Sabien Tiels

Geplaatst in Artiesten

Toen zij een van haar eerste plaatjes opnam, wist Sabien nog niet precies welke richting zij uit wou. In het begin mocht er nog wat tempo inzitten, maar zij had al snel door dat haar platenfirma er de vaart wat wilde uithalen. Het mocht allemaal wat rustiger. Aan Manu Adriaens vertelde zij toen die haar voor zijn boek “Ik Hou Van Jou, het verhaal van de Vlaamse Showbizz” in 2000 kwam interviewen: “Ik ben geen routinemens, ik wil de dingen niet te lang op voorhand plannen. Mijn bedoeling is stap voor stap naar boven klimmen. Om misschien als de vrouwelijke Will Tura te eindigen? Het genre is wel niet helemaal gelijk, maar de tijden zijn inmiddels ook veranderd”. Op de site van “Muziekcentrum Vlaanderen” wordt zij als volgt ingeleid: Sabien Tiels, één van de eerste vrouwelijke Nederlandstalige singer-songwriters. Een zangeres pur sang die haar creativiteit uit in leuke teksten en lyrische muziek. Haar glasheldere stem, warme uitstraling en uit het leven gegrepen teksten beroeren de harten van vele luisteraars in het theater en op de radio“. Ooit werd zij omschreven als het Vlaamse antwoord op de Italiaanse diva Laura Pausini, maar intussen heeft zij zich een heel eigen stijl aangemeten en heeft zij een aparte plaats in de Vlaamse muziekwereld opgeëist.

Sabien Tiels werd de dertigste oktober 1976 als Sabine, Marie, Ghislaine Tielens in Hasselt geboren. Papa was bediende bij de Christelijke Mutualiteit in Hasselt, mama bleef graag thuis om voor haar dochter en zoon te zorgen. Mama kwam zelf uit een groot gezin, had niet echt kunnen studeren wat zij wilde en was het gewoon zichzelf weg te cijferen, te vaak soms. Wel had mama haar hart aan de schlager verpand. Zij zong graag, trad ook live op met diverse orkesten en nam onderweg zelfs enkele plaatjes op. Maar eenmaal de kinderen aan haar zijde, borg ze die carrière op en stak al haar energie in haar kroost. De oma langs vaders kant zong ook erg graag. Papa op zijn beurt was een crack in het imiteren van Louis Armstrong.

Muziek werd dus met de genen meegegeven. Waar Sabien met enige schroom over praat, is dat haar moeder ooit thuis achter in de garage een eigen vrije radio heeft opgericht “Radio Zanzibar”, maar die periode wil Sabien graag vergeten, een schoonheidsfoutje zeg maar. In Ophoven-Kinrooi trekt Sabien naar de kleuter- en de lagere school. Bij de “Zusters Ursulinen” in Maaseik volgt zij de afdeling Latijn-Grieks, maar dat houdt zij maar twee jaar vol. Met kerst komt zij naar huis met vier buizen. Papa is erg boos. Sabien dringt met de koppigheid die haar eigen is aan om naar de “Zusters Kindheid Jesu” in Hasselt te mogen om daar de afdeling kunsthumaniora te volgen. Papa stelt zijn voorwaarde: eerst slagen en dan mag zij overstappen. Met veel inzet wordt die klus geklaard en kan Sabien eindelijk studeren wat zij dolgraag wil. Niet dat die kunsthumaniora kinderspel was, want die afdeling staat op hetzelfde niveau als het algemeen secundair onderwijs, veertig uur les per week in het totaal. Naast muziek maken, moet je hier ook wiskunde, talen, biologie enz… studeren.

