Lisa del Bo

Geplaatst in Artiesten

Lisa werd als Reinhilde Goossens de negende juni 1961 in Mopertingen, in de buurt van Bilzen geboren. Mopertingen ligt in het zuiden van Haspengouw in de provincie Limburg. Is eigenlijk een voorschoot groot, dus beweren dat iedereen Reinhilde in haar dorp kent, staat als een paal boven water. Zij deelt die bekendheid met een andere dorpsgenote, politica Frieda Brepoels. Lisa, zo zullen we haar maar blijven aanspreken,  woont nog altijd in haar geboortehuis. Zij is zo’n honkvast type  dat zij  de roots  uit haar jeugdjaren altijd met zich meedraagt, als een soort eresaluut aan haar ouders. Over een hecht en warm gezin gesproken! Thuis waren er vijf meisjes en een jongen, de oudste in die rij van zes. Zij blijven één hechte familie waarin ieder telkens op de ander kan blijven rekenen. Papa heeft zijn hele leven lang hard gewerkt. Hij was chef ijzervlechter die onder meer zijn inzet en kunnen mocht etaleren tijdens de bouw van het viaduct in Vilvoorde. Hij deed niets liever dan in de kerk meezingen in het gregoriaans koor. Nou meezingen, pa was er voorzanger. Hij hield dat vol tot hij drieëntachtig werd, goed voor een leven van zeventig jaar vol gregoriaanse muziek. Lisa liep school, twee straten verder dan waar zij woonde. Toen al deed ze niets liever dan zingen met een speciale voorkeur voor het liedje Lieve Maan van Nelleke. Nelleke Brzoskowski uit het Nederlandse Bakel in de provincie Noord – Brabant scoorde er in Vlaanderen in 1968 een dikke hit mee en toerde nadien een jaar of vijftien rond met The George Baker Selection. Lisa zelf was toen zeven, zat in het eerste leerjaar en zong dat voor Moederdag samen met haar zusje Arlette. Het was immers mama Goossens die het plaatje voor haar dochters gekocht had.

Vanaf haar twaalfde, zij zat toen net in de eerste middelbare, ging Lisa elke week samen met haar zussen Lutgarde en Arlette, op aandringen van papa, naar het koor in Mopertingen waarin vooral oudere dames en heren meezongen. De jongeren mochten vooral schitteren met Kerstmis wanneer zij met hun jonge sopraanstemmetjes Stille Nacht en Adeste Fideles aanhieven. Voor haar middelbare studies was Lisa intussen naar Bilzen verhuisd. Zij trok daar elke dag met de bus naartoe. Maar zij studeerde niet graag. Na drie jaar houdt zij het daar voor bekeken en gaat naar de handelsschool in Hoeselt. Zij is achttien wanneer zij haar studies afrondt en aan de slag gaat als secretaresse bij een bouwpromotor. De nieuwe pastoor van Mopertingen die rond die tijd aan de slag gaat, ziet in Lisa de perfecte dirigente voor het kinderkoor “Do Re Mi”. Lisa gaat op zijn voorstel in en zal dat uiteindelijk twintig jaar blijven volhouden. Pas iets later zal zij tweemaal per week naar de muziekacademie in Genk trekken om daar notenleer onder de knie te krijgen. Anderhalf jaar lang volgt zij daar ook de opleiding klassieke zang. Lisa is niet eens eenentwintig wanneer zij met haar jeugdliefde Joske trouwt.

