Mieke

Geplaatst in Artiesten

In de Nederlandse hitlijsten komen we Mieke veel vaker tegen dan in de Vlaamse. Bij ons scoorde Mieke in de Vlaamse Top Tien meer dan twintig keer, maar slechts één keer in de Top Dertig; dat was in 1975 met M’n beste vriendin. In Nederland daarentegen stond Mieke tussen 1974 en 1985 acht keer in de Top Veertig genoteerd. Niet slecht voor een zangeres die, ondanks wat haar accent laat vermoeden, in Turnhout werd geboren. Op haar website lezen we: “De slordige 80.000 kilometer die Mieke jaarlijks aflegt om haar publiek tevreden te stellen met haar omvangrijk repertoire, maakt dat zij nog altijd tot de meest geliefde zangeressen van de Benelux behoort. Zij begon als een verlegen kindsterretje aan de hand van Pierre Kartner en is uitgegroeid tot de zelfstandige zangeres en vrouw die ze vandaag is. Dat die groei niet zonder slag of stoot is gegaan, mag duidelijk zijn. Waarvan getuige deze biografie.”

Ook al bracht zij het grootste deel van haar jeugd in de Antwerpse gemeente Arendonk door, toch wordt zij de achtste mei 1957 in Turnhout geboren als Maria Gijs. “We waren thuis met z’n zessen: twee zussen, Magda en Fien, en broer Danny. Bij ons was het altijd een gezellige boel, een soort zoete inval. Er sprong wel altijd iemand binnen, die wat kwam koffiekletsen of eens gezellig mee-eten. Ik ben een echt grensgeval, vandaar die Nederlandse tongval misschien. De familienaam Gijs hoor je wel vaker in de buurt van Retie en omgeving.” Mieke gaat niet graag naar school, dat hele schoolse gedoe sprak haar niet aan: “Zingen sowieso, of iets in de fotografie en/of bloemschikken en decoratie.” Het zingen zat er van kinds af aan in. Mieke weet nog best waar haar eerste noten klonken: “Dat was op school. Ik weet nog dat we met het schoolkoor zongen om de kerstvieringen voor te bereiden. Ik was een jaar of negen toen ik werd uitgekozen om als soliste te zingen. Ik zong daar Susa Nina, dat, raar maar waar, later ook mijn eerste single is geworden.” Dat muzikale had Mieke niet echt van huis uit. “Mijn moeder zong vaak wanneer ze aan het fornuis stond, dat wel. Mijn ouders kochten ook platen. Ik weet nog goed dat de Zangeres Zonder Naam vaste prik was wanneer er plaatjes werden gekocht. Mijn mama zong die allemaal mee en dan pinkte ik weleens een traantje weg als ik naar die teksten luisterde.”

 

Mieke is nog maar elf jaar wanneer zij in Arendonk deelneemt aan een voordracht- en zangwedstrijd. “Mijn vriendin Monique had ons ingeschreven. Zij zong De doddelaar van Eddy Smets en ik Mama van Heintje.” Haar ouders wilden niet mee omdat ze niet in verlegenheid gebracht wilden worden, mocht hun dochter daar een slechte prestatie neerzetten, maar Mieke keert met de beker naar huis terug. “Een week later was er een paar dorpen verder een soort Ontdek de Ster-wedstrijd en ik ging met mijn vader mee. Daar heb ik me zo’n jaar of twee mee beziggehouden en dat was voor mijn een goede leerschool.

Mieke wordt tijdens haar optreden regelmatig begeleid door Richard Van der Staey, bekend van de groep De Kadullen, die haar in contact brengt met platenfirma RCA. In 1971 brengt Mieke, zij is dan dertien, in België op dat label haar eerste single Susa Nina uit, gekoppeld aan Kerstliedeken. Zij werkt dan nauw samen met Ivo De Bie en Tim Visterin. In 1972 is er de single Tien rode rozen met op de B-kant Mammie, waar ben je. Of zij er toen een hit mee scoorde? Nee, en ook niet met de daaropvolgende 45 toerenplaat Fijn dat jij er bent. Mieke gaat almaar vaker optreden. Elke zondagnamiddag gaat zij onder andere in een kinderprogramma in dancing “‘t Lachriet” in Lichtaart optreden. Tijdens een van haar optredens wordt zij door een medewerker van Pierre Kartner opgemerkt. “Ik zong daar enkele liedjes en zo ontmoette ik daar op zekere dag iemand van het orkest van Pierre Kartner. Die nodigde me uit om ‘s anderendaags naar een optreden van Pierre te komen, waar het toenmalige kindsterretje Wilma optrad. Die liet het nogal eens graag afweten en ik moest maar langskomen. Dan kon ik in haar plaats mijn kans wagen. Ik zong de dag nadien in duet met Pierre Zou het erg zijn lieve opa. En de dag nadien stond hij met zijn entourage bij ons thuis op de stoep.

Voor de volledigheid van het verhaal in het kort Pierre Kartner even duiden. De dan 37-jarige Pierre, die als artiest ervaring had opgedaan in het trio The Lettersets, was nadien als plugger gaan werken voor platenfirma Negram alvorens vanaf 1967 als producer aan het werk te gaan. Ook als artiest bleef hij werkzaam, eerst als deel van het bekende tweetal Duo X en nadien als solist en vooral als Vader Abraham. Hij hielp als producer ook een aantal artiesten aan een geslaagde carrière, onder meer De Kermisklanten, Corry en De Rekels, die hij in 1970 de nummer één Huilen is voor jou te laat bezorgt, en de zangeres Wilma Landkroon, die op zeer jeugdige leeftijd als Wilma een bliksemcarrière wist op te bouwen. Levensliedjes worden haar handelsmerk, daarin geruggensteund door Pierre Kartner als haar producer en ook de schrijver van haar hits, waaronder de singles Een klomp met een zeiltje uit 1969 en Zou het erg zijn lieve opa, dat haar in 1971 in de Nederlandse Top Veertig een nummer één oplevert. Dat laatste was een duet dat zij samen met Pierre als Vader Abraham zong. In 1972 komt plots een einde aan hun samenwerking. Met Wilma gaat het van dan af bergafwaarts. Aan Paul de Leeuw vertelde ze uitvoerig over die periode: hoe zij op een bepaald moment in een kindertehuis belandt en iets later gearresteerd wordt wegens inbraak. In de loop van de jaren negentig waagt Wilma zich aan een comeback, maar zonder succes.

Geen wonder dus dat Pierre Kartner, na het stopzetten van zijn samenwerking met Wilma, op zoek is naar een nieuwe jonge zangeres en die vindt hij in de persoon van Mieke Gijs. Pierre heeft ervaring genoeg om niet meteen met haar de studio in te duiken, maar haar eerst klaar te stomen voor een eventuele carrière. Hij neemt haar mee op sleeptouw tijdens zijn “Vader Abraham Show”. “Mijn ouders keken heel erg op naar Pierre en vertrouwden hem ook. In die tijd stond thuis vaak Radio Veronica aan en daar passeerde zijn repertoire haast dagelijks. Niet vergeten, ik moest mee naar Nederland om aan m’n carrière te schaven. Mijn ouders vroegen even bedenktijd, want ze hadden nog drie andere kinderen om voor te zorgen, maar Pierre wist hen, doortastend als hij is, na een tijdje toch te overtuigen.” Miekes vader ruimt voldoende tijd in om samen met haar naar de diverse optredens te rijden, want Mieke is nog te jong om zelf achter het stuur te kruipen. Daar kroop veel tijd in en dus werd na een tijdje besloten dat Mieke, als het haar beter uitkwam, bij Pierre thuis en zijn gezin bleef overnachten. Tot aan haar huwelijk werd dit voor Mieke jarenlang haar tweede thuis.

Er wordt ook besloten Mieke voortaan professioneel te begeleiden. Pierre werkt ook stilaan aan enkele liedjes die hij Mieke wil laten opnemen en sluit voor haar een platendeal bij Dureco, waarvoor hij al diverse producties heeft verzorgd. Deze platenfirma, eerst in Amsterdam, later in Weesp gevestigd, beslist een zustermaatschappij op te richten, Elf Provinciën, met als doel uitsluitend Nederlandstalige liedjes en artiesten op de markt te brengen en daarnaast vooral accordeonplaten. In 1969 brengen zij op dit label de eerste elpees op de markt en houden dit tien jaar vol. Bekende artiesten die bij hen de revue passeren zijn: Ben Cramer, Jacques Herb, Corry Konings, De Gebroeders Brouwer en Pierre Kartner alias Vader Abraham.