Zoals zovelen die in haar tijd graag zingen, waagt ook Sabien haar kans in een of andere soundmixshow. In 1986 waagt zij haar kans met een liedje waarmee Sandra Kim net het Eurovisiesongfestival had gewonnen J’aime la vie. Opgelet, Sabien is nog maar net tien. Twee jaar later, in 1988,  waagt zij opnieuw haar kans. Deze keer tijdens “Springplank ’88″, een tournee waarin uitsluitend Limburgs talent aantreedt zoals Ricky Fleming en Dana Winner en waarmee zij negen culturele centra aan doen. Omdat zij geen enkele kans onbenut wil laten, trekt Sabien als dertienjarige naar Italië om daar tijdens de liedjeswedstrijd “Euro Noté” de derde plaats in de wacht te slepen en zelfs op te treden voor La Rai, de Italiaanse televisie. Intussen volgt zij een muzikale opleiding: notenleer, zang, piano en dictie. Sabien heeft nood aan een piano om thuis te oefenen. Er staat wel een orgel, maar die piano moet er snel komen. Wanneer Sabien composities van Bach, Beethoven en Mozart begint te spelen, kijken pa en ma toch verrast op dat dochter lief dat aankan en ook liever de richting van de betere muziek kiest dan die van de schlagers die zij thuis vaak hoort.

In 1993 staat de zestienjarige Sabien voor de camera’s van VTM om daar drie maal na mekaar tijdens “Tien Om Te Zien” de applausmeter in haar voordeel te laten pieken tijdens haar vertolking van Veel te mooi, een liedje van Roger Baeten.  Eigenlijk reageert bijna niemand op dit nummer. Datzelfde jaar neemt zij voor het RM Label het door haarzelf geschreven liedje Voor Jou op plaat op, een liedje met een opgewekte beat dat nauw aansluit bij haar hupse levensstijl en gedrag op het podium. Dit plaatje geniet wat bijval en dat spoort haar aan haar liedjes voortaan zelf te schrijven. Zij laat zich carrièrematig begeleiden door manager Dirk Paternoster. Op haar eerste cd zal zij hem omschrijven als een vriend en perfecte begeleider in een wereld die haar vrijwel onbekend is. Dirk versiert voor haar een platencontract bij het in 1993 door Bert Burm opgerichte label Alora Music in Schelle. Bert had daarvoor zijn sporen al verdiend bij platenfirma Indisc. Er wordt beslist Sabien Tielens voortaan aan de man te brengen als Sabien Tiels. Onder die naam brengt zij in 1994 het door haar geschreven nummer Ondersteboven uit. Er wordt opgenomen in “Studio BSB” in Brussel en producer van dienst is Luigi Bongiovanni, die meteen op zoek gaat naar enkele uitstekende studiomuzikanten: gitarist Eric Melaerts, drummer Walter Mets, bassist Vincent Pierins, accordeonist Ad Cominotto, trompettist Patrick Mortier, saxofonist Eddy De Vos en gitarist Kevin Mulligan. Ondersteboven, over een liefde die haar wereld binnenstebuiten keert, wordt op radio vriendelijk onthaald, maar een notering in de Vlaamse Top Tien zit er voorlopig nog niet in. Mochten er in het begin nog twijfels bestaan over het talent van Sabien, die worden meteen van tafel geveegd wanneer zij het jaar nadien haar single Hou je morgen nog van mij voorstelt. Zij kan haar geluk niet op wanneer Radio 2 haar laat weten dat zij voor dit liedje de “Zomerhittrofee” als beste debuut van dat jaar in ontvangst mag nemen, het jaar dat Wendy Van Wanten “Zomerhit” wint met Verborgen Verdriet en Niels William aan de haal gaat met de trofee Beste Nederlandstalige opname met Zie ze doen.

