Willy Sommers

Geplaatst in Artiesten

Willy Sommers mogen we toch wel rekenen bij de bekendste zangers die Vlaanderen heeft voortgebracht. Hij was het die aan het begin van de jaren zeventig in de Vlaamse hitlijsten de strijd durfde aan te gaan met Will Tura en Jimmy Frey.

De negende augustus 1952 wordt Willy De Gieter in Ukkel geboren, vijftien maanden na de geboorte van zijn zus Viviane. De familie woont op dat moment in Sint-Martens-Lennik. Papa, Frans De Gieter, is handelaar in tweedehandsauto’s. Mama, Margriet Vandersmissen, zorgt thuis voor het gezin. “De zondagvoormiddag mocht ik mee naar de garage naar de auto’s gaan kijken en af en toe mocht ik ook eens achter het stuur plaatsnemen. Vandaar dat ik ook een enorme autofanaat ben geworden en gebleven.” Thuis wordt er graag naar muziek geluisterd, maar zeker zo graag muziek gemaakt en vooral gezongen. “Mijn vader zong in een koor, dus thuis hing er altijd muziek in de lucht. Thuis werd er ook echt over muziek gepraat samen met mijn vader en mijn opa. Wanneer mijn grootvader ging optreden, was dat gratis. Na een aantal liedjes te hebben gespeeld, gingen ze in de tent rond met een muts en zo werd er geld opgehaald. Ze waren dus afhankelijk van de vrijgevigheid van het publiek. Je kan zeggen dat hij een semiprofessionele muzikant was. Daarnaast baatte hij een café uit waar de jukebox een centrale plaats innam. Ik deed niets liever dan daar naar de nieuwste hits te gaan luisteren.” Pa is lid van een zangkoor dat niet alleen de kerkdiensten verzorgt, maar ook vaak concerten geeft. Willy is maar wat trots wanneer hij zijn vader met kerst tijdens de middernachtmis met zijn prachtige tenorstem het Ave Maria hoort zingen. Nu nog krijgt hij kippenvel als hij daaraan terugdenkt. Willy houdt nog altijd vol dat hij zijn stem aan die van zijn vader te danken heeft. Hij was voor hem een beetje een zingend schoolvoorbeeld. “Bij ons thuis stond de radio vaak aan en ook al hadden we een oude pick-up, platen werden er niet meteen gekocht. We keken elk jaar met z’n allen uit naar het Eurovisiesongfestival. Ik weet nog goed dat ik als eerste plaatje Non ho l’età kocht, waarmee Gigliola Cinquetti in 1964 dat festival voor Italië won. Mama ging speciaal in Brussel naar een platenwinkel om het daar voor mij te kopen.” Van zijn vader heeft Willy ook zijn zakelijk instinct geërfd. In het gezin Sommers was de verantwoordelijkheid mooi verdeeld. Papa was een zachtaardige man met een hart van goud die voor de broodwinning zorgde. Op het thuisfront was mama de baas.

Telkens als de kermis hun dorp aandeed, kwam de hele familie De Gieter samen, werden er taarten gebakken, een varken geslacht en werd het feest afgerond met een stevige zangbeurt. Willy zong toen graag mee met de hits van The Beatles en The Rolling Stones, want hij heeft het niet zo voor soloartiesten, hij is meer tuk op de hits van de popgroepen uit de sixties. Na een tijdje verhuizen zijn ouders van Sint-Martens-Lennik naar Vlezenbeek (daar zijn zijn ouders de rest van hun leven blijven wonen), waar Willy het eerste studiejaar volgt. “Ik was zo fier als een De Gieter, want ik behaalde daar 99% en was meteen de primus van de klas. Op mijn achtste zijn we verhuisd en zo kwam ik als scholier terecht in het Sint-Niklaasinstituut in Anderlecht. Die overstap was moeilijk, want ik moest al mijn schoolvriendjes achterlaten, plus al de jongens die ik in mijn dorp had leren kennen. In Vlezenbeek zal ik trouwens tot aan mijn drieëndertigste verjaardag bij mijn ouders blijven wonen.” Willy volgt na de lagere school de afdeling Latijn-Wetenschappen om de laatste twee jaar naar het Sint-Thomasinstituut in Brussel te trekken om daar aan de normaalschool het diploma van onderwijzer te behalen. Ook hier profileert hij zich als een goede student. Hij sluit daarop aan met de opleiding regentaat Nederlands-Engels-Duits, maar hij rondt die opleiding niet af omdat hij dan al zijn eerste hit heeft gescoord.

Maar keren we even enkele jaren terug in de tijd. Op zijn twaalfde krijgt Willy van zijn opa een gitaar en twee jaar later gaat hij naar de muziekacademie van Anderlecht om daar saxofoon, piano en notenleer te studeren. Hij zal voor de rest van zijn leven dol blijven op het warme geluid van de sax. Piano wil hij koste wat het kost onder de knie krijgen omdat hij liedjes wil componeren. Hij houdt die muzikale opleiding drie jaar vol, maar gaat vanaf zijn vijftiende met een paar voetbalvrienden, die ook wel van een nootje muziek spelen houden, wekelijks oefenen in de garage van zijn vader, wat iets later uitmondt in de covergroep The Sons of Abraham. De naam klinkt wat religieus en dat klinkt niet eens overdreven, want Willy ging in die tijd elke zondag naar de mis, was zelfs een tijdje misdienaar én was aangesloten bij de KLJ, de Katholieke Landelijke Jeugd. Tijdens de feesten die die vereniging organiseerde, traden The Sons of Abraham regelmatig op. Het was een degelijke covergroep, erg geliefd in de streek rond Brussel samen met The Yeats en The Criminals, de begeleidingsgroep van Paul Severs. Paul hierover: “Willy Sommers is een streekgenoot en had net als ik een orkest. Ik weet nog goed dat hij mee de backing vocals zong op mijn hit Ik ben verliefd op jou. Later zag ik hem voor het eerst in de “Tele Top Tien”, toen nog een maandelijks BRT-tv-programma, gepresenteerd door Mike Verdrengh. Meteen had ik door dat Willy een grote mijnheer ging worden in de showbizz. Wanneer Willy moest optreden, was het altijd zijn vader die hem met de auto begeleidde. Hij reed Willy overal naartoe. Een beeld dat ik nooit zal vergeten. Nu nog, na zoveel jaren, staan we heel vaak samen op de planken en met veel plezier, want Willy is en blijft een sympathieke kerel. Wij waren, zijn en blijven streekgenoten en vrienden.

Op zekere dag moet de zanger van The Yeats, Luk Vankessel, voor een jaar onder de wapens. Aan Willy wordt gevraagd of hij zijn plaats niet wil innemen. “De man die mij vroeg om vervanging te komen doen bij The Yeats in de plaats van Luk was Jean Cornelis. Hij fungeerde als manager ven The Yeats en komt nog steeds in de mate van het mogelijke naar mijn optredens. Hij is nu achteraan in de tachtig en is nog altijd in de ban van mijn optredens. Als hij komt kijken, straalt hij en ik kondig hem dan altijd aan als mijn allereerste ontdekker! Dan pinkt hij weleens een traantje weg. Mooi toch.” Er wordt met The Sons Of Abraham overlegd en die gunnen Willy die stap hogerop wel. Maar na een jaar heeft Luk andere plannen en beslist Willy dan maar bij The Yeats te blijven. Luk vormt samen met Jean-Marie Aerts en Stoy Stoffelen de groep Split tot hij in 1978 besluit solo te gaan en hits scoort met Mia en Hotel Paradiso. Bij The Yeats moet Willy zijn stijl wat aanpassen, want het gaat er bij hen ruiger aan toe met voorop het repertoire van The Rolling Stones en The Kinks. Hij kon toen niet vermoeden dat iets later platenproducer Roland Verlooven, een man die tot dan zijn sporen vooral in de kleinkunst had verdiend, een grote rol in zijn leven zou gaan spelen. Roland maakte in de jaren zestig deel uit van de groep The Ropes met toen als leadzanger Roel Van Bambost. In 1966 nemen ze het singletje Its it true op. Het was Roel die Roland artiesten als Bob Dylan en Lou Reed leerde kennen en hem de liefde voor de kleinkunst bijbracht. Begin jaren zeventig is Roland op zoek naar een nieuwe uitdaging en gaat op verzoek van de bazen van zijn platenfirma Vogue uitkijken naar een nieuwe Vlaamse zanger, maar dan in het schlagergenre. De vierentwintigste december 1970 is het zover. The Yeats treden op in zaal “Harmonie” in Halle in het voorprogramma van The Pebbles, die op dat moment in de Benelux op één staan met Seven horses in the sky. Roland woonde in die tijd in Halle en kwam eens poolshoogte nemen. Roland liet na hun optreden meteen blijken dat hij alleen in Willy geïnteresseerd was en met hem uitsluitend Nederlandstalige liedjes wilde opnemen. “Ik wist precies waar ik naar zocht. Ik had tot dan toe veel kleinkunst ingeblikt. En toen kwam Paul Severs en mijn platenfirma had graag iemand in een genre dat we maar Vlaamse populaire muziek zullen noemen. In Halle zag ik Willy aan het werk met zijn orkest. Het was vooral zijn stem die me opviel. Die klonk apart. En hij zag er vooral goed uit. Met hem wilde ik wel iets proberen“, aldus Roland. “Het heeft me wel bloed, zweet en tranen gekost om Willy te overtuigen in het Nederlands te zingen.” Willy zong tot dan toe immers uitsluitend in het Engels. Hij moet koste wat het kost op vraag van Roland een demobandje inzingen om de mensen van de platenfirma te overtuigen en dat wordt een cover van een liedje van Jimmy Frey en Simon says van de 1910 Fruitgum Company. Willy trekt naar de studio en zingt die twee liedjes in, maar zonder veel overtuiging, want hij geloofde niet zo in zichzelf als Vlaamse zanger. De platenfirma gaat na het beluisteren van die twee liedjes meteen akkoord, want die heeft dadelijk door dat Willy ook een knappe jongen is, veel aantrekkelijker dan zijn concurrent-collega’s Paul Severs en Salim Seghers. Die ontmoeting met Roland was voor Willy allesbepalend. “Hij zag me optreden op 24 december 1970 met mijn band The Yeats. Hij is de man die op dat moment heel mijn leven heeft veranderd. Ik studeerde nog voor regent. Er kwam snel een eerste single. Roland werd vrij vlug mijn alles, zeker in het begin van mijn carrière. Hij was mijn producer, auteur, componist, hij was mijn begeleider bij mijn buitenlandse tv-optredens, mijn arrangeur, met andere woorden: hij was mijn muzikale vader geworden!

