The Supremes

Geplaatst in Artiesten

The Supremes produceerden in Amerika meer nummer 1-hits dan wie ook, met uitzondering van The Beatles en Elvis Presley. Tussen 1964 en 1969 bereikten ze negentien keer de Top 10 en verkochten meer dan 50 miljoen platen. The Supremes zijn de beste definitie van wat Motown in de jaren zestig betekende: vernieuwend, jong, modern, populair. Als geen ander slaagden ze erin de kloof tussen de zwarte en de blanke muziek te overbruggen en een aanvaardbare link te leggen tussen pop en rhythm-and-blues. Daarbovenop exposeerden The Supremes ook nog een nieuwe stijl, opvallende kapsels, fonkelende jurken en een elegante choreografie.

Het ongelooflijke verhaal van doordeweekse ghettokinderen die het brengen tot internationale megasterren is een sprookjesbladzijde apart. Twee dames van de harde Supremeskern werden geboren in Detroit, Diana Ross op 26 maart 1944 en Florence Ballard op 30 juni 1943. Mary Wilson (6 maart 1944) kwam uit Greenville, Mississippi, maar groeide op in Detroit. Wilson en Ballard kenden mekaar van de Northeastern Junior High School en vormden in die tijd een kwartet samen met Betty Travis, hierin aangemoedigd door Paul Williams en Eddie Kendricks van The Primes. Williams wilde van de vier dames een vrouwelijke versie van zijn groep maken, haalde Diana Ross over om mee te doen en toen Barbara Martin, Betty Travis kwam vervangen, waren The Supremes een feit. Van 1959 tot 1960 traden beide groepen onafgebroken op in en rond Detroit. Eind 1960 smolten The Primes samen met The Distants en traden van dan af op als The Temptations.

The Primettes leverden aanvankelijk backingwerk bij platenfirma Lu PineRecords, alvorens hun eerste single Pretty baby/Tears of sorrow af te leveren. Wel een plaat, maar erbarmelijk opgenomen. Ondertussen had Berry Gordy Jr. in Detroit al naam gemaakt met Jackie Wilson en The Miracles en was Diana Ross erin geslaagd een auditie te versieren bij Berry. Het verhaal gaat dat hij alleen geïnteresseerd zou zijn indien ze hun middelbare studies zouden afmaken, wat ook gebeurde. Aanvankelijk mochten ze alleen maar hun opwachting maken als achtergrondkoortje. I want a guy zou de eerste van zes Supremes-singles worden (hun nieuwe naam werd door Florence Ballard gekozen) tussen 1961 en 1963, in een tempo van twee per jaar.

De singles zelf geraakten niet buiten Detroit, tót platenverdelers via de successen van The Marvelettes en The Miracles toch geïnteresseerd geraakten in The Supremes. I want a guy was een rasechte ballad, Buttered popcorn een noveltysong in de beproefde stijl van Mashed potato, dus geen echt nieuwe dingen. Die eerste twee singles werden op het Tamla-label uitgebracht, de overige vier op Motown. A breathtaking guy zou de beste start worden voor The Supremes met een behoorlijke notering, zelfs in Billboard’s Hot One Hundred in de zomer van 1963. Toch bleven The Supremes in het begin vooral fungeren als backingvocalisten o.a. op Mary Wells’ You the sweetest boy en Kim Westons It should have been me. In de loop van 1963 verliet Barbara Martin de groep en The Supremes werden van dan af een trio.

Voor Berry Gordy en SmokeyRobinson was het nogal frustrerend dat de dames Supremes nog steeds geen hit op zak hadden, vooral omdat Martha Reeves and The Vandellas dat wel gelukt was met o.a. hun top 5-hit Heat wave. Er werd dan maar overgeschakeld naar het talentvolle schrijversduo dat Martha Reeves and The Vandellas ook aan hun hits had geholpen, met name de heren Eddie en Brian Holland en Lamont Dozier. Met een soort Bo Diddley-beat als grondslag werd hun eerste productie When the lovelight starts shining through his eyes een behoorlijk succes in januari 1964. De opvolger Run, run, run was een flop, maar Where did our love go compenseerde die tegenslag méér dan behoorlijk. Had Mary Wells in 1964 Motown niet verlaten, dan was dit nummer voor haar bestemd geweest.

In juli kwam het nummer als single uit en binnen een paar weken stonden The Supremes op één, net op het moment dat ze rondtoerden in Dick Clarks “Caravan of Stars”. De daaropvolgende plaat bevestigde hun succes en werd gelijk ook de grootste hit uit hun carrière. Baby love werd ook in Engeland een nummer één en pronkte daar twee weken na mekaar om in het totaal vijftien weken in die Britse top 40 te blijven ronddraaien. De derde opeenvolgende hit was opnieuw een product van de tandem Dozier-Holland, getiteld Come see about me, een strook uit hun elpee “Where did our love go”. Nog geen twee maanden later verscheen de langspeler “A little bit of Liverpool” met daarop covers van Britse beattoppers als Bits and pieces en Can’t buy me love. Ook de elpee “Country, western and pop” was geen echte meevaller. Alleen de elpee “More hits” hielp hen in de Amerikaanse elpee-top 10. Niemand hoefde een bewijs dat The Supremes een echte singlegroep was, in 1964 goed voor 12 miljoen exemplaren.

