The Temptations

Geplaatst in Artiesten

Gewoon uit nieuwsgierigheid, ben ik eens gaan kijken, want zo uit het blote hoofd weet ik het niet meer, hoe vaak The Temptations in de Belgische hitlijsten hebben gestaan. Dat valt een beetje tegen gezien de status van die heren. Vier keer kwamen ze in contact met onze Top Dertig en wel met Papa was a rolling stone, Power, Standing on the top en Treat her like a lady. En dan praat ik over een tijdspanne van 12 jaar, van 1973 tot en met 1985. In hun thuisland Amerika daarentegen stonden ze 18 keer in de Top Tien van Billboard’s Hot One Hundred, waarvan viermaal op één. Iets over hen schrijven, is dus méér dan terecht!

In Birmingham, Alabama hadden James Kendricks en Paul Williams samen met Cal Osborne en Wiley Waller een groepje gevormd The Cavaliers. Na hun studies verhuisden ze naar Cleveland waar ze manager Milton Jenkins tegen het lijf lopen. Die vond dat The Cavaliers beter zouden uitwijken naar Detroit omdat ze daar sneller aan de bak zouden komen. De koffers worden gepakt en hun groepsnaam wordt gewijzigd. Voortaan noemen ze zich The Primes. In Detroit had intussen Otis Miles samen met Elbridge Bryant, Melvin Franklin, diens neef Richard Street en Albert Harrell de groep The Distants opgericht. Tijdens een fuif ten huize van Janette Poole, een goede vriendin van The Distants, geraken ze in gesprek met de jongens van The Primes. Enfin, om een lang verhaal sterk in te korten, besluiten ze samen te smelten. Een paar matrozen verlaten het schip, zodat de bemanning nog bestaat uit Paul Williams, Melvin Franklin, Eddie Kendricks, Al Bryant en Otis Miles, alias Otis Williams (niet te verwarren met de leadzanger van The Charms). Om nog maar eens van naam te veranderen, dopen ze zich The Elgins en ontmoeten op zekere dag in een of andere club waar ze optreden Berry Gordy Jr. die hen meteen opneemt in zijn nieuwe platenstal Miracle Records, een zusterfirma van Motown. Otis was nog altijd niet tevreden wat hun groepsnaam betreft. Net voor ze hun contract ondertekenen, beslissen ze zich voortaan als The Temptations te promoten. Met weinig toeters en bellen lanceren ze als eerste single Oh mother mine. Gevraagd naar hun schoolvoorbeelden komen de heren aandragen met namen als Hank Ballard, The Cadillacs, Frankie Lymon, Jerry Butler en The Impressions. In de stijl van deze laatsten brengen ze de single Isn’t she pretty op de markt.

Enige aandacht kunnen de heren trekken met het nummer Dream come true dat een 22ste plaats bereikt in de r&b-charts van de maand april 1962. Omdat Al Bryant het op zijn heupen krijgt van dat lange wachten op die ene doorbraakhit, verlaat hij het pand en wordt vervangen door David Ruffin.

Intussen had Eddie Kendricks zich een beetje in de belangstelling weten te zingen met zijn opvallende falsettostem die knap tot uiting komt in het door Smokey Robinson geschreven The way you do the things you do, goed voor een een elfde plaats in de Amerikaanse Top Honderd in het voorjaar van 1964. Het eveneens door Smokey geschreven Girl (why you wanna make me blue) wordt een behoorlijke hit. Robinson producet hun eerste nummer één die ze de 16de januari 1965 scoren met My girl. Ook in Engeland zouden ze met die single boven aan de Top Veertig geraken. Op deze single mocht David Ruffin zijn debuut maken als solozanger. The Temptations hadden qua solisten nu twee troeven in handen die om beurt worden uitgespeeld: Eddie Kendricks en David Ruffin. Smokey Robinson kan zich lekker uitleven bij The Temptations, zoals te horen op hun hitsingles Since I lost my baby en Get ready.

Berry Gordy Jr vond het na al die successen stilaan tijd dat het team gewisseld mocht worden. Producers Norman Whitfield en Eddie Holland, tevens geweldige leveranciers van hitsongs, komen aan boord en nemen met The Temps het geweldige album “With a lot o’ soul” op dat hun vier sucessen oplevert: Beauty is only skin deep, I know I’m losing you, All I need en You’re my everything, tussen 1966 en 1967  vier toptienhits. David Ruffin houdt het in 1968 voor bekeken, hij wil voortaan in zijn eentje schitteren. Dennis Edwards komt in zijn plaats de groep versterken. Datzelfde jaar merken we in de hitlijsten de opkomst van psychedelic music. Letterlijk is het een stijl van liedjes schrijven onder invloed van drugs, maar breder genomen is het een muziekstijl waarin het gebruik van nieuwe opnametechnieken en special effects beklemtoond wordt zoals The Beach Boys in Good vibrations en Donovan in Sunshine Superman. Op soulgebied werd er psychedelisch uitgepakt door onder meer Sly and The Family Stone in Dance to the music. In die wat aparte, opvallende stijl produceert en schrijft Norman Whitfield Cloud Nine, dat hoewel het anders klinkt dan de doorsnee Temptations-song toch doorstoot naar de zesde plaats in de Amerikaanse Top Honderd.

