Liliane Saint-Pierre

Geplaatst in Artiesten

Liliane Saint-Pierre heeft  met haar collega’s Salim Seghers, Samantha en Paul Severs dit gemeen dat ook zij in 1948   werd geboren, in Diest om precies te zijn , de 18de december om 10 uur ‘ ochtends als Liliane Keuninckx. Twee jaar later werd haar broer geboren. Papa Keuninckx was spoorwegbediende en mama was kuisvrouw. Beiden moesten hard werken  om er voor te zorgen dat hun kinderen niets te kort kwamen. Liliane  had een enorm warme band met haar broer Roland, die op 28-jarige leeftijd door een ongeval overleed. Zij was het ruige type, haar broer eerder de zachtaardige. Telkens ze een belangrijke beslissing moet nemen, denkt ze nog aan hem.

Thuis werd er tijdens haar jeugdjaren vaak gezongen,vooral door vader die vocaal graag uitpakte met z’n lievelingsevergreens. Liliane is met rock ’n roll en met sterren als Elvis Presley, Brenda Lee en Connie Francis  en iets later met The Beatles opgegroeid.  Zingen deed ze zowat overal , ook op school . Ze zong zich tijdens de muziekles vaak in de kijker. Toch droomde ze er van,  ondanks haar opvallende stem, ooit als ballerina op de planken te staan, maar daarin werd ze door haar ouders niet gesteund. Toen ze begon te zingen, zagen ze het eerder als een hobby en hoopten ze dat hun dochter  een echt vak zou aanleren . Als lid van de plaatselijke turnkring liet ze zich ook vaak horen tijdens menig feestje en op aanraden van de familie , vooral onder impuls van haar ooms Edouard en Robert, ging ze al op haar twaalfde deelnemen aan enkele crochetwedstrijden waar ze liedjes als  ‘ Wieg me en zeg mama’ van La Esterella en ‘ Met je handen’ van Jean Walter brengt .Intussen gaat ze  tijdens de weekends zingen bij de Diestse groep The Starlets .Als die er na een tijdje mee ophouden, sporen ze Liliane aan in har entje door te gaan. In 1964 neemt  ze  deel aan de Grote Variétéprijs van Radio Luxemburg. Hier ontmoet ze tijdens de halve finale een zekere meneer Ter Hegge die haar het liedje ‘We gotta stop’ laat horen. Liliane gaat akkoord dat tijdens de finale te zingen waar ze een twee plaats behaalt en een contract bij Philips krijgt aangeboden.

Haar allereerste single’ We gotta stop’ staat in de maand juni van 1964 op de 5de plaats van de top dertig.Op de b-kant prijkt ‘Ik wil vrij zijn’  een vertaling van ‘You don’t own me’ van Dusty Springfield.Van dan af wordt Liliane een enorme fan van haar. Milo De Coster, die net John Larry onder zijn hoede had, wordt door Liliane’s platenfirma als haar manager aangeduid. Iets later heeft ze opnieuw een hit te pakken, deze keer met ‘ Waarom’ en ook het liedje ‘ Verboden wensen’ wordt een succes. Liliane is nog maar zestien als ze dit zingt en het publiek vindt de tekst wel iets te volwassen voor haar leeftijd.

In 1965 neemt ze samen met Tonia, Maurice Dean en Cecile Ford deel aan de Europese beker voor zangvoordracht in het Casino van Knokke.Tijdens de festival wordt ze  door enkele producers van de Duitse televisie opgemerkt. Bij onze oosterburen mag ze optreden met ondermeer  Roy Orbison, Gigliola Cinquetti en Rita Pavone  .Het verhaal wil dat ze gaat zingen in de legendarische Star Club in Hamburg, de plek waar The Beatles het vak leerden ! Hier treedt ze op samen met Ferre Grignard en krijgt  een Duits platencontract aangeboden wat uitmondt in singles als ‘Leider, leider’ en ‘ Du bist wie ein Fremde’ .Liliane houdt niet zo van die Duitse schlagers, maar wel van de diverse televisieoptredens waar ze ondermeer Jimi Hendrix en The Bee Gees ontmoet.

Voor haar manager Milo De Coster was geen stunt gek genoeg om Liliane in de kijker te plaatsen. Milo , die ook Ann Christy onder zijn hoede had , laat Ann’s haar blauw verven en dat van Liliane groen. Het wordt hét gesprek voor de man in de straat en dat komt vooral hun platenverkoop ten goede ! En Milo gaat niet op z’n lauweren  rusten. Net zoals zovele Vlaamse artiesten zorgt hij er voor dat  Liliane kan schitteren tijdens het in de jaren zestig razend populaire televesieprogramma Canzonissima. Zij zit in de speciale lichting van 1968 , onder andere samen met Marc Dex die de lieveling van het publiek wordt met ‘Oh Clown’, maar het is Liliane die wint met ‘Wat moet ik doen’. Om voor Dex te pijn van het verlies wat te verzachten, neemt Liliane als aardigheid het singletje ‘ Oh oh Marc Dex’ op.

