Wanda Jackson

Geplaatst in Artiesten

Wanneer we aan de bekendste rock -‘n-rollsterren denken, dan schieten er meteen namen door ons hoofd als Gene Vincent, Little Richard, Chuck Berry, Eddie Cochran, Buddy Holly en natuurlijk Elvis Presley. Allemaal mannelijke rockers. Geen haar op ons hoofd dat rock-‘n-roll zou associëren met zangeressen en toch waren die er. Janis Martin en Brenda Lee mochten er wezen en de onvergelijkbare Wanda Jackson.

Daar waar Brenda ons het meest is bijgebleven dankzij haar ballads   I’m sorry en Emotion ( om er een paar te noemen), zit Wanda Jackson toch het meest in ons muzikaal geheugen opgeslagen als de uitvoerder van gigantische rockklassiekers zoals het onverwoestbare  Let’s have a party en Fujiyama Mama. Wanda was een echte rockabilly zangeres, die met haar heel eigen zangstijl het pad effende voor zangeressen als Tina Turner, Taylor Dayne en Bonny Raitt. Ook al bereikte weinige van haar singles de hitlijsten, toch behoren haar platen bijna alle tot de belangrijkste rock-’n-rollopnamen. Toen rock na een tijdje niet meer rendeerde, schakelde ze vlekkeloos over op country en ook in dit milieu werd ze een zeer gewaardeerde dame.

20 oktober 1937 werd Wanda in Maud, Oklahoma geboren. Vier jaar later verhuisde ze met haar familie naar Californië ,waar ze ook haar eerste gitaarlessen kreeg. Acht jaar later keert de ganse familie Jackson terug naar Oklahoma en in 1951 krijgt Wanda , na een eerste prijs behaald te hebben in een talentenshow, een eigen countryprogramma bij het radiostation KLPR. Ze wordt hier ontdekt door countryzanger Hank Thompson, die haar in contact brengt met The Brazos Valley Boys. Op aanraden van hun bandleider Billy Gray gaat Wanda bij Decca Records aankloppen en krijgt een aantrekkelijk contract voorgeschoteld. Samen met Billy Gray neemt ze in 1954 het duet You can’t have my love op, in de countrylijsten van dat jaar terug te vinden op de 8ste plaats. Voor Decca neemt Wanda in het totaal 15 singles op,waaronder Tears at the Grand Ole Opry en  The right to love .

Tijdens een van de vele package shows (rondreizende shows waarin een pak artiesten optraden die op dat moment populair waren) in het zuiden van Amerika, ontmoet ze Elvis Presley die haar aanraadt over te schakelen van pure country naar rockabilly. The King nodigt haar bij hem thuis uit waar ze samen bluesplaten beluisteren en waar Presley haar laat meezingen met een aantal nummers zodat hij haar stem goed kan inschatten. Wanda Jackson zou van 1955 tot en met 1956 samen met Presley op tournee gaan.

Capitol Records was intussen naarstig op zoek naar een vrouwelijke Presley. Wanda Jackson leek hun de meest geschikte persoon. Ze ruilt haar countryoutfit in voor een sexy open jurk en lange gitzwarte haarlokken. Deze ommekeer wordt haar niet in dank afgenomen, want optreden tijdens de “Grand Ole Opry” blijft een hele tijd taboe. Niet getreurd, in de herfst van 1956 staat Wanda op 15 in de Amerikaanse top 100 met  I Gotta Know. Presley zal van 1956 tot 1957 constant de charts domineren. Geen schijn van kans voor Wanda om een plaatsje in die hitlijsten op te eisen, maar ze neemt wel haar meest gewaardeerde rockplaten op. Honey Bop is zo’n parel, geschreven door Reeves, Durden en Axton, de auteurs van Presleys Heartbreak Hotel. De opname werd geleid door Ken Nelson die gretig gebruikmaakte van de echokamer om Wanda’s stijl extra in de verf te zetten, daarbij gesteund door de gitaristen Joe Maphis en Merle Travis en pianist Merrill Moore. Tijdens diezelfde sessie neemt Wanda ook  Baby loves him en Hit dog! that made him mad op. Joe en Merle waren er ook bij toen, althans volgens kenners, Wanda haar beste rockplaat opnam Fujiyama Mama.

