Margriet Hermans

Geplaatst in Artiesten

Margriet Hermans werd de zeventiende maart 1954 in een kroostrijk gezin geboren: papa Jan Hermans, mama Paula Vaerten, Jan, Jef, Marie, Margriet, Rik en Bert. Jan en Paula huwden in 1945, vlak na de Tweede Wereldoorlog. Papa kwam aan de kost als bakker in de zaak van zijn vader Adriaan. Mama groeide op in een groot, katholiek gezin. Zij was voor haar tijd erg geëmancipeerd en gaf les aan de huishoudschool in Ravels, maar toen mama na één jaar zwanger bleek te zijn, werd zij meteen ontslagen. Papa kwam op de idee samen met zijn echtgenote een eigen zaak op te starten. Dat hoefde niet meteen een bakkerij te zijn. Het werd in eerste instantie een kledingzaak, maar Paula was niet als onderneemster in de wieg gelegd. Uiteindelijk  werd na enig overleg besloten in de Patersstraat in Turnhout een eigen bakkerswinkel te beginnen. Dat werd een succes al moest er veel opgeofferd worden, want een zaak runnen en zes kinderen moeten grootbrengen is geen sinecure. Pa en ma hielden erg veel van muziek, vooral van klassiek en operette. Mozart en Léhar waren bij hen figuurlijk klant aan huis. Dankzij broer Jef passeerde ook de lichte muziek de revue. Het was hij die platen kocht: vooral singles en elpees van Barry White en The Four Tops.  Vooral Margriet was daar tuk op. Zo vaak zij kon, zong zij mee. Het verbaasde dan ook niemand binnen de familie dat zij op haar zesde meezong in het paterskoor “Templaria”. Moeder Hermans was een vlijtige leerling geweest aan het Heilig Graf, een school gerund door de Zusters Kanunnikessen. Vooraleer Margriet daar naartoe trok, ging zij als kleuter naar de Sint-Julianaschool in de Koning Albertstraat in Turnhout. Haar tante Philo was hier directrice, dus de keuze lag een beetje voor de hand. In 1960 trekt zij dan naar het Heilig Graf en hult zich in het gebruikelijke uniform: een grijze plooirok, een blauw bloesje en een vest met lange mouwen en een witte kraag. Er moet stevig in het gareel worden gelopen. Geen makkie voor Margriet die vaak straf krijgt, maar uiteindelijk niet geholpen heeft. Het rebelse in haar heeft de bovenhand. Zij is meer een soort tomboy, zij voelt zich beter thuis bij de jongens dan  bij de meisjes. Jongens liggen haar beter. Zij haat het dragen van een rok en een bloes. In een broek  voelt zij zich méér mans en dat leunt dichter aan bij haar natuur. Muziek maken ligt haar ook. Van haar neef Guy koopt zij haar eerste gitaar. Nonkel Bob is haar grote voorbeeld. Urenlang kan zij op dat instrument met hem als schoolvoorbeeld blijven tokkelen. Naast de liedjes van Nonkel Bob zijn de songs van Bob Dylan, Leonard Cohen en Zjef Vanuytsel haar leerschool. Wanneer zij in gezelschap zingt, kan je er donder op zeggen dat een protestsong als Ben ik te min van Armand de revue passeert. Haar familieleden leren haar kennen als een echt fuifnummer.