Op het Elf Provinciën-label brengt Mieke in de maand oktober van 1973 het plaatje Wat een prachtige dag, een vertaling van de hit What a wonderful world, op de markt, dat zij in duet samen met Vader Abraham zingt. De negenentwintigste november van dat jaar schittert zij met dat liedje in de tv-show van Vader Abraham “In ‘t land van Bartje”. Het liedje was in de hitlijsten niet meteen je dat omdat volgens Pierre Mieke nog wat aan haar a-klanken moest schaven. Het mocht wat Hollandser klinken en daar werd dan, vooral tijdens optredens in het land, constant aan geschaafd.

Mieke is zeventien wanneer zij in 1974 haar eerste echte hit scoort met het door Pierre geschreven Een kind zonder moeder.Wat een nummer! Ik zing dat nog altijd. Toen ik het op die leeftijd zong, bracht ik het zonder er echt in te kruipen. Als ik dat nu zing, doe ik dat, moeder zijnde, wel. Mijn publiek kent dat lied van het eerste tot het laatste woord en zingt dat over de hele lengte mee.” Met die single geraakt zij tot op de twaalfde plaats in de Nederlandse Top Veertig. Een maand later wordt die single ook in Vlaanderen uitgebracht en belandt hij op de zesde plaats in de Vlaamse Top Tien. In de slipstream van dat succes produceert Pierre Kartner haar gelijknamige elpee met daarop twaalf liedjes, waaronder ‘n Kleine lappenpop, Aan het Spaanse strand, Wintertijd en Het nonnenkoor. Het levenslied is niet ver uit de buurt en bakent voor het merendeel ook het terrein af waarop Mieke zich de komende jaren zal bewegen. Het album levert haar binnen de kortste keren goud op. “Vreemd als ik daar nu op terugkijk, maar ik stond daar niet bij stil. Ik stond ook met m’n single op één, maar op de een of andere manier zei me dat weinig. Ik wou alleen maar optreden, zingen, mensen amuseren. Het was wel leuk dat ik tijdens een tv-optreden Rob de Nijs en Ben Cramer tegen het lijf liep, but that was it. Tijdens zo’n tv-optreden moesten ze me ook altijd komen zoeken, zoals bij de NOS bijvoorbeeld, waar ik in een andere studio liever de opname van een kinderfeuilleton bijwoonde. Ik had zat lef. Ik sprak iedereen aan en werd ook door haast iedereen herkend. Nu zou ik dat niet meer durven, maar toen wel.

Mieke liep toen nog school, de technische richting, in Arendonk. Maar na een tijdje werd dat onhoudbaar. Ze lag meer met haar hoofd op de bank te slapen dan aandachtig de les te volgen. Zij ging dan maar wat muziek- en zangles volgen en probeerde haar talenkennis wat bij te schaven. Het is voor haar ook almaar harder werken, want zij gaat de baan op met de shows van Vader Abraham, daarbij geflankeerd door artiesten als Corry Konings, Jacques Herb, Ria Valk, Hanny en De Rekels, De Kermisklanten enzovoort.

De negenentwintigste maart 1975 bereikt zij in Nederland de tipparade met Zondagskind, maar verder dan dat geraakt zij niet. Het tij keert in haar voordeel wanneer zij de twaalfde juli van dat jaar op de veertiende plaats in de Top Veertig staat te pronken met Zomertijd, een liedje dat voor de rest van haar carrière haast tijdens elk optreden zal opduiken. Tot dan toe trad Mieke haast uitsluitend op als onderdeel van de “Vader Abraham Show”. Zij weet zich een beetje los te weken van dat geheel en gaat stilaan ook solo optreden. “Ik had nog geen eigen band, maar er waren zo’n viertal orkesten waar ik vaak samen mee optrad. Ik denk dan vooral aan de Golden Bis Band en de Dennis Sweet Band. Die kenden m’n repertoire goed, kenden ook de geplogenheden in Nederland. Dus dat was wel fijn werken met hen“, aldus Mieke.

De volgende single M’n beste vriendin vinden wij in het najaar van 1975 op twaalf terug in de Top Veertig en hij geraakt in de Top Dertig in ons land de dertiende december tot op de vijfentwintigste plaats en zal daarmee de hoogste notering worden die Mieke voor de rest van haar carrière in die hitlijst zal scoren. Iets voordien heeft zij samen met Vader Abraham in Oostenrijk een kerstspecial ingeblikt, die niet alleen op tv maar ook op elpee een groot succes wordt en haar volgende gouden plaat. Dat jaar is er ook succes weggelegd voor haar album “Nu ik weet wat liefde is” met daarop naast haar hitsingles liedjes als Is er ‘n kans, Alles slijt behalve eenzaamheid, Onbekende jongen en Zusje droog je tranen vlug. Ook op dit album heeft Pierre Kartner de touwtjes stevig in handen.

Pierre heeft intussen duidelijk zijn stempel op het repertoire van Mieke gezet. Zij heeft hem intussen ook almaar beter leren kennen. “Pierre is een mens pur sang. Ook met zijn vrouw en zijn zoon Walter bouwde ik een hechte band op. Pierre droeg wel de broek. Hij kon al eens streng en moeilijk uit de hoek komen, maar ik was nog jong en zei vrij snel op alles ja. Wanneer hij een liedje voorstelde, nam ik dat ook meteen op. Ik stelde me daar geen vragen bij, want hij had als componist en producer al aardig wat bewezen, dus twijfelen aan hem deed ik niet. Ik moet ook toegeven dat ik toen nog niet zo bezig was met een ander genre dan dat ik zong. Ik dweepte met andere kindsterretjes zoals Heintje, Wilma, Nelleke en in Italië Robertino. Daarnaast ging stilaan mijn aandacht ook uit naar een Brenda Lee en Teresa Brewer en spraken de liedjes van The Bee Gees me wel aan. Dat Angelsaksische gedoe was aan Pierre niet besteed. Die hoorde alleen maar liedjes in de moerstaal in zijn oren klinken en daar ging hij dan ook voor, ook wat mijn platenrepertoire betreft.” George Baker had haar al eens aangeboden om op zijn wei te komen grazen en in het Engels te zingen, maar dat zag Pierre helemaal niet zitten. “Pierre was niet in de eerste plaats een zakenman“, weet Mieke daaraan toe te voegen. “Zijn vrouw hield de financiële kant in de gaten. Pierre hield zich alleen maar met het schrijven, produceren en zijn optredens bezig.”

Om nog eens echt te scoren is het voor Mieke wachten tot de eenendertigste januari 1976. Pierre Kartner vertelt Mieke met trots dat zij met het nummer Het leger van werkelozen op tien is aanbeland in de Nederlandse hitlijsten. Meteen erbij vermelden dat dit ook haar hoogste notering ooit is. Op dit nummer zingt Mieke niet alleen samen met Vader Abraham, maar worden zij begeleid door het in die tijd bekende accordeonduo De Kermisklanten. “Dat liedje was echt als grap bedoeld. Het was een echt carnavalsliedje. Wat Pierre niet verwacht had, was dat dit bij veel mensen in het verkeerde keelgat was geschoten. Vooral werklozen hadden er een probleem mee. Het weekte veel negatieve reacties los en dus werd na een aantal weken besloten het liedje uit de handel te nemen. Ik heb er niet om getreurd, want ik stond ook niet voor het volle pond achter dat liedje“, dixit Mieke.

Samen met Vader Abraham brengt Mieke drie maanden later het nummer Niet elke oester heeft een parel op de markt. In de zomer van 1976 is er haar solosingle Zomaar een dag in september, maar de Top Veertig blijft buiten bereik. Dat liedje is ook terug te vinden op haar album “Tussen dromen en ontwaken” met daarop nummers zoals Mijn engelbewaarder, Lieve moeder, Kermis, Vaya con Dios en Het dorpje.

De vraag dringt zich tijdens ons gesprek op: hoe lukt het een Vlaming in Nederland zoveel hits te scoren? “Ik denk dat dit alleen maar gelukt is door de niet-aflatende steun van Pierre. Ik begon vanuit het niets en dan is het vanuit Vlaanderen richting Nederland erg moeilijk om het daar te maken. Ik werkte met een Nederlandse songleverancier, een Nederlandse platenfirma die opnam in een Nederlandse studio met Nederlandse muzikanten. Liedjes die door Nederlandse promomensen bij de Nederlandse media gepromoot werden. De voedingsbodem was 100% Hollands.”

