The Four Seasons

Geplaatst in Artiesten

Tommy De Vito

Toen The Beatles in 1964 aan hun Amerikaanse inval begonnen, stuitten ze in de hitlijsten op slechts twee binnenlandse rivalen: The Beach Boys en The Four Seasons, een viertal dat Amerika al had platgewalst met een stel hits vooral gedragen door de opvallende falsettostem van Frankie Valli die een sound creëerde die hen nog tot op het einde van de jaren zeventig in de running hield.

Toen The Four Seasons in 1962 aan hun opmars begonnen, hadden ze er toch al een paar jaar ervaring op zitten. Hun verhaal begint wanneer 9 jaar eerder Frank Valli en zijn groep hun eerste plaat opnemen, een versie van George Jessels  My mother’s eyes die op het Mercury-label wordt uitgebracht onder de naam Frank Valley and The Travelers. Die single doet niets en daarom stapt Frank over naar een andere groep, The Variatones, een trio met Hank Majewski op bas, Tommy De Vito op leadgitaar en diens broer Nick als back-upzanger. Ze hadden met z’n allen één ding gemeen, ze waren van Italiaanse afkomst en dat schiep een hechte band. Hun repertoire bestond dan ook voor het merendeel uit Italiaanse ballads zoals  Italian cowboy song en Come si bella. Wanneer ze op zekere dag optreden in The Silhouette Club in Newark worden ze daar ontdekt door enkele mensen van platenfirma RCA die beslissen met hen een deal te sluiten. Als The Four Lovers mogen ze een paar liedjes inblikken met als eerste bescheiden hit You’re the apple of my eye, uitgebracht in 1956. Hank Majewski wil een andere muzikale richting inslaan en wordt vervangen door Nick Massi. Ook Nick De Vito stapt eruit en Bob Gaudio komt in zijn plaats. Hij zou enkele jaren later de meeste hits voor de groep gaan schrijven.

Na een tijdje worden The Four Lovers, The Four Seasons, zo genoemd naar een toenmalig bekend restaurant in New York, vlak tegenover het kantoor van muziekuitgever George Goldner voor wie Frank al het liedje Come si bella had opgenomen. Op het kantoor van George Goldner ontmoeten The Four Seasons producer en orkestleider Bob Crewe die voor hen het liedje Bermuda heeft klaarliggen dat al eens een succes was geweest voor The Bell Sisters, maar dat hij nog eens wil overdoen, deze keer met The Four Seasons dus en dat op het Gone-label. Die ontmoeting met Bob zou de belangrijkste uit hun carrière worden. Bob had zijn sporen al verdiend als componist-producer van de hits: Tallahassee Lassie voor Freddy Cannon en Silhouettes voor The Rays. De deal met George Goldner wordt ongedaan gemaakt en The Four Seasons ondertekenen een driejarig contract bij Bob Crewe. Hij wil eerst met hen op zoek naar een goede sound. Wat aanvankelijk  als een soort spielerei begon, die hoge stem, die falsetto van Frankie Valli, wordt algauw hun handelsmerk. Bob Gaudio had een liedje geschreven met die hoge stem van Frankie in zijn achterhoofd Sherry. Er werd een hele tijd aan gesleuteld om de juiste sfeer te pakken te krijgen, maar eenmaal op plaat werd het een pijlsnelle hit in de nazomer van 1962 en dat op het Vee Jay-label. De single werd meteen goud. Nog geen twee maanden later doen ze die stunt nog eens over met opnieuw een song van Bob Gaudio Big girls don’t cry die hij deze keer samen met Bob Crewe had geschreven.

Beiden zouden in de toekomst een fantastische tandem blijken te zijn. Walk like a man was daar meteen het bewijs van. In nog geen halfjaar tijd waren The Four Seasons een van Amerika’s populairste groepen geworden. In de meeste hits die volgden, zou het steeds die hoge stem van Frankie zijn die met de aandacht ging lopen. Om die stem nog wat meer in de verf te zetten, werd aan Charles Calello, die eerder met Frankie in de groep The Romans had gezeten, gevraagd de arrangementen te schrijven zodat Bob Crewe en Bob Gaudio zich voor het volle pond met het schrijven en het producen konden bezighouden.