Met het oog op het “Eurovisiesongfestival” organiseert de VRT in 1996 in het Casino Van Knokke “De Gouden Zeemeermin”, gepresenteerd door Michel Follet met in de jury onder andere Ro Burms, Sabine De Vos, Leen Demaré en Marc Brillouet. In het totaal komen er vier preselecties en veertig deelnemers aan bod. Met het liedje Nooit meer alleen bereikt Sabien de finale en behaalt daar de zesde plaats na deelnemers als Splinter, En Zo, Peter Van Laet en Garry Hagger. Lisa Del Bo wint met Liefde is een kaartspel en zal in Oslo op de zestiende plaats eindigen. Ierland gaat dankzij Eimear Quinn en het nummer The Voice met de eindzege aan de haal. Haar deelname aan “De Gouden Zeemeermin” laat bij Sabien een dubbel gevoel na. Aan de pers zegt ze: “Ik was ontgoocheld dat ik toen niet won, maar toen ik de beelden achteraf bekeek, moest ik toegeven dat ik het nog nooit zo slecht had gedaan. Ik was overmand door de zenuwen.” Haar platenfirma profiteert van de aandacht die zij met haar deelname heeft geoogst en brengt in de maand maart van 1996 haar eerste album “Hou je morgen nog van mij” op de markt. In het totaal dertien liedjes, van het eerste tot het laatste door Sabien bij mekaar geschreven, zowel tekst als muziek, gearrangeerd door Luigi Bongiovanni. Uit dat album zullen zeven liedjes op single verschijnen: Hemels, Iemand die om je geeft, Ik weet niet hoe, En toen, Is dit nu leven, en Moeder van mijn moeder. In dit liedje schrijft Sabien haar moeilijke relatie met haar oma van zich af. Bomma, zoals zij haar noemde, was altijd erg streng geweest voor Sabiens moeder en dat kon Sabien moeilijk verkroppen, dat haar bomma de  vrijheid van haar moeder altijd zo beknotte. Toch ontdekt zij met dit singeltje in de lente van 1996 de weg naar de Vlaamse Top Tien. De achtste mei van dat jaar geraakt zij daarin met dit nummer tot op de zesde plaats. Even goed doet het liedje Trein het in die Vlaamse Top Tien, want voor deze single zit er twee maanden later eveneens een zesde plaats in die top tien in. Het wordt tevens een regelrechte radiohit. Zij schreef dat liedje toen zij op weg was met de trein van Gent naar Genk waar zij samen met Miguel Wiels aan enkele liedjes sleutelde. Zij zelf is meteen weg van haar eigen vondst. Haar toenmalige platenbaas ziet dat echter in eerste instantie voor haar niet zo zitten en wil het, omdat het in zijn oren te kleinkunstachtig klinkt, het koste wat het kost doorspelen aan Ingeborg om haar dat te laten inzingen, maar dat verhaal gaat uiteindelijk niet door. Sabien eist het nummer zelf op en maakt er binnen de kortste keren een radiohit van. In de zomer van 1996 sluipt zij er de Vlaamse Top Tien mee binnen. Will Tura vraagt haar datzelfde jaar om aan zijn zijde tijdens “Tura in Symfonie 3″  Het staat in de sterren geschreven te zingen, dat hij vijf jaar eerder al op plaat had gezet.