Er is ook geen Top Veertig weggelegd voor het liedje Santa Maria, tekst en muziek van Pierre Kartner, dat zij in de maand februari van 1977 in de markt zet. Het jaar dat zij twintig wordt, passeert zonder noemenswaardige prestaties op platengebied. Het jaar nadien lijkt Mieke zich te herpakken wanneer zij de eerste april van 1978 in de Nederlandse Top Veertig opduikt met het nummer Charlie Chaplin, een ode aan de bekende filmacteur en regisseur die op kerstdag 1977 was overleden. “Ik zing dat liedje nog altijd. Nu heb ik het verwerkt in een Kartner-medley samen met Een kind zonder moeder, Zomertijd en M’n beste vriendin. Het publiek wil dat zo en het zijn en blijven toch mijn bekendste nummers.” Om dat succes te verzilveren, wordt het album “Horen, zien en zingen” uitgebracht met daarop voorspelbare liedjes als Wat m’n grootvader zei, Morgen zal ik om je huilen, Laat me vrij zijn, De oude visser en Timmy, een vertaling van de Amerikaanse hit Tammy. Het album wordt opgenomen in de “M.C. Studio” in Nederhorst den Berg met aan het roer zoals steeds Pierre Kartner, die het merendeel van de liedjes aanreikt. “Pierre werkte altijd op dezelfde manier. Dan liet hij me weten dat hij aan een nieuw album voor mij bezig was, dus nieuwe liedjes aan het schrijven was. Ik was toch bij hem thuis. En als hij er dan eentje klaar had, repeteerden wij en hoorde hij meteen of het goed zat of niet. Iets later namen we het dan op, maar hij vroeg me nooit ofte nimmer of het liedje me wel aanstond. Maar ik stond er niet bij stil, want op m’n eerste plaat zong ik covers van Edith Piaf en Lucille Starr, en pas nu besef hoe mooi die wel waren.”

Het publiek weet wat het van Mieke mag verwachten en qua verkoop kan zij rekenen op haar schare trouwe fans, die ook trouw naar haar optredens blijven komen. Ook al is zij geboren in Vlaanderen, Nederland is haar grootste afzetmarkt. Kartner blijft liedjes voor Mieke schrijven en is ook leverancier voor haar album “Liefde doet soms pijn”, dat zij in 1979 inblikt. Hitsingles levert deze elpee niet op. Qua inhoud blijft zij trouw aan wat de fans van haar gewoon zijn: Mijn liefdesdroom, Ik verlang zo naar jou, M’n tranen zijn ook voor jou, Neem mij nog eens in je armen, Liefde doet soms pijn.

Het lijkt alsof Cupido aan haar deur is komen aankloppen en wat blijkt, de zeventiende oktober 1979 trouwt Mieke in het gemeentehuis van Arendonk met toenmalig VRT-regisseur Hugo Dewaersegger. Zij leerde hem kennen tijdens de tv-opnamen van het programma “De tijd van toen” met Jan Theys. “Hugo was regisseur van dat programma. Ik zong toen het liedje Een boeketje rode rozen. De luisteraars bepaalden dan via een wedstrijd of je de volgende uitzending opnieuw mocht langskomen. Ik stak met veel stemmen boven de rest uit. De keer daarop zag ik Hugo opnieuw en sloeg de vonk over. Vóór hem had ik wel vriendjes gehad, maar verder dan dat kwam het nooit, want Pierre ging zich ermee bemoeien en stelde me voor de keuze met hem verder te werken of voor dat vriendje te kiezen. Hij stond wel achter mijn Hugo-keuze, maar ja, ik was toen al bijna 23 en hij zag meteen in dat ik niet meer tegen te houden was.

Toeval of niet wat de titelkeuzes betreft, maar ook de singletjes die dan verschijnen liegen er niet om: Lekker, Want altijd komt de zomer weer en ook de titelsong van haar album Liefde doet soms pijn. Een jaar later wordt een vertaling van een Duits nummer van Ralph Siegel de titelsong van haar album “Dromenland”, dat eveneens op single verschijnt. Kartner reikt liedjes aan zoals Santo Domingo en Je kan in ‘t leven alles willen. In de Nederlandse Top Veertig is Mieke met Dromenland terug te vinden op de drieëndertigste plaats. Zij heeft ooit beter gescoord. Kartner heeft intussen als Vader Abraham zijn handen vol. Hij heeft er twee kanjers van hits op zitten. In 1976 staat hij in de hitlijsten met ‘t Kleine café aan de haven, dat hij aanvankelijk voor Imca Marina had geschreven, maar die vindt dat hij het zelf moet opnemen. Het liedje wordt internationaal een grote hit in de versies van James Last, Peter Alexander en Joe Dassin. Een jaar later scoort hij opnieuw gigantisch, deze keer met t Smurfenlied, waarvan wereldwijd achttien miljoen exemplaren worden verkocht. Pierre gaat zich als Vader Abraham almaar arroganter gedragen, vinden zijn vrienden van vroeger. “Ik vond niet, reageert Mieke snel, dat hij veranderde. Hij werd almaar meer door zijn vak opgeslorpt. Het ontbrak hem bijwijlen aan tijd. Hij moest vaak naar het buitenland. Hij stond op een bepaald moment op één in Mexico, zat vaak in Duitsland. Hij had ook minder tijd voor mij, maar ik ben van nature erg trouw en bleef, ondanks die hectische periode voor Kartner, aan hem gehecht.”

Pierre heeft het er moeilijk mee wanneer hij in de loop van de jaren tachtig merkt dat het niet meer van zo’n leien dakje loopt wat het scoren en schrijven van hits betreft. Hij heeft te vaak in de richting van het buitenland gekeken, zijn interesse was wat verdeeld en gokken op twee paarden bleek ook voor hem wat moeilijk en minder lonend.

Mieke is intussen van producer gewisseld: “Mijn man Hugo vond dat het misschien tijd was geworden om eens uit te kijken naar een andere producer. Verandering van spijs doet immers eten.” Dries Holten neemt de plaats van Pierre Kartner in. Dries was de jaren voordien bekend geworden als wederhelft van het duo Sandra en Andres, dat hij samen met zangeres Sandra Reemer vormde. Nadien scoorde hij samen met zangeres Rosy Pereira als het duo Rosy & Andres. Hij schreef ook liedjes voor anderen. Het is voor hem raak wanneer in Duitsland Cindy & Bert in 1973 goud scoren met het door hem geschreven Immer wieder Sonntags.Ik wilde graag eens iets anders. Pierre had het heel druk met zijn optredens in de slipstream van zijn succes met ‘t Smurfenlied en zo. Ik heb eerst nog even samengewerkt met Cees de Wit. Die schreef voor mij toen liedjes als Liefde doet soms pijn, Jij weet heel goed en Neem mij nog eens in je armen. En dan heeft mijn platenfirma me aan Dries Holten voorgesteld. Dat was een leuke periode.

Voor Mieke produceert Dries onder meer het album “Als ik jullie niet had”, dat in 1981 wordt gereleaset met als single daaruit Als ik jou niet had, een vertaling van een Duits nummer van Ralph Siegel en Bernd Meinunger, als Wenn ich dich nicht hätte bij onze oosterburen een hit voor Karl Gott. Op de B-kant is Mieke nog altijd trots, want daar staat Wals van de lente van de hand van Mari Trini. Veel meer dan een drieëndertigste plaats in de Nederlandse Top Veertig zit er voor Mieke niet in. In de Vlaamse Top Tien bereikt ze met dat nummer de achtste augustus een zesde plaats. Er werd gezocht naar een andere stijl. “Ik wist toen nog niet echt wat ik wou“, herinnert Mieke zich nog. “Dries had wel een duidelijke visie. Zo wilde hij mij bijvoorbeeld Ma vie laten zingen, maar ik kon die hoge noten niet halen. Dries zocht wel mooie liedjes, maar hield geen rekening met toonsoorten en zo. Ook toen nog durfde ik niet volmondig liedjes af te wijzen. Zij beslisten nog erg vaak in mijn plaats.” In een productie van Dries verscheen in 1980 de single Dromenland, gekoppeld aan Santo Domingo, en in 1981 De dierenband met op de B-kant Santa Barbara.

Aan die samenwerking met Holten komt in 1982 een einde. Pierre Kartner neemt de fakkel weer over en schrijft en produceert voor Mieke Ga naar die ander met op de keerzijde van de plaat Moeder je mag nu niet huilen. De vierde april 1984 wordt voor Mieke een echte hoogtijdag. Dan wordt zoon Bart geboren. Blijkt later dat hij helemaal niet muzikaal is en zich beter thuis voelt in de verkoop en zo. Hij heeft zich gespecialiseerd in het bouwen van Websites en webdesign.