In 1958 neemt Wanda Jackson  Let’s have a party op, een nummer dat Presley een jaar eerder had opgenomen als Party voor zijn film “Love me tender”. Wanda krijgt voor haar Capitol-opname  de steun van The Blue Caps (de begeleidingsgroep van Gene Vincent). Let’s have a party zou voorgoed in het vergeetboek verdwenen zijn, was het niet dat een deejay uit Des Moines, Iowa, de plaat regelmatig begon te draaien. Hij werd overstelpt door verzoekjes en Capitol bracht de plaat nationaal op single uit. De 29ste  augustus 1960 geraakt de single tot op de 37ste plaats van de Amerikaanse Top 100. Geen kaskraker, dat wel , maar de single zou Wanda’s visitekaartje worden en ook blijven .

Wanda had intussen haar oog laten vallen op een nieuwe begeleidingsgroep, The Party Timers met daarin twee schitterende gitaristen Dave Ronson en Roy Clark. Wat wel jammer was voor Wanda was het feit dat rock-‘n-roll en vooral rockabilly aan populariteit hadden ingeboet. Ze trad wel nog vaak op, maar dat weerspiegelde zich niet in een vlotte platenverkoop. Tijdens een opnamesessie in 1961 worden The Party Timers aangelengd met gitarist Grady Martin, pianist Pig Robbins, drummer Buddy Harman en bassist Bob Moore. Omdat in de popmuziek  almaar meer strijkers en stemmetjes worden gebruikt, krijgt Wanda een gans engelenkoor tot haar beschikking. Het mag vreemd lijken, maar deze dames en heren leveren haar haar twee grootste hits op  Right or wrong  (Capitol 4553 ) en In the middle of a heartache (Capitol 4635). Dit laatste nummer helpt Wanda stevig in het countryzadel en daar zal ze voor een aantal decennia ook blijven met o.a.  de Vic McAlpin-song  The box came in en Tears will be the chaser for your wine.

Steeds op zoek naar een nieuwe sound, geraakten Wanda Jackson en haar producer Ken Nelson op de dool en misten op die manier de hitboot. Wanda had eerst rebelse platen ingeblikt en was dan overgeschakeld  naar haast suikerzoete countryballads met als schoolvoorbeeld A girl don’t have to drink to have fun. Een beetje ondoordacht schakelt Capitol de ene producer na de andere in, maar het blijft zwemmen in droog water. Wanda wordt dat switchen spuugzat en keert in 1972 Capitol de rug toe . Onder invloed van haar echtgenoot Wendell Goodman heeft Wanda zich intussen tot het christelijk geloof bekeerd en zoekt haar heil in het releasen van gospelelpees. Wanda vindt onderdak bij Myrrh Records, die haar aansporen zowel gospel-als countryplaten te blijven opnemen. Maar na een tijdje gaat de firma overkop en belandt Wanda bij Word Records met als eindresultaat elpees als “Country Gospel” (1974) , “Closer to Jesus” (1978) en “My Testament” (1982) .

Wanda Jackson blijft al die jaren heel populair in Europa en vooral Scandinavië waar ze haar fans tijdens haar optredens verwent met haar oude rock-’n-rollsuccessen en haar countryfavorieten, tussendoor afgewisseld met haar gospelsongs.

In 1996 werd Wanda Jackson door haar zingende fan Rosie Flores gevraagd of ze geen bijdrage wou leveren aan haar cd “Rock a Billy Filly”, waarop Wanda maar al te graag inging. Wanda gaat nadien samen met Rosie op promotietournee, een tournee die in een hele rist liveoptredens uitmondt en waarbij opvalt dat nogal wat jongeren Wanda’s hits kunnen smaken.

In oktober 2002 wordt Wanda Jackson een ereplaats toegewezen in “The Oklahoma Music Hall of Fame”. Haar award mag ze ontvangen uit handen van haar ontdekker Hank Thompson. In 2003 is er nog eens een nieuw album  ”Heart Trouble” waarop ze ondermeer begeleid wordt door niemand minder dan Elvis Costello en Lee Rocker van The Stray Cats.  In 2006 brengt ze hulde aan Elvis Presley op het album “I remember Elvis”. In 2009 krijgt ze eindelijk een ereplaats toebedeeld in “The Rock and Roll Hall of Fame”. Gearrangeerd door producer Jack White brengt Wanda in januari 2011 het album “The Party Ain’t Over” op de markt.

tekst en research: Marc Brillouet

© 2014 Daisy Lane & Marc Brillouet