Thuis oefende zij samen met haar neef Luc Stevens die erg goed gitaar speelde liedjes die zij onder andere tijdens huwelijksmissen zongen. Liedjes van Joan Armatrading, maar ook en vooral I don’t know how to love him uit de musical Jesus Christ Superstar. Geen haar op Lisa’s hoofd dacht er toen aan een zangcarrière uit te bouwen. Via Luc leert Lisa de groep Lush kennen voor wie zij hier en daar eens iets inzingt. Lush scoorde op het einde van de jaren zeventig een hitje met Aber jetzt kommen die Kanonen. Toetsenist van de groep is Patrick Renier. Op zijn aandringen, gaat Lisa zich als zangeres bij de groep aansluiten. Het wordt veel repeteren, maar echt optreden, laat staan hits scoren is er niet bij. Intussen was Lisa zwanger van haar tweede kind en zij wordt voorzichtig door de groep aan de kant geschoven. Luc Stevens was intussen ook verhuisd naar Denderleeuw om daar een eigen zaak op te starten, maar met Patrick bleef Lisa goed contact houden en regelmatig optreden tijdens trouwplechtigheden. Patrick Renier spoort Lisa aan deel te nemen aan de VTM Soundmixshow , maar daar heeft Lisa geen oren naar. Haar man blijft aandringen en uiteindelijk geeft Lisa toe. De eerste selectie vond plaats in Heusden-Zolder waar Lisa Ik leef voor jou van Ann Christy zingt. Zij wordt niet geselecteerd. Na de geboorte van haar tweede kind had Lisa een complete metamorfose ondergaan. Zij kleedde zich speels en kleurig en liep rond met rood geverfd haar. Die look zorgde er mede voor dat zij door de jury niet geschikt werd bevonden. Omdat er kandidaten tekort waren, neemt Lisa iets later deel aan een selectie in Hoogstraten waar Piet Roelen de productie in handen heeft en John Terra in de jury zit. Ook deze keer wordt het niks. Een week later belt VTM haar op met de vraag of zij geen ander liedje wil zingen, want zij vinden Lisa een té leuke verschijning op televisie om haar niet te laten meezingen. Dat ander liedje wordt What’s a woman van Vaya Con Dios. Lisa schrikt zich een hoedje, maar gaat toch intens oefenen en is maar wat blij wanneer zij aan de wedstrijd mag deelnemen. Jaren later, de vijfde februari 2015, zal zij in het “Casino van Oostende” dit nummer opnieuw zingen, deze keer als hommage aan Dani Klein van Vaya Con Dios die die avond  een award ontvangt voor een leven vol muziek. Tijdens die Soundmixshow heeft Lisa geen enkele ambitie om te winnen, maar wil wel niet afgaan voor de kinderen van het koor, want dat had zij heel erg gevonden. In de finale neemt zij het op tegen onder andere Nico Verboven die Blue Hotel van Chris Isaak zingt, Andrew De Herder als Buddy Holly met Oh Boy en Gene Thomas met Never tear us apart van Inxs. Onthouden wij wel dat Lisa toen nog altijd optrad als Reinhilde Goossens.

Na die overwinning dringt Patrick Renier die als producer-arrangeur in de studio van Jack Rivers in Tongeren werkte aan om bij hen een plaatje op te nemen. Aanvankelijk wil Jack, Lisa managen, maar dat ziet zij niet zo zitten. Pas wanneer Piet Roelen aandringt, gaat zij akkoord. Er wordt beslist een eerste single uit te brengen en wel op het Indisc Label. Er wordt gekozen voor een vertaling van Madame van Claude Barzotti op een Nederlandstalige tekst van Jan Theys in een productie van John Terra Maar nu, wat moet ik zonder jou is een eerste, maar zeer voorzichtige poging. In het kielzog van haar overwinning, moet Reinhilde, die intussen Lisa del Bo wordt genoemd, almaar vaker optreden. Lisa was de voornaam van haar moeder en omdat Reinhilde knap oogde, lag Bo ook wel voor de hand. Dat lusje Del moest van het geheel een naam maken die ook vlot bekte. En zo was Lisa Del Bo geboren, naar een idee van Piet Roelen. Ook al werkte zij toen al parttime, zo kon het niet verder. Met verdriet in haar hart neemt zij afscheid van haar werkgever. Tijdens diverse interviews achteraf vertelde Lisa ons dat zij die periode als zeer verwarrend ervaarde. Zij was volledig het noorden en de kluts kwijt. De liedjes die zij moest inblikken, stonden haar niet aan. Iedereen wilde van haar een ster maken, maar op de een of andere manier lukte het niet. Een nummer waar zij ook niet achter stond was Liefde geschreven door John Terra op een nummer van de Italiaanse componist Enzo GhinazziGhi. Lisa was toen al overgestapt naar platenfirma Columbia. Lisa had het gevoel dat het liedjes waren die ver van haar eigen ik stonden. Zij had er geen binding mee. Heel even wordt er een beroep gedaan op Hans Van Eyck die voor Lotti enkele aardige hits bij mekaar had geschreven. Samen met Terra en Jeroen Lecompte schrijft hij Jij bent niet dezelfde gearrangeerd door Pino Marchese.

