The Ronettes

Geplaatst in Artiesten

Phil Spector mag je de verdienste toeschrijven dat hij er als geen ander in slaagde onbekende groepen tot populaire tieneridolen om te turnen. Zo’n trio dat hem als producer de hitregionen in zong, waren de dames Ronettes, een zanggroepje uit New York met de gezusters Veronica ‘Ronnie’ Bennett, Estelle Bennett en hun nichtje Nedra Talley.

The Ronettes traden eerst op als danseressen onder de naam  The Dolly Sisters in de befaamde “Peppermint Lounge” in New York, de verzamelplaats van de twistdansers begin jaren zestig en dat tijdens de dj Clay Coles Twist-a-Rama. The Dolly Sisters zijn trouwens te zien in de film Twist around the clock. Nadien dansten ze in 1961 in de show van de bekende dj Murray the K. en tekenden in de maand juni van dat jaar een contract bij Colpix Records. Hier begon van 1961 tot eind 1962 hun pre-Spectorperiode, een handvol singles, afwisselend uitgebracht op de labels: May, Dimension en Colpix. Deze opnamen klinken niet spectoriaans, maar weerspiegelen eerder de Tin Pan Alley-stijl van toen, keurig in de voorgeschreven hitpas van de bekende Brill Building en dan schrijf je ook in eenzelfde beweging de namen Goffin, King, Mann, Weil enz. Het opmerkelijke bij Colpix was dat ze als eersten een multisporenbandopnemer in de studio’s gebruikten en hun platen in stereo uitbrachten. Er werd dan ook aardig geëxperimenteerd, hetgeen duidelijk te horen is op de Ronettes-singles uit die tijd.

The Ronettes leenden erg veel van de toenmalige zanggroepen als The Chantels en The Imperials. Estelle en Nedra deden hun uiterste best om de leadstem van Ronnie optimaal te laten klinken. Schoorvoetend werd in de zomer van 1961 hun eerste vocale poging uitgebracht I want a boy met op de keerzijde What’s so sweet about sweet sixteen, gevolgd door I’m gonna quit while I’m ahead, onder de artiestennaam Ronnie and the Relatives (op het kleinere May-label). Vijf maanden later werd die release nog eens overgedaan, deze keer op het grotere Colpix label en dan als The Ronettes. Het daaropvolgende jaar verschijnen nog enkele singles als Silhouettes en I’m on the wagon, maar alle zonder ook maar enige reactie los te weken.

Tijdens een talentscouting in New York stelt Georgia Winters de groep voor aan Phil Spector, die vooral onder de indruk is van de stem van Ronnie Bennett. Onder het voorwendsel dat ze, omdat ze toch geen hitrespons krijgen, liever naar school zouden terugkeren, geraken ze van hun Colpix-contract verlost en in augustus 1963 tekenen ze bij het Philles label en spenderen een maand lang aan de opnamen van Be my baby en Baby I love you. De wall of sound-productie van Phil Spector Be my Baby schoof meer dan één miljoen keer over de toonbank en in één ruk op naar nummer twee.

De maand daarop gingen ze op tournee in Dick Clarks “Caravan of Stars”. Phil Spector, die op dat moment aan een kerstelpee bezig was, nodigde The Ronettes uit voor drie kerstnummers: Frosty the snowman, Sleigh ride en I saw mommy kissin’ Santa Claus, te horen op de elpee “A Xmas gift for you”. Na hun optreden in Engeland tijdens de maand januari 1964 in het voorprogramma van The Rolling Stones, ontmoetten The Ronettes bij hun terugkomst in New York The Beatles en kregen ze te horen dat ze met Baby I love you tot op de elfde plaats waren genaderd in de Britse Top 40 (in Amerika slechts tot op 24). In een beperkte oplage verscheen van Ronnie Bennett in april 1964 de solosingel So Young op Phil Spector Records.

Na een paar minder goede vinylprestaties doken The Ronettes eind ’64 nog eens op in de U.S.A.-top 30 met het door Phil Spector, Barry Mann en Cynthia Weil geschreven Walkin’ in the rain. Voor de uitzonderlijke en opvallende geluidseffecten werd de plaat iets later met een Grammy Award bekroond. De langspeler “Presenting the fabulous Ronettes, featuring Veronica” wordt begin 1965 uitgebracht en haalt nog net de staart van de elpee-top 100.

Net vóór ze in de zomer van 1965 in Engeland op tournee gaan met The Beatles, haakt Ronnie af omdat ze liever bij haar kersverse echtgenoot Phil Spector blijft. Haar nicht Elaine neemt haar plaats in. Na een stilte van bijna een jaar pakken The Ronettes in oktober 1966 uit met het door Jeff Barry geproduceerde I can hear music (later o.a. opgevist door The Beach Boys), maar de plaat haalt net niet de hitlijsten. Vrij kort nadien wordt de groep opgedoekt en houden Estelle en Talley het voorgoed voor bekeken.

Maart 1969 brengt Phil Spector, die intussen een productiedeal heeft met A and M Records, die hij enkele hits aflevert met Sonny Charles and The Checkmates, een singel uit met zijn vrouw Ronnie Spector: You came, you saw, you conquered. Ook nu weer zonder enig hitverhaal. In de Abbey Road Studio’s in Londen neemt Ronnie in de maand maart van 1971 het grootste gedeelte van haar eerste solo-elpee op, daarin hier en daar bijgestaan door George Harrison die ook enkele nummers voor haar schrijft. Uit die elpee wordt een Harrison-nummer als single vrijgegeven Try so me, buy so me, maar ook nu weer zonder ook maar één speelbeurt op de draaitafel.

In 1973 treedt Ronnie op tijdens de Richard Nader Rock-’n-roll Show in de New Yorkse Madison Square Garden, vocaal begeleid door Denise Edwards en Chip Fields als Ronnie and the Ronettes. Het klinkt als een eentonig verhaal, maar ook de bij Buddah Records uitgebrachte single Lover, lover, in een productie van Stan Vincent, flopt. Alsof haar scheiding van Phil Spector in 1974 al niet triest genoeg is, eindigt ook de single I wish I never saw the sunshine in een al even diep tranendal. Om haar zangtalent niet buiten het bereik van de schijnwerpers te laten, trekt Ronnie vanaf 1976 op tournee als backingvocaliste van Bruce Springsteens E Street Band en waagt vijf jaar later nog eens een solo-uitstap op het Polish-label met de elpee “Siren”. Toch blijkt het echte hitparaderen niet meer voor haar weggelegd en moet ze zich tevredenstellen met een miniem aandeel in Eddie  Money’s hit Take me home tonight en met de ondergewaardeerde CBS-elpee “Unfinished business” (juli 1987).

Zowel Brian Wilson, Bruce Springsteen, Billy Joel als Amy Winehouse gaven toe dat The Ronettes en in het bijzonder Ronnie Spector hen duidelijk heeft beïnvloed. Het zou een tijdje duren vooraleer The Ronettes in de galerij van de rockgroten werden bijgezet in “The Rock and Roll Hall of Fame”. Phil had dit jarenlang weten tegen te houden omdat de dames hem voor de rechter hadden gedaagd omdat hij hun nog achterstallige royalty’s moest betalen. Dat kon hij niet verkroppen. Maar de 12de maart 2007 was het dan toch zo ver en werden The Ronettes gelauwerd in het Waldorf Astoria Hotel in New York door een van hun grootste fans Keith Richards van The Rolling Stones.

 

tekst en research: Marc Brillouet

© 2012 Daisy Lane & Marc Brillouet