In maart 1971 neemt Willy dus zijn eerste plaatje op, Het is weer morgen, een vertaling van een Spaans liedje van Juan Pardo op tekst van Hugo Raspoet, die toen als kleinkunstenaar een degelijke reputatie genoot, zodat Willy ook op Radio 1 te horen was. Alvorens zijn eerste single uit te brengen, zit Willy samen met Roland Verlooven en de verantwoordelijke van Vogue, Roger Meylemans. “We waren die dag dringend op zoek naar een artiestennaam“, volgens Willy. Het stond als een paal boven water dat we mijn voornaam Willy zouden bewaren. We keken door het raam van het kantoor van Roger langs de Barthélémylaan in Brussel en zagen aan de overkant langs de oever van het kanaal een bedrijf dat Sommer heet, een firma gespecialiseerd in decoratieartikelen. Omdat ik in de zomer geboren ben, lag het voor de hand dat Sommer Sommers werd. Ik ging meteen akkoord, vooral omdat het ook Vlaams in de oren klinkt.Het is weer morgen staat de tiende april 1971 op de negende plaats in de Vlaamse Top Tien. Vijfduizend exemplaren vinden een koper, meestal familieleden, vroege fans en vrienden. Juist in die periode was Erik Van Neygen druk in de weer met de groep Pendulum en kende Willy behoorlijk goed. “We kregen onze opleiding voor leraar secundair onderwijs in dezelfde school, maar waren in de eerste plaats allebei gebeten door de muziekmicrobe. Willy nam zijn eerste plaatje op en ik speelde bij Pendulum. Ik trad vooral op tijdens kleinkunstavonden en Willy liet de meisjesharten vanaf het begin sneller slaan met zijn romantische liedjes. Hij had meteen een enorme fanclub. En hoe beter ik hem nadien leerde kennen, hoe meer ik begreep waarom die fans van het eerste uur hem altijd trouw zijn gebleven. Altijd een glimlach, altijd een hartelijk woord, ook voor zijn collega’s. Willy is voor mij Vlaanderens nummer één.

Vogue is ontgoocheld door de verkoopcijfers van Willy’s eerste single, maar toch wordt er beslist om in de zomer een nieuwe plaat uit te brengen. Voor de opvolger wordt als A-kant, om de radiozenders gunstig te stemmen, gekozen voor het uptempo Gina, dans met mij. Maar er moet nog een B-kant worden geschreven. “Ik kon de slaap niet vatten“, weet Roland Verlooven nog. “Het moet een uur of twee ‘s nachts geweest zijn en ik ben opgestaan. De tekst van het refrein had ik snel. Ik heb dan in mijn hoofd de melodie geschreven, want ik kon niet op de piano spelen omdat mijn vrouw en kinderen sliepen. Die melodie zat trouwens al een tijdje in mijn hoofd. ‘s Anderendaags heb ik de coupletten geschreven. Ik weet in de verste verte niet meer hoe ik op de idee van zeven anjers, zeven rozen kwam. Ik schreef het wel bewust met Willy in mijn achterhoofd.” Roland voelt tijdens de opname in een piepkleine studio in Brussel meteen dat ze een hit te pakken hebben: “Dat liedje heeft een verhaal, je kan het volgen van het begin tot het einde. Iedereen begrijpt waarover Willy zingt. De melodie kwam haast als vanzelf, want trucs om een hit te schrijven, bestaan niet, hoelang je ook in het vak zit. Anders kan je hits aan de lopende band schrijven. Wat me wel meteen opviel, is dat dat lied vanaf het eerste moment aan Willy bleef kleven alsof het bij hem hoorde. Alleen besefte Willy het op het moment zelf niet. Hij gaf zich daar totaal geen rekenschap van, al moet ik eerlijk bekennen dat ik het als componist en producer ook niet deed. In de studio voelde ik wel dat alles samenviel: het orkest, het arrangement, het inzingen, de tekst, de melodie. Het werkte. Het was alsof die vijf elementen mekaar raakten. Als er eentje tussenuit valt, gaat je liedje de mist in en wordt het geen succes.” Willy zingt het nummer live in met een vijftiental muzikanten om hem heen. Die hit komt er zonder hulp van de radio, maar wel dankzij de vele Vlaamse jukeboxen. In heel wat van die Vlaamse cafés werd in die tijd immers beslist welke singles de Vlaamse hitlijsten zouden halen en dat werd die zomer Zeven anjers, zeven rozen. Sommers staat in de zomer van 1971 op nummer twee in de Vlaamse Top Tien, de zesde november op elf in de Top Dertig. De single gaat in Vlaanderen méér dan honderdduizendmaal over de toonbank. Enkele weken voordien stond in die Vlaamse Top Tien Will Tura nog op één met Aan mijn darling. Sommers zou van danaf voor Tura een geduchte concurrent worden.

1971 was ook het jaar dat in Vlaanderen Salim Seghers doorbrak met Verlaat me nooit. Hij deelt met Willy heel wat herinneringen uit die tijd. “Nog voor we bekend waren, kende ik Willy al, onder meer van een uitzending op de BRT-tv “Binnen en Buiten”. Dat was in 1969. We hadden totaal geen camera-ervaring. De regisseur had zijn handen vol om ons optreden in goede banen te leiden. Eenmaal doorgebroken met onze eerste plaatjes voelden we beiden dat we goed in de markt lagen bij de meisjes. Wij waren jong en zagen hen graag. Het was wel zo dat wanneer we een liefje hadden, de fans dat niet mochten weten. Dus op zulke momenten liefst geen pers, noch fotografen in onze buurt. Willy en ik deelden ook een passie voor het voetbal. In die periode speelden we in een team bestaande uit elf zingende bekenden, onder wie Willy, John Horton, Jimmy Frey en ikzelf. Velen zijn intussen vergeten dat Willy en ik een tijdje dezelfde producer deelden, want met Roland Verlooven heb ik in het totaal zes singles ingeblikt.”

Willy trekt met zijn hit Zeven anjers, zeven rozen naar het “Midem Festival” in Cannes en wordt daar gevraagd om het nummer in het Spaans op te nemen. Dat verliep volgens Verlooven als volgt: “Het was een urgente vraag vanuit Spanje. Dat productieteam bleek achteraf uit een paar Zuid-Amerikaanse halve gangsters te bestaan die in Barcelona een kantoor hadden en die buitenlandse producties zochten voor hun Ekipo-label. Jimmy Frey had in Spanje dankzij hen grote sier gemaakt met de Spaanse versie van Rozen voor Sandra, Rosas a Sandra. Een van die producers had Zeven anjers, zeven rozen gehoord en ons dus de vraag gesteld of hij daar geen Spaanse vertaling van mocht maken. Het werd een Spaanse topper, maar we zijn er financieel niet veel beter van geworden. Er werd ginder geknoeid met de aangifte van het aantal verkochte platen. In die tijd had je in Europa maar een aantal landen waarmee je qua auteursrechten keurig kon samenwerken: Duitsland, België, Frankrijk, Engeland en de Scandinavische landen.” Willy pakte dat Spaanse verhaal nochtans ernstig en professioneel aan: “Ik ben dat nummer in Madrid gaan opnemen. Binnen de kortste keren stond ik daar met Siete rosas, siete besos boven aan de hitlijsten. Ik weet nog goed dat op de tweede plaats Elton John genoteerd stond en op de derde Julio Iglesias. Daar speelden zich dezelfde taferelen af als in Vlaanderen. Ik was daar een echte ster die ook zo behandeld werd. Me laten rondrijden in een limousine bijvoorbeeld. Ik ging in die periode eenmaal per maand voor een week naar ginder om daar promotie te voeren, zowel voor radio als televisie. Terwijl ik daar in Spanje druk bezig was, kreeg ik een telefoontje uit Frankrijk met de vraag of ik een Franse versie wou inzingen. Maar Roland bekeek mijn overdrukke agenda en hield wijselijk de boot af. Op vraag van Roland speelden ze het dan door aan een van de Franse artiesten op het Vogue-label en zo kwam het bij Crazy Horse terecht.” Crazy Horse had in Frankrijk al eerder een hit gescoord met J’ai tant besoin de toi, een vertaling van de Paul Severshit Ik ben verliefd op jou. Zeven anjers, zeven rozen klinkt in hun versie Une fleur… rien qu’une rose op tekst van Edouard Rombeau, goed voor meer dan één miljoen vierhonderdduizend verkochte exemplaren. Sommers vindt het nog altijd jammer dat hij op die Franse vraag niet is kunnen ingaan, want hij had bij onze zuiderburen meerdere hits kunnen scoren. Er verschijnt ook een Duitse versie, Sieben Küsse, sieben Rosen, op tekst van Carl J. Schäuble en uitgebracht op het Bellaphon-label. “Wij hebben van die Duitse versie zo’n honderdduizend exemplaren verkocht, wat lang niet slecht is. Nadien heb ik nog een aantal singles in het Duits opgenomen, maar Duitsland was bij lange niet zo’n succesverhaal als in Spanje“, aldus Willy. Op Wikipedia vinden we in verband met Zeven anjers, zeven rozen nog extra info: in 2005 werd een remix van het nummer opgenomen met Daan en Seppe, twee animatiefiguren van Jeroom. Er werd ook een videoclip bij deze nieuwe opname gemaakt waarbij Daan en Seppe volledig stoned naar Zeven anjers, zeven rozen luisteren en het lied geweldig vinden. Na dat succes met Siete rosas, siete besos zal Willy nog een viertal singles in het Spaans opnemen, waaronder in 1973 Tania, gekoppeld aan Encontré el amor (de Spaanse versie van Je kus zegt vaarwel), maar hij zit ginder bij een té kleine platenfirma en er kan niet voldoende promotie worden gevoerd. Dus deze historia espagñola was snel uitverteld.