Aan haar management en platenfirma heeft Sabien duidelijk laten weten dat zij voor kwaliteit wil gaan zonder daarmee laatdunkend op haar zingende collega’s neer te kijken. Haar platenbaas Bert Burm gaat akkoord, ook met haar koppige wens om voor haar volgend album “Hier hoor ik thuis” al de liedjes zelf aan te brengen. Er wordt opnieuw opgenomen in “Studio BSB” in Brussel met hetzelfde team en dezelfde begeleiders, met uitzondering van Toots Thielemans die haar zal begeleiden op het nummer Alles kan gebeuren. Op het bijhorend hoesje van haar album schrijft Toots het volgende: ik dank u voor de uitnodiging. Het is steeds een genoegen om door de jonge generatie gevraagd te worden (especially by the young lady with such beautiful hair…). Ik heb genoten… Veel geluk Sabine en… remember me when you’ll be a star… Toots, maart ’97. Op haar eerste album schitterde al het nummer Trein waarop zij voor dit tweede album een vervolg schrijft onder de voor de hand liggende titel Trein II. Nu nog kan Sabien er niet naar luisteren. Zij werd gedwongen, onder andere door haar toenmalig lief, om dit te schrijven, maar zijzelf is er nooit verlekkerd op geweest. De titelsong Hier hoor ik thuis wordt de eerste singlekeuze, in de Vlaamse Top Tien goed voor een zevende plaats in de maand mei van dat jaar. Nog twee liedjes uit dit album zullen op single een kans krijgen: Van voor af aan en Ik wil alleen maar zijn, maar echte hoogvliegers worden het in de hitlijsten niet. Opvallend op dit album is haar eresaluut aan Ann Christy dat Sabien brengt in de Ann Christy medley waarin zij onder andere de hits Gelukkig zijn en Dag vreemde man verwerkt. Zij voelt enig verwantschap met Ann omdat die ook vaak, net zoals zijzelf, tegen de bierkaai moest vechten. Haar talent werd tijdens haar leven ook niet echt gewaardeerd. Ann is voor Sabien een soort soulmate. Het album “Hier hoor ik thuis” wordt de kapstok waaraan zij haar eerste theatertournee ophangt. Manager Dirk Paternoster wordt bedankt voor zijn bewezen diensten en in zijn plaats komt Marc De Coen. Marc blijft maar een half jaartje aan het roer, want zijn medewerker Wim Schuer start met een eigen theaterbureau en neemt een aantal artiesten in zijn kielzog mee waaronder Sabien Tiels.

Nog steeds huizend bij platenfirma Alora Music brengt Sabien in 1999 de cd “Ik ben ik” op de markt met twaalf liedjes op maat van dit album geschreven. Voor de verandering gaat zij samen met een aantal collega’s liedjes schrijven: Wigbert Van Lierde, Jo Lemaire, Patrick Steenaerts en Tijl Corremans. Niet dat zij met een writer’s block kampt, maar het is een verrijking als singer- songwriter aan je zijde iemand te hebben die meeschrijft. Er wordt voor de opnamen uitgeweken naar de peperdure, maar steengoede “Galaxy Studio’s” in Mol met deze keer aan de knoppen Herwig Duchateau en producer Wim Schuer. Gyuri Spies schrijft de arrangementen en Dany Caen, Paul Michiels en Marc Vanhie verzorgen het achtergrondkoortje. Als eerste singlekeuze komt het liedje Breek het ijs aan bod. Het is zoeken naar een juiste stijl, dat is het eerste dat je opvalt als je het album beluistert, erg gevarieerd qua aanpak. Méér up-tempo gaat het eraan toe op de volgende single Ik ben ik dat je intussen gerust een Tielsklassieker mag noemen. Voor de derde single uit dit album valt de keuze op het akoestische Leun op mijAls het lijkt alsof niemand naar je kijkt, als je denkt dat iedereen je soms ontwijkt, leun op mij”. Alleen de single Alles uit dit album bereikt de vijfde juni van dat jaar nog net de tiende plaats in de Vlaamse hitlijst. Omdat Sabien als muzikante het beste van het beste wil etaleren, zeker wanneer zij optreedt, besluit zij zich tijdens haar theatertournee “Ik ben ik” door een echte band te laten begeleiden, niet meer alleen door zichzelf aan de piano zoals dat voordien het geval was.

Het mag wat vroeg lijken, maar in 2000 stelt Tom van Peel van platenfirma Arcade voor het verzamelalbum “Het beste van Sabien Tiels” samen. Arcade heeft namelijk van Bert Burm en diens firma Alora Music overgenomen. Sabien is hier niet echt van op de hoogte en staat ook niet echt te wachten om zich nu al verzameld te zien schitteren op een compilatie-album. Vijftien bekende liedjes van Sabien prijken op die cd met daarnaast als bonus I can’t live without your love, de Engelstalige versie van Hou je morgen nog van mij, de Ann Christy medley en haar allereerste eigen liedje Voor jou, dat zij al in 1993 had opgenomen. In 2000 beslist de directie van het “Casino van Middelkerke” de voormalige Baccarabeker nieuw leven in te blazen. Iedere Vlaamse provincie neemt eraan deel met aan het hoofd van de Limburgse ploeg als coach Sabien Tiels. Uit haar ploeg gaat Karen Verresen met de eerste prijs aan de haal. West-Vlaanderen komt als overwinnaar uit de bus met in hun team: Marino Dendooven, Michael Lanzo, Caroline Berg en Marjolein Knudde.