“Hun serie hits aan de lopende band” werd voortgezet en ze waren intussen overgestapt van het Vee Jay-naar het Philips-label. Singles als Dawn,  Big man in town en Rag doll lieten horen hoe goed ze wel op dreef waren. Omdat Frankie zich zo opvallend in de kijker wist te zingen, trad de groep voortaan naar voren als Frankie Valli and the Four Seasons, wat al een beetje deed vermoeden dat een solo-uitstap niet lang op zich zou laten wachten. Speciaal voor hem schreven Bob Gaudio en Bob Crewe in 1967 de hit  Can’t take my eyes off of you dat een nog grotere hit zou worden in de versies van Andy Williams en The Boys Town Gang.

Af en toe wilden The Four Seasons zich ook wat amuseren in de studio. Zo namen ze een keertje een parodie op van de song ‘ Don’t think twice’ van Bob Dylan en brachten het uit onder hun schuilnaam The Wonder Who. Het werd nog behoorlijk gedraaid ook! Ook al liep het allemaal vlot, toch maakte Bob Gaudio zich zorgen over de nabije toekomst. Hij begint te sleutelen aan een nieuwe formule. Hij gaat daarvoor aankloppen bij Jack Holmes die samen met hem het conceptalbum “Genuine Imitation Life Gazette” uitwerkt. Op deze manier wilden The Four Seasons een poging wagen in de buurt te komen van albums als  ”Sergeant Pepper’s Lonely Hearts  Club Band” en  ”Pet Sounds”, maar het bleef bij een schuchtere poging. Daarop verlieten Bob Gaudio en Tommy De Vito de groep, wat Frankie Valli in 1975 niet belette in zijn eentje goud te scoren met My eyes adored you.

Toen de disco almaar belangrijker werd in de jaren zeventig waagden ook The Four Seasons een kans en scoorden heel goed met de singles Who loves you  en Oh what a night, goud voor hen in de Amerikaanse top honderd van 1976.  Oh what a night, December nineteen sixty three was geschreven door Bob Gaudio en zijn vrouw Judy Parker en zorgde ervoor dat The Four Seasons opnieuw hot waren. Ze scoorden na 12 jaar nog eens een nummer één in hun thuisland en behaalden met dat nummer hun allereerste en ook enige nummer 1 in Engeland. De daaropvolgende singles lieten in de hitlijsten echter niets meer van zich horen. Intussen had Frankie Valli laten weten dat hij een tijdje in zijn eentje wou toeren en platen opnemen. Hij gaat samenwerken met Barry Gibb en pakt nog eens fantastisch uit met het nummer  Grease, de titelsong van de gelijknamige film met John Travolta en Olivia Newton-John.

In 1984 neemt Frankie Valli samen met The Beach Boys het nummer East meets West op. In 1990 worden The Four Seasons opgenomen in de Amerikaanse “Rock’n’ roll Hall of Fame” in Cleveland. Valli is te zien in het vijfde en zesde seizoen van de succesvolle tv-reeks “The Sopranos” waar hij de rol speelt van Rusty Millio. In 2007, hij is dan 73, komt hij op de proppen met het album “Romancing the 60′s”.

Het levensverhaal van Frankie Valli en zijn Four Seasons is het thema van de zeer succesvolle Broadwaymusical Jersey Boys, niet voor niets in 2006 onderscheiden met vier Tony Awards. Aan Bob Gaudio werd gevraagd de soundtrack van de musical te produceren, een album dat in 2008 in Amerika nog met goud werd bekroond. Het verhaal van The Four Seasons voor de toekomst te bewaren was een droom die Bob Gaudio jarenlang koesterde. Regisseur Des McAnuff was bereid de musical in de juiste vorm te gieten. In 2005 ging de musical “The Jersey Boys” in het “La Jolla Playhouse” in première. Begin 2008 ging in het “Prince Edward Theatre” in Londen de Britse versie van start. In de zomer van 2009 werd de Australische productie op het getouw gezet.

Frankie Valli blijft optreden en heeft samen met Todd Fournier, Brian Brigham, Brandon Brigham en Landon Beard een  nieuwe versie van The Four Seasons samengesteld.

tekst en research: Marc Brillouet

© 2015 Daisy Lane & Marc Brillouet