The Chordettes

Geplaatst in Artiesten

Als je over The Chordettes wil schrijven, dan moet je in superlatieven vertellen, want van 1954 tot 1961 stond dat viertal geregeld in de Amerikaanse Top 100. Jong of oud, iedereen had wel een van hun singels in de platenkast liggen.

Hun eerste geluid lieten de dames horen in 1947 in het godvergeten Sheboygan in Wisconsin. Hier richtte Jinny Osborn, samen met Carol Bushman, Janet Ertel en Dorothy Schwartz, The Chordettes op. Jinny’s vader was nationaal voorzitter van The Society for the Preservation and Encouragement of Barbershop singing in America, dus ze wist wel hoe ze een melodie in de juiste toon moest aanpakken. De meeste partituren die ze in handen kreeg, waren nog getoonzet voor mannenstemmen, maar Jinny herschreef ze voor vier vrouwenstemmen en het resultaat was een dameskwartet met een opvallend geluid.

 In 1949 mochten ze via een relatie van Jinny’s vader optreden in The Arthur Godfrey’s Talent Scouts Show, een show die in de jaren vijftig springplank zou worden voor heel wat artiesten. Voorlopig moesten de dames het nog zonder begeleiders stellen, maar een platencontract bleef niet uit. Columbia Records was gretig geïnteresseerd in hen en tegen 1951 was de groep dagelijks te gast in Arthur Godfreys tv-show.

 Tijdens een optreden in 1951 in Youngstown ontmoetten The Chordettes zangeres Lynn Evans, die meteen werd ingehuurd om Dorothy Schwartz te vervangen. Twee jaar later, nadat hun contract bij Columbia ophield, ging de groep van start samen met producer Archie Bleyer, die het jaar voordien met zijn eigen Cadence-label was begonnen. Archies interesse in de groep had alles te maken met zijn liefde voor Janet Ertel, met wie hij enkele jaren later ook trouwde.

 Het zou Archie Bleyer zijn en blijven die vanaf 1954 tot 1961 de hits van The Chordettes bij mekaar zocht, arrangeerde en ook op plaat zette. Of ze nu opnamen in de immense Webster Hall in New York of de befaamde studio B in Nashville, overal stond Archie klaar om het beste van The Chordettes op plaat te krijgen. Mister Sandman was de eerste gouden voltreffer, een nummer van Pat Ballard, dat Archie ontdekte op de B-kant van Vaughn Monroes Doing the mambo. Met een minimum aan orkestbegeleiding werd de single in december 1954 een nummer één en bleef daar zeven opeenvolgende weken na mekaar aan de top. Mister Sandman zou ook de allergrootste hit van The Chordettes worden. Na dit succes besloot Bleyer bij deze doordeweekse meezingers te blijven en vooral niet te moeilijk uit de vocale hoek te komen.

Een cover van The Teen Queens’ Eddie my love leverde hun een nummer 17 op en Born to be with you in de maand juli 1956 een top 5. Het nummer was geschreven door Don Robertson die al countryhits op zijn naam had staan als Please help me I’m falling. De 5de augustus 1957 waren The Chordettes bij ABC te gast in de allereerste nationale tv -editie van Dick Clark’s “American Bandstand”. De tweede miljoenenhit voor The Chordettes werd het in februari 1958 uitgebrachte Lollipop, geschreven door de in Brooklyn geboren zangeres Beverly Ross, die het samen met de vijftienjarige Ruby op plaat wou zetten, maar Bleyer vond die jongen te jong en schoof het nummer door naar The Chordettes. Hun versie werd in de lente van 1958 een top 2-hit. In Engeland geraakten ze maar tot op zes omdat de Britse Mudlarks de tweede plaats vóór hun neus wegsnoepten. Ook al hadden The Chordettes niet veel te maken met rock-’n’-roll, toch zetten ze No wheels op single, gekoppeld aan het al even uptempo A girl’s work is never done, een minihit in 1959. Een vroegrijpe videoclip ging met de release van deze single gepaard: een zes minuten durend filmpje klaargestoomd door The Chordettes speciaal voor de drukbezochte Amerikaanse drive-ins. Meer bijval hadden onze vier dames met het zonovergoten Just between you and me en Lay down your arms, een kleurrijke herfsthit in 1956. Het jaar voordien was Archie Bleyer met de groep even uitgeweken naar Nashville om iets van de countrykoek mee te proeven, wat hen niet onaardig lukte met het door Don Robertson geschreven Humming bird. April 1957 werd het country-getinte Echo of love op de Amerikaanse markt uitgeprobeerd, een nummer dat al in 1951 geschreven was door Carl Sigman en Werner Müller.

De laatste echte Chordettes-hit Never on Sunday noteren we in de maand augustus 1961, een wat aangepaste versie van deze bekende filmtune, met op de keerzijde Faraway star. In het cabaretcircuit blijven ze top of the bill en ook hun verzamelelpees blijven een goudmijn voor het Cadence-label tot Archie Bleyer de firma in de maand september van 1964 opdoekt. Ook de dames Chordettes hadden intussen door dat ze hun zwanenzang hadden gezongen en besloten in alle stilte op te stappen. Jinny is zich sindsdien met zanggroepen blijven bezighouden, o.a. The Swing Four. Janet Ertel (haar dochter Jackie trouwt in januari 1963 met Phil Everly van The Everly Brothers) overlijdt in november 1988, iets later gevolgd door haar echtgenoot Archie Bleyer. Toen in de jaren negentig een soort doowoprevival op gang kwam, pikten The Chordettes opnieuw de draad op. Lynn Evans trok de locomotief samen met Nancy Overton, Jean Swain en Doris Alberti. De 5de april 2009 overleed Nancy Overton aan kanker nadat Jinny Osborn, die de originele Chordettes in 1947 had samengebracht, in 2003 al was overleden.

Voor vele fans blijven The Chordettes een opvallende getuige van de muzikale eenvoud en onschuld van de jarenvijftigpop, de rock-’n’-roll even niet meegerekend. Covers zoals die van Mister Sandman door Emmylou Harris bevestigen wat een criticus ooit over The Chordettes schreef: “they sang the most modern harmonies of the atomic age”.

tekst en research: Marc Brillouet

© 2012 Daisy Lane & Marc Brillouet