Steeds op zoek naar nieuwe ideeën besluit Sabien samen met Dirk Blanchart, Philippe Robrecht, Wigbert Van Lierde, William Reven en Kathleen Vandenhoudt de theaters in te trekken met het programma “Ode aan betreurde stemmen” waarin zij de mooiste liedjes brengen van de inmiddels overleden Louis Neefs, Jacques Brel, Ann Christy, Wim De Craene, Robert Mosuse en Luc Walter Junior van de groep Blue Blot. Daarmee is zij een jaar lang zoet. Tussen de bedrijven door sleutelt zij aan een nieuw album dat in de maand juli van 2001 op het label Label Vie verschijnt, opgericht door de man die al die jaren in haar talent blijft geloven, Bert Burm. In het boekje dat bij dit album hoort laat Sabien weten dat zij lang getwijfeld heeft over de te nemen optie. Haar keuze valt op de “Optie adoratie”, titel van de plaat én huldebetoon en respect voor de grote kunst van de kleinkunstenaars. Het worden uiteindelijk dertien bewerkingen van bekende kleinkunstklassiekers: Rode wijn, Tante Emma, Boer Bavo, Het dorp, Vilvoorde city, Houten kop enz… In vergelijking met haar vorige albums klinkt deze cd bescheiden qua productie die in handen is van Chris Peeters en Wim Schuer. De meningen over dit album zijn en blijven verdeeld. Houten kop en Tante Emma wagen hun kans op single, maar geraken niet in de hitlijsten. Tante Emma wordt wel grijsgedraaid door Radio 2. Tijdens ons interview jaren later geeft Sabien eerlijk toe dat zij heeft moeten zwichten voor de keuze van haar toenmalige platenbaas. Het was helemaal niet haar wens om dit concept op cd uit te werken, laat staan dat zij er voor het volle pond achterstond.

Sabien heeft intussen pianist Dirk Schreurs leren kennen en die is dol op jazz. Samen met zanger en percussionist Piet Vandenheuvel sleutelen zij aan een nieuw theaterproject waarin zij een hulde willen brengen aan het talent van sterren zoals Paul Simon, James Taylor, Carole King en Sting. Met “Blizz” trekken zij naar de culturele centra met als invalshoek tijdloze popsongs in een jazzy kleedje aan de man te brengen. Een intieme sfeer in de zaal creëren is daarbij hoofdzaak! In 2002 wordt Sabien eremeter van “VZW Autisme Limburg” en componeert naar aanleiding van het twintigjarig bestaan van deze vereniging het aangrijpende liedje Jonas, over een zwart autistisch jongetje. Al is het aanvankelijk niet de bedoeling, door de grote bijval wordt het liedje ook op single uitgebracht en geraakt in de maand november van 2002 tot op de zesde plaats in de Vlaamse Top Tien. Er wordt van dat nummer ook een gepaste en sfeervolle videoclip opgenomen.

De organisatoren van de “Nekkawedstrijd” hebben Tiels inmiddels aangezocht om als zangpedagoge degelijk werk te leveren in het opleiden van jong “mogelijk” zangtalent. Nekka oftwel Nederlandstalige Kleinkunst Antwerpen, organiseert jaarlijks een wedstrijd waaraan jong talent mag deelnemen op voorwaarde dat zij in het Nederlands zingen. De voorbije jaren kwamen als overwinnaars uit de bus: Yevgueni, Hannelore Bedert, Mira en Buurman. Zij coacht onder andere Riet Muylaert die iets later bekend zal worden als Jacko Bond. Ook dit album klinkt nogal eigenzinnig. Daarnaast gaat Sabien ook aan de slag als muzieklerares en zangpedagoge aan de muziekacademie van Tongeren al heeft zij haar opleiding aan het Lemmensinstituut in Leuven nooit afgerond.