In 1993 neemt Lisa deel aan Eurosong met het oog op het Eurovisiesongfestival. Er zijn vier voorrondes en een finale. Lisa bereikt de finale samen met onder andere Bart Herman, Mieke, Wim Ravell en Wendy Van Wanten. Barbara Dex gaat met de overwinning aan de haal en trekt naar Millstreet in Ierland waar zij laatste zal eindigen met het nummer Iemand als jij. Lisa staat in de finale tijdens Eurosong met Vlinder, een nummer geschreven door Marius Degeest, een dichtende stadssecretaris van de gemeente Hamont-Achel, en Emile Elsen, een Nederlander die in Kaulille woonde en graag nog wat liedjes schreef en in zijn thuisstudiootje inblikte. Op aanraden van Piet Roelen wordt dit liedje naar voren geschoven. Lisa is tijdens de finale bloednerveus, want zij stond inmiddels al drie jaar op het podium en had nog niet veel bereikt.  Met Vlinder geraakt Lisa tijdens de finale tot op de derde plaats en met de uptempo singleversie staat zij de vijfde juni 1993 op drie in de Vlaamse Top Tien. Van datzelfde duo neemt zij enkele maanden later het nummer Ergens op dat in het vroege najaar van 1993 een redelijk succes wordt. Als opvolger wordt gekozen voor een liedje dat Emile samen met Helmut Lotti  (toen ook al onder de vleugels van Piet Roelen) had geschreven Leef nu met een lach. De zesentwingtigste maart 1994 mag Lisa daarmee de zevende plaats in de Vlaamse Top Tien inpalmen, maar dan ook niet meer dan dat. Piet zorgde dat Lisa voldoende aan de bak kwam. Hij had een eigen orkest The Golden Bis Band en daar trad Lisa in die tijd erg vaak mee op.

Ook al hield zij in het begin de boot wat af omdat zij niet wilde mislukken, schrijft Piet Lisa del Bo in 1996 in voor de preselecties van “De Gouden Zeemeermin” en dat met het oog op deelname aan het Eurovisiesongfestival in Oslo, Noorwegen. Lisa gaat eerst met Fonny Peeters samen op zoek naar nieuwe nummers, maar John Terra was dit ter ore gekomen en die wil zijn kans ook wagen. John schrijft op zijn gitaar de basis van wat Liefde is een kaartspel moet worden. Aanvankelijk had hij er flarden Franse woorden op gezet. Aan Daniël Ditmar vraagt hij er een Nederlandse tekst bij te schrijven.  Er worden vier preselecties georganiseerd met in het totaal veertig kandidaten. Tijdens de finale in het Casino Kursaal van Knokke, gepresenteerd door Michel Follet, passeren onder andere Splinter, En Zo, Peter Van Laet, Sabien Tiels en Doran de revue, maar het is uiteindelijk Lisa die met Liefde is een kaartspel de finale wint. De achttiende mei staat Lisa de ziel uit haar lijf te zingen. Zij eindigt in Oslo op de zestiende plaats. In het totaal namen er drieëntwintig landen deel. Eimear Quinn die voor Ierland deelneemt, zorgt met The Voice voor een verrassende overwinning. Dankzij dit liedje krijgt Lisa van het “Nationaal Museum van de Speelkaart” de eretitel van ambassadrice van de speelkaart opgespeld. Met de single Liefde is een kaartspel eindigt Lisa haast voor de hand liggend op de eerste plaats in de Vlaamse Top Tien en zal zeven weken na mekaar op één postvatten in Tien om te Zien. Er worden ook anderstalige versies van gemaakt: Comme au jeu de cartes, Liebe ist ein Kartenspiel en Love is like a card game. “Lisa del Bo” is ook de titel van het eerste album dat van haar op de markt komt met in het totaal veertien liedjes waaronder de singles die zij al eerder had uitgebracht en het duet This World Today Is A Mess met Helmut Lotti dat wij eerder al kenden in de hitversie van Donna Hightower. Dit nummer wordt dat jaar ingezet voor de VTM campagne “Levenslijn”. Als eindejaarsgeschenk wordt deze cd opnieuw uitgebracht, nu aangevuld met vier kerstliedjes waaronder Stille Nacht en Ding Dong. In de zomer van 1996 trekt zij ook naar Bosnië om daar de Belgische Blauwhelmen een hart onder de riem en de wapens te steken. Voor haar eerste cd wordt Lisa goud overhandigd. Lisa heeft thuis een kantoor waar zij zich regelmatig terugtrekt om haar liedjes in te studeren en te oefenen en daar siert die plaat één van de vier muren naast andere gouden exemplaren van latere producties en onvergetelijke momenten op diverse foto’s vereeuwigd.  Lisa waakt erover dat in de overige kamers niets van haar carrière te bespeuren valt. Thuis is en blijft zij gewoon Reinhilde en is de glitter en glamour behoorlijk ver uit de buurt.