1965 was voor The Supremes opnieuw oke voor drie nummer 1-hits, met uitzondering van de single Nothing but a heartache die bleef aarzelen op elf. Voor de rest waren het allemaal rasechte hits te beginnen met Stop in the name of love, Back in my arms again en  I hear a symphony, deze laatste uitgebracht op 23 oktober 1965. Single na singele evolueerde ook het geluid van The Supremes, betere teksten en een nog fellere beat. Op aandringen van Berry Gordy Jr. traden The Supremes in 1965 ook op in de New Yorkse “Copacabana Night Club”, een bevestiging voor Gordy dat zijn drie troeteldames ook door het Amerikaanse showbizz establishment werden geaccepteerd. Geen goede zet naar de fans toe, want die huiverden al bij de gedachte dat het jonge, attractieve geluid van Motown City zou moeten plaats ruimen voor het oubollige Las-Vegas-gedoe. Geen wonder dat elpees als “The Supremes at the Copa” (1965), “The Supremes sing Rodgers and Hart”(1967) en “The Supremes sing and perform Funny Gir”, lijkbleek uit de hoezen kwamen. Voor de rest waren de Supremes pure business met in 1966 gouden hits als: My world is empty without you, de nummer één You can’t hurry love en hun tiende gouden plaat You keep me hangin’ on. You can’t hurry love kwam uit hun enige nummer één-elpee “The Supremes a go-go”, uitgebracht in 1966.

Berry Gordy’s aandacht ging steeds meer uit naar Diana Ross, die hij met meer dan gewone aandacht benaderde. Florence Ballard, hiermee niet opgezet, verliet in 1967 de groep (ze overleed in Detroit in februari 1976). Ballards plaats werd ingenomen door Cindy Birdsong van de groep Patti Labelle and the Bluebelles. Na nog twee gouden Supremes-singles Love is here and now you’re gone en The happening, schuift Gordy zijn lievelingspion naar voren en heet de groep voortaan Diana Ross and The Supremes, meteen ook onderstreept met de top 2-hit Reflections, hun dertiende en tevens allerlaatste miljoenenhit geschreven door Holland en Dozier. De hieropvolgende single was een nummer van Pam Sawyer, R. Dean Taylor, Frank Wilson en Deke Richards. Love child bleef vier weken na mekaar nummer één met tegen het einde van 1968 een verkoopcijfer van twee miljoen.

Na een onvergetelijk optreden van The Supremes samen met The Temptations in “The Ed Sullivan Show”, werd in de loop van de maand november een gezamenlijke elpee van hen uitgebracht en een maand later vond hun single I’m gonna make you love me gretig zijn weg naar de top van de Amerikaanse Top 10.

Het werd almaar duidelijker dat Berry Gordy Jr. maar één bedoeling had en dat was zo snel mogelijk van Diana Ross een megaster te maken. Hun televisieshows wezen al in die richting. Singles opnemen met de groep werd voor Diana steeds minder belangrijk, hetgeen zich ook uitte in zwakkere resultaten. No matter what sign you are en The composer bleven onopvallende producties in de tegenovergestelde hitrichting. Niemand keek dan ook verwonderd op toen Diana Ross in oktober 1969 solo ging. Someday we’ll be together werd als afscheidssingle van Diana Ross and The Supremes uitgebracht en de 14de januari 1970 gaven ze hun afscheidsconcert in het “Frontier Hotel” in Las Vegas. Het aanwezige publiek was overduidelijk een antithese van de platenkopers die hen hadden opgetild tot het niveau van echte supersterren. Voor een van Amerika’s meest populaire groepen klonk dit al bij al als een minder fraaie finale.

Elke succesvolle film krijgt echter een vervolg, a sequel, en zo’n vervolgverhaal was er ook voor de resterende dames van The Supremes weggelegd. Diana Ross werd vervangen door Jean Terrell en waar iedereen had gevreesd dat de hits zouden uitblijven,werd die angst meteen de kop ingedrukt toen de single Up the ladder to the roof werd uitgebracht. De fans reageerden enthousiast en zorgden er voor dat The Supremes op tien in de Top honderd geraakten. Dit was voor de dames een hart onder de riem zeker toen ze met het nummer Stoned love in het najaar van 1970 op zeven genoteerd stonden. Behoorlijke hits werden er ook gescoord met River deep, mountain high dat ze met The Four Tops opnamen en met de singles Nathan Jones en Floy Joy. Maar nadien werd het almaar moeilijker om een plaats in die top honderd te veroveren. Op het einde van 1976 duiken ze voor de laatste keer heel voorzichtig in de top honderd op met You’re my  driving wheel waarmee een einde kwam aan 14 jaar hits scoren. Vier jaar eerder had Cindy Birdsong de groep verlaten en was ze vervangen door Lynda Laurence, maar die hield het na een jaar al voor bekeken. Omdat Jean Terrel het niet kon verwerken dat The Supremes zo weinig aandacht van Berry Gordy Jr. kregen, stapte ze op en werd in 1973 vervangen door Scherrie Payne. Cindy Birdsong miste de groep zo erg dat ze zich opnieuw bij de dames aansloot . Omdat hun contracten niet in orde waren, kon de groep anderhalf jaar lang geen enkel nummer op plaat uitbrengen. Als hun dat in 1975 uiteindelijk toch lukt, zijn ze ze goed als in het vergeetboek beland. Het blijft een komen en vooral een gaan. In 1976 slaat Cindy Birdsong de deur achter zich dicht en wordt vervangen door Susaye Green. Wanneer Mary Wilson, die er van in het begin bij is geweest, er in 1977 schoon genoeg van heeft, wordt de groep definitief ontbonden.

tekst en research: Marc Brillouet

© 2012 Daisy Lane & Marc Brillouet