Dus wanneer Margriet op haar achttiende, na haar middelbare schoolopleiding, voorstelt om aan de universiteit voort te gaan studeren, hebben haar ouders er geen oren naar. Mama stelt voor dat zij  regentaat volgt aan het Heilig Graf. Dat wordt de richting Frans-Engels-Geschiedenis. Margriet geeft toe, want zij wil zo snel mogelijk op eigen benen staan. In 1976 studeert zij af, maar geraakt niet snel aan een openstaande betrekking. Er zit niets anders op dan te gaan stempelen. Samen met haar vriendinnen Lief en Myriam huurt zij een huis in de Rivierstraat in Turnhout. Geld hebben zij niet, maar zij voelen zich in elk geval vrij. Na een tijdje gaat Margriet les geven aan de avondschool en gaat wat bijklussen in de bakkerszaak van haar broer in Oud-Turnhout. Zij slaagt erin een vaste betrekking als lerares Frans in het volwassenenonderwijs op de kop te tikken, een job die zij tien jaar zal aanhouden. Zij papt aan met hun nieuwe huisgenoot Alain, een aantrekkelijke Franstalige jongen. Aan haar driejarige relatie met hem houdt zij een vlot mondje Frans over. Die relatie eindigt op een bruuske manier wanneer Alain op zekere dag een jachtgeweer op haar gericht houdt en eist dat zij meer naar zijn pijpen danst, een soort moeder-aan-de-haard wordt. Margriet geraakt in paniek en krijgt de weken nadien veel last van angstaanvallen. Zij voelt zich almaar minder goed in haar vel en komt in een depressie terecht. Zeven weken lang mijdt zij alles en iedereen. Zij slaapt de ganse dag en heeft geen zin meer om verder te leven. Zij denkt er zelfs aan een einde aan haar leven te maken. Gelukkig geraakt zij van die nare depressie bevrijd en voelt zich als herboren, maar compenseert die moeilijke periode door veel te eten en dikt aan. Gigantisch dik!  Zij last een sabatperiode in op school en trekt voor een jaar naar Spanje waar zij wat Spaans leert praten. Terug thuis volgt zij een cursus viertalige secretaresse bij de RVA en begint ‘s avonds opnieuw les te geven. In 2009 beslist zij in haar autobiografie “Vele Levens” die nare periode van zich af te schrijven.

Om muziek te kunnen maken, besluit Margriet zich aan te sluiten bij de rockgroep “The Bottlenecks” en “Club 13″, een stel amateurmuzikanten die voor senioren en minder valide mensen optraden. Op dat moment weegt Margriet 138 kilo. Maar, zij voelt zich goed in haar vel! Toch gaat zij op aanraden van haar dokter diëten. Er gaan in korte tijd 48 kilo’s af, maar lang houdt zij dat niet vol. Met haar zuur verdiende spaarcenten koopt zij in de Korte Begijnenstraat in Turnhout een eigen huisje. Februari 1985 overlijdt haar vader. Die dag zal zij nooit vergeten omdat zij die als een keerpunt in haar leven ervaart, alsof haar vader haar nog wilde zeggen: ” Ga ervoor Margriet, jij kunt het!”.

Geheel onverwacht krijgt zij een maand later een telefoontje van Marc Dex die haar uitnodigt in zijn zaak “Klaveren 3″ in Kasterlee om eens te komen optreden. Hij organiseert daar wekelijks een vrij podium waar nieuw talent mag laten horen wat zij in hun mars hebben. De zeventiende maart ontmoeten Marc en Margriet elkaar voor de eerste keer. Het wordt een datum die in gouden letters in haar dagboek genoteerd staat. Het is die dag ook haar verjaardag, Margriet wordt eenendertig. Marc stelt haar voor in zijn zaak op te treden samen met het huisorkest The Lou Nielsen Band. Zij studeren samen vijf liedjes in: La vie en rose, Proud Mary, Zal ik je ooit nog zien, Diamond in the rough en The way to Amarillo. Haar eerste optreden wordt een enorme meevaller. Het publiek reageert uitgelaten. De ganse zomer lang beschouwt Margriet “Klaveren 3″ als haar thuishaven en treedt er met veel graagte op. Dat kan makkelijk, want op school heeft zij twee maanden vakantie, dus dat is als start van haar carrière vlot meegenomen.