Tussen 1996 en 1998 zijn er de singles Morgen, een cover van Tell him,  Roosje geschreven door John Terra, Ding Dong en Alleen voor jou. Van al deze singles wordt Morgen de grootste meevaller, een vijfde plaats in de Vlaamse Top Tien in de zomer van 1996. Als een geschenk uit de hemel is er in 1998 Eenzaam zonder jou van Will Tura. Voor zijn album Dag en Nacht  had Bart Kaëll op aanraden van zijn toenmalige producer Peter Koelewijn dat nummer al ingezongen met de Nederlandse zangeres Glennis Grace nadat Ruth Jacott voor de eer had bedankt. Peter vond ook dat het met een reggaeritme moest worden ingeblikt. Dit moest en zou op single worden uitgebracht, maar dat zag Piet Roelen dan weer niet zitten omdat hij aanvoelde dat de agenda’s van Bart en Glennis op mekaar afstemmen voor problemen zou zorgen. Dan maar aan Lisa gevraagd dat duet opnieuw in te zingen en kijk, het was de juiste gok! De eenendertigste januari van dat jaar staan Lisa en Bart samen op één in de Vlaamse Top Tien. Wat haast niemand weet, is dat aan Bart vooraf niet werd gevraagd om dit in te zingen. Lisa deed dit tijdens een verloren uurtje buiten medeweten van Bart om. Zij trok naar Nederland en ontmoet daar voor de eerste keer Peter Koelewijn met wie zij iets later nog veel zal gaan samenwerken. Mocht het inzingen niet lukken, dan was er niets aan de hand en zou er verder over gezwegen worden. Na een half uurtje inzingen staat Lisa’s partij erop en een dag later laat Piet het aan Bart horen die eveneens in de wolken is over het eindresultaat. Qua boekingen en optredens ging dat vrij vlot om Lisa voor een tijdje aan Bart te koppelen, want Bart huisde toen nog in dezelfde artiestenstal als Lisa, bij Piet Roelen dus. Lisa verzorgde dan het voorprogramma van Bart en nadien zongen zij op het einde hun nummer één. Lisa geeft nu nog volmondig toe dat dit de mooiste periode uit haar carrière was.

Voor de volgende hit moeten we de klok even terugdraaien, naar 1996 toen Lisa De Gouden Zeemeermin won. Als prijs kreeg zij van de directie van het Casino Kursaal een optreden in hun zaal aangeboden, maar Lisa had op dat moment niet voldoende repertoire om zo’n show gevuld te krijgen. Dus werd dat project uitgesteld. Lisa gaat op aanraden van Piet op zoek naar nummers die zij graag zou willen zingen en laat die arrangeren voor orkest. Daarmee legt zij onbewust al de basis voor de liedjes die zij nadien zal inblikken. Daniël Ditmar schrijft de Nederlandse tekst bij de hit Mit siebzehn hat man noch Träume van  Peggy March die daar in 1965 bij ons al een stevige hit mee had gescoord. In de Vlaamse Top Tien wordt de single wel getipt, maar geraakt niet genoteerd. Dat belet Piet niet, die intussen met Helmut Lotti gigantisch had gescoord met hun project Lotti goes classic,  voor Lisa het project “Best of The Sixties” op het getouw te zetten. Piet wist dat je met een goede kapstok en goede covers ver kon geraken, héél ver. In 1948 nam Edith Piaf samen met Les Compagnons de la Chanson Les trois cloches op dat The Browns iets later als The Three Bells in de markt zouden zetten. Die hitversie uit eind 1959 doet Piet beslissen het nummer aan het album “Best of The Sixties”  toe te voegen. Met Peter Koelewijn aan het roer wordt de plaat in de Fendal Sound Studio’s in Nederland ingeblikt. Aan de getalenteerde Hans Hollestelle wordt gevraagd de arrangementen te schrijven. In 1999 is het album een feit nadat de Drie Klokken op single niet hebben gepresteerd wat ervan verwacht werd. Het vreemde is dat Lisa plots een album artieste wordt. Voor “Best of The Sixties” is vrij snel goud weggelegd. Gekozen wordt er voor covers van hits als Santa Domingo, Zwei kleiner Italiener, Muss I Denn en Que Sera. Het publiek lust hier wel pap van. Als bonustrack zingt Lisa samen met Helmut het duet Sprakeloos gebaseerd op het Canon in D van Johann Pachelbel naar een tekst en idee trouwens van Helmut. Dit nummer had Lisa een jaar eerder gezongen voor het album “Helmut Lotti goes Classic, The Final Edition”, toen in het Engels als Love is Life. Van het album “Best of The Sixties” gaan er vijfentwintigduizend exemplaren over de toonbank, tevens goed voor goud.