Willy wordt in Vlaanderen snel tot de status van tieneridool verheven: “Dat hield in“, aldus Willy, “dat mijn leven compleet overhoop werd gegooid. Ik was tot dan een anonieme student, een dorpsjongen, heel sociaal geëngageerd. Ik was aangesloten bij de jeugdbeweging, ik speelde toneel, ik speelde mee in de fanfare, had een eigen band, ik voetbalde intens. Ineens verlies je dat allemaal omdat je volledig wordt opgeslorpt door je carrière. Ook je vriendenkring moet je loslaten, wat een zware dobber was, zeker in het begin. Je offert vooral je weekends op, je sociale contacten verwateren alsook je nauwe band met je familie. Er kwam een duidelijke scheiding tussen wat er vroeger was en je leven als artiest. In het begin had ik, ondanks mijn succes, daar toch wel wat spijt over. Ik heb daarnaast ook mijn tweede jaar regentaat moeten afbreken omdat ik niet alleen in Vlaanderen, maar op dat moment ook volop in Spanje bezig was. Mijn lerares Duits had begrip voor het feit dat ik op de maandagochtend slaperig naar de les kwam. Ik mocht van haar op de laatste rij wat gaan uitrusten. Ik heb daar toen met mijn ouders over gepraat en beslist een jaar uitsluitend aan mijn carrière te besteden, maar toen bleek die zo’n vaart te hebben genomen dat ik nadien nooit meer naar school ben teruggekeerd.”

Toch nog even aanstippen dat wanneer Willy als concurrent-collega in dat Vlaamse muzieklandschap opduikt, het Jimmy Frey is die als een van de eersten alert reageert: “Toen ik Rozen voor Sandra uitbracht, dachten Roland Kluger en ikzelf reeds aan een opvolger en wij vonden niet direct wat we wensten. Totdat ik op een dag tegen Roland zei dat als er ooit een Vlaamse zanger met de fysiek van een David Cassidy met een nummer als Rozen voor Sandra uitkomt, het prijs zal zijn, en het was Willy die iets later Zeven anjers, zeven rozen lanceerde. Ik had er meteen een collega en een serieuze concurrent bij, een heus meisjesidool. In die periode zijn we samen enkele malen uit geweest in het Brusselse en in Brugge en ik had al zeer snel door dat ook hij een liefhebber van het vrouwelijk schoon was. Voorts voeg ik er graag aan toe dat Willy door zijn “zijn en laten” en in ‘t bijzonder door zijn vriendelijkheid een geliefde Vlaamse zanger is geworden die een fantastische carrière heeft uitgebouwd.

Intussen had Willy na dat snelle succes met Zeven anjers, zeven rozen een fanclub opgestart. Hij kreeg daarbij de steun van zijn klasgenoten Pat Vermeersch en Filip Boven, de oprichters van zijn fanclub, die hij had leren kennen tijdens zijn regentaatsopleiding. Zij gingen leentjebuur spelen bij een idool van Willy, Cliff Richard, om te zien hoe die dat in Engeland aanpakte. “Wij besloten snel“, zo zegt Willy, “om de drie maanden een fanblad uit te brengen met daarin een rist foto’s, primeurtjes en weetjes en vooral mijn gedetailleerde agenda met optredens door heel Vlaanderen.” Links en rechts wordt Willy aan de mouw getrokken om zich in te schrijven voor de liedjeswedstrijd Eurosong met het oog op een eventuele deelname aan het Eurovisiesongfestival. “Roland Verlooven raadde me aan daar niet op in te gaan. Hij wist dat als ik daar een slecht resultaat zou behalen, men mij daar nadien op zou afrekenen. Ik heb al die jaren zijn wijze raad gevolgd. Ook toen men mij jaren later vroeg of ik geen deel wilde uitmaken van een ploeg om deel te nemen aan de in die tijd populaire Baccarabeker. En ik heb van die beslissing nog altijd geen spijt. Ik had dat trouwens niet nodig. Mijn carrière liep als een trein en ik ging dat succes zeker niet in de waagschaal leggen.

Voor Willy konden de jaren zeventig dus niet stuk. Dat waren voor hem zijn hoogtijdagen. Zijn singles verkochten prima en hij concerteerde aan de lopende band. Hij bouwde een voortreffelijke livereputatie op. Uit die jaren herinnert collega Frank Galan zich nog: “Toen ik dertien jaar was (1973), trad Willy op in een feestzaal rechtover de zaak van mijn ouders in Lede. Willy was toen eenentwintig. Als meisjesidool zette hij het hele dorp op zijn kop. Ik kon vanuit mijn zolderkamer het succes van Willy nauwgezet volgen. De bloemenwinkels deden gouden zaken met de verkoop van ontelbare ruikers anjers, gecombineerd met rozen. Vele meisjes droomden er op dat moment zelfs van met Willy te trouwen. Zijn lange haren à la Donny Osmond, die in die tijd internationaal de ene hit na de andere scoorde, waren zeer populair en deden Willy’s populariteit enorm stijgen. Ondertussen ken ik hem persoonlijk al zo’n vijfendertig jaar en merk ik dat het jonge publiek van toen nog steeds Willy volgt richting diverse podia, zij het nu als ouders en grootouders. Hij blijft een échte vaste waarde in de Vlaamse muziekwereld, mede door zijn sympathie en wilskracht. “Als een leeuw in een kooi” staat Willy nog altijd op het podium zoals destijds. Je moet het maar doen!

In Vlaanderen wordt Willy dé nummer één! Niemand had dit gigantische succes verwacht, hijzelf het minst van iedereen, hij was er trouwens totaal niet op voorbereid. Omdat Willy zo vaak optreedt, wordt er snel beslist een orkest op te richten en dat wordt de professionele band De Sommerstip, samengesteld met muzikanten uit degelijke andere orkesten, zeven man sterk. Het kostte een aardige cent om Sommers voor een avondje te boeken, wat niet belette dat zijn agenda nokvol zat. Tot vijfentwintig keer per maand optreden was vaste prik. Het werd wel een moeilijke opdracht voor zijn productieteam om dat immense succes van Zeven anjers, zeven rozen te evenaren en om daar vooral een vervolgverhaal aan te breien. Er wordt ook vrij snel beslist op het Vogue-label in 1972 een langspeelplaat uit te brengen: “Met Sympathie”. Twaalf liedjes, waarvan het merendeel door Roland geschreven, waaronder onder andere Puur als goud, Bij ieder afscheid, Zeven anjers, zeven rozen, Rock ‘n’ roll band en Het is weer morgen. Willy wordt in de studio begeleid door het orkest van Harry Frékin. Zijn repertoire wordt plots met twaalf liedjes uitgebreid, wat erg handig is tijdens zijn liveoptredens, die voor de rest met Engelstalig repertoire worden aangevuld, onder meer liedjes van The Beatles en The Bee Gees. Als single wordt dus getipt op Sympathie is geen liefde, opnieuw geschreven door Armath, schuilnaam voor Roland Verlooven. “Voor mij begon na het succes met Zeven anjers, zeven rozen de miserie om voor Willy een succesvolle opvolger te schrijven. Zo’n wit muzikaal konijn uit je hoed halen, bezorgt je vele slapeloze nachten. ‘s Nachts ijsberen, rondwandelen, piekeren, hier en daar al vloekend. Vele flarden tekst noteren die je iets later in de prullenmand kiepert. Momenten dat je denkt: had ik maar een ander vak gekozen. Maar plots schiet je iets te binnen als sympathie is geen liefde. En dan ben je weer vertrokken.” De twaalfde december 1971 staat Willy met die single op één in de Vlaamse Top Tien. De zesentwintigste februari 1972 vinden we hem op de vierde plaats in de Top Dertig terug. Sommers geraakt ook helemaal boven in die Vlaamse hitlijst met de daaropvolgende single Weet je nog die slow, waarmee hij de tweeëntwintigste april 1972 op één in de Vlaamse Top Tien staat. De achtste juli noteren we een tweede plaats in de Top Dertig. Datzelfde jaar nemen De Strangers er een aangepaste versie van op, Wette nog die flaa. De drieëntwintigste september staat Willy opnieuw op één in de Vlaamse Top Tien, deze keer met Een kleine foto. In de Top Dertig klimt hij ermee naar de zesde plaats. De twintigste november 1972 krijgt Willy van zijn platenfirma een gouden plaat voor de verkoop van vijfhonderdduizend singles in nog geen twee jaar tijd.