Dureco besluit in 1981 al haar successen van de voorgaande jaren samen te bundelen op het album “De beste van Mieke”, goed voor zestien hits, beginnend met Wonderland en eindigend met Ik heb vandaag de zon besteld. Mieke sluit op dat moment een nieuwe platendeal en wel met het Philips-label. Het vreemde is dat die samenwerking haar geen hits oplevert.

Voor Mieke is het wachten tot in 1985 wanneer zij nog eens een behoorlijke hit scoort. Dat wordt het duet Zaterdagavond, een tekst van Pierre Kartner op Ich komm’ bald wieder van Cindy & Bert, bij onze oosterburen een regelrechte klassieker, geschreven door Kurt Feltz en Christian Bruhn. Voor deze gelegenheid wordt Mieke gekoppeld aan het talent van de op dat moment in Duitsland en Nederland populaire schlagerzanger Dennie Christian. Kartner verzorgt deze keer de productie. “Toen ik zwanger was van Bart, kwam ik Pierre vaak tegen in het land en hij bleef maar aandringen dat ik terug bij hem zou komen. Pierre en Harry Thomas, de gangmaker in de Benelux van de Duitse schlager en organisator van het ‘Schlagerfestival’ in Kerkrade. In Breda ontmoette ik Dennie Christian in het gezelschap van Pierre en Harry en daar en toen werd beslist dat we samen een duet zouden opnemen. We zagen dat beiden meteen zitten. Die match had het publiek ook meteen door en dat heeft zeker bijgedragen tot het succes.” In de Nederlandse Top Veertig geraken zij tot op de vijfentwintigste plaats. Kartner laat iets later spontaan aan Mieke weten dat zij aan een nieuw team toe is. Zijn plaats wordt ingenomen door Ad Kraamer, die van dan af haar producties in handen neemt en haar de geschikte songs aanreikt. Kraamer had als artiest onder de naam Marc Winter in de loop van de jaren zeventig enkele hits gescoord, waaronder De heilsoldaat in 1974. Maar hij voelt zich achter de knoppen in de opnamestudio beter thuis en zal zich de jaren nadien profileren als producer van onder meer André van Duin, de Zangeres Zonder Naam, De Deurzakkers, Guus Meeuwis & Vagant én Dennie Christian. Het lag dus een beetje voor de hand dat hij tuk was op die samenwerking tussen Dennie en Mieke. Er volgen dan een rist duetten zoals in 1985 Gelukkig zijn. Ad kende dat liedje als When the sun says goodnight to the mountain van Roy Fox and His Orchestra. Nederland bedenkt Mieke en Christian met een tweeëndertigste plaats in zijn Top Veertig. Het jaar nadien volgt Vakantie en Jij bent niet meer alleen van de hand van Ad, Peter Power, Robert Mekro, Hans van Wiggen en Ully Jonas. Met Vakantie pieken ze in de Top Veertig op de eenendertigste plaats. In 1987 worden stemmen van Mieke en Dennie gekoppeld aan die van Freddy Breck en Micha Marah in Wie gaat er mee, speciaal voor hen door Ad geschreven samen met Hans van Wiggen. Terugblikkend zegt Mieke over die samenwerking met Ad: “Hij stuurde me vocaal een bepaalde richting in waarbij mijn inspraak niet altijd gold. Hij gaf me dan een bandje dat ik het komende uur moest instuderen en dan werd er nadien gelijk opgenomen. Hij was wel een rustige man met wie ik goed kon praten, maar zijn manier van werken lag me niet zo.

In Nederland scheert het jaarlijks terugkerende “Schlagerfestival”, op het getouw gezet door de inmiddels overleden Harry Thomas, hoge toppen. Vanaf 1985 staat Mieke daar steevast op de artiestenlijst aan de zijde van Freddy Breck en Dennie Christian. Ook haar Vlaamse collega Micha Marah maakt er deel van uit. In 1986 neemt de TROS de tv-show “Dennie, Mieke, Freddy” op. Er verschijnt tevens de gelijknamige cd, die meteen met goud wordt bekroond. Hierop liedjes als Vrienden kom erbij, De wereld draait door, Monica, Vrijdagavond en Blonde meisjes. Dat smaakt naar nog. Voor de kerstviering van 1987 blikt de TROS met hen en samen met Micha Marah een kerstspecial in en wordt het album “Vrolijk kerstfeest” uitgebracht. Ook deze keer ligt de gouden status snel binnen handbereik. De fans kunnen meezingen met klassiekers als Gloria in Excelsis Deo, Nu zijt wellekome, Hoe leit dit kindeke, Stille nacht en Het wordt al donker. In 1988 wordt er door dit vierspan lekker gedanst en gezongen tijdens de nog altijd populaire Schlagermix met daarin de nummers Vanavond, Elke dag, Zeg ‘s schat, ‘t Is heerlijk om verliefd te zijn, Mooi is het leven en Niemand is zo goed en lief als jij verwerkt. Op het Qualitel-label is er in 1988 de verzamelaar “Het beste en het mooiste van Mieke” met daarop zeventien stroken. Op de bijbehorende hoes lezen we onder andere: “‘Het beste en mooiste van Mieke’ is de allesomvattende titel waaronder deze plaat is uitgekomen. Een schitterende selectie van bestaande Mieke-successen tezamen met een reeks nieuwe nummers zoals Kom maar in m’n armen schat, Alle kinderen, Dans nog één keer met mij en niet te vergeten haar meest recente single Kom weer terug bij mij.” U kijkt misschien vreemd op, maar Mieke voelde zich met die samenwerking niet zo in haar sas. “Met alle respect, maar die keuze er Micha aan toe te voegen, heb ik nooit goed begrepen. Micha klonk in mijn oren niet als een schlagerzangeres. Ik begrijp achteraf haar keuze wel, want zo kon ze ook voor een groot deel in Nederland optreden. Voor een groot deel is dat ook de reden geweest dat ik besloot stilaan mijn eigen weg te gaan, niet meer onder de hoede van Thomas te blijven werken.

Maar we moeten even terugkijken in de tijd, want intussen brengt Mieke onder de hoede van Ad Kraamer ook nog een rist soloplaatjes uit. In 1985 op het AKM-label Ik ben verloren, een vertaling van Hey, Joe McKenzie van Vicky Leandros door Ad. De negentiende oktober 1985 staat Mieke ermee op de zevende plaats in de Vlaamse Top Tien. Daar houdt Mieke precies een jaar later halt op tien met Ik laat je nooit meer gaan, dat Ad samen met Jack White en Hans van Wiggen schreef. Wanneer Céline Dion in 1988 het Euvovisiesongfestival wint met Ne partez pas sans moi, durft Mieke het aan daarvan een vertaling op te nemen. Kom weer terug bij mij staat de negenentwintigste oktober van dat jaar op tien in de Vlaamse Top Tien. “Ik ben Ad er nog altijd dankbaar voor dat ik dat mocht opnemen. Zonder dat hij er misschien erg in had, maar toen ik dit had opgenomen, wist ik dat dit het soort liedje was dat ik graag zong. Eindelijk kon ik laten horen dat ik een echte zangeres was en dat daar mijn toekomst lag.” Een bescheiden hit zit er ook in voor Vaya con Dios, want de zesentwintigste november 1988 vinden we Mieke met haar gelijknamige versie van Andrea Jürgens’ hit terug in de Vlaamse Top Tien.