Vreemd genoeg blijven nadien de echte hits uit .Liliane staat niet meer achter de nummers die ze moet zingen. Dankzij een immer vlijtige en  alerte Milo De Coster komt Liliane in contact met Claude François die koste wat het kost van haar een vedette in Frankrijk wil maken. Hij lanceert haar als Liliane Saint-Pierre en er volgen Franstalige singles als ‘J’entends une symphonie’ en ‘ Je suis une fille toute seule’ . Claude bemoeide zich met alles : met de muziek , de tekst , zelfs de opnamen die vooral ’s nachts plaatshadden. Hij was  er altijd bij als een heel strenge producer die over het kleinste detail struikelde.Twee jaar en onder andere een optreden in de Parijse Olympia later en onenigheden tussen Milo en Claude François maken een einde aan het Franse sprookje !

Milo, intussen was Liliane met zijn zoon getrouwd, blijft niet bij de pakken zitten en broedt op een nieuwe show, deze keer met een  religieuze invalshoek.Van 1970 tot 1973 zingt Lilliane met ‘Glory Halleluja’, een vermenging van fragmenten uit het oude en het nieuwe testament  op muziek van Jan Leopold, in tal van Vlaamse kerken.

Haar huwelijk met Denis houdt maar enkele jaren stand en iets later volgt ook de breuk met zijn vader-manager Milo De Coster ( intussen platendirecteur bij Barclay België ). Hij vond al van in het begin van haar huwelijk dat Liliane maar moest stoppen met zingen en optreden en thuis zorgen voor man en  kind. De voortdurende woordenwisselingen en discussies tussen hen werd te belastend. Liliane  besluit voortaan zelf te beslissen en gaat in haar eentje voort. In de loop van de jaren zeventig komt Bobbejaan Schoepen bij haar aankloppen met de vraag of ze niet in zijn shows in Bobbejaanland wil optreden. In 1981 staat ze op het podium van Eurosong, maar het is Emly Starr die met ‘Samson’ ons land mag gaan verdedigen tijdens het Eurovisiesongfestival.

Liliane had ondertussen Marc Hoyois leren kennen, de man van de net overleden Ann Christy en kijk ze werden nog verliefd ook. Dat was niet zo vreemd , want ze deelden samen vooral hun gezamenlijke liefde voor de muziek. Marc was zelf muzikant geweest en functioneerde nadien als klanktechnicus.

Tweede  keer goede keer dacht Liliane wat de pre-selecties voor Eurosong betreft, want in 1987  zingt ze in Brussel tijdens de 32ste editie van het Eurovisiesongfestival ‘Soldiers of love’ waarmee ze op de 11de plaats eindigt .Bij ons wordt het een grote hit en  ze staat zeven weken in de BRT top dertig en bereikt zelfs een 4de plaats. Samen met ‘We gotta stop’ is ‘Soldiers of love’ een nummer dat Liliane tijdens elk optreden hoort te zingen. Als ze het al niet tijdens  de show zelf brengt , dan toch als bisnummer. Daar zonder laten de fans haar niet naar huis gaan! ‘Soldiers of love’ is een nummer dat Liliane samen met muzikant – producer Marc De Coen schreef .Geen wonder dat Liliane na deze gouden hit er voor kiest samen met hem verder scheep te gaan wat vertaald wordt in hits als  ‘Sacha’ en ‘Met jou wil ik de hemel zien’. Met ‘Sacha’ , een verhaal over een homoseksuele jongen, groeit ze uit tot het ikoon van de roze beweging in Vlaanderen.

Haar derde hitadem vindt Liliane Saint – Pierre als ze in 1996 kiest voor een Nederlandstalige versie van de Dusty Springfield hit ‘ In private’ .Het nummer slaat niet alleen muzikaal aan ,maar de opvallende  act met een al even opvallende drag queen  en ‘Tien om te zien’ maken er  een superhit van ! Liliane scoort in die periode zo maar liefst drie maal op rij . Naast ‘ Ik wil alles met je doen’ pakt ze ook uit met ‘ Ik kom zacht naar je toe ‘en ‘ Geef me tijd’ samen met de op dat moment zeer populaire boys band Get Ready . Drie singles overigens in het dance-genre.

Intussen is het veertig jaar geleden  dat Liliane met zingen begon en aan stilzitten denkt ze bijlange nog niet! Ze  is fier dat ze haar eigen management in handen heeft, ze is trots dat ze het intussen alleen  aankan, hoe moeilijk het soms ook is . Ze is en blijft een conctrolefreak ,maar  met de touwtjes in eigen handen voelt ze zich beter. Ook al moet ze tegenwoordig , net als het merendeel van haar collega’s, de productie van haar eigen singles betalen, toch geeft ze de moed niet op .

De 7de augustus 2004 vierde Liliane haar 40ste verjaardag als artieste in haar geboortestad Diest met ondermeer een fandag en als hoogtepunt een live-optreden op de Grote Markt in Diest én de officiële opening van een tentoonstelling die een overzicht biedt van haar rijkgevulde carrière. In de maand september pakte ze tevens uit met een concerttoernee in Vlaanderen  met als special guest Paul Michiels met wie ze ondermeer een duet zong. De apotheose van deze viering werd haar huldiging voor ‘een leven vol muziek’ tijdens het gala van de Eregalerij op dinsdag 9 november 2004 in het Concertgebouw van Brugge met verrassende versies van haar grootste hits door Mama’s Jasje, Sandra Kim, Astrid en Brahim, Raf Van Brussel, Kate Ryan en Axl Peleman.

 

tekst en research: Marc Brillouet

© 2012 Daisy Lane & Marc Brillouet