Marc Dex nodigt in zijn zaak enkele producers uit met de vraag of zij met Margriet geen plaatje willen opnemen, maar zij heeft haar uiterlijk niet mee. Met zo’n dame op de hoes moet zo’n eerste single floppen, dat kan niet anders. Alleen Stan Verbeeck van platenfirma Monopole wil de gok wagen. Op een melodie van Frans de Wever schrijft Margriet de tekst Too Long On My Own. Dat singletje slaat niet aan. Haar entourage wil dat zij in het Nederlands gaat zingen, maar volgens Margriet bekt dat niet zo goed. Dex weet haar toch te overtuigen en in 1986 lanceren zij het door Margriet, Marc Dex en Frans de Wever geschreven  Bemin me, maar laat me vrij. Uit protest omdat zij zoveel kritiek op haar uiterlijk moet slikken, poseert Margriet op de hoesfoto met haar rug naar de camera. Marc slaagt erin Margriet in de maand maart 1987 te laten deelnemen aan Eurosong, de preselecties voor het Eurovisiesongfestival, georganiseerd door de BRTN. Samen met Ricky Diver schrijft zij het nummer In Slow Motion. Andere kandidaten dat jaar zijn: Bart Kaëll, John Terra, Angie Dylan, Daan Van Den Durpel, Sonia Pelgrims, Sofie, Dan O’Neil en Curt Lawrence.  De overwinning gaat naar Liliane Saint-Pierre die met Soldiers Of Love de 9de mei in Brussel de Belgische Driekleur mag verdedigen. Zij eindigt elfde. Margriet doet in 1989 opnieuw mee aan Eurosong. Zij zingt het liedje Wat ik bedoel en eindigt daarmee in de eindronde op de zesde plaats. Tweede worden Clouseau met Anne. Het is Ingeborg die naar de 34ste editie van het Eurovisiesongfestival in Lausane mag om daar in Zwitserland negentiende te eindigen met Door de wind, een liedje voor haar geschreven door Stef Bos die in het achtergrondkoortje mag meezingen. Joegoslavië en Riva gaan met de overwinning lopen dankzij het liedje Rock me. Tien jaar later is Margriet opnieuw van de partij tijdens de preselecties voor het Eurovisiesongfestival. In de eerste selectieronde zingt zij het door haarzelf en Luigi Bongiovanni geschreven Ik vaar met je mee. Margriet bereikt niet de finale. Die is onder meer weggelegd voor Wendy Fierce, Petra, Natural High, Alana Dante en Voice Male. De overwinning is voor Vanessa Chinitor die met Like the Wind naar Jeruzalem mag om daar deel te nemen aan de 44ste editie van het Eurovisiesongfestival. Vanessa eindigt op de twaalfde plaats in een deelnemersveld van drieëntwintig kandidaten. De Zweden winnen met het liedje Take me to your heaven gezongen door Charlotte Nilson. Margriet brengt iets later op het Centropa label Ik vaar met je mee uit, maar de single geraakt niet in de Vlaamse hitlijsten.

Marc en Margriet laten de moed niet zakken en vragen aan Marva of zij Margriet niet wil opnemen in haar Baccarateam, maar zij ziet dat niet zitten. Ook John Terra hapt niet toe. Johan Verminnen neemt haar als coach onder zijn vleugels in zijn Brabantse ploeg samen met Firmin Timmermans en Vaya Con Dios die op dat moment een hit scoren met Just a Friend of Mine. Hun ploeg gaat dat jaar in het Casino van Middelkerke  met de overwinning lopen. Margriet is door het dolle heen, want zij gaat aan de haal met zowel de publieks- als de personalityprijs. Margriet valt  vooral op met het liedje Een vriend dat zij zelf voor deze gelegenheid heeft geschreven. Op single is het liedje een schot in de roos. Zij piekt de vijfde september op één in de Vlaamse Top Tien Vlaamse Top Tien. De optredens kan zij niet bijbenen. Zij besluit een eigen liveband op te richten, de XL-Band. De manager van Gaston en Leo, René Vlaeyen, engageert haar tijdens de zomer van 1987 in hun theatershow. Zij wordt vaste muzikale gaste van hen in het Kusttheater in Blankenberge.