Omdat verrassingen een voedende bodem blijken te zijn om de aandacht te trekken, beslist Berry Gordy Jr. voor hun volgende single The Temptations te koppelen aan The Supremes wat de knappe single I’m gonna make you love me oplevert, goed voor een tweede plaats in de Top Honderd van de maand december 1968. Inpikkend op dat succes releaset Tamla Motown het album “Diana Ross and the Supremes join The Temptations”. Iets later brengen The Temps, toegespitst op de winterse kerst van dat jaar, met veel succes de klassiekers Rudolph the red nosed reindeer en Silent night op single uit.

Norman Whitfield blijkt de smaak te pakken te hebben. Hij wordt zo’n beetje de Phil Spector bij Motown. The Temptations zijn zijn meest geliefde groep. Hij gaat méér en méér aan de inhoud van hun teksten schaven en de songs mogen dan wel commercieel blijven klinken, maar hoeven niet meteen aalglad toegankelijk te blijven. Die formule blijkt te werken, want zowel met Runaway child, running wild , Psychedelic shack en Ball of confusion haalt Whitfield het gelijk aan zijn kant. Met een apart geluid geraak je ook in de top tien. Hij voelt zich apetrots wanneer The Temptations in de zomer van 1969 hun tweede nummer één op het droge hebben met I can’t get next to you.

Geheel tegendraads en zo smooth als het maar kan klinken, komen ze in 1970 hun publiek, aangenaam of niet, verrassen met het album “On Broadway with The Tempations and The Supremes”, een album boordevol musicalsongs.

In de lente van 1971 is Eddie Kendricks aan zijn zwanenzang toe en neemt afscheid met de hit Just my imagination. Er wacht een solocarrière op hem. Wegens ziekte moet ook Paul Williams afhaken. Damon Harris en Richard Street nemen hun plaats in. Zij mogen deel uitmaken van The Temptations wanneer die in het najaar van 1974 uitpakken met, internationaal gezien, hun monsterhit Papa was a rolling stone, een regelrechte nummer één in de popcharts. Wat weinigen weten is dat het nummer vier maanden eerder zonder succes was opgenomen en uitgebracht door Undisputed Truth. Papa was a rolling stone was eerst een elpeenummer dat langer dan elf minuten duurt, iets te lang om op single een hit te worden. Het is de ingekorte versie die wereldwijd een hit werd, met op de B-kant de louter instrumentale versie van het nummer. Die versie zou een Grammy Award krijgen als beste instrumentale song van dat jaar.

Overtuigd van hun kunnen, pakken The Temptations meteen nadien uit met nog zo’n groteske productie, “Masterpiece”. Gelijk een toptienhit in de States. Het lijkt nadien alsof de rek er een beetje uit is. De absolute toppers hebben we gehad. Het wordt nu rustig voortkabbelen op hun succes met singles als Happy people, een nummer van Lionel Richie, Shakey Ground, Glasshouse enz… Omdat een behoorlijk verloop qua personeel binnen The Temptations schering en inslag is, gaat Damon Harris er in 1975 uit en wordt door Glenn Leonard vervangen.

The Temptations merken in 1978 dat de Motownkoek op is en tekenen een nieuw platencontract bij Atlantic net op het moment dat Eddie Kendricks aan een solocarrière wil beginnen. Zijn plaats wordt ingenomen door Louis Price. Maar die deal met Atlantic is geen goede, de hits blijven uit. Enkele duiven die gaan vliegen waren, keren naar hun til terug zodat we in 1980 qua bezetting de namen mogen noteren van: Dennis Edwards, Otis Williams, Melvin Franklin, Richard Street en Glenn  Leonard. Berry Gordy Jr weet hen te overtuigen terug naar hun vertrouwde platenstal te keren, maar ook hij kan zijn beloften niet waarmaken tot Melvins neef Rick James hun het door hemzelf geschreven Standing on the top, part one aanreikt. Ook al zijn ze beter gewoon, een 66ste plaats in de Amerikaanse Top Honderd werkt helend als pleister op de zere wonde. In 1983 schitteren The Temps tijdens de drukbekeken tv-show naar aanleiding van de 25ste verjaardag van Tamla Motown in een medley samen met The Four Tops.

In 1986 zijn Otis en Melvin uitgezongen. Vijf jaar later maken Ali-Ollie Woodson, Damon Harris, Richard Street, Ron Tyson en Louis Price deel uit van The Temptations. Zij zingen samen met Rod Stewart in 1991 de hit The Motown Song, goed voor een tiende plaats in de Amerikaanse Top Honderd. In 1999 worden The Temptations opgenomen in “The Vocal Group Hall of Fame”. In 2005 in “The Michigan Rock and Roll Legend Hall of Fame”.

Om je een pak duizelingen te besparen, ga ik niet tot in de details opsommen, wie nog bij welke resterende en actieve bezetting van The Temptations zingt, maar Dennis Edwards treedt nog steeds op als Dennis Edwards en The Temptations Revue. In 1991 sterft David Ruffin aan een overdosis cocaïne, het jaar nadien Eddie Kendricks aan longkanker. In 1995 overlijdt Melvin Franklin aan de gevolgen van diabetes.

In 1999 worden The Temptations opgenomen in de “Alabama Music Hall of Fame”. Dennis Edwards richtte Dennis Edwards & The Temptations Revue op.

 

tekst en research : Marc Brillouet

© 2012 Daisy Lane & Marc Brillouet