In 1973 verschijnt op het Vogue-label het album “Willy Sommers”. Willy op de hoesfoto met zijn akoestische gitaar op de schouders en gewapend met twaalf liedjes: Een kleine foto, Hij is je vader, De laatste keer, Tijger, Jenny enz. De productie is ook deze keer in handen van Roland Verlooven, die opnieuw een beroep doet op het orkest van Harry Frékin. Voor Sommers zijn die jaren zeventig één groot feest. Zijn succes groeit gestaag. Hij heeft een fanclub van twaalfduizend leden, het geld stroomt rijkelijk binnen, want de hits blijven komen. De vierentwintigste februari 1973 staat Willy in de Vlaamse Top Tien op één met Van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat. Zijn impact op de Top Dertig wordt almaar groter. Met deze single klimt hij de vierentwintigste maart naar de vierde plaats. De negende juni zit er een tweede plaats in de Top Tien in met de slow Mooi als rode rozen. Dat liedje is ook de titelsong van zijn nieuwe elpee met daarop nummers als Huisje, Ik ben een Vlaamse jongen, Moeder en Denk aan mij. Verlooven weet precies welke liedjes hij in de mond van Willy moet leggen en past zijn teksten daar ook naar aan. In de herfst van dat jaar staat Willy de twintigste oktober op één in de Vlaamse Top Tien met Intiem rendez-vous, in de Top Dertig iets later goed voor een vijfde stek. Willy schittert dat jaar in Frankrijk achter de camera’s van “Cadet Rousselle”, het programma van Guy Lux, met zijn single Premier amour, maar de reacties zijn niet denderend. De derde maart 1974 scoort hij nog maar eens een nummer één in de Vlaamse Top Tien met Bruiloftsklokken, waarvoor Roland Verlooven een rumbaritme gebruikt. Dat nummer staat ook op zijn langspeler “Willy”, in het totaal goed voor twaalf nieuwe liedjes. Twee daarvan zijn van de hand van Willy zelf, zowel tekst als muziek: Eens bedrogen en Niemand. Op dat album het nooit op single uitgebrachte Ik blijf vannacht bij jou en laat nu net dat liedje het lievelingsliedje zijn dat Roland in al die jaren die nog zullen volgen met Willy heeft ingeblikt. “Het is een van de betere liedjes die ik voor Willy heb geschreven en het is een van de liedjes die hem het beste lagen en die hij ook op een knappe manier heeft gezongen.”

De zevende juli 1974 zet Willy de zomer in met zijn nummer één Blijf nog een uurtje bij mij, wat hij qua succes en hitnotering de tiende november herhaalt met Dans met mij tot morgenvroeg, in de Top Dertig de eenentwintigste december goed voor een zesde plaats. Dans met mij tot morgenvroeg is intussen uitgegroeid tot een regelrechte Sommersklassieker. Die twee hits staan eveneens op zijn elpee “Dans met mij”, waarvoor hij zelf in de pen klimt met als eindresultaat het nummer Wil je mijn meisje zijn? In 1975 staat Willy op de affiche van het Duitse Schlagerfestival en neemt daarvoor speciaal het nummer Tanz mit mir bis Morgen früh op, gekoppeld aan Playboy, enkele jaren later terug te vinden op het album “Willy Sommers Internationaal”. Datzelfde jaar vinden we hem terug tijdens het “Vlaams Hitgala” in Oostende, waar hij Een lied voor alle eenzame meisjes zingt, op single de zesentwintigste juli goed voor een tweede plaats. In de Top Dertig moeten we hem al op een zeventiende stek gaan zoeken. Aan het succes van Willy Sommers lijkt in de Vlaamse Top Tien geen einde te komen. De zesde maart 1976 prijkt hij op één met Zeg me wanneer, de tiende juli met Holiday, in de Top Dertig staat hij daarmee de achtste augustus op de zestiende plaats, en de achttiende december van dat jaar staat hij in de Vlaamse Top Tien op één met het door Roland samen met Liv Uytterhoeven geschreven Ik ga maar weer.

Zijn fans worden ook elk jaar getrakteerd op twee elpees. In 1974 is er “Dans met mij”, ook nu weer in een productie van Roland Verlooven samen met technicus Francis Dewell. Verlooven reikt liedjes aan als Doe de groeten aan Jenny, Twist en rock en ‘t Heeft geen zin. Speciaal voor dit album schrijft Willy het liedje Wil je mijn meisje zijn? Dat jaar is er ook de langspeler “Willy”. Deze keer wordt er opgenomen in de ICP Studio in Brussel en de Synsound Studio met een rist bekende muzikanten: op drums Frans De Witte, op accordeon Jean Blaute, op bas Yvan De Souter, op gitaar Burt Blanca en Kevin Mulligan en op synthesizer Dan Lacksman. Roland gaat voor een groot deel van de teksten samenwerken met Dennis Peirs, alias Jo De Clercq, alias Jo met de Banjo. Op het album staat onder meer het duetje Twee vrienden, dat Willy inzingt samen met het zangeresje Jessy. In 1975 is er de elpee “Alleen”. Eenzaamheid troef op dit album: Ben je vanavond ook alleen, Ga niet van me heen, Een lied voor eenzame meisjes en Willy wil weer weg.

Omdat Willy tuk is op mode en als zelfstandige zijn geld goed wil beleggen, opent hij in 1976 een eigen boetiek. Diegenen die Willy als zanger een niet lang leven hadden toegedicht, krijgen steeds vaker ongelijk. De negende juli 1977 staat hij op twee in de Vlaamse Top Tien met Elke slow zal ik met je dansen. De negenentwintigste april 1978 vinden we Willy in diezelfde hitlijst terug met Als Lucy begint te swingen en de negende september 1978 op één met Marena. Iets later stapt Willy over van platenfirma Vogue naar Philips, maar hij zorgt er wel voor dat hij zijn vaste producer Roland Verlooven mag meenemen.

In de hitlijsten en qua singleverkoop merken beiden dat er wat sleet komt op de Vlaamse muziek. De belangstelling ebt wat weg. De Belgische popgroepen laten almaar meer van zich horen en als het kan in het Engels. De Vlaamse muziek wordt naar het tweede plan verdrongen. Toch beloont de Radio 2-luisteraar Willy in 1979 met de “Zomerhittrofee” voor de single De nacht wordt lang, in de Vlaamse Top Tien de dertigste juni goed voor een eerste plaats. Daarin staat Willy de achtste december opnieuw op één, deze keer met Ze doen het. Beide zijn ook te horen op de langspeler “Zing een liedje in je moedertaal”. In verband daarmee volgende anekdote. In 1979 is Willy Sommers druk bezig met de opname van deze elpee. Hij was in die tijd de kritiek op de kwaliteit van zijn Nederlandstalige teksten grondig beu. Roland Verlooven vindt het geen slecht idee qua tekst eens te rade te gaan bij Zjef Vanuytsel, voor wie Roland onder meer de elpees “De Zotte Morgen” en “De Stilte van het Land” had geproduceerd. Zjef schrijft speciaal voor Willy de tekst bij het liedje Mijn beste vriend, waarmee Willy de vierentwintigste februari 1979 op twee aanbelandt in de Vlaamse Top Tien. Wanneer Willy in 1985 een eigen huis wil bouwen, stapt hij zonder lang na te denken naar architect Vanuytsel, die met veel plezier de villa van Willy heeft ontworpen.

In 1980 is er de elpee “Habanero”. De titelsong is van de hand van Kurt Feltz, die dit ooit schreef als Spiel noch einmal für mich, Habanero, in Duitsland op het Polydor-label in 1958 al een grote hit voor Caterina Valente. Naast dat nummer op die plaat songs als Viva Chicago, Toen je wegging en Breng haar rozen. Op single is dit laatste de zestiende augustus goed voor een eerste plaats in de Vlaamse Top Tien. Iets voordien had Willy daar al op twee gestaan met Kom met me mee. Willy scoort in 1981 met Naar de zee, geschreven door Roland samen met Dennis Peirs, de dertigste mei 1981 goed voor een vijfde plaats in de Vlaamse Top Tien én goed voor een “Zomerhittrofee” bij Radio 2. In 1979 is er als aardigheid het album “Willy Sommers Internationaal” met daarop liedjes die hij in onder meer het Spaans en het Frans zingt, waaronder Siete rosas, siete besos, Encontré el amor, Tania en La photo que j’ai de toi.