Bij Radio 2 gaat Margriet onder leiding van Luc Verschueren en op uitnodiging van toenmalig productieleider Jos Ghysen bij omroep Limburg op de vrijdagavond “Moe zeg eens hoe” presenteren. Maar Margriet mist publiek. In de daaropvolgende zomer mag zij het programma “De Margrieten staan in bloei” presenteren. Qua singles zijn er de liedjes Mijn hart is te groot, Vrij om te gaan, De vlokkige sneeuw en Wat ik bedoel. De single Loop niet weg doet het in 1990 in de Vlaamse Top Tien maar matig, een tiende plaats de vierde augustus 1990. Margriet schreef het nummer samen met de broer van Marc, Juul Dex (bekend onder zijn artiestennaam Juul Kabas). Als producer neemt Roland Verlooven het heft in handen. Die is gewoon met steengoede studiomuzikanten te werken en trekt voor deze klus onder meer Jean Blaute en Erik Melaerts aan. Het jaar voordien had tv-producer Bart De Prez haar gulle lach ontdekt en haar opgenomen in het panel van “De Drie Wijzen”. Haar tv-optreden valt zo goed mee dat De Prez haar vraagt of zij het niet ziet zitten een liveshow op tv te presenteren. Zij krijgt haar eerste talkshow en nog wel met de jachthaven van Oostende als permanent decor. Margriet wil veel muziek in haar programma en die combinatie van praten en muziek wordt een groot succes en dat met de hete adem van de net opgestarte VTM in de nek. De jaren nadien verhuist Margriet met haar talkshow naar het Casino van Middelkerke. De BRTN is best tevreden met telkens méér dan ‘n miljoen kijkers.

Op muzikaal gebied heeft Marc Dex een stapje opzij gezet en heeft producer Roland Verlooven zijn plaats ingenomen. De samenwerking met Marc wordt in 1989 definitief stopgezet.  Samen met Roland blikt Margriet haar mooiste liedjes in. Eén van die knappe liedjes is Katleentje, de B-kant van de single Loop niet weg, dat zij samen met Chris Peeters schreef. Een geniale vondst is Alle mooie mannen zijn zo lelijk dat  Margriet in 1990 in mekaar knutselt samen met Stef Bos. Haar platen worden intussen op het Polydorlabel uitgebracht. Er wordt een volledig album geproduceerd Als de nacht komt met daarop elf liedjes waaronder een bewerking van de klassieker As Time Goes By dat zij vertaalt als De Tijd Voorbij.  Aan het begin van 1991 staat Margriet op de planken van de Koninklijke Vlaamse Schouwburg met haar vertolking van mevrouw Lopez in het theaterstuk “In het tuinhuis”. Van VTM krijgt zij de trofee “Het Gouden Oog” als vrouwelijk tv-gezicht van 1991. Het jaar daarop mag zij opnieuw een “Gouden Oog” in ontvangst nemen, deze keer als beste zangeres van 1992.

Een jaar later is er het album Ik ben met z’n tweeën, ook deze keer in een productie van Roland Verlooven en met in de studio als muzikanten onder meer: Bert Candries, Michel Bisceglia, Patrick Riguelle en Jan Cleymans. Een eerste single daaruit wordt Niets houdt me tegen dat Roland Verlooven samen met Stef Bos neerpent. Ook de titelsong Ik ben met z’n tweeën verschijnt op single en is eveneens een nummer van Roland en Stef. Het nummer Nooit meer verliefd dat Margriet samen met Roland schrijft, is de derde single uit dit album. Die singles worden geen ophefmakers in de Vlaamse Top Tien, maar worden wel door Radio 2 zo goed als grijsgedraaid. Ook in Tien om te Zien bij VTM mag zij regelmatig langskomen. Aan haar samenwerking met Roland houdt Margriet niets dan goede herinneringen over. In haar autobiografie “Vele levens” van Margriet Hermans dat in 2009 bij uitgeverij Lampedaire verscheen, omschrijft zij hem als een doorgewinterde showbizzkerel die het ene liedje na het andere uit zijn hoed toverde. Hij versierde voor haar een contract bij Universal/Polydor. Die jaren samen met hem als producer beschouwt zij nog altijd als haar gouden jaren.