Het hittij keert wanneer er op het einde van de jaren tachtig een einde komt aan de samenwerking met Ad Kraamer, Dennie Christian en Harry Thomas. Voor Mieke breken haar 100% Vlaamse jaren aan wat haar platen betreft. Zij gaat samenwerken met de in die tijd populaire producer Roger Baeten, die ooit onder zijn eigen naam een dikke hit had gescoord met Blijf je bij mij en in de jaren tachtig als B. Rodgers een stevige hit had met I feel so good. Roger was zich nadien gaan concentreren op het schrijven en produceren van liedjes voor Salim Seghers, Pascal Laurent en Danny Fabry. “Door die producties met die Vlaamse jongens was Roger me muzikaal al een tijdje eerder opgevallen. Zijn aanpak stond me wel aan en dus gingen we vooraf wat praten en besloten we een eerste plaatje uit te brengen.” Bij Roger kan Mieke dus met haar muzikale wensen terecht. Een eerste poging in 1990 wordt het door hem geschreven Neem me in je armen, maar de hitlijsten blijven voorlopig buiten bereik. Op het CNR-label is er het jaar nadien Vrij als een vogel, eveneens door Roger geschreven en opgenomen in de “Galaxy Studio” met aan de knoppen Wilfried Van Baelen, die we nadien zullen kennen als niet alleen de man, maar ook de producer van Dana Winner. “We hebben op een bepaald moment geprobeerd de aanpak te splitsen. In Nederland met Ad blijven voortwerken en in Vlaanderen met Roger, maar dat lukte van geen kanten, dus werd het Roger“, aldus Mieke. Roger voelt Mieke almaar beter aan en weet waar zij op dat moment zin in heeft, onder meer in een cover van de hit Chanson populaire van de Franse zanger Claude François, die daar in 1973 een grote hit mee scoorde. “We waren op vakantie in de Pyreneeën en daar waren toeristen die ons daarop attendeerden. Na al die jaren ben ik nog altijd blij met die keuze.” Roger schrijft er een tekst bij en trekt met Mieke naar de studio. Zij is maar wat blij wanneer zij ziet dat Vlinders in je buik de achtentwintigste juli van 1990 op de vierde plaats van de Vlaamse Top Tien genoteerd staat. Ook VTM nodigt haar graag uit voor een rondje “Tien om te Zien”. Die Vlaamse producties geraken echter niet in de Nederlandse Top Veertig. Met Roger neemt zij ook nog de single Om je hart te voelen slaan op, een vertaling van Pour un flirt van Michel Delpech door Jeroen Le Compte. Mieke blikt ook nog de single Breng me terug bij jou in.

Op zoek naar een geschikte manager en producer belandt Mieke in 1992 bij Marc De Coen, die een gerenommeerd theaterbureau runt en bij de massa bekend zal worden als manager van onder meer Günther Neefs. De platenfirma zag af qua budget af van een verdere samenwerking met Roger Het was platenfirma CNR die Mieke die via hun medewerker Bert Burm Mieke aan Marc gekoppeld. Marc schrijft speciaal voor Mieke samen met Gyuri Spies Waarom zou er vrede zijn en spoort haar in 1993 aan daarmee deel te nemen aan “Eurosong”. “Dit vond ik zalig. Die wedstrijd, die spanning. Nu zou ik het niet meer doen, ook niet meer durven. Maar toen vond ik het heerlijk om mee te maken.” Mieke komt in de tweede voorronde terecht samen met onder anderen John Terra, Nadia, Petra, Hugo Dellas en Christoff. Mieke wordt daarin tweede en stoot door naar de finale, maar het is Barbara Dex die dat jaar met Iemand als jij de vijftiende mei in Ierland mag aantreden, waar zij jammer genoeg op de laatste plaats eindigt.

In 1994 duikt Mieke nog eens in de Vlaamse Top Tien op wanneer Marc haar op plaat eenmalig koppelt aan Jo Vally in het nummer Soms is liefde…, een vertaling van Perhaps love, dat John Denver schreef en samen met Plácido Domingo had ingeblikt. “Vally zat in de platenstal bij Marc. Wij kwamen elkaar vaak tegen bij optredens en zo ging de bal aan het rollen. Ik weet nog goed dat dat samenzingen meteen klikte en dat we er veel mee voor tv hebben opgetreden, tot in Nederland toe. Het viel me telkens op dat onze stemmen goed matchten.” Met Marc gaat Mieke op zoek naar een ander genre, liedjes met iets minder schlagergehalte. Zij neemt een versie op van Laat me alleen, waarmee Rita Hovink in 1977 in de Top Veertig een behoorlijke hit had gescoord. Oorspronkelijk werd het nummer als Pazza idea door de Italiaanse zangeres Patty Pravo op plaat gezet. Wij kennen hier in Vlaanderen heel goed de nog latere versie van Mama’s Jasje, die daarmee drie jaar nadien op één staan in de Vlaamse Top Tien.

Mieke had intussen geleerd niet zo veel meer op die hitlijsten te mikken, het levenslied als genre wat af te bouwen en te zingen waar zij op dat moment veel zin in had, al verging haar dat zingen toen haar man Hugo de eerste januari 1995 op 42-jarige leeftijd aan een hartaanval overleed. “Wij waren op vakantie in Marokko. Hugo was niet tevreden over het hotel. Hij had zich nogal druk gemaakt aan de balie en dan zijn we naar een andere locatie uitgeweken en toen is het gebeurd. Hugo was net bij de VRT vertrokken, hij had verlof zonder wedde genomen om zijn eigen bedrijf te kunnen opstarten, FTP, de technische tak van RTV. Eerst was er TV Kempen en iets later TV Mechelen. Een behoorlijk drukke klus en we wilden er even een weekje tussenuit. Maar het verliep anders dan verwacht.” Voor Mieke breekt een hectische periode aan. Zij wilde toch de zeilen van Hugo’s bedrijf strakgespannen houden. “We moesten wel, want we hadden ons huis zelfs in pand gezet om een peperdure montage-unit aan te kopen. Het overviel me allemaal, want tot dan toe had ik me daar allemaal niet zo mee beziggehouden. Gelukkig had ik mensen in mijn onmiddellijke omgeving die me goed gesteund en begeleid hebben. Voor mijn zoon Bart vond ik die periode verschrikkelijk. Een jongen van tien die z’n vader verliest. Maar we moesten verder en dan ben ik een tijdlang gestopt met zingen. We hebben FTP zo’n jaar of vier staande gehouden. RTV wou uitbreiden en dan hebben we ons bedrijf aan hen overgelaten.”

Mieke vindt extra steun bij haar manager Marc De Coen, die haar aanspoort haar carrière te blijven koesteren. In 1995 is er het op het Dureco-label het album “Voor jou”. Mieke krijgt daarbij de steun van Miguel Wiels, Werner Bellon, Paul Natte en Gyuri Spies. Zij laat deze keer diep in haar ziel kijken in liedjes als Zonder jou, Als ik leef leef ik voor jou, Zo zie ik je graag en Mooier kan het niet zijn. Marc neemt de productie voor zijn rekening. Mieke neemt op Marcs aanraden in 1996 deel aan “De Gouden Zeemeermin” met het oog op een selectie voor het “Eurovisiesongfestival”, maar wordt uiteindelijk uitgeschakeld. “Dat was geen goede zet, als je het nu bekijkt. Ik voelde me niet goed in mijn vel. Het overlijden van Hugo kleefde nog te sterk aan mij. Ik zong toen Op dit moment, een heel mooie song. Willeke Alberti zou het trouwens nadien nog opnemen. Ik zelf stond er niet echt toen ik het zong. Ik kon niet in dat lied kruipen.” Mieke voelt zich na het verlies van Hugo leeg en trekt zich terug uit de showbusiness.

In de cd-reeks “Wolkenserie” brengt haar voormalige platenfirma Dureco in 1997 de verzamelaar “Mieke” op de markt, goed voor een selectie van vijftien van haar grootste hits, uitgekozen door Hans Gouweloos. Dit album bevat tevens een overzicht van de producers met wie Mieke de voorbije jaren heeft samengewerkt: Pierre Kartner, Dries Holten en Cees de Wit.

Intussen is het contact met Marc warmer en intenser geworden. “Dat verliep heel voorzichtig, groeide stilaan. We gingen veel met elkaar om en dat werd ook almaar closer, intiemer. Tot we uiteindelijk levenspartners zijn geworden!” Marc blijft haar motiveren om ermee door te gaan. Hij produceert in 1998 het album “Mieke zingt Dolly Parton” met daarop twaalf hits van haar countryidool die zij in studio “The Groove” in Schelle opneemt. “De Nederlandse platenbaas Jaap Stoutenbeek was al geruime tijd op zoek naar een zangeres die dat aankon. Jaap had in 1986 al Partons ‘It’s all wrong, but it’s alright’ met zangeres Sherity opgenomen. Hij wou meer met dat repertoire. Naarmate de opnamen vorderden, kreeg ik de smaak weer te pakken en ging ik opnieuw graag zingen. Zo kwam ik stilaan weer op gang.” Mary Boduin vertaalt het merendeel van de teksten. Het is platenfirma BMG/Ariola die het album in de maand februari van 1998 in de markt zet. Als promotekst bij het album lezen we: “Het is een tijdje stil geweest rond zangeres Mieke. Na een moeilijke periode in haar privéleven, veroorzaakt door het overlijden van haar man, is ze terug met een nieuwe cd. Zoals de titel al doet vermoeden, zingt ze op deze plaat Nederlandse vertalingen van haar Amerikaanse collega Dolly Parton. Hartenbreker (Heartbreaker), Als ik ga (I will always love you), Jolien (Jolene) en Het licht van mijn twee ogen (You are) zijn enkele van de nummers die Mieke op een zeer aanvaardbare wijze naar zich toe heeft getrokken. De single Voor altijd samen (Christmas without you) is een duet met ex-Kayak-zanger Edward Reekers.” Mieke krijgt muzikaal op dit album de steun van onder meer Chris Peeters, Cel De Cauwer, Walter Metz, Bernie Bovens, Vincent Pierins, Alain Van Zeveren, Dany Caen en Henriette Willems.