Er wordt even met de idee gespeeld om bij de start van de jaren tachtig en inpikkend op de toen allesoverheersende Angelsaksische trend Willy in het Engels te laten zingen, maar dat ziet zijn producer Roland Verlooven niet zitten. “Neen, want door zoveel in het Nederlands te zingen, was zijn Engelse uitspraak erop achteruitgegaan, ook al had hij een talenopleiding genoten. We hebben wel een tijdje met de idee geflirt. Er werden zelfs twee Engelse teksten voor Willy geschreven, met name voor Zeven anjers, zeven rozen en Sympathie is geen liefde. Maar in mijn oren klonk Willy’s stem en accent zo vreemd dat we de idee hebben laten varen. We hebben dan de producties maar wat eigentijdser laten klinken. Tura had intussen wijselijk besloten zijn begeleiding wat te moderniseren, ook in de opnamestudio (denk maar aan een song als Hopeloos) en ook Sommers past zich aan. Hij gooit het imago van tieneridool van zich af en gaat zijn producties steviger aanpakken. Omdat rozen voor Willy blijkbaar belangrijk zijn, zingt hij Breng haar rozen, in de Vlaamse Top Tien de zestiende augustus 1980 goed voor een eerste plaats, opgenomen in zijn vertrouwde stijl met veel strijkers en romantiek, een melodie van Armath op tekst van Jo De Clercq. Diezelfde jongens leveren Willy de zesentwintigste juni 1982 nog eens een nummer één, waarmee ze inpikken op het succes van de tv-reeks “Dallas”. Willy staat binnen de kortste keren aan de top van de Vlaamse hitlijsten met het countrygetinte Dallas (da’s ook niet alles). Zij schrijven voor Willy ook de song Tranen in de regen, de zevenentwintigste november van dat jaar goed voor een tweede stek in de Vlaamse Top Tien. Die single is ook de titelsong van zijn nieuwste album, waarvoor Willy naar de studio trekt met gerenommeerde muzikanten als Evert Verhees, Marc Malyster, Michel Verlooven, Yvan De Souter en Jef Coolen. Voortgaand op de titels is het een vrij egocentrisch album geworden: Ik ben het noorden kwijt, Ik kan je niet vergeten en Ik hou een beetje van jou.

 

De dertigste april 1983 staat Willy nog maar eens boven aan de Vlaamse Top Tien en dat met De weg naar je hart. Een jaar later heeft Radio 2 weer een “Zomerhittrofee” voor Willy in petto, deze keer voor de single Ik ben verliefd op haar, waarmee hij het jaar voordien nog op drie had gestaan in de Vlaamse Top Tien. Roland had nog eens zin om een echte slow te schrijven, het betere tegelwerk dus. Meer power zit er in het nummer Vlaanderen de Leeuw, dat Willy op het einde van 1984 op single uitbrengt. Een nummer dat intussen thuishoort in de galerij van Vlaamse klassiekers. Verlooven herinnert zich nog levendig dat zij bewust op zoek waren naar een liedje waarmee ze zouden opvallen tussen de andere platen. Een beetje gedurfd, maar het nummer sloeg aan. “Dit liedje dateert uit de periode dat Dennis, Jo De Clercq dus, vaak bij mij aan huis kwam om samen met mij ideeën uit te wisselen en ter plaatse aan wat teksten te sleutelen. 11 juli stond voor de deur en we hadden zin om ons met dat thema wat te amuseren, in eerste instantie parodiërend bedoeld. Denkend aan die viering an sich met al die Vlaamse vlaggen en zingende symphatisanten. Het nummer mocht wat pompeus klinken.” De tweeëntwintigste december 1984 prijkt de single op de tweede plaats in de Vlaamse Top Tien.

In 1985 komt Willy op de proppen met het album “Een nieuwe liefde”, een nieuw geluid waarbij hij muzikaal wordt geruggensteund door muzikanten als Bert Candries, Dan Lacksman, Eric Melaerts en Frans De Witte. Uit dat album komt de nummereenhit Twee vrienden, dat hij samen met het zangeresje Jessy opneemt. Willy blijft erg dicht bij zijn vertrouwde stijl en van die hernieuwde aanpak die we in Vlaanderen de Leeuw te horen kregen, is eigenlijk niet meer veel te merken. In 1986 staat Sommers vijftien jaar op de planken, wat gevierd wordt met vier groots aangepakte concerten, recitals eigenlijk, en een show op televisie. De twaalfde september 1987 prijkt hij nog eens helemaal boven aan de Vlaamse Top Tien en dat met het door Roland geschreven Jij en ik. Willy houdt blijkbaar van een vocaal duel, want hij neemt dat jaar het duet Zet er je tanden in samen met krachtpatser John Massis. Een leuk tussendoortje, zullen we maar zeggen. In 1988 scoort Willy nog een aantal keren, onder meer met De laatste nacht en Een slow als in de sixties. Qua hits voegt Willy er aan het begin van nog eentje aan toe die niet vlug vergeten zal worden, Het water is veel te diep, alweer van de hand van Roland Verlooven. De vierde februari 1989  pronkt hij er in de Vlaamse Top Tien mee op twee. Willy moet het in die hitlijst opnieuw afleggen tegen Will Tura die daarin op één prijkt met Mooi, ‘t leven is mooi. Willy en Tura zijn, ondanks dat muzikaal geduelleer, door de jaren heen met elkaar met veel wederzijds respect blijven omgaan. Tussendoor zat er zelfs regelmatig een etentje in om wat bij te praten. “Willy is in mijn ogen nog altijd een enthousiaste en een geweldige collega, die net als ik, professionaliteit steeds hoog in zijn vaandel is blijven dragen. Ik denk dat we beiden altijd evenveel respect hebben gehad, zowel voor het vak dat we beoefenen als voor ons publiek. Ooit zouden we samen een nummer gaan schrijven. Willy de tekst op een compositie van mij. Helaas hebben we dit project wegens tijdsgebrek nooit kunnen uitwerken. Maar wat niet is, kan nog altijd komen! Willy, jij kent mijn nummer…797204!

Willy heeft in 1989 belangrijk nieuws te melden. VTM gaat de eerste februari van dat jaar van start en Willy had in de loop van de maand september van 1988 van Mike Verdrengh, die samen met Guido Depraetere die zender had opgestart, een telefoontje gekregen met de vraag of hij het niet ziet zitten een muziekprogramma te presenteren. Dat moet Willy even laten bezinken, want hij voelt zich niet meteen geroepen om zomaar voor de camera’s te gaan presenteren, laat staan een liedjesprogramma met daarin de bestverkochte Vlaamse singles. Het programma in kwestie wordt “Tien om te Zien”. Willy is maar bang dat hij dan niet meer in die top tien zal voorkomen, want hij kan toch moeilijk zijn eigen hits gaan aankondigen. Daar wordt, nadat Willy had toegezegd, meteen een mouw aan gepast, want Willy mag het programma presenteren samen met Bea Van der Maat, in een vroeger leven zangeres van de popgroep Won Ton Ton. Dat contrast is meteen een schot in de roos en Willy blijkt zijn tweede hitadem te hebben gevonden. Zijn platenverkoop stijgt immens. Daar waar hij door de band nog zo’n drieduizend singletjes van een nieuw nummer verkocht, wordt nu vlot de kaap van vijfentwintigduizend gepasseerd. En niet alleen Willy vaart er wel bij, ook de rest van zijn Vlaamse collega’s. Het kan niet uitblijven of nieuw talent zal op de kar springen en die worden zijn naaste rivalen. Denken we maar aan zangers zoals Jo Vally, Luc Steeno, Bart Kaëll, Helmut Lotti en Clouseau. Helmut nam toen zijn eerste Nederlandstalige singles op, waarmee hij erg goed scoorde, en hij ontmoette Willy vaak tijdens de opnamen van “Tien om te Zien”. “Ik heb altijd gevonden dat Willy een spannende, wat fragiele, melodieuze, aangename en poppy stem heeft. Daardoor klinkt hij veel moderner dan veel collegas uit die wereld van het Vlaamse lied, bovendien heeft hij zowel ambianceschlagers als mooie popnummers gezongen. En zijn optredens blijven een feest voor zijn fans, wat knap is na zoveel jaren carrière. Daarnaast vind ik hem ook een goede presentator.

Door de komst van “Tien om te Zien” scoort Willy gigantisch met zijn single Als een leeuw in een kooi, geschreven door de zoon van Roland, Michel Verlooven, samen met Dennis Peirs. Zelfs in de popgerichte Top Dertig klimt Sommers de vijfde augustus 1989 naar de achtste plaats met als naaste belagers Jason Donovan, Gerard Joling, Confetti’s, Gloria Estefan en Prince. Hij brengt ook het album “Verliefd” op de markt, een soort verzamelalbum waar goed op gereageerd wordt. “Tien om te Zien” wordt zowel in 1989 als in 1990 bekroond met een “Gouden Oog”. Willy mag delen in de feestvreugde. Wanneer in 1990 het album “16 voor Tura” verschijnt, is de eer aan Willy om zijn versie van Alleen op de wereld neer te zetten. In 1990 is er ook het album “Hou van mij”, sowieso nog altijd in een productie van Roland Verlooven, opgenomen in Studio Impuls te Herent. Muzikanten van dienst zijn onder anderen Kris Peeters, Eric Melaerts, Alain Van Zeveren en Willy Van De Walle. Met elf nieuwe nummers weet Willy zijn fans te plezieren, waaronder het opvallende, door de tandem vader en zoon Verlooven geschreven Mooie vrouwen lopen nooit in de schaduw, waarmee hij de zevende juli op vijf belandt in de Vlaamse Top Tien, en de singles Hou van mij en Ik hou van jou zoals je bent. Dany Caen, Kris Wauters, Alain Tant en Yvan Brunetti kwelen lustig de achtergrondkoortjes. Het jaar nadien staat hij twintig jaar op de planken, wat gevierd wordt met een concerttournee en het album “Sommers 20″. Uitgeverij Taptoe uit Eeklo geeft het huldeboek “20 jaar Willy Sommers” uit.