Een van haar sterkste albums levert Margriet in 1993 af Kleine dingen, grote wereld. Het album wordt in studio Impuls in Herent ingeblikt samen met technicus Peter Bulkens die de nummers ook knap weet te mixen. De vijfentwintigste december van dat jaar zendt TV1 de Margrietspecial “Kleine dingen, grote wereld” uit. Omdat het blijkbaar niet op kan, is er enkele dagen later ook nog het showprogramma “Margriet op oudejaar”. Uit dat album wordt als single De Onderwijsblues uitgebracht waarmee Margriet de 21ste mei 1994 op tien geraakt in de Vlaamse Top Tien. Roland schreef dit nummer helemaal in zijn eentje.  Drie maanden later duikt Margriet opnieuw de Vlaamse Top Tien binnen met ook deze keer een song van Roland Laisse rouler le bon temps, Jacqueline. Pure onvervalste zydecomuziek zoals ze die graag in Louisiana bezigen en hier door Margriet zonder scrupules op plaat werd gezet. Tijdens een interview vertelt Roland ons dat dit het liedje is dat hij het liefst hoort van alles wat hij met Margriet heeft opgenomen. Een tien van de meester en muzikaal een bank vooruit! Het zal één van Margriets’ laatste hits worden, want de daaropvolgende single Je vaders huis, een folky walsje, valt veel minder in de smaak. Geen nood, Radio 2 vraagt haar dat jaar het gordellied in te zingen.

Om een overzicht te geven van haar bekendste liedjes tot dan toe lanceert haar platenfirma Polydor in 1995 de verzamelaar “Margriet Hermans Voluit, de 16 grootste hits”, van Tussen Aa en Nete tot en met Celien, een liedje opgedragen aan haar dochter. Twee jaar eerder, de 29ste januari 1993, was zij bevallen van wat zij noemt “het heuglijkste wat mij in mijn leven ooit overkomen is.” Margriet dook toen in de pers op als een bommoeder, een bewust ongehuwde moeder. Aan haar nieuwe cd wordt de 21ste december van dat jaar de tv-special “Margriet Hermans Voluit” gekoppeld, opgenomen in “Klaveren 3″ in Kasterlee, de plek waar het voor haar allemaal begon. Tijdens deze show kijkt Margriet aan de hand van enkele interviews en archiefbeelden terug op haar tienjarige carrière.

Dat Margriet haar hart aan de muziek verpand heeft, wisten we al van bij het begin van haar zangcarrière. Vooral heeft zij een zwak voor liedjes van eigen bodem. Zij zegt maar al te graag ja als Radio 2 haar aanbiedt enkele edities van “Zomerhit” te presenteren. Zij klaart met haar gulle lach en vlotte babbel die klus van 1991 tot en met 1995. Op TV1 presenteert zij twee seizoenen lang het dierenprogramma “Dikke Vrienden”. Samen met Donaat Deriemaeker is zij drieëntwintig afleveringen lang te zien in de “Niks voor Niks show”. Van 1992 tot en met 1997 loopt op TV1 het immens populaire spelprogramma “Zeg eens euh”. Margriet maakt daarin deel uit van een vast panel samen met Koen Crucke, Jaak Pijpen en Emiel Goelen. Bij het opsommen van al haar drukke bezigheden mogen we zeker haar glansrol in de zaterdagochtend Radio 2-show van Luc Appermont ” De Zoete Inval” niet over het hoofd zien.

Het mag opmerkelijk lijken, maar ook de Nederlandse televisie heeft haar intussen ontdekt. Zij wordt uitgenodigd om te zetelen in het panel van het populaire spelprogramma “Zo vader, zo zoon”. Zij valt zo goed in de smaak van de Nederlanders dat zij vanaf december 1996 de presentatie zelf in handen mag nemen. Het is intussen haar collega Robert Long niet ontgaan dat Margriet in Nederland aanslaat. Hij vraagt haar om in 1997 op zijn album “Uit liefde en respect voor George Gershwin”, een hommage aan de bekende Amerikaanse componist, twee liedjes met hem te zingen: Een heel verschil (Let’s call the whole thing off) en Meen je dat (‘s Wonderful). Op dit album, waaraan ook Greetje Kauffeld meewerkt, worden zij begeleid door de band van producer Koos Mark. In 1997 neemt zij samen met haar collega Micha Marah het nummer Only a woman’s heart op, geënt op Ierse volksmuziek, en koppelt daar onder diezelfde titel een theatershow aan vast.

