Marva

Geplaatst in Artiesten

Marva

Ook al hield Marva haar zangcarrière  in 1980 voor bekeken en besliste ze toen nooit meer op te treden, toch was ze  blij verrast toen dertien jaar later haar verzamel-cd  ”Marva’s 21 grootste successen” werd uitgebracht en een jaar later mocht  zij uit handen van Will Tura daarvoor een gouden plaat in ontvangst nemen!

Dat zullen haar ouders nooit gedacht hebben toen hun dochter Marva Mollet de drieëntwintigste maart 1943 in De Haan werd geboren. Na haar volgden nog twee broers. Papa Mollet was in 1950 een winkel begonnen,   gespecialiseerd in binnenhuisverlichting, een zaak die Marva tegenwoordig nog altijd runt. Thuis klonk altijd muziek. Mama zong, vader speelde viool en grootvader dirigeerde de plaatselijke fanfare. Marva schreef zich, na haar lagere school in Blankenberge, in als leerling aan het lyceum in Brugge waar ze de afdeling Latijn volgde en op haar dertiende, ze zong toen al dolgraag, werd zij lid  van het befaamd Brugs Madrigalenkoor. Zij was  bijna achttien toen zij het Madrigalenkoor verliet.

De koordirigent, Hilmer Verdin, had al een tijdje door dat Marva een zangcarrière ambieerde en stelt haar voor aan het orkest van Roland Keereman. Een week later wanneer zij in Leuven moeten optreden, krijgt Marva te horen dat de bekende impresario Robert Bylois, manager van onder andere Salvatore Adamo, in de zaal zit en zijn oog op haar heeft laten vallen. Na een akkoord met haar ouders te hebben gesloten, trekt Bylois met haar naar platenfirma Vogue die beslissen meteen met Marva de studio in te duiken en een eerste single op te nemen. Maar eerst moet zij nog wat privélessen volgen en wordt haar uitspraak en haar houding bijgeschaafd. In de lente van 1963 staat Marva op nummer één in de Vlaamse Top Tien met  Geef me nog één kans, oorspronkelijk bekend als Too late to worry en in 1962 in de States al op plaat gezet door Babs Tino, een liedje van Burt Bacharach en Hal David dat toen als Donne moi ma chance in Frankrijk een nummer één was voor Richard Anthony. De daaropvolgende single Mischka doet helemaal niets en ook de derde single Ik wil je niet meer blijft onaangeroerd in de winkels liggen. Toch zit Marva niet stil, want Bylois laat haar met diverse orkesten en artiesten optreden, onder andere samen met Maurice Dean, ook in het buitenland, maar al snel laat zij merken dat zij liever in Vlaanderen blijft, want intussen heeft Marva – wij zijn dan de zesde januari 1964 – op het carnavalsbal in Blankenberge, advocaat-notaris Walter Vandenbussche leren kennen. Acht maanden later trouwen zij en nog eens elf maanden later wordt hun zoon geboren. Walter gaat zich van dan af  almaar meer met de carrière van Marva bezighouden en weet zelfs haar lopend contract met Robert Bylois open te breken.

Haar eerste platenfirma Vogue heeft intussen na al die flops afgehaakt. Maar Bylois blijft niet bij de pakken zitten en heeft contact gezocht met Rocco Granata die druk in de weer is met zijn zoektocht  naar nieuw talent voor zijn pas opgestarte firma “Cardinal Records”. Er wordt een afspraak gemaakt en binnen de kortste keren heeft Marva een nieuwe single klaarliggen Het liedje van de zee, een nummer van Rocco op tekst van Will Ferdy. Marva herinnert zich die opname nog als de dag van gisteren, want zij was toen in 1965 hoogzwanger. Rocco moet haar wel even overhalen dat op te nemen, want Marva twijfelt erg. Een week nadat zij bevallen is van haar zoon, kan je haar overal horen met haar nieuwste single. Dankzij deze melodie  zit zij opnieuw in de lift. Drieëndertig  jaar later wordt dit liedje op vrijdag de tiende november 2000 in het “Casino van Knokke” uit het vergeetboek gehaald tijdens het gala van de Eregalerij samen met Een eiland in groen en blauw, waarover we het zo meteen nog zullen hebben .

Geen wonder dat door haar succes Marva in 1967 wordt gevraagd om deel te nemen aan “Canzonissima”. Louis Neefs is de grootste kanshebber met Ik heb zorgen. Het vreemde is dat Marva met  Een eiland in groen en blauw niet eens de finale haalde. Het publiek is wél weg van dat nummer en de single belandt in de maand april van 1967 op de zestiende plaats in de toenmalige BRT Top Dertig. In de Vlaamse Top Tien zit er een vierde plaats in. Phil van Cauwenbergh weet nog heel goed dat hij de tekst in een mum van tijd klaar had. De woorden vloeiden moeiteloos uit zijn pen, daarbij enorm gestimuleerd door de sterke melodie van Rocco Granata.