 

In Nederland heeft Mieke intussen Jaap Stoutenbeek als manager onder de arm genomen. In België blijft het bureau van De Coen zich over haar ontfermen. Maar echt optreden zit er nog niet in. Na de release op het Pyramid-label van de single Zoiets als liefde, een cover van So was wie Liebe van Michelle, die zij in 2001 opneemt, en de positieve respons op dat nummer, krijgt zij weer zin om te gaan optreden. Zij ontmoet opnieuw Dennie Christian, met wie zij in 2002 het duet Ik ben verliefd, jij bent verliefd inzingt, uitgebracht op het Telstar-label. “Verschrikkelijk die keuze“, vult Mieke snel aan. “Zowel Dennie als ik vonden dat we daar stonden te zingen als twee overjaarse pubers. Pierre Kartner drong bij ons aan dit te doen. In de studio wrong het al, dat liedje was niet onze keuze. Zowel Dennie als ik voelden aan onze samenwerking niet nog eens te herhalen. Onze hits waren oké, maar nog eens pogen dat over te doen? Mocht het een terechte keuze zijn, dan wil nog eens nadenken, maar ik sta er zeker niet om te springen!

In 2004 staat Mieke dertig jaar op de planken. Er wordt door Dureco veel zorg besteed aan de driedelige cd “Dertig jaar Mieke, het complete hitoverzicht” met in het totaal veertig liedjes, waarvan er vier gloednieuw zijn: Een stukje blauwe hemel, In een wereld zonder jou, Daarom stuur ik jou een engel en Altijd verder. “Ik schrok van wat ik allemaal in al die jaren had ingeblikt. Ik heb alles nog eens beluisterd en merkte dat ik erg trots ben gebleven op die beginperiode met Pierre Kartner en dan die hoogtijdagen samen met Dennie Christian, toch twee ijkpunten in mijn carrière. Ik dacht er ook aan terug hoe ik op mijn zestiende optrad in Ahoy voor een publiek van zo’n zevenduizend mensen. Ik heb in zowat alle schouwburgen en bekende zalen in Nederland en Vlaanderen opgetreden. Als ik nu nog in Nederland promotie ga voeren, beschouwen ze me daar nog als een vedette. Ik word daar soms idolaat benaderd. Dat is toch wel een apart gevoel. Ik bloos er nog regelmatig door.” Als bonus is er bij dat feestalbum een dvd met daarop onder meer De Schlagermix, Kom maar in mijn armen schat en Kom weer terug bij mij. In het bijgevoegde boekje schrijft Skip Voogd: “De klinkende comeback van Mieke begint echter in het begin van de nieuwe eeuw, in 2001. Met haar single Zoiets als liefde haalt ze moeiteloos de muzikale voorpagina’s, wordt zij een veelgevraagde gast in verschillende programma’s van radio en televisie en krijgt zij niet lang daarna ook weer zin in zaaloptredens. Nu Mieke eind 2004 het dertigjarige artiestenjubileum viert, is dat reden voor een aantal feestelijke bedrijvigheden. Zo heeft de TROS de toezegging gedaan voor een televisiespecial, is Mieke weer druk in de weer met de theatershow waarmee ze Vlaanderen en Nederland doorkruist en verschijnt er een blijvende en tastbare herinnering aan ’30 jaar Mieke’ met het zeer zorgvuldig en met veel vakmanschap samengestelde dubbelalbum dat het complete overzicht presenteert van de sympathieke zangeres. Een album met als verrassende finale drie nieuw opgenomen nummers, ingeluid door In een wereld zonder jou, gevolgd door Daarom stuur ik jou een engel, een cover van Ich schicke dir jetzt einen Engel van de Duitse zangeres Michelle, en de Nederlandstalige versie van het door de jaren heen geliefde Spaanse lied Camino Verde. 30 jaar Mieke, ze zijn omgevlogen, maar tienduizenden fans in Vlaanderen en Nederland kijken nu al reikhalzend uit naar een volgend jubileum.”

In 2007 is er het album “Vliegen als een vogel” in een productie van Marc De Coen, met wie Mieke intussen is gaan samenwonen. Zij heeft de stap durven te zetten om zelf ook enkele teksten te schrijven. Aan de journalisten vertelt zij dat dit het soort album is dat zij altijd al had willen opnemen, met liedjes die haar na aan het hart liggen. Op dat album dertien songs met als singlekeuze een vertaling van de hit Boom bang-a-bang van Lulu, waarmee die in 1969 het “Eurovisiesongfestival” won. Vooral de Nederlanders zijn tuk op Miekes versie. Zij schreef overigens zelf de tekst. Ook de titelsong wordt op single uitgebracht. Mieke voelt zich als herboren en geniet weer met volle teugen van haar optredens. Op haar website lezen we over dit album: “Op het ritme van de wals zingt ze liedjes over liefde en het leven, klassiekers uit de countrymuziek, covers van Lulu, Bryan Adams en Cliff Richard. Ondanks de upgrading van haar repertoire blijft ze haar fans trouw. Geen hoempapa en toch meezingmuziek. Geen schlagers en toch Nederlandstalig. Composities die Mieke op het lijf geschreven zijn, afgewisseld met sprankelend vertaalde covers.” Uiteraard staat Marc De Coen in voor de productie en Peter Bulkens voor de perfecte mix. Voor dit album reikt Pierre Kartner De beste jaren van mijn leven aan en schrijft Salim Seghers Jij bent een schat van een man en Met mijn ogen dicht. Er is ook de Wals je met me mee door de nacht, een driekwartsmaatvertaling van de Cliff Richard-hit Bachelor boy.

De lente van Mieke begon dat jaar echter in mineur wanneer de vijftiende maart haar vader overlijdt. De eerste april 2007 siert Mieke de affiche van het “Schlagerfestival” in Hasselt. Maar het is voor haar niet makkelijk na de dood van haar vader amper twee weken eerder. Gelukkig vindt ze steun bij de collega’s die met haar het podium delen, onder anderen Christoff, Bart Kaëll, Sergio, Jo Vally, Laura Lynn, Luc Steeno, Freddy Breck én Benny Neyman. Mieke geraakt met hem aan de praat en ze beslissen om te gaan samenwerken. De dertigste mei nodigt Mieke Benny en zijn partner Hans bij hen thuis uit. “Nadien zagen we elkaar nog in Noordwijk en Wieze. De tiende november besliste Benny dat mijn man Marc voortaan het management van Benny in België voor zijn rekening mocht nemen. Toen ontstond het idee om de Bing Crosby en Grace Kelly-klassieker True love vertaald op te nemen als Neyman & Gijs. Iets later vernemen we dat hij kanker heeft. Aan zijn ziekbed in Soesterberg hebben we nog een kladversie van True love gezongen. Ons afscheid die dag bleek er een voor de eeuwigheid. Benny overleed de zevende februari 2008“, vertelt Mieke enigszins ontroerd, die dit moment voor de rest van haar leven intens met zich zal meedragen.

Mieke krijgt in 2009 opnieuw voeling met de hitlijsten wanneer zij verneemt dat het kwartet Zaterdagavond, dat zij voor de gelegenheid samen met Christoff, Lindsay en Dennie Christian vormt, vooral in Nederland op veel respons kan rekenen. De single wordt de achttiende september in de markt gezet en de derde oktober staat de single bij ons in de Vlaamse Top Tien op de derde plaats. “Wat mij zo raakt“, zegt Mieke enigszins getoucheerd, “is dat Christoff en Lindsay zo vaak tegen me zeggen dat ik hun tot voorbeeld ben geweest. Het was onder hun impuls dat we onze krachten hebben verenigd en onze vocale schouders onder het nummer hebben gezet. Jammer genoeg zijn we met dat nummer in Nederland weinig op tv verschenen, want Christoffs agenda liet dat niet toe.”

Dat samenzingen met anderen vindt Mieke erg leuk. Zij covert Wenn die ganze Welt noch heute untergeht van Kristina Bach en maakt er op een tekst van Liliane Saint-Pierre Naar het sterrenlicht van, dat ze samen met haar opneemt. De achtste augustus 2010 wordt de single in de markt gezet, maar hij doet geen stof opwaaien in de hitlijsten.