Haar duet Een heel verschil vinden we twee jaar later terug op haar cd “Ik had tijd nodig”. Vanuit het Amerikaans theater presenteert zij dat jaar op TV1 haar talkshow “Coupe Margriet”. Intussen wordt Margriet haar contract bij Polydor niet verlengd en heeft zij een nieuwe thuis gevonden in de platenstal van Guy Beyers, Centropa. Op de cd “Ik had tijd nodig” staat ook het nummer De wereld draait door, een liedje dat Margriet samen met Luigi Bongiovanni heeft geschreven en dat zij voor de aardigheid samen met Paul De Leeuw heeft ingezongen. Voor haar nieuwe cd covert Margriet het nummer Terug naar de kust dat we goed kennen in de hitversie van Maggie McNeal. Voor het overige zijn het stuk voor stuk songs die zij samen met Luigi heeft geschreven. Single hits levert dit album niet op.

Was het een verrassing of voorspelbaar? In 1998 ontpopt Margriet zich tot een goedlachse politica. Zij sluit zich aan bij ID21 opgericht door Volksunieboegbeeld Bert Anciaux, in de nasleep van de Witte Mars. Overige bekende leden zijn Vincent Van Quickenborne en Sven Gatz. Tijdens de verkiezingen van 1999 wordt zij voor de Vlaamse Raad verkozen. Om in de gemeenteraad te kunnen zetelen, verhuist zij van Turnhout naar Oud-Turnhout. In 2001 richt Bert Anciaux de politieke partij Spirit op. Margriet sluit zich aan, maar voelt zich als vrijgevochten vrouw met een liberaals hart beter thuis bij de VLD en stapt over. Intussen is Margriet in het najaar van 2000 in Las Vegas gehuwd met haar trouwe vriend Frank Deloof. Over de biologische vader van dochter Celien wordt in de pers in alle talen gezwegen al duikt de voornaam Paul almaar meer op.  Waar wél veel over te lezen is, is haar maagoperatie. Margriet is haar strijd tegen haar overgewicht beu en neemt drastische, afslankende maatregelen.

Van 1999 tot 2009 is Margriet Vlaams parlementslid. Van 2004 tot en met 2009 gemeenschapssenator voor Open VLD. Zij maakt van haar positie gebruik om een lans te breken voor de Vlaamse muziek. Vooral de VRT krijgt van haar lik op stuk. Zij vindt dat de Vlaamse omroep touwtrekker moet worden qua programmering van  Vlaamse liedjes. Zij wil dat de regering de VRT een bepaald percentage Vlaamse muziek doet programmeren. Zij vindt hiervoor steun bij CD&V-parlementslid Johan Verstreken. Samen met hem, Luc Appermont, Daniël Gybels, Micha Marah, Connie Neefs en John Terra richt zij de 27ste februari 2008 Vlapo (Vlaamse Podiumartiesten) op, een aanspreekpunt voor de verdediging, het behoud en de promotie van het Vlaamse lied.  Tijdens de verkiezingen van de zevende juni 2009 behaalt Margriet de vierde plaats op de lijst van Open VLD. Dat levert haar echter een onvoldoende op. Zij geraakt niet herverkozen voor het Vlaams Parlement en moet dus ook haar ontslag indienen als gemeenschapssenator.  Sinds 2006, ook al was zij herverkozen voor de gemeenteraad in Oud-Turnhout, had zij al beslist haar mandaat niet te verlengen.

Gebeurde er intussen nog wat op cd-gebied. Jawel, al moeten we toegeven dat het kwantitatief veel minder werd en werden er andere keuzes gemaakt, waaruit bleek dat haar zangcarrière duidelijk naar het tweede plan was verschoven. In 2001 neemt zij een nieuwe versie op van haar liedje De wereld draait maar door dat zij iets eerder had ingeblikt met Paul De Leeuw, maar nu overdoet met Luc Caals. In 2004 zet zij haar vijftigste verjaardag glans bij door de release van het album “Vrouw van vijftig” op het EMHA-label. Haar poging om almaar meer kilo’s kwijt te spelen, wat haar uiteindelijk ook lukt,  verwoordt zij in het liedje Calorieënblues, want hier passeren de lekkerste knabbels de revue. Met Eric Flanders neemt zij de jaren nadien enkele duetten op: Heb ik vandaag al gezegd, Zoals vrienden doen en Nu weet ik dat liefde een doewoord is.

