de B-kant Wacht tot het donker is.  In de Vlaamse Top Tien van dat jaar zit er slechts een zesde plaats in. Welkom thuis wordt vervolgens op 45 toeren uitgebracht en is intussen een rariteit geworden. Het werd toen ook door Philips op de verzamelaar “De 13 beste van radio en tv” uitgebracht samen met Fats Domino, Marianne Rosenberg en Vicky Leandros. What nu my love (niet te verwarren met What now my love van Gilbert Bécaud) van de hand van John, Yan Nick en Guillaume Maes in een arrangement van Freddy Sunder en een productie van Romain De Smet, uitgebracht bij de start van 1977,  kan je bezwaarlijk een kanjer noemen en is zeker niet te vergelijken  met  zijn voorgaande successen. Achteraf beseft John dat die overstap wel degelijk een misstap in zijn carrière is geweest.

Stilaan glijdt John Terra weg uit de belangstelling.Van 1977 tot 1981 neemt hij zelfs geen enkele plaat meer op. Dankzij Xavier Maesen die in Johns orkest speelt en in zijn vrije tijd sessiemuzikant is in de studio’s van Johnny Hoes komt John in contact met deze Nederlandse schlagergoeroe. Die neemt hem mee naar z’n kantoor en laat hem daar twee nummers horen. Een van die liedjes is Am Tag als die Sonne nicht mehr kam dat op dat moment een dijk van een hit in Duitsland is voor de zanger van Griekse origine Costa Cordalis. Hoes weet John te overtuigen dit liedje op te nemen, maar staat erop dat hijzelf de tekst schrijft. Op een moment dat de Vlaamse schlager wat in het vergeetboek is geraakt, lukt het John Terra in 1981 met De dag dat het zonlicht niet meer scheen zeven weken lang op nummer 1 te staan in de Vlaamse Top Tien, kortom het wordt een monsterhit en een ongelooflijke comeback. In de BRT Top Dertig zit er een twaalfde plaats in. Compleet gehuld in een new-wave-jasje pakt Marcel Vanthilt samen met zijn groep Arbeid Adelt op tekst van Max Alexander en David Salomon iets later uit met een parodie op dat nummer. Terra kan er smakelijk om lachen.

Joe Harris zat op dat moment ook bij Hoes onder contract en had een gouden hit te pakken met Drink rode wijn, doodleuk afgekeken van Udo Jürgens’ Griechischer Wein.  Joe was door het management van het “Casino van Middelkerke” aangezocht om de Limburgse ploeg voor de “Baccarabeker” te coachen en hij doet een beroep op John Terra die dat eerst niet ziet zitten, maar uiteindelijk toch toehapt samen met Chrissy en het duo Beau Regard. Zij eindigen totaal onverwacht als overwinnaars. Bij Johnny Hoes beleeft John Terra een toffe periode, want de volgende hitsingle Ik weet niet waarom, een vertaling van een Italiaanse hit op tekst van Erik Van Neygen, wordt eveneens  een Vlaamse nummer 1. Van Neygen en John gingen aankloppen bij de Italiaanse zanger Nicola di Bari die in 1971 het door Franco Migliacci geschreven Il cuore è uno zingaro had geschreven. Met dit liedje won Nicola het San Remo Songfestival. Van Neygen bleef wel  uit de letterlijke buurt van de originele tekst,  want de Italiaanse titel heeft het over Het hart is een zigeuner. De tweeëntwintigste mei 1982 stoot John met deze cover door naar de achtentwintigste plaats in de BRT Top Dertig.

De jaren tachtig worden voor John niet alleen een periode van singles opnemen, maar ook een periode van achter de schermen werken, iets dat hem uitstekend afgaat. Hij gaat in 1985 zelf de Limburgse ploeg coachen tijdens de Baccarabeker, sleept datzelfde jaar de Radio 2 Zomerhit in de wacht met het nummer Ik voel me zo verloren. John gaat opnieuw op verzoek van  Jean Klüger voor diens firma  werken en doet in 1987 mee aan Eurosong waar hij derde wordt met het liedje Champagne voor iedereen. Dat jaar komen elf kandidaten in aanmerking voor een kans op deelname aan het Eurovisiesongfestival. Bart Kaëll wordt tweede met Carrousel en John legt beslag op de derde plaats. Het is Liliane Saint-Pierre die met Soldiers of Love naar onze hoofdstad mag afzakken. Liliane zal op de elfde plaats eindigen. De overwinning gaat naar Ierland dat Johnny Logan had afgevaardigd met Hold Me Now. John schreef Champagne voor iedereen samen met Nelly Byl terwijl Pino Marchese voor de arrangementen zorgde. De tweede mei 1986 staat John met geheven glas op de derde plaats in de Vlaamse Top Tien.