Haar deelname aan “Canzonissima” is nog maar net verteerd of daar staat Marva samen met de Belgische ploeg tijdens de “Knokke Cup” van 1967 op de planken van het Casino van Knokke in het gezelschap van Jimmy Frey, Lucky Jones, Claudia Sylva en Ann Soetaert. Samen met Jan Theys, die hun ploegleider is, hebben zij daar een maandlang als vrienden samengeleefd. Een band die na al die jaren is gebleven. Het was de Britse zanger Roger Whittaker die toen met de persprijs ging lopen op de voet gevolgd door Marva.

Na een jaar of twee met Rocco te hebben samengewerkt, krijgt Marva de indruk dat Rocco de beste liedjes voor zich houdt, hij scoorde trouwens als soloartiest nog steeds veel succes met zijn eigen nummers. Toch scoort zij onder zijn vleugels nog twee hits in de Vlaamse Top Tien: in 1967 met Laat ons goede vrienden zijn en een jaar later met In elk hart is een huis. Op aanraden van Will Tura gaat Marva op het einde van de jaren zestig aankloppen bij Jean Klüger die maar al te blij is dat hij Vlaanderens meest populaire zangeres van dat moment in huis kan halen. Voor haar wordt het een verademing dat ze bij Klüger iets meer ruimte krijgt om haar eigen gang te gaan! Jean geeft wel de muzikale richting aan, maar Marva mag haar eigen ziel in de liedjes leggen. Vooral de samenwerking met tekstschrijfster Nelly Byl staat haar enorm aan. Zij gaan regelmatig uit eten en dan wordt er heel wat bijgepraat en op die manier weet Nelly precies wat Marva na aan het hart ligt en hoe zij zich als vrouw voelt.

Bij Klüger vindt Marva haar tweede hitadem. Na  Zoals het eenmaal is geweest waarmee zij op het einde van 1969 op twee geraakt in de Vlaamse Top Tien, scoort zij de tiende mei van 1970 een Vlaamse nummer één met Ti pi ti pi ti. Het nummer Costa Rica dat zij in de zomer van dat jaar opneemt wordt ook een hit net als Dirladada. Als je eenzaam bent bereikt in de maand maart van 1973 de derde plaats in de Vlaamse Top Tien. Als je eenzaam bent nam Marva speciaal op voor haar trouwe fans  die haar niet alleen als hun idool zagen, maar ook als een soort troost bij wie ze na haar optredens eens konden praten over hun persoonlijke problemen. Een luisterend oor en een goede raad had ze altijd klaar. Een plaats hoger staat zij een maand later met Waar seringen bloeien.

Jaren na mekaar staat Marva tot haar eigen verbazing bovenaan “Humo’s Pop Poll”, onafgebroken zelfs van 1968 tot en met 1973 wanneer zij door Ann Christy wordt voorbijgestoken. Tijdens de jaren zeventig zet Marva voolgens velen haar mooiste liedjes op plaat: ‘t Is zo goed in Vlaanderen waarmee zij nochtans in april 1974 slechts de achtste plaats in de Vlaamse Top Tien bereikt. Voordien was zij in de Vlaamse Top Tien nog succesvol opgedoken:  in 1972 met Leve leve de liefde, een jaar later met Salvatore én met de nummer één Niemand wil je als je ongelukkig bent. Haar klassieker zet zij in de winter van 1975 neer met Rode rozen in de sneeuw. Nelly Byl, die veel voor  Jean Klüger schreef, had de tekst al eerder neergepend van Rozen voor Sandra voor Jimmy Frey. Gelet op het grote succes van dat nummer had Jean aan Nelly gevraagd om opnieuw een tekst te schrijven met de roos als thema. Enkele dagen later, het is hartje winter, komt Nelly op de idee en op de proppen met Rode rozen in de sneeuw. Jean Klüger zorgt voor de muziek én een gouden hit voor Marva. Het liedje wordt in de studio zo goed als live opgenomen: stem en orkest in één take, wat gezien de tempowisselingen, voor Marva niet zo’n eenvoudige klus was. De tweeëntwintigste  november 2001 werd Rode rozen in de sneeuw terecht genomineerd tijdens het gala van De Eregalerij in het Casino van Knokke.