Overtuigd van haar eigen schrijverstalent blikt Sabien in 2003 het album “Ritme van de tovenaar” in dat deze keer op het Magic label verschijnt, verdeeld door platenfirma EMI. Er wordt opgenomen in “Studio Crescendo” onder aanvoering van technicus Pino Guaracci die inmiddels tot de vriendenkring van Sabien is gaan behoren. Haar méér dan zomaar vriendje Dirk Schreurs neemt de productie voor zijn rekening. In deze haast intieme sfeer neemt Sabien elf door haarzelf in samenwerking met Dirk Schruers en Patrick Steenaerts geschreven liedjes op. Muzikale steun krijgt zij van onder meer percussionist Walter Mets, bassist Roman Korolik en saxofonist Frank Deruytter. Sabien gaat duidelijk niet meer op zoek naar liedjes die scoren, maar doet haar eigen ding. De plaat klinkt erg live alsof je op dit album getuige bent van een concertopname. Een bewuste keuze waarbij alle mogelijke gekunstelde opnamefranjes aan de kant worden gelaten. Het publiek vroeg er ook al jaren naar, dat de liedjes in de zaal zouden klinken zoals zij ook op cd te horen zijn. In die eenvoud trekt zij samen met haar partner Dirk Schreurs naar de theaters met het gelijknamige programma “Ritme van de tovenaar”. Op vraag van TV Limburg en Het Belang van Limburg schrijft zij voor de actie “Een hart voor Limburg” het toepasselijke Kijk dieper dan wat je ziet.

In de maand mei van 2005 wordt Sabien de trotse moeder van Pieterjan. Twee jaar later, de eerste augustus 2007, zal zij haar geluk bezegelen door in de kerk van As, waar ook hun permanente woning staat, in het huwelijk te stappen met haar jarenlange partner Dirk Schreurs. Als eerbetoon aan Louis Neefs en diens overlijden vijentwintig jaar geleden wordt in 2005 beslist op stap te gaan met de theatershow “Louis…”. Gery’s big band onder leiding van Gery Liekens brengt samen met Sabien Tiels, William Reven, Thomas Lauwers en Jenne Decleir een muzikale hulde aan één van de mooiste stemmen die Vlaanderen ooit rijk was. Half december verschijnt deze theatershow ook op cd waarop Sabien Wat een leven en Annelies Van Sas van Gent zingt. Een jaar later duikt zij op in het Eén programma “Zo is er maar Eén” en zingt daarin haar versie van Sjakie van de hoek van Conny Vandenbos. Bart Peeters zingt in datzelfde programma Mijn vriend Benjamin van Louis Neefs en Gena Lisa Afscheid van een vriend van Clouseau. Omdat zij en haar man tuk blijven op jazz brengen zij tijdens hun optredens Nederlandstalige liedjes in een jazzy jasje gestoken. Samen met de muzikanten Ron Van Stratum, Henk de Laart, Patrick Steenaerts en Ivan Smeulders neemt zij in een productie van haar man in 2007 het album “De Overkant” op. Twaalf liedjes van de hand van Sabien in samenwerking met Chris Mazarese en Patrick Steenaerts. Zij beschouwt haar carrière en leven tot dan toe als één lange tocht naar de overkant. “Ik ben er geraakt zonder kopje onder te gaan”, zingt zij. De plaat wordt in drie studio’s ingeblikt: “Crescendo” in Genk, “Audioworkx” in Hoogeloon in Nederland en “BSB” in Brussel. Ook dit album klinkt zeer eigenzinnig. Sabien gaat koppig haar eigen muzikale weg, heeft zich in Vlaanderen een eigen plaats weten te bemachtigen. Tiels klinkt als Tiels en niet anders, zij wil het ook zo neerzetten, zonder toegevingen te doen. Qua management heeft zij onderdak gevonden bij Wim Groos en zijn theaterbureau “Backline” waar ook Wigbert, Geena Lisa, Rosbos en Zjef Vanuytsel een thuis hebben gevonden. Onder de titel “De Overkant” gaat Sabien in de loop van 2008 on the road. Zij durft het aan de titelsong op single uit te brengen, maar dat is eerder een visitekaartje dan een hit in wording. Omdat zij als één blok achter het Nederlandstalige lied blijft staan en dat op alle momenten van haar leven wil promoten, stapt zij met haar eigen liveband samen met Sofie Van Moll en Eén-omroepster Andrea Croonenberghs in het project “Meisjes” waarin deze drie dames eigen interpretaties brengen van bekende nummers van Boudewijn de Groot, Raymond Van het Groenewoud, Ann Christy en Kris de Bruyne. Deel één wordt door trage nummers ingepalmd, maar in deel twee komen de dames aardig op dreef. Een van de hoogtepunten is de vertolking van De roos van Ann Christy en Amsterdam van Kris de Bruyne. Voor de single Vang me als ik val kruipt Sabien in de pen samen met Stefaan Fernande en is met dit nummer te zien in het Eén-programma “Vlaanderen Muziekland”.