In 1991 houdt die samenwerking met Klüger op. John was door omstandigheden volledig zijn zelfvertrouwen kwijtgeraakt  en komt  bij platenfirma Assekrem terecht wat uitmondt in een rist singles. Maar Terra vertelt aan producer-eigenaar van het label Erik De Blende dat hij méér wil zijn dan alleen maar zanger. Hij wil ook produceren en liedjes schrijven, nieuw talent ontdekken en zelf een beetje achter de schermen verdwijnen. Dat neemt niet weg dat hij nog regelmatig in de spots opduikt, onder andere in 1988 wanneer hij tijdens Zomerhit, georganiseerd door Radio 2, de “Zomerhittrofee” in ontvangst mag nemen voor het beste Nederlandstalige lied van dat moment Ik zie je nooit meer  geschreven door Mike Egan op tekst van Nelly Byl, een ballad door John op een bepaald moment tijdens het refrein met falsetstem gezongen. Een gimmick die niet velen hem in Vlaanderen kunnen nadoen. Datzelfde jaar was hij  Dana Winner tijdens een Limburgse zangwedstrijd tegen het lijf gelopen en neemt haar in 1990 op in de Limburgse ploeg voor de Baccarabeker. In die ploeg zitten ook Johnny Lynn en het duo To Be Louise. Het is het Brabantse team met daarin onder meer Samantha Gilles en B.J. Scott dat met de overwinning aan de haal gaat. In 1989 neemt John met Lady Di in zijn achterhoofd het nummer Diana ik denk aan jou op, door hem samen met Nelly Byl geschreven en goed voor een zesde plaats in de Vlaamse Top Tien. Nog beter slaat het nummer Zonder jou kan ik niet langer leven in 1989 aan. Dit is een vertaling van de Franse hit Trop belle pour rester seule geschreven door Daniël Vangarde en Claude Carrère voor de Franse hitzanger Ringo en vertaald door Yan Nick. Op dat moment brengt John zijn plaatjes uit op het 39°5 Records, één van de vele sublabels van Jean Klüger. In 1993, John kan de uitdaging niet laten, neemt hij nog eens deel aan Eurosong. Er zijn vier voorrondes en één finale met in het totaal veertig deelnemers. Tijdens de tweede voorronde wordt John zesde met het nummer Heel gewoon. Uiteindelijk wint dat jaar Barbara Dex met het nummer Iemand als jij. Heel gewoon verschijnt op het Assekrem label op single als B-kant van Hier gooi ik mijn anker  dat de eenendertigste juli 1993 op de achtste plaats in de Vlaamse Top Tien mag pronken. John  blijft nadien met de regelmaat van een klok singletjes uitbrengen, maar die scoren iets minder hoog in de hitlijsten: De lente, Laat me nooit meer alleen, Nee ik laat je nooit meer gaan, Ik voel me goed bij jou, Ik mag niet meer van je dromen en Een storm in een glas water. In 1994 krijgt John tijdens de eerste editie van “Zamu Awards” een prijs in de categorie auteur/componist samen met Raymond Van het Groenewoud. John mag terecht fier zijn, want op dat podium staan samen met hem ook nog dEUS, Noordkaap, Axelle Red, Eric Melaerts en de groep Dinky Toys. Het jaar daarop viert John zijn 25-jarige carrière met een reeks feestelijke concerten onder andere de 26ste maart in Maasmechelen onder de titel “Tussen einde en begin”. Om het geheel extra glans te geven, wordt hij de 21ste september van dat jaar tot ereburger van Maasmechelen verheven.

In 1996 beslist John voorlopig een punt achter zijn carrière als zanger te plaatsen en zich volledig als producer te profileren. Bij onder andere Assekrem kan en mag hij zich wat dat betreft een tijdje lekker uitleven. Wij gaan ze niet allemaal opsommen, maar een kleine keuze uit zijn immens groot oeuvre mag bij dezen wel even.  Voor Luc Steeno schrijft John: De Rode Duivels gaan naar Amerika, Hij speelde accordeon en In Marbella, voor Christoff: Dans le jardin de Sainte Cathérine, Een optimist, Kopje Onder en Onder de toren. Hij schrijft ook enkele duetten die Christoff samen met zijn zus Lindsay opneemt: Ik geef je wat ik geven kan, Jij leeft in mij en niet te vergeten We nemen elkaar zoals we zijn. Dana Winner heeft een aantal knappe songs aan John te danken: 1000 keer, In alle dingen, Tranen in mijn hart en Dat gevoel. Voor Helmut Lotti en Bart Kaëll schrijft hij het duet Gek op haar, voor Mama’s Jasje Als God geen vrouw is, voor Micha Marah Kan ik nog geven om jou, voor Eric Flanders Die lach van jou en Ga naar de zee, voor Frank Galan Haar Casanova, voor Yasmine het wondermooie Diep in mij, tot in lengte van dagen een rasechte Vlaamse klassieker. Ook  Willy Sommers gaat bij collega John aankloppen: Een beetje verliefd, In al jouw dromen, Toen kwam jij, Er is geen reden en ga zo nog maar een tijdje door. Voor Kim Kay produceert hij niet alleen, maar schrijft voor haar Abracadabrant en Touche à tout, voor Vanessa Chinitor: Deel mijn leven, Een koffer vol dromen en Een vleugje romance. Voor de verdere details verwijzen wij graag naar de respectievelijke bio’s van de vermelde artiesten.