Voor Marva zelf is echter niet alles rozengeur en maneschijn. Zij krijgt het steeds vaker op haar heupen als zij de baan op moet, als zij de schijn van de showbusiness hoog moet houden. Zij is ook almaar vaker in haar  winkels in Blankenberge en Oostende te vinden. Ondanks haar immens succes zet zij er onverwacht een punt achter. De dertigste augustus 1980 geeft ze in Herne samen met haar orkest The Twilighters die haar veertien jaar onafgebroken hebben begeleid, haar laatste optreden, ook al was dat een beslissing die ze samen met haar groep al anderhalf jaar eerder in alle stilte had genomen. Zij had de keuze: ofwel ter plaatse blijven trappelen en teren op haar succes of nog een trapje hoger klimmen. Intussen was haar zoon vijftien geworden en die heeft  niet veel zin meer om steeds mee naar haar optredens te gaan. En hem thuis alleen aan zijn lot overlaten krijgt Marva ook niet over haar hart, dus is voor haar de knoop snel doorgehakt. Een toch staalhard besluit als je ziet dat Marva na Rode rozen in de sneeuw nog goed scoort met nummers zoals: Ik wil jou voor mij alleen, Al de tranen van de wereld, Kijk me maar diep in de ogen, Mijn beste vriendin en Ik hou van jou. En dan moeten er nog twee kanjers de revue passeren. De elfde oktober 1980, twee maanden nadat zij een punt achter haar carrière heeft gezet, krijgt Klüger de idee het liedje Herinneringen als een soort afscheidscadeau op plaat uit te brengen. Hij baseert zich daarvoor op een melodie van Tony Perdone Lake Como, een instrumentale hit voor de Zwitserse groep Sweet People, voor Marva gearrangeerd door John Mealing. De achttiende april 1981 staat zij in de Vlaamse Top Tien voor de laatste maal op één en wel met Ik dans wel met een ander (maar ik kijk naar jou).

Na haar afscheid doet  de Vlaamse televisie nog vaak een beroep op haar. In 1982 presenteert zij samen met Luc Appermont het programma “Hit hit hoera” en “Marva Si, Marva La”. In 1985 is zij coach van de West-Vlaamse ploeg tijdens de Baccara beker met daarin Aline, Caminando en Dan O’Neil. Het jaar nadien coacht zij opnieuw de West-Vlaamse ploeg met daarin deze keer: Phil X, Tanya en Yvan Guilini.  Een zwarte dag voor haar is de vierde januari 1990 als haar man Walter overlijdt. Zij overwint dat verdriet dankzij haar doorzettingsvermogen en haar opgewektheid, een facet van haar karakter  dat  het publiek minder goed  kent. Marva kwam altijd over als een rustig iemand, iemand die op het podium ook haast nooit bewoog. In de omgang leek het zelfs alsof ze haar concurrent-collega’s op een veilige afstand hield. “Een dikke nek” zo noemden sommigen haar, gewoon omdat zij zich van dat wereldje wilde afschermen. Feestjes achteraf en recepties waren aan haar niet besteed. Roddels en ongemeende complimentjes konden haar gestolen worden en maakten het afscheid van de showbusiness en haar carrière dan ook niet moeilijk.

In 1993 wordt het album “Mijn 21 grootste successen” uitgebracht. Daarvoor mag zij in de maand januari van 1994 uit handen van Will Tura een gouden exemplaar ontvangen. Een bewijs dat Marva in Vlaanderen nog altijd ontzettend geliefd is. Vanaf de dertigste oktober 1995 gaat zij voor VT4 enkele maanden producten aanprijzen in het teleshoppingprogramma “Boetiek”.

De tiende november 2006 ontvangt Marva in het “Casino van Oostende” tijdens het zevende gala van de “Eregalerij” de trofee “Onvergetelijk”, want Radio 2 en Sabam willen haar die avond per se nog eens van harte  bedanken voor de vele hits waarmee ze ons al die jaren heeft verwend. Hun complimenten waren dan ook oprecht en zullen dat ook altijd blijven, want Marva en haar liedjes zijn in Vlaanderen sowieso onvergetelijk!

In de loop van de maand januari 2007 kijkt Marva verrast op, want platenfirma ARS heeft haar voor de gelegenheid gekoppeld aan schlagerzangeres Laura Lynn die met een remake van Rode rozen in de sneeuw samen met Marva opnieuw een hit te pakken heeft. In haar woonplaats De Haan viert zij het jaar nadien haar vijfenzestigste verjaardag en wordt er het boek “Marva-Onvergetelijk!” uitgebracht. In haar geboorteplaats krijgt zij in de maand juni uit handen van de burgemeester de allereerste “Oorkonde van de gemeente De Haan”. In het kerkje van Vlissegem waar Marva gedoopt werd, wordt een tentoonstelling over haar ingehuldigd. Iets later verhuist die tentoonstelling naar de plaatselijke bibliotheek. Tijdens de eerste editie van het “Middelkerke Festival” krijgt zij onder luid applaus de “Neptunus Award” als dank en eerbetoon voor en aan haar volledige carrière.

tekst en research: Marc Brillouet

© 2014 Daisy Lane & Marc Brillouet