In 2013 staat Sabien twintig jaar op de planken. Zij werkt naarstig aan het klaarstomen van een nieuw album met daarop onder meer  remakes van enkele oudere nummers van haar. Op deze cd zullen ook haar recente singles Nieuwe man, Eerste liefde en Vang me als ik val staan. De zestiende en achttiende april 2013 staat zij op het podium van “Griffelrock”  samen met haar collega’s Willem Vermandere, Udo, Maggie MacNeal,  Trio Cassiman, Luc Steeno en Bobby Prins in een presentatie van Luc Appermont. Als eerbetoon aan Bart van den Bossche zingt zij Ik blijf bij jou.

Op vraag van “Nekka” tourt Sabien samen met Astrid Nijgh, Riet Muylaert en Amaryllis Temmerman langsheen de Vlaanse culturele centra met het programma “Nijghse Vrouwen”. In 2015 zou Lennaert Nijgh precies zeventig jaar zijn geworden. De beroemde tekstschrijver van o.a. Boudewijn De Groot, Astrid Nijgh, Jasperina de Jong, Ramses Shaffy, Liesbeth List en Rob de Nijs laat een uniek en indrukwekkend repertoire achter, dat zonder enige twijfel tot het beste van het Nederlandstalige lied gerekend mag worden. Onder impuls van Astrid Nijgh, Lennaerts eerste vrouw, zullen zijn liedjes alle eer aangedaan worden door vier dames, alias dee Nijghse vrouwen: Astrijd Nijgh, Riet Muylaert, Sabien Tiels en Amaryllis Temmerma. Zij nemen u mee op een herkenbare, maar verrassende ontdekkingsreis doorheen liedjes als Meneer de President, Testament, Meisje van 16, Ik doe wat ik doe, Malle Babbe, Pastorale, en zo vele andere pareltjes. Nijghse vrouwen zal u ontroeren, meeslepen, doen dromen en laten lachen, misschien doen huilen zelfs en dat is precies wat Lennaert Nijgh met zijn teksten voor ogen had.

Na enkele jaren van werken in alle stilte komt Sabien op de proppen met een uniek concept waarvoor zij samenwerkte met tal van mannelijke singer-songwriter-collega’s. Hun opzet : samen creatief zijn en iets muzikaal scheppen vanuit het niets. Het resultaat van deze boeiende ontmoetingen wordt gebundeld in een nieuw album. Als aanloop is er de single Niks mis mee, een  duet met zanger, componist en muzikant Wigbert van Lierde. De vijftiende augustus 2015 staan ze met dit nummer dat ze beiden schreven op de vijfentwintigste plaats in de Vlaamse Top Vijftig.