Zo’n gouden plak verdient een vervolg en dus werd er een vervolg aan gebreid met de cd “Best of The Fifties”. Aan de productiestaf werd er niets gewijzigd. Gekozen werd er voor covers van Never on Sunday, Sweetheart, my darling, La Mama, Melodie d’amour, Die Gitarre und das Meer en My Happiness, want Lisa had al die jaren al een enorm zwak voor de Amerikaanse zangeres Connie Francis. Als singles wordt er gekozen voor Nooit op zondag en Sweetheart my darling, maar ook deze keer blijkt dat het publiek eerder voor het album dan voor de singles kiest. Wat niemand durfde te dromen, gebeurt toch. “Best of The Fifties” wordt niet alleen goud, maar ook nog eens platina. En dus… wordt er als vervolg gekozen voor “Best of The Forties”. Hier gaat Piet voor door het vuur, want voor Lisa hoeft dit niet zo nodig. Zij heeft geen affectie met die periode. Als voorloper wordt in 2001 de cover Bei mir bist du schön van The Andrews Sisters in de markt gezet. Daarnaast staan er op dat album covers van Mona Lisa, Tennessee Waltz, Lili Marleen, Rum and Coca Cola en Baby Face. Alsof Lisa het juist had aangevoeld, dit album en deze keuze lust het publiek minder. Misschien ook qua concept te zéér op zeker gespeeld.

In het “Casino van Knokke” had Lisa er stilaan een traditie van gemaakt daar jaarlijks een concert te geven. Tijdens het concert in 2000 waren ook enkele verantwoordelijken van EMI Duitsland aanwezig. Die hadden iets eerder Helmut Lotti al ontdekt en wilden nu wel eens een kans met Lisa wagen. Voor de Duitse markt wordt het album “Wo sind die Zeiten- Das Beste der 40′er” gereleaset. Het is niet meteen raak bij onze oosterburen, zeker niet het eerste jaar, het was voor hen nog even wennen. Om de markt in te palmen gaat Lisa drie maanden mee op tournee met Helmut Lotti. In Luxemburg wordt van het jaren veertigverhaal een volledige special ingeblikt voor de Duitse televisie én ook te zien in Oostenrijk en Zwitserland. Lisa mag er veel gaan optreden en krijgt aardig wat televisieoptredens aangeboden, maar het verhoopte succes bleef toch uit. Lisa bleef op haar honger zitten, want zij wou dolgraag een plaat opnemen met countryklassiekers, maar dat plan bleef jammer genoeg voor haar in de koelkast zitten. Piet gaf eerder de voorkeur aan een ander idee. Bij hem op stal stonden ook Willy Sommers en Luc Steeno en geef toe die konden anno 2003 ook wel een duwtje in de rug verdragen. Piet koppelt hen op één album aan Lisa en dat wordt de cd De mooiste duetten en meer. Als producer wordt ook deze keer Peter Koelewijn aangetrokken. Ook deze keer zal en moet er gecoverd worden: Something Stupid, Sing c’est la vie, Sun of Jamaica, Let it be me…Tussen Heist en de Ardennen wordt de singlekeuze, maar verder dan een negende plaats in de Vlaamse Top Tien van de zomer van 2003 geraakt het drietal niet. Ook de nummers Sing c’est la vie en Ruis op de lijn worden op single-cd gezet, maar op niet erg veel applaus onthaald.

VTM scoort anno 2008 aardig met het programma “Sterren op de dansvloer” en dus vindt Piet Roelen het wel een leuk idee om een cd vol te stouwen met dansante liedjes en vraagt daarvoor advies van dansleraar Guy Jottay die Lisa inwijdt in de geheimen van de dansmuziek. Omdat het aantal maten per minuut voor dansers erg belangrijk is, wordt daar tijdens de selectie van de geschikte songs behoorlijk rekening mee gehouden. Uiteindelijk wordt het album “Dansen, plezier voor twee” een selectie van chachacha’s, foxtrots, Engelse walsen, quicksteps enz… Covers krijgen ook deze keer voorrang met voorop hits als Pepito, Blanket on the ground, Boom Bang a Bang, Paper Roses en Shout. 