Geheel onverwachts treffen wij Terra van de zestiende juli tot de vijfde september 2005 aan in “Het Witte Paard” in Blankenberge waar hij optreedt in de traditionele zomerse revue samen met Jan Van Dyke, Franky Boy, Betty en  Patrick Vinx. Meteen na afloop van dat seizoen laat John weten dat dit niet voor herhaling vatbaar is, dat hij zich liever nog wat warm zingt vooraleer hij zich nog eens met zijn eigen repertoire en in een vertrouwde setting aan het publiek wil laten horen. Hij verrast ons dat jaar ook met een nummer van Rowwen Hèze, een groep uit Nederlands-Limburg, en zijn versie van hun hit De neus omhoog geschreven door Jack Poels waarvan hij ook een deel in het dialect zingt als De naas umwog. Het nummer wordt op het Magic Label uitgebracht en verdeeld door EMI. In 2005  treedt John ook toe tot de raad van bestuur van Sabam. Hij zetelt daarin samen met Daniël Ditmar die heel wat teksten voor zijn composities schreef, Hans Helewaut, Johan Verminnen onder het voorzitterschap van Stijn Coninx.

In de concertreeks “Houden Van” mag Terra ook niet ontbreken. In 2007 staat hij in het Antwerpse Sportpaleis op de affiche van “Houden Van, Griffelrock” dat dan toe is aan de zesde editie en gepresenteerd wordt door Marijn Devalck. Op de affiche staan onder meer Armand, Herman Elegast, De Vaganten, Benny Neyman en Sanne. Omdat hij er weer volop zin in heeft, zegt John ook ja tegen de organisatoren van het “Schlagerfestival” in de Ethias Arena in Hasselt dat de vierde, vijfde en zesde april 2008 plaatsheeft. John zingt daar aan de zijde van Garry Hagger, Eddy Wally, Corry Konings, Bart Van den Bossche, Laura Lynn en Frans Bauer. Datzelfde jaar richt hij samen met Margriet Hermans de vereniging VLAPO (Vlaamse Podiumartiesten) op, een vereniging die zich de komende jaren zal bezighouden met de verdediging, het behoud en de promotie van het Vlaamse lied. Zij zullen er onder andere bij de Vlaamse regering en de VRT op aandringen om méér Vlaamse producties op radio en televisie te programmeren. In 2010 mag John, geflankeerd door Will Tura, Frans Bauer, Laura Lynn, Robin Gibb en Engelbert Humperdinck, schitteren op het podium van Rimpelrock in Kiewit-Hasselt.

In 2010 gaat John Terra samen met Patrick Riguelle op tournee. Patrick was jarenlang het huisorkest geweest van “De Laatste Show”. Toen die hem bedankten voor de bewezen diensten, had Patrick plots een zee van tijd om die muzikaal in te vullen. Hij komt samen met John op de idee de vele hits die geschreven werden in de legendarische “Brill Building” in New York wat op te poetsen en in een show te gieten “Songs from The Brill Building”. Songs zoals Girl, you’ll be a woman soon van Neil Diamond, Save the last dance for me van Doc Pomus en Mort Shuman, Baby it’s you van Burt Bacharach, Breakin’ up is hard to do van Neil Sedaka, You’ve lost that loving feelin’ van Barry Mann en Cynthia Weil enz… passeren in deze anderhalf uur durende show de revue gebracht door: John Terra, Patrick Riguelle, Dany Caen, Chris Peeters, Paul Poelmans, Wouter Berlaen en Stoy Stoffelen. De show wordt de 17de september 2010 in de “AB Club” in Brussel aan de pers voorgesteld alvorens langs de Vlaamse culturele centra te trekken. Na een veertigtal shows wordt beslist er een vervolg aan te breien. Om dit verhaal voor de eeuwigheid te bewaren, worden veertien songs uit deze show verzameld op het album “Songs from The Brill Building”. De tweede februari 2012 wordt John samen met Arno gelauwerd door Radio 2 en Sabam tijdens de “Eregalerij” in het Casino-Kursaal van Oostende. Als hommage aan John en aan de liedjes die hij schreef, zingen die avond Isabelle A Liefde is een kaartspel, Barbara Dex Diep in mij, Helmut Lotti Alles wat ik wil en John samen met Patrick Riguelle in duet Is er een ander?