Vrijdag 25 november 2016 stelt Sabien Tiels in het CC ” De Muze” van Heusden-Zolder haar nieuwste theatervoorstelling voor “Mannelijk Schoon”, waarmee ze vanaf volgend jaar on the road wil. Hiervoor kroop ze speciaal in de pen met heel wat, op zijn minst gezegd, apart te noemen mannelijke schoonheden: Stef Bos,  Johan Verminnen, Guido Belcanto, Wigbert, Stoomboot, Rocco Granata, Bart Herman, Jelle Cleymans, Berlaen en Marcel de Groot, jawel zoon van Boudewijn de Groot. Met hen schreef Sabien elf fonkelnieuwe songs die in haar nieuwste theaterprogramma vlotjes door de rest van haar oeuvre dwarrelen. En aan mannelijk talent ontbreekt het zeker niet! Haar vaste muzikale gasten als zanger-gitarist Marcel de Groot en zanger-bassist Wouter Berlaen worden vakkundig aangevuld met rasmuzikanten als percussionist Jan Servaes en gitarist Marco Cirone. Bovendien verwelkomt Sabien in elke voorstelling een verrassingsgast uit haar mannelijke voorraad. Borrelend van creativiteit delen Sabien en haar mannen graag hun uit het leven gegrepen teksten en muzikale ideeën met het publiek. Vooraf stelde ze op dinsdag de 22ste november in Gent haar gelijknamige cd voor. Als single verschijnt haar duet met Stef Bos “De reis”. Reeds eerder bracht zij de 14 mei 2016 Is het dit nu? uit dat ze samen met Marcel de Groot opnam en waarmee zij de 12de mei op 10 stond in de Vlaamse Top 50. Het werd een regelrechte Radio2-hit. In “De Standaard” is het album drie sterren waard. “Tiels meet zich verschillende gedaantes aan: soms dialogeert ze met haar mannelijk schoon, dan weer kiest ze voor een harmoniestem. Dat alles zorgt wel voor een constant luisterplezier en het moet gezegd: deze verzameling is met grote overtuiging gemaakt, en veel geloof in de eigen taal.”

Voor haar zevende album “Mannelijk Schoon” dat in de maand mei 2016 wordt gereleaset en de start van haar gelijknamige theatervoorstelling, kroop Sabien Tiels in de pen met heel wat op zijn minst apart te noemen mannelijke schoonheden: Stef Bos, Johan Verminnen, Guido Belcanto, Wigbert, Stoomboot, Rocco Granata, Bart Herman, Jelle Cleymans, Berlaen en Marcel de Groot, jawel zoon van Boudewijn de Groot. Met hen schreef Sabien elf fonkelnieuwe songs die in haar nieuwste theaterprogramma vlotjes doorheen de rest van haar oeuvre dwarrelen. En aan mannelijk talent ontbreekt het zeker niet! Haar vaste muzikale gasten als zanger-gitarist Marcel de Groot en zanger-bassist Wouter Berlaen worden vakkundig aangevuld met rasmuzikanten als percussionist Jan Servaes en gitarist Marco Cirone. Bovendien verwelkomt Sabien in elke voorstelling een verrassingsgast uit haar mannelijke voorraad. Borrelend van creativiteit delen Sabien en haar mannen graag hun uit het leven gegrepen teksten en muzikale ideeën met het publiek. Vrijdag de veertiende mei 2016 ligt er van Sabien en Marcel een duetsingle in de aanbieding, het door hen samen geschreven Is het dit nu? In “De Standaard” is het album drie sterren waard. “Tiels meet zich verschillende gedaantes aan: soms dialogeert ze met haar mannelijk schoon, dan weer kiest ze voor een harmoniestem. Dat alles zorgt wel voor een constant luisterplezier en het moet gezegd: deze verzameling is met grote overtuiging gemaakt, en veel geloof in de eigen taal.

tekst en research: Marc Brillouet

© 2018 Daisy Lane & Marc Brillouet