In 2009 vinden we Lisa op het CNR label met als single een nummer van Wim Soutaer en Phil Sterman In jouw ogen, erg schlager getint. We hoeven niet vreemd op te kijken, want twee jaar eerder schitterde Lisa al in de Ethias Arena van Hasselt op de affiche van het Schlagerfestival. Die kerst geeft zij ook onder de titel “Kerst in Vlaanderen” enkele gesmaakte kerstconcerten. In 2010 mag Lisa tijdens de Virga Jessefeesten in Hasselt gastvrouw zijn van het toch wel unieke Virga Jesseconcert. Zij brengt met deze feestelijke geburen als achtergrond het gospelalbum My Special Prayer uit met daarop klassiekers zoals Stand By Me, What a Friend I Have in Jesus, Amazing Grace, Swing low Sweet Chariot. Opvallend op dit album is het Pie Jesu van Gabriel Fauré. Bij de bonuseditie vinden we zes liederen terug van de Mariale ommegang in Hasselt.  Drie jaar later is er de single Hemelhoog, geschreven door Juan Guerrero samen met Patrick Renier die ook de productie voor zijn rekening neemt. Patrick is daarmee back in town. De single geraakt in 2012 tot op twee in de Vlaamse Ultra Top Tien. Een wat vreemde keuze wordt Hoe moet ik verder? de vertaling door Cliff Vrancken van Je l’aime à mourir van Francis Cabrel en dat Shakira iets eerder al had gecoverd,  dat Lisa als kerstsingle samen met Femke and The Big Sisters had ingeblikt. Femke had iets eerder in Armenië ons land vertegenwoordigd met Een kusje meer tijdens Junior Eurosong en zong samen met The Big Sisters oftewel haar zusjes Ymke en Anke.

In 2012 staat er bij Lisa vijftig jaar op de teller. Aan de pers laat zij weten dat dat iets doet met een mens. Het is voor haar alsof zij voor een nieuwe richting in haar leven kiest. In 2005 was haar vader na een langdurige spierziekte overleden. In 2011 neemt zij definitief afscheid van haar moeder. Lisa bedankt Piet Roelen voor zijn bewezen diensten en gaat met Patrick Renier in zee die tot dan toe de carrière van Belle Perez in goede banen had geleid. Lisa is intussen oma geworden van Jonah, zoontje van haar dochter Krisia. Zij beslist samen met haar man Joske en dochter Krisia voortaan het management in eigen handen te nemen en richt het bureau ThijBo op. Krisia en zoon Eli werken trouwens in het bedrijf van hun vader dat gespecialiseerd is in veiligheidscoördinatie, energieadvies en de keuring van waterafvoer in de bouwsector. Van de hand van Bart Herman neemt zij het country rockende De liefde van je leven op. Lisa klinkt anders dan we de jaren voordien van haar gewoon waren. Patrick Renier schrijft in 2012 voor haar samen met Cliff Vrancken Als zijn  lied weerklinkt dat we inmiddels beter kennen als De Clochard. De twaalfde mei piekt het nummer op vijf in de Vlaamse Top Tien. Met iets meer power klinkt even later Zo ken je mij al lang geschreven door Patrick Renier samen met Juan Guerrero en Edmée Daenen. Deze singles worden stuk voor stuk uitgebracht op het APR label van Patrick Renier, verdeeld door CNR. Haar vorige singles zijn trouwens verzameld op het album “Helemaal Lisa” dat eind juni 2013 wordt gereleaset.

In het vroege najaar van 2014 pakt Lisa naar aanleiding van de herdenking van de start van haar carrière, 25 jaar geleden, uit met een vertaling van het nummer Calm after the storm waarmee het Nederlands duo Common Linnets op de tweede plaats eindigde tijdens het Eurovisiesongfestival van dat jaar. Daniël Ditmar nam de vertaling voor zijn rekening en maakte er Stilte na de storm van. Om het nummer een apart cachet te geven nam Lisa het op samen met haar 25 jaar geleden geboren enige zoon Eli. De dertiende september 2014 staat Lisa & zoon op twee in de Vlaamse Top Vijftig.

 

tekst en research: Marc Brillouet

© 2015 Daisy Lane & Marc Brillouet