Na Vliegen als een vogel blijft het op platengebied vijf jaar stil. “Het overlijden van mijn vader, de ziekte van mijn moeder en van Marc wogen zwaar op mij. Ik wou even een adempauze inlassen. Ik ging niet op mijn lauweren rusten. Ik bleef liedjes zoeken, maar we namen er de tijd voor. Stap voor stap, keuze na keuze, namen we liedjes op met in ons achterhoofd dat ze elk apart singlewaardig zouden zijn. Op die manier is mijn volgende album ontstaan.” Dat wordt in 2012 op het Jazz Music-label “Ik zal er altijd voor je zijn”. Mieke is apetrots wanneer zij tijdens de voorstelling mag vertellen dat zij deze keer zelf het merendeel van de teksten heeft aangereikt. Voor haar vader, die zij nog steeds niet kan vergeten, schrijft zij speciaal De hemel mist nu een engel. Voor haar moeder, Maria Broeckx, die aan de ziekte van Alzheimer lijdt, schrijft zij Ik zal er altijd voor je zijn. “Dat was een melodie van Heike Fransecky en Andreas Goldmann waarop ik de tekst heb geschreven. Dat zat in mijn hoofd toen we op vakantie waren. Ik wou eerst een liedje schrijven over de relatie tussen mijn zoon Bart en mij, maar ik was zo druk bezig met mijn moeder dat de tekst willens nillens in die richting ging. Ik kon toen met mijn dementerende moeder nog praten en dat heb ik in die tekst verwerkt. De reacties van het publiek waren overweldigend. In Nederland vroeg men naar de singleversie, maar dat heb ik geweigerd omdat ik het nummer niet live kan brengen. In de studio lukte het, maar live, neen, liever niet.” Het bijbehorende boekje begint trouwens met de tekst: “Met één hand hou ik de hand van mijn moeder vast. In de andere hand mijn pen.” Aan haar man Marc draagt Mieke het nummer De liefde van mijn leven op. Kortom, het is een album dat nauw aansluit bij haar dagelijks leven. Op vraag van de “Alzheimer Liga” brengt zij het nummer Ik zal er altijd voor je zijn ook op single uit en neemt zij een gepaste videoclip op. Zij mag in de lente van 2012 in Tessenderlo prinses Mathilde ontmoeten, die meter is van de “Belgische Alzheimer Liga”. Miekes moeder zal de vijfde juli 2013 overlijden. Mieke kan dit verdriet plaatsen en neemt samen met Luc Van Meeuwen Samen kunnen we de wereld aan op. Mieke schreef deze tekst bij de hit Schön ist es auf der Welt zu sein uit 1971 van Roy Black en Anita. Op het album “Ik zal er altijd voor je zijn” vallen ook enkele liedjes op waarvoor Mieke steun kreeg van enkelen van haar collega’s. Met Liliane Saint-Pierre zingt ze het al eerder vermelde Naar het sterrenlicht, dat door Ment TV wordt opgepikt als de Ment Lieveling. En er is ook het nummer Happy Children of Tomorrow, dat Mieke samen met de a-capellagroep Voice Male inblikt en dat in het raam van de tv-show “One Europe” als hymne wordt gebruikt. Als dank voor de nauwe samenwerking met Pierre Kartner, die Mieke in 1973 mee op sleeptouw nam, neemt zij een nieuwe versie op van Mijn engelbewaarder, dat Pierre in 1976 speciaal voor haar schreef. Over dit album wil Mieke nog het volgende kwijt: “Dit is een album dat ik al heel lang wilde maken, maar omdat serieuze zaken als alzheimer toch wat moeilijker liggen, heb ik er lang over nagedacht hoe we dit zouden moeten aanpakken. Ik ben nu op een leeftijd dat deze onderwerpen me meer en meer bezighouden, mede ook door de ervaring met mijn moeder. Ik vind het heel belangrijk zo’n gevoelig onderwerp voor een groot publiek bespreekbaar te maken. Op het album staat ook een lied dat lange tijd op de plank is blijven liggen, een bewerking van de Groningse megahit van Ede Staal Het kan nooit zo donker zijn of het wordt weer licht. Dit lied had ik eigenlijk al veel eerder willen opnemen, maar door de plotselinge dood van mijn man Hugo was het lange tijd té emotioneel. Nu staat het op de cd en ben ik er zeer trots op. Uit respect voor Ede Staal heb ik zelfs een refrein in onvervalst Gronings gezongen. Met mijn goede vriend Bart Kaëll werd Onder de blauwe lucht van Parijs, een cover van Sous le ciel de Paris, opgenomen, een lied dat zeer speciaal is. Met hem bezing ik de vriendschap voor elkaar, vriendschap die respect vraagt voor het allesomvattende thema liefde, liefde in de meest brede zin van het woord, of dat nu tussen man en vrouw is, tussen twee mannen of twee vrouwen.” Mieke haast zich in haar voorwoord de fans gerust te stellen wat de sfeer van het album is geworden: “Toch denk ik, al met al, dat deze cd een heel gevarieerd album is geworden waarin het positieve overheerst. Ik wens u dan ook veel luisterplezier met dit nieuwe album dat met liefde is gemaakt, speciaal voor u.” Tijdens onze babbel geeft Mieke toe dat ze dit een van haar beste producties vindt. “Ik kan niet goed naar mijn eigen liedjes luisteren, maar naar deze wel. Mijn fans reageerden gretig. Zij moesten absoluut kwijt dat ze me in deze plaat helemaal herkenden. Voor hen ben ik de vrouw die ze op deze plaat haar verhaal horen zingen. Een erg flatterend compliment.”

In 2012 wordt er ook weer verzameld, deze keer in de cd-reeks “Heerlijk Hollands” op het Nederlandse Cloud-label. Twintig liedjes van Mieke, waaronder Een kind zonder moeder, Zomaar een dag in september, t Afscheid en Eindelijk vrij.

De tweeëntwintigste november 2014 brengt Mieke naar aanleiding van haar veertigjarige carrière op het Jaz-label het album “40 jaar hits – Het allerbeste van Mieke” uit met daarop veertig van haar meest bekende successen, beginnend met Een kind zonder moeder en eindigend met Een stukje paradijs. Op dat album ook twee liedjes die ze iets voordien op single had uitgebracht. Vooreerst Een lentedag, op single uitgebracht in de maand mei van dat jaar. Het is een tekst van Bart Herman op de melodie Any dream will do van Sir Andrew Lloyd Webber. En dan is er ook Mooie dromen, een duet van haar samen met Luc Van Meeuwen, geschreven door Wim Claes en Lee Castello, de achttiende oktober goed voor een zeventiende plaats in de Vlaamse Top 50. In de bijbehorende persmap van het album lezen wij: “Veertig jaar zit ze inmiddels in het vak en daar past natuurlijk een album bij dat een overzicht geeft van wat er in die veertig jaar zo’n beetje de spreekwoordelijke revue is gepasseerd. Nog steeds weet ze hits te scoren en treedt ze veelvuldig op. Op dit overzichtsalbum staan maar liefst zestig songs, voornamelijk haar meest populaire, maar ook een aantal waar vaak naar wordt gevraagd door haar grote schare fans. Dit alles aangevuld met zes nieuwe titels maakt deze box tot een bijzonder document. Deze 3cd-box zal ongetwijfeld de weg naar de liefhebber weten te vinden en nogmaals haar grote en veelzijdige talent onderstrepen. Dit overzichtsalbum laat een zangeres horen die haar eigen stijl trouw is gebleven, maar onderstreept ook de groei die ze als zangeres heeft doorgemaakt in die afgelopen veertig jaar.” Het album reist een hele tijd door de Ultratop Album 200 met als hoogste notering plaats 78 op de tweede mei 2015.

De achtste mei 2014 lezen we in Het Nieuwsblad: “Zangeres Mieke wordt vandaag 57 jaar. Samen met haar fans wil ze haar verjaardag vieren in dancing ‘De Bierhoeve’ in Poederlee. Mieke werd in Turnhout geboren op 8 mei 1957. Precies 57 jaar later wil de gevierde Kempense zangeres haar verjaardag vieren met de fans. Samen met zangers Luc Van Meeuwen en Ive Rénaarts presenteert Mieke haar verjaardagsshow van 14 tot 18 uur. Mieke stapte in 1973 als zestienjarige de showbusiness in met de steun van tekstschrijver en producer Pierre Kartner, beter bekend als Vader Abraham. Toen die het jonge zangeresje tijdens een show in Wuustwezel op het podium riep om samen de hit Zou het erg zijn lieve opa te zingen, was het hek van de dam. Meteen daarna volgde een eerste single, Wat een prachtige dag, in duet met Pierre Kartner. Het zou het begin zijn van een lange en succesrijke loopbaan. Mieke reeg de hits aan elkaar. Ook de samenwerking met buitenlandse artiesten als Dennie Christian en Freddy Breck was succesvol.