Een jaar later wordt er ook aan nieuwe nummers gedacht en is er de cd “Hartenbreker”. Roland Verlooven is nog steeds de producer van dienst. Ook Eric Melaerts, Bert Candries en Alain Van Zeveren blijven voor de instrumentale steun zorgen. Zijn toenmalige liefje Viviane Audenaert mag de styling voor haar rekening nemen. Er wordt opnieuw opgenomen in Studio Impuls in Herent. Alle nummers worden door Roland geschreven met uitzondering van Alleen op de wereld, dat van de hand van Will Tura en Nelly Byl is. Het nummer Mijn hart is groter daaruit wordt op single uitgebracht, maar houdt halt op de zesde plaats in de Top Tien. Intussen heeft Wendy Van Wanten luidruchtig van zich laten horen in de hitlijsten. Voor Willy een gelegenheid om zijn talent aan het hare te koppelen en dat wordt het door Roland geschreven Kijk eens diep in mijn ogen, de eenendertigste augustus 1991 beloond met een vierde plaats in de Top Tien.

Nog steeds onder de Philipsvlag en de veilige vleugels van Roland Verlooven is er in 1993 de cd “Nooit meer alleen”. Peter Bulkens en Alan Ward zijn de technici van dienst. Zijn manager Pat Vermeersch houdt rustig een oogje in het zeil wanneer Willy deze keer dertien liedjes inblikt. Gouden hits levert deze cd niet op, al doen de singles Ergens is er iemand en Een liedje op de radio het in de Vlaamse hitlijsten meer dan behoorlijk. Omdat conceptalbums, cd’s opgehangen aan een bepaalde kapstok, almaar belangrijker worden, gaat Willy samen met Roland op zoek naar een aantrekkelijk thema en dat wordt in 1993 het album “Parfum d’amour”. Roland is, het verhaal moet correct blijven, een maand naar Spanje getrokken om nummers te schrijven, maar hij komt terug zonder. Hij geeft aan Willy eerlijk toe dat de inspiratie op is. Hij had net een bypasshartoperatie achter de rug en had besloten het rustiger aan te gaan doen. Roland voelde ook aan dat de Vlaamse schlager in een neerwaartse spiraal was terechtgekomen. Dan maar op zoek gaan naar mooie bestaande liedjes en omdat Willy een zwak heeft voor Franse chansons, is de keuze snel gemaakt. Zij selecteren twaalf liedjes uit de muzikale Franse schatkist, die ze laten arrangeren door Luc Smets. Opgenomen wordt er in Studio Impuls te Herent met Peter Bulkens aan de knoppen. Roland Verlooven blijft producer van dienst. Er wordt bij Jan De Vuyst en Johan Verminnen aangeklopt om de vertalingen te leveren. Zo covert Willy onder meer Fais-moi une place van Julien Clerc, Je viens pas te parler d’amour van Daniel Guichard en Emmène-moi danser ce soir van Michèle Torr. Het valt meteen op dat Willy niet gelijk voor de bekendste Franse liedjes is gegaan, dus niet voor een vertaling van bijvoorbeeld Comme j’ai toujours envie d’aimer, Aline, Ma vie... Die makkelijke klus laat hij liever aan anderen over. Barbara, vertaling van Babacar van France Gall, en De eerste stap, zeker zo bekend als Le premier pas van Claude-Michel Schönberg, worden als single gekozen, maar echte hoogvliegers in de hitlijsten zijn het niet. Het album zelf wordt wél goed onthaald en betekent een rijke afwisseling tussen de andere Sommersplaten door. In de zomer van 1994 brengt Willy Laat je leiden… verleiden op de markt, een vertaling van Les valses de Vienne van François Feldman. De verleidster van dienst is Isabelle A, drieëntwintig jaar jonger dan Willy. Het is pure liefde, zo vertelt Sommers in de media, die hen maar al te graag op de hielen zitten. Willy en Isabelle gaan samenwonen om hun liefde een kans te gunnen, maar de zesde november 1997 laten zij aan de pers weten dat hun relatie erop zit.

Wat misschien niet nodig was geweest, was het voortborduren op het patroon van “Parfum d’amour”. In het kielzog van die plaat verschijnt in 1995 “Profumo d’amore”. Never change a winning horse, werd er gedacht. Producer Roland Verlooven zit aan de knoppen en Luc Smets arrangeert. Onder meer collega Yvan Brunetti is in het achtergrondkoortje te horen. Ook deze keer zijn qua vertalers Jan De Vuyst en Johan Verminnen van de partij, aangevuld met Roland Verlooven en Dennis Peirs. Italiaanse hits zoals Roberta, Tu soltanto tu, Tornerò, Azzurro en Solo noi passeren de revue. Buona notte bambino, waarmee Rocco Granata in 1963 nog een nummer één scoorde in Nederland en Duitsland, staat ook op dit album. Voor deze versie van Willy wil Rocco hem trouwens persoonlijk bij dezen nog een pluim geven.

Roland Verlooven merkt meer en meer dat hij echt is leeggeschreven. De inspiratie blijft zoek. Hij en Willy hadden door de jaren heen zo’n hechte band gesmeed dat de idee elkaar los te laten, een haast ondenkbaar voorstel is. Toch bijt Roland door en maant Willy aan op zoek te gaan naar zowel een nieuwe producer als een nieuwe platenfirma. Roland helpt hem daarbij en stelt hem voor aan John Terra. Verlooven besluit in Spanje te gaan wonen. Voor hem is die periode met Willy voorbij, ook de muziekbusiness keert hij van dan af zo goed als de rug toe. “Voor mijn part“, voegt Roland er nog aan toe, “hadden we uit die vijfentwintig jaar samenwerking eruit gehaald wat erin zat. Al blijft ik het jammer vinden dat Willy nooit geprobeerd heeft meer zelf liedjes te schrijven. Zijn kracht is dan weer dat hij zich tot dat typisch Vlaamse genre beperkt heeft, met zijn typische stemgeluid. Zijn absoluut talent is en blijft zijn persoonlijke marketing: zijn werklust, de warmte waarmee hij met zijn fans blijft omgaan, recht vanuit zijn hart. Het geduld om na elk optreden na te blijven om zijn fans tegemoet te komen en zich met hen te onderhouden, dat heb ik altijd in hem enorm bewonderd.

Die scheiding van Roland Verlooven valt Willy zwaar. Om in schoonheid af te ronden, is er in 1996 nog het album “Willy Sommers 1996″, waarvoor Roland nog alle teksten en muziek levert. Als een soort dankjewel neemt Willy een nieuwe versie op van Zeven anjers, zeven rozen, deze keer geproducet door Yannick Fonderie. Opvallend in het achtergrondkoortje Kris Wauters van Clouseau. Het mag subjectief zijn opgemerkt, maar op de hoes prijkt een wat bezorgd kijkende Sommers. Dit afscheid van Roland in schoonheid wordt extra in de bloemen gezet met de verzamelaar “Willy Sommers 25 jaar: een selectie van achttien hits”, een overzicht vanaf 1971 tot en met 1995, vanaf de hit Zeven anjers, zeven rozen tot en met Voor een vrouw zoals jij. “Ik herinner me nog“, vertelt Willy daarover, “dat ik buiten op mijn terras ben gaan zitten met voor me al mijn singles op de grond uitgespreid en daaruit heb ik vijfentwintig plaatjes gekozen die me na aan het hart liggen.” Vooraan, in het bijbehorende boekje, is de toenmalige manager van Willy aan het woord, Pat Vermeersch. “Ik ben de tel kwijt. Is dit nu de vijfentwintigste of dertigste elpee of cd? Ik weet het echt niet meer. Fans zullen dit wel beter bijhouden. Eén zaak weet ik zeker: keiharde fans heeft Willy! Zo’n vijfentwintig jaar geleden stond ik aan de wieg van die fanclub, die in die beginjaren zo’n twaalfduizend leden telde. Willy had net een plaatje opgenomen onder de vaderlijke hoede van Roland Verlooven. Een kwarteeuw later – zijn zilveren jubileum – staan we beiden nog steeds aan de zijde van Willy, zonder veel op papier te zetten. Een woord is een woord.”