De vijfde juni 2007 wordt Margriet tot  Ridder in de Leopoldsorde benoemd, een onderscheiding die haar de veertiende februari 2008 door senaatsvoorzitter Armand de Decker wordt uitgereikt.

In 2010 besluit Margriet Hermans in Kapelle-op-den-Bos haar zangcarrière een nieuwe boost te geven. Zij gaat live optreden samen met The Flaming Stars tijdens een show waarin zij twintig liedjes brengt, meezingliedjes, variërend van covers van André Hazes, over Bon Jovi tot en met Bob Dylan. Als verrassing zingt zij samen met dochter Celien, die intussen met haar vriend Nico is gaan samenwonen, twee duetten: I know him so well uit de musical Chess en Rhythm of My Heart van Rod Stewart.

Van zaterdag 9 februari tot en met zaterdag 25 mei 2013  presenteert Luc Appermont na tien jaar afwezigheid opnieuw “De Zoete Inval” op de zaterdagochtend tussen tien en elf bij Radio 2. Ook deze keer duikt Margriet als vanouds in het panel op en dat aan de zijde van Jaak Pijpen, Wendy Van Wanten en Jan Verheyen. In de loop van 2014 laat Margriet weten dat zij met enkele jongere muzikanten druk bezig is met de voorbereiding van een afscheidstournee. In het magazine Primo van de zesde januari 2015 lezen we echter dat die plannen niet zullen doorgaan omdat Margriet heeft vastgesteld dat de belangstelling daarvoor vanuit de culturele centra zo goed als nihil is. Zij had het plan opgevat haar optreden in te vullen met wat cabaret, humor, ambiance en een waaier van liedjes, maar blijkbaar past dat moeilijk in de programmatie van die centra en wordt zij tegenwoordig geassocieerd met schlagers en daar wil Margriet niet aan meedoen. Trouwens, haar man Frank onderging intussen een zware hartoperatie, een vierdubbele bypass, en zij hebben samen besloten voortaan méér van het leven te genieten.

Maar Margriet is intussen niet bij de pakken blijven zitten en trekt vanaf de maand september 2015 samen met Koen Crucke naar de diverse theaters in ons land  met de spetterende show “Brasserie Nostalgie”, begeleid door een orkest o.l.v. Dirk Peeters. Om er goed gerodeerd aan te beginnen, treden zij  met deze show al op tijdens de Gentse Feesten vanaf de 18de tot en met de 26ste juli in het “NH-Hotel” aan de Hoogpoort in het centrum van Gent. Margriet, die intussen dertig jaar op de planken staat, zingt enkele van haar bekendste successen, Koen grasduint in de koffer van het Frans chanson en beiden laten horen dat ze de nodige dosis humor in huis hebben en zichzelf perfect weten te relativeren.

Op zaterdag 7 november 2015 heeft de achthonderdste aflevering plaats van “De Zoete Inval”, het legendarische spelprogramma met Luc Appermont bij Radio 2. Twee jaar eerder maakte het programma na tien jaar afwezigheid een geslaagde comeback in een opgefriste vorm. Van Herman Verbruggen tot Astrid Bryan, van Jonas Van Geel tot Karen Damen. Allemaal passeerden ze intussen de revue. Naar aanleiding van die feestelijke aflevering gingen we bij Radio 2 op zoek naar jullie “all time favourite”. Wie kan en mag er niet ontbreken in deze jubileumaflevering? Margriet Hermans komt als winnares uit de bus. Zij blijkt na achthonderd afleveringen nog steeds dé publiekslieveling te zijn. Samen met Sven De Leijer, Bart Peeters, Urbanus, Stan Van Samang en tal van andere Zoete Inval-iconen is zij die zevende november uiteraard te gast. Enkele dagen voordien had ze al een opvallende passage gemaakt in het populaire Vier-programma “De slimste mens ter wereld” en gingen er meteen stemmen op om ” weer meer Margriet op het scherm te krijgen“.

tekst en research: Marc Brillouet

© 2015 Daisy Lane & Marc Brillouet