Mieke blijft op zoek gaan naar mooie nummers, ook al is het haar partner Marc De Coen die haar daarin aanmaant tot voorzichtigheid. Haar publiek moet immers blijven volgen, maar Mieke zet door. De elfde april 2015 staat ze op de veertiende plaats in de Vlaamse Top 50 met Een stukje paradijs, een vertaling van I’ve never been to me, een klassieker van de Amerikaanse zangeres Charlene op tekst van Mary Boduin. Verrassend zet Mieke samen met Luc Van Meeuwen in de loop van de maand juli Ik zou niet weten wat ik liever hebben wou op single, een frisse cover van het al even frisse I’m gonna knock on your door van Eddie Hodges. Mary Boduin vertaalt iets later ook Do you know where you’re going to, waarmee Diana Ross in 1975 al een hit scoorde, maar de originele versie dateert van twee jaar eerder en werd gezongen door Thelma Houston. Mieke maakt er En opeens van en geraakt de eenendertigste oktober tot op de twintigste plaats in de Vlaamse Top 50. Kenners geven toe dat haar stem naarmate ze ouder wordt almaar mooier klinkt. In de pers lezen we over En opeens: “Mieke heeft misschien wel het meest indringende lied uit haar lange carrière opgenomen. Een lied dat handelt over het verlies van hetgeen je het allerliefste is, je bloedeigen kind. ‘Ik moet er niet aan denken wat er met je gebeurt als dat lot je treft’, zegt Mieke. ‘Gelukkig is mij dat bespaard gebleven, het overkwam wel heel dierbare vrienden. Hun verdriet dat nooit meer zal helen, stemt vooral tot invoelen en meeleven.’ Mieke, zelf moeder van een zoon, weet hoe kwetsbaar je wordt wanneer op een dag een kind deel van je leven gaat uitmaken. ‘De zorg vanaf dag één met alle daarbij behorende angsten en de gevaren die op de loer liggen, flitsen dan bij tijd en wijle door je hoofd. Laat staan, wanneer het ergst denkbare je overkomt.’ Na diepgaande gesprekken met tekstschrijfster Mary Boduin ontstond de tekst. Het is integer geschreven en invoelbaar voor eenieder die ouder is. ‘Ik heb vanuit mijn diepste gevoel dit nummer ingezongen en hoop dat degenen die dit is overkomen, moed putten uit deze woorden. Eigenlijk is een nadere uitleg volledig overbodig.’ Duidelijk is wel dat Mieke op een punt is gekomen dat zij geen enkel onderwerp meer schuwt of uit de weg gaat. Die groei dwingt tot respect alom.

Woensdag de elfde mei 2016 wordt aan Mieke ‘s avonds in het “CC Gasthuis” te Aarschot de “Golden Life Time Award” uitgereikt. In zijn huldigingsrede zegt presentator Michel Follet het volgende: “Onze noorderburen hebben al jaren geleden de kaart van het onbezorgde, populaire, ja zelfs volkse Nederlandstalige lied getrokken en hebben daar geen gêne over. Wij lijken daar nog altijd moeite mee te hebben. Het hitpalmares van Mieke in Nederland liegt er dan ook niet om: in het ‘Top 40 Hitdossier’, een lijvig boek met cijfers en feiten, neemt Mieke een halve pagina in beslag, evenveel als Conny Vandenbos en Rob de Nijs. Dat zegt genoeg. Mieke is een gezelschapsmens. En dat verklaart wellicht ook haar vele opnames met anderen. Ze is een gedroomde duetzangeres, omdat haar stem bij zoveel andere timbres past. U moet daar maar eens op letten. Op een recent album zingt Mieke met Liliane Saint-Pierre, met Bart Kaëll en met Voice Male, en telkens vallen die puzzelstukken perfect in elkaar. Mieke geeft haar zangpartners keer op keer de ruimte. Zij legt er dat laagje overheen dat een liedje nog meer doet ademen. En dan zijn er die mooie samenwerkingen uit het verleden met Micha Marah, Dennie Christian, Freddy Breck en Vader Abraham. De jongste jaren zingt Mieke geregeld liedjes met Luc Van Meeuwen, en dat levert ook een aanstekelijke combinatie op. Zij is iemand die zich altijd ten dienste van de muziek stelt. Wat telt is het eindresultaat. Stem en muziek vermengen zich met elkaar: de stem als muziekinstrument. Daardoor weet je dat Mieke een rasechte zangeres is, een vakvrouw bij wie een lied altijd in veilige handen is. Eerlijk: ik ben al jaren dol op die stem vol tinten van Mieke. De elegantie waarmee ze een accentje mooi in een zin tot haar recht laat komen. De souplesse waarmee ze toonladders naar haar hand zet. De manier waarop ze een lied optilt naar een finale. Ik denk dat Mieke een gedroomde festivalzangeres is, die foutloos zingt ook onder zware druk. Deze ‘Golden Life Time Award’ zit gekneld tussen de twee halve finales van het ‘Songfestival’ en voor mij krijgt dit gebeuren alleen maar zijn geloofwaardigheid terug als er een liveorkest aan de voeten van de artiest ligt en als de videowall op af staat. Mieke, net als onze andere gehuldigden Samantha en Yasmine heb jij geen achternaam nodig. Dat maakt het zelfs extra handig: zo kunnen we jouw naam extra groot beitelen op het plaatje van onze award. En dat verdien je ten volle. De ‘Golden Life Time Award 2016′ hoort helemaal toe aan Mieke. Van harte! Twee weken later staat Mieke in de Vlaamse Top Tien met In voor- en tegenspoed, geschreven door de bekende Nederlandse componist Peter de Wijn.

In het najaar van 2016 zet Mieke, die almaar tukker wordt op haar samenwerking met Luc Van Meeuwen, een door haarzelf geschreven vertaling op plaat van Silbermond und Sternenfeuer van de Duitse zangeres Michelle, Volle maan, een sterrenhemel. In de maand oktober goed voor een tweeëntwintigste stek in de Vlaamse Top 50. In diezelfde hitlijst staan ze op plek 23 de vijftiende maart met het door Peter de Wijn geschreven Hou me even vast. Ook nu weer is de productie in handen van Marc De Coen.

En de toekomst, is Mieke daar veel mee bezig? Met graagte en veel liefde voor het vak wil zij blijven optreden en zingen: “Ik denk niet zo in hokjes. Dat heb ik geleerd in Nederland, waar veel minder onderscheid gemaakt wordt tussen het zogenaamd betere lied en de schlager. Ik ben blij met wat ik doe en mijn agenda staat vol. Ik voel de behoefte niet om met iets anders uit te pakken en de mensen zullen toch altijd het liefst mijn hits horen. Ik heb mijn handen vol en voel mij gelukkig zo.” Op onze vraag waarom, ondanks haar populariteit bij onze noorderburen, zij nooit heeft beslist om in Nederland te gaan wonen, antwoordt ze zonder al te lang na te denken: “Ik kom sowieso erg graag in Nederland. Mocht men het mij hebben voorgesteld op mijn achttiende, dan had ik misschien ja gezegd. Maar die vraag en dat voorstel kwamen er niet. Ik vind België trouwens een veel warmer land dan Holland. Mijn keuze is al lang gemaakt en ik hou het daarbij!”

De 21ste september 2017, bij het aanbreken van de herfst, ligt het nieuwe album “Parels” van Mieke in de winkel. Zij vond de tijd rijp om terug te keren  naar haar roots. Een titel die de lading volledig dekt. ‘’Eind vorig jaar kwam er een moment dat ik voor mezelf had beslist weer eens volop te gaan werken aan mijn solocarrière. Na een succesvolle samenwerking  met  collega’s als Liliane St.-Pierre en Luc van Meeuwen, vond ik het weer eens tijd geworden voor mezelf. Ik ben heel trots op het eindresultaat. Het voelt gewoon goed!” Mieke zingt onder meer Een stukje paradijs en Een lentedag. Daarnaast heeft zij toch weer enkele stroken vrijgehouden voor een paar duetten. Zo zingt zij deze keer samen met Bandit een drietal nummers, deels in het Nederland,  deels in het Engels, waaronder haar recente single Als Ik Eenzaam Ben en samen met Luc Van Meeuwen Eerste liefde.

tekst en research: Marc Brillouet

© 2017 Daisy Lane & Marc Brillouet