En dan is Willy na zijn jarenlange samenwerking met Roland Verlooven klaar voor een nieuw verhaal. Tot dan toe had hij nooit met een manager samengewerkt, ook niet met een boekingskantoor. Dus Willy op zoek naar zo’n geschikt iemand. Hij gaat eerst aankloppen bij de grote jongens van toen. Dat was voorzichtig aftasten. Tot hij in de zomer van 1996 Ilia Beyers ontmoet en met hem een afspraak maakt. Ilia kende het klappen van de zweep, want zijn vader Guy had in die tijd een erg bekend theaterbureau, Benelux. Daar waar de onderlegde managers tijdens hun aftastende gesprekken met Willy afspraken in de duurste en meest gerenomeerde restaurants, geraakte Ilia als beginneling niet verder dan een bistro om de hoek waar tijdens het nuttigen van een croque monsieur een deal werd gesloten. Een afspraak bezegeld door een handdruk en die twintig jaar later nog altijd geldt. Er werd geen contract opgesteld, noch ondertekend, wel werden er degelijke financiële afspraken gemaakt. “Onze samenwerking“, aldus Ilia, “berust voor het volle pond op wederzijds respect. Willy koos mij omdat ik, vergeleken met die andere heren, nog jong was, heel enthousiast en er nog mijn schouders wilde onderzetten. En dat is na al die jaren zo gebleven.” Meteen na hun akkoord, gaat Ilia op zoek naar een geschikte platenmaatschappij en komt terecht bij Play That Beat, die onder anderen Mama’s Jasje en Get Ready hebben grootgemaakt, en die erg blij zijn met Willy in zee te mogen gaan. Er wordt opgenomen in Studio The Groove samen met technici Peter Bulkens en Mon ‘S Jegers, die voor een moderner geluid moeten zorgen. De productie komt dus in handen van John Terra terecht en als arrangeurs worden Pino Marchese en Wim Claes aangetrokken. Er wordt naarstig gewerkt aan het nieuwe album “Op reis naar jou”. Terra doet een beroep op muzikanten als Kevin Mulligan, Jo Cassiers, Eric Melaerts en Marc Cortens. Vocaal laat Willy zich in de achtergrond bijstaan door John Terra, Mieke Aerts, Harriette Willems en Dany Caen. Leveranciers van het nodige songmateriaal zijn John Terra, Daniel Ditmar, Susy Baels, Ellert Driessen en Piet Triest. En kijk, die samenwerking heeft effect. De single Met mijn ogen dicht doet het erg goed in de diverse hitlijsten, zowel bij de VRT als bij VTM. Ook Er is geen reden uit die cd doet het op single beregoed. In die periode heeft John Terra Willy van nabij leren kennen. “Een artiest moet charisma hebben, een uniek herkenbaar stemgeluid, een vriend zijn voor de fans, iemand waar iedereen graag mee werkt omdat hij nooit problemen maakt en zoekt, iemand die leeft voor zijn vak en dus geen enkele inspanning uit de weg gaat, in zichzelf gelooft, blijft doorzetten, ook als het tegenzit. “Een toffe gozer”, zou Johan Boskamp zeggen, met andere woorden, de juiste mentale ingesteldheid hebben om in dit moeilijke vak alle kansen te grijpen om te slagen. In mijn samenwerking met Willy ontdekte ik al die kwaliteiten in mindere of meerdere mate, maar wat ik vandaag constateer is dat hij de voorbije decennia een carrière heeft neergezet om u tegen te zeggen. Het is weinigen gegund en sommige “gegunden” hebben niet kunnen waarmaken wat hij heeft verwezenlijkt.”

In 1998 ontmoet Willy de liefde van zijn leven, Cindy De Meyer. Zij gaan samenwonen. Aan het jarenlange wekelijkse succes van “Tien om te Zien” komt er in augustus 1999 een einde. Willy presenteert dan de 554ste aflevering. Het programma keert het jaar nadien terug, maar dan uitsluitend tijdens de zomermaanden, acht afleveringen lang. Willy zal “Tien om te Zien” blijven presenteren tot en met 2004. Nadien wordt hij vrij bruusk bedankt voor bewezen diensten (hij vermoedt dat hij te oud was volgens de directie) en blijft Anne De Baetzelier tot in 2008 presenteren. In 2009 wordt het programma definitief afgevoerd. Dat platenverhaal met Play That Beat duurt niet lang. Voor het volgende album belandt Willy in 2000 bij platenfirma Label Vie, onder aanvoering van Bert Burm. Die koppelt hem aan producer Francis Goya oftewel Francis Weyer, bekend van zijn wereldhit Nostalgia. Veertien liedjes worden uitgebracht op het album “Alleen de liefde overwint”. Er wordt opnieuw gekozen voor vertalingen van bekende Franse chansons van onder anderen Patrick Bruel, Pascal Danel, Salvatore Adamo, Michel Sardou en Didier Barbelivien. Vertaler van dienst is Bart Herman. Ralph Benatar mag de arrangementen verzorgen. Kleine Karlien, vertaling van de hit Charly van Santabarbara, en Mooie vrouwen, geschreven door Francis Weyer, Ralph Benatar en Willy zelf, worden uit die cd als singles gekozen, maar in de hitlijsten zonder resultaat. Vlaanderen reageert behoorlijk bescheiden.

2002 wordt voor Willy een opmerkelijk jaar. Gertrude Vereecken, beter bekend in Vlaanderen als zangeres Truus, vertelt in een interview dat zij ooit een intieme relatie met Willy heeft gehad en dat zij daar dochter Annemie aan heeft overgehouden. Al die tijd heeft zij dit verzwegen, maar haar dochter heeft recht op een eerlijk bestaan en wil niet langer verdoken blijven. Dat jaar mogen Willy en Cindy eveneens de geboorte van hun dochter Luna vieren. Willy krijgt de eenentwintigste november een ereplaats toegewezen voor zijn nummer Zeven anjers, zeven rozen in “De Eregalerij” van Radio 2 en Sabam en deelt op het podium die eer met de componist en producer van dat nummer Roland Verlooven. In de context daarvan even vermelden dat Roland zelf de vijfde februari 2015 in het “Kursaal” van Oostende samen met Dani Klein en Roland Van Campenhout een award zal ontvangen voor “een leven vol muziek”. Op platengebied wil Willy in de nabije toekomst betere resultaten scoren. Geen wonder dat hij op zoek gaat naar een nieuwe platenfirma. Sommers komt op aanraden van Piet Roelen bij Universal terecht, waar intussen Helmut Lotti met zijn “Goes Classics” diverse malen platina heeft binnengerijfd. Roelen lanceert in 2003 de idee om het zangtalent van Willy te koppelen aan dat van Luc Steeno en Lisa del Bo, die op dat moment ook in de artiestenstal van Piet Roelen huizen. Dat wordt het album “De mooiste duetten en méér”, waarmee ze de zesde september 2003 op de drieëntwintigste plaats in de Ultratop Album 200 genoteerd staan. Er wordt nog maar eens voor covers geopteerd, waaronder Let it be me, Sing C’est la vie, L’Avventura, True love en Something stupid. Als er vertaald moet worden, neemt Peter Koelewijn die taak wel voor zijn rekening, alsook de productie. De bekende Hans Hollestelle gaat arrangeren. Een aardigheidje: de backing vocals bij Island in the stream zijn voor rekening van Helmut Lotti. “Het werd een behoorlijk succes op plaat, maar vooral in de zalen“, is wat Lisa del Bo zich nog perfect kan herinneren. Tot 2011 traden we echt wel héél vaak samen op. Dat was een onvergetelijk mooie tijd waarin we samen veel gelachen, gezongen en vooral genoten hebben van onze gezamenlijke optredens. Het repertoire werd nogal eens omgegooid, maar één liedje stond altijd op de setlist, namelijk Cinderella Rockefella van Esther en Abi Ofarim. Waarom? Omdat Luc mij bij de laatste noot van deze song steevast omverduwde en Willy mij dan moest opvangen. En elke keer dacht ik: “als dat toch eens mislukt, dan…” Ondertussen weet ik dat niemand mij ooit nog met zoveel kunde en liefde heeft kunnen opvangen. Willy is een schat. Onze vriendschap is sindsdien niet meer stuk te krijgen en is blijven bestaan. We hebben dan ook een stukje geschiedenis samen. Wanneer we Luc Steeno in verband met dit album polsen, moet hij glimlachen. Wij namen dat album in Nederland op, dat was gemakkelijker voor Peter Koelewijn. Om tijdens de opnamen, die toch enkele dagen in beslag namen, niet heen en weer te hoeven reizen, bleven we overnachten in een plaatselijk hotel. Dan konden we beter uitrusten en er de dag nadien weer lekker tegenaan gaan. Willy kon de slaap niet goed vatten en dus gaf ik hem een onschuldig slaappilletje. Maar blijkbaar is Willy een gevoelige jongen wat medicijnen betreft, want de dagen nadien bleef hij met een suffe kop rondlopen, maar was hij achteraf wel uitgerust en hebben we tijdens onze vele optredens die zich in de nasleep van dat album aandienden dikke pret beleefd.

Een mens zou er zeeziek van worden, maar in 2005 duikt Willy op bij platenfirma Magic, verdeeld door EMI. Luc Vander Schelden van Magic stelt Willy voor het album “Willy Sommers op verzoek, 34 jaar carrière – 34 grote hits!” uit te brengen. Voor de fans een leuke verzamelaar om de hits, keurig verdeeld over twee cd’s, in de kast te hebben. “Die compilatie heb ik ook zelf samengesteld“, vertelt Willy. “Ik ben bij Luc op zijn kantoor gaan zitten met m’n doos met al de singles die ik in die periode had opgenomen en aan de hand daarvan hebben Luc en ik een selectie gemaakt. Inspraak in wat ik doe is voor mij altijd erg belangrijk geweest, dus ook in dezen.”