Op Showbizzsite.be lezen wij de negende januari 2013 dat Sergio nieuwe plannen smeedt met John als producer. Bart Herman schrijft speciaal voor hem Je eigen leven. De derde maart van dat jaar staat Sergio op de tweede plaats in de Vlaamse Top Tien. Enkele maanden later verrast hij ons opnieuw met een productie van John Ik kan niet zonder jou. John heeft het plan gesmeed van Sergio een soort Vlaamse André Hazes te maken. De zanger van een nieuw soort levenslied. De negende augustus 2014 prijkt Sergio op twee in de Vlaamse Top Tien met Alleen bij jou, geschreven door Bart Herman en geproduceerd door John Terra.

In de loop van de maand juli 2013 brengt John na een afwezigheid van achttien jaar nog eens een Nederlandstalige soloplaat op de markt, het door hemzelf op tekst van Johan Verminnen geschreven De mooiste dag van mijn leven. Dit liedje verschijnt op het Globe label dat in 2008 door Ilia Beyers was opgericht. Hier namen in het begin Willy Sommers en Luc Steeno hun nummers op alvorens zij met ARS/Universal in zee gingen. Trouwens de eerste single van Luc Steeno uit zijn Adamo-album verscheen toen nog op het label Globe Entertainment.  Sinds een tijdje houdt dit label zich nog uitsluitend met Vlaamse artiesten bezig. Zij hebben besloten dat John op dit label in de nabije toekomst regelmatig een single zal uitbrengen en wie weet zit er op langere termijn ook een album in. Begin september 2014 brengt John Breek je wereld open op single uit, een nummer dat hij samen met Daniël Ditmar en Wim Claes heeft geschreven. De respons is veel minder positief dan verwacht.

 

Anno 2015 staan John Terra en Patrick Riguelle opnieuw op de planken. Deze keer graven ze nog dieper in die Amerikaanse muziekgeschiedenis om er parels uit de befaamde “Tin Pan Alley” op te diepen: evergreens, torch songs én jazzstandards van grote componisten als George Gerschwin, Fats Waller, Irving Berlin e.a. Die schreven in de eerste helft van de 20ste eeuw evergreens voor onder meer Frank Sinatra, Ray Charles, Louis Armstrong, Tony Bennett, Ella Fitzgerald en Peggy Lee. Terra krijgt vocale steun van Dany Caen en een band vol oudgedienden van “De Laatste Show”: Patrick Riguelle (zang, akoestische gitaar en percussie), Chris Peeters (gitaren en zang) en Paul Poelmans (toetsen).

De veertiende juli 2015 verschijnt de nieuwste single van John Terra Neem me mee, vertaling van Désiree van Neil Diamond, geschreven door Geert Vanloffelt. John maakte er een stevige versie van, waarin hij probeerde zijn ganse ziel te leggen. Deze single is de voorbode van een conceptalbum rond liedjes van Neil Diamond. Met het oog op die release liet Terra aan de pers weten: ” Sedert het prille begin van mijn zangcarrière maakte ik er een gewoonte van om in mijn optredens ook Engelstalige songs te brengen. Steevast was er altijd één nummer van Neil Diamond bij. Neil Diamond werd in Amerika ook wel eens de Joodse Elvis Presley genoemd en ik begrijp waarom, want Elvis was mijn schoolvoorbeeld als performer, maar ook als een van de beste zangers ooit. Bij Neil erken ik dezelfde ingrediënten als bij Elvis: een stem die opvalt tussen alle overige stemmen, zeer herkenbaar en een stem die door merg en been gaat. Alleen heeft Neil een streepje voor op Elvis: hij componeert zelf zijn liedjes en schrijft zelf zijn teksten. Maar hun impact op mij als jonge zanger was even groot. Ik herinner me dat ik tot tranen toe bedwongen was van ontroering als ik hun liedjes met koptelefoon beluisterde. Ik kan rustig stellen dat zij samen met de Beatles in mijn muzikale genen zitten opgeborgen.” 

tekst en research: Marc Brillouet

© 2015 Daisy Lane & Marc Brillouet