In 2006 prijkt Willy op de affiche van het eerste Schlagerfestival door VTM in de “Ethias Arena” in Hasselt georganiseerd. Willy staat daar op het podium aan de zijde van Vader Abraham, Jimmy Frey en Eddy Wally. Ook tijdens de edities in 2009, 2010 en 2012 zal Willy van de partij zijn. “Dat festival is voor alle mensen een ontspanningsavond. Het is één groot meezingfeest, dus je hoort daar je grootste hits te zingen. De bedoeling is dat iedereen uit de bol gaat. Daar hoort sowieso altijd Als een leeuw in een kooi bij, Laat de zon in je hart en Zeven anjers, zeven rozen. Dat festival, dat intussen veel navolgers heeft in Vlaanderen, is en blijft de moeder van alle schlagerfestivals. Dat festival heeft echt meegeholpen aan de revival van dat genre.” De vierde mei wordt Willy voor de derde keer vader en wel van zijn zoon Luka. “Op muzikaal gebied heb ik echter meer affiniteit met m’n dochter Luna, want die is door muziek bezeten, veel meer dan Luka. Luna heeft al haar diploma muziekleer op zak en speelt voor haar leeftijd en opleiding intussen voortreffelijk blokfluit. Luka heeft van mij het sportieve geërfd. Hij speelt graag voetbal en verdienstelijk in derde provinciale bij de thuisploeg van Lennik, op wandelafstand van waar wij wonen zodat ik het nog wat onder controle kan houden.” Sommers wordt in 2006 ook uitgenodigd voor de editie van “Houden Van, Griffelrock” in het Antwerpse “Sportpaleis”. Datzelfde jaar viert Sommers zijn 35-jarige carrière in het “Kursaal” van Oostende met een groots en uniek concert.

Al die jaren, want over haar hebben we het nog niet gehad, stond zijn zus Viviane aan de zijde van broer Willy: “Zij heeft nooit muzikale plannen gehad. Zij is kinderverzorgster van opleiding, maar heeft heel haar leven in de verkoop gestaan: verkoopster in verschillende boetieks, gerante bij Benetton, gerante bij schoenen Torfs enz. Toen zij achtenvijftig werd, is zij vervroegd met pensioen gegaan. Haar man Rudolf is bassist in mijn orkest. Mijn zus heeft altijd een beetje in mijn schaduw gestaan, want iedereen had het uiteraard steeds over mij. Zij had daar geen enkele moeite mee. Wij hebben trouwens nog altijd een fantastische band. Ook voor de opvang van onze kinderen staat zij, indien nodig, altijd paraat.”

De tiende maart 2007 zal Sommers niet snel vergeten, want hij ontvangt op het stadhuis van Aarschot de “Golden Lifetime Achievement Award”. Luc Vander Schelden van platenfirma Magic gaat aankloppen bij Patrick Hamilton met de vraag of hij geen nieuw album voor Sommers wil produceren. Willy heeft ook een goede raadgever gevonden in de persoon van zijn manager Ilia Beyers. Het album “Ik denk aan jou” slaat deze keer iets meer de richting van de schlager in. Het wordt uitgebracht op Magic-label, verdeeld door EMI. De productie is in handen van Patrick Hamilton, uitvoerend producer is Luc Vander Schelden. Willy wordt begeleid door onder anderen Herman Cambré op drums, Vincent Pierins op bas, Eric Melaerts op gitaar en Serge Plume op trompet. Er wordt opgenomen in The Globe Recording Studios te Loppem. Bart Herman schrijft mee alsook Dennis Peirs, Pierre Kartner, zelfs Willy waagt zijn kansen in het nummer Ik blijf vanavond bij jou. Het album krijgt een nogal schlagergetinte touch mee. “Als bij toeval kozen we meer voor de schlager“, weet Willy nog goed. Ik nam er de tijd voor, het was niet echt urgent. Op een bepaald moment krijg ik een telefoontje van Raymond Felix, lange tijd de man achter een groep als Sha-Na, een man met een goede feeling voor wat de mensen graag horen. Iedere keer als ik hem tijdens “Tien om te Zien” zag, zei hij me dat hij wel iets voor mij in petto had, maar laat hem dat verhaal maar zelf vertellen.” Dus bellen we snel Raymond op. “In de maand februari van het jaar 2006 had ik een afspraak in ” De Kaasboerin” te Postel met Rik Wijnants, de patron, en Willy die daar net had opgetreden. Willy vraagt of ik geen liedje voor hem in mijn schuif heb liggen. Thuisgekomen begin ik op aanraden van mijn vrouw Myriam wat in mijn kast met cassetten en demo’s uit de jaren tachtig en negentig te rommelen en stoot op Laat de zon in je hart, dat ik in 1993 had geschreven, maar enkel de refreinen, de bridge en een lalalatekst. Ik belde meteen naar Jack Verburgt of ik in zijn studio in Bergen op Zoom mocht langskomen om een demo in te blikken. Ter plaatse werkten we het arrangement uit en werd de tekst afgerond. Iets later nodig ik Willy uit voor een etentje in restaurant “Brasseur” van Dirk Paternoster in Zwijndrecht en gaan we samen in de auto op de parking naar de primaire demo luisteren. Dirk hoorde er meteen een hit in, maar Willy twijfelde. Hij twijfelde of dit wel de geschikte schlager voor hem was, hij vond dit vrij plat, te zeer een schlager op zijn Hollands. Vooral de toenmalige producer van Willy, Patrick Hamilton, was na het horen van die demo in de wolken, alsook de manager van Willy, Ilia Beyers, was voor het nummer te vinden, en de rest is Sommersgeschiedenis. Radiomaker en fervent liefhebber van de Vlaamse muziek Michel Follet wil aan dat verhaal nog dit toevoegen. “Willy had halfweg de jaren 2000 zijn vertrouwde platenhuis Philips (Universal) omgeruild voor Magic, de platenfirma waar ik op dat moment veel compilatie-cd’s maakte en enkele artiesten begeleidde. Ik was heel blij met de komst van Willy, omdat het verleden me had geleerd dat Willy niet alleen een fijne mens was, maar ook dat hij altijd voor honderd procent voor zijn zaak ging als hij erin geloofde. Hij had de laatste jaren iets te weinig vrolijke liedjes opgenomen en Luc Vander Schelden, mijn platenbaas, en ikzelf vonden dat Willy een soort opgewektheid in zijn stemtimbre had, die tot dan te weinig werd benut. We planden de release van Laat de zon in je hart net voor de zomer van 2006 en waren allemaal heel bij met het resultaat. Eerlijk is eerlijk: we waren zelfs wat teleurgesteld toen de single bleef haperen op nummer twee in de Vlaamse Top Tien en net aan de rand van de Top Tien van de Ultratop 40 rechtsomkeer maakte. Laat de zon in je hart werd het nieuwe lijflied van Willy, er kwam een Nederlandse cover van (wat zelden met een Vlaams nummer gebeurt) en Willy kon sindsdien het podium niet af vooraleer hij het minstens één keer gezongen had. Dat is tot op vandaag nog zo. En ik merk: jong en oud kent dit liedje en wordt er goedgezind van. Iets wat niet zo evident is, want vooraleer een jonge generatie nu een op-en-top Vlaamse meezinger tussen de oren heeft, moet er een klein wonder gebeuren. Willy weet dan ook als geen ander hoe hij liedjes van anderen naar zijn hand moet zetten en geloofwaardig kan brengen, zowel op plaat als in de zalen. En dat waardeert zijn publiek. Laat de zon in je hart wordt als voorloper van zijn nieuwe album “Ik denk aan jou” gereleaset en bezorgt Willy de tweeëntwintigste juni 2006 dus een tweede plaats in de Vlaamse Top Tien.

Almaar op zoek naar nieuwe inspiratiebronnen en vooral een dynamische ploeg komt Willy op het einde van 2009 bij platenfirma ARS terecht, bekend voor de strijd die ze levert om de Vlaamse muziek die plaats te geven die zij verdient. Willy voelt zich hier dadelijk thuis. Gepland staat het album “Vogelvrij”. Er wordt opgenomen in de Sterman & Cook Studio in Eeklo onder aanvoering van producer Phil Sterman, die ook voor de arrangementen zorgt, en een rist nieuwe liedjes, geschreven door Patrick Renier, David Vervoort, Phil Sterman en Willy Sommers, en er wordt ook gecoverd. Les lacs du Connemara van Michel Sardou wordt de titelsong Vogelvrij, waarmee Willy de twintigste maart 2012 op de eerste plaats staat in de Vlaamse Top Tien, en in diezelfde stijl is er iets later Een wonder van een vrouw, origineel op plaat gezet door Linda de Suza als Une fille de tous les pays. Sommers en zijn team zijn in de wolken, want hij heeft de formule gevonden: een goede melodie, een ietwat betere tekst dan de Vlaamse doorsnee én een stevige productie. In het bijbehorende boekje schrijft Willy: “Ik heb het zo vaak gezegd: ik heb werkelijk de job van mijn leven. Mijn leven is muziek en muziek is mijn leven. En dat gevoel, dat intens geluk wil ik met jullie delen. Daarom ben ik trots en fier dat ik na zovele jaren nog altijd kan rekenen op mensen die in mij geloven en dat maakt me zo gelukkig. Deze woorden komen uit het diepste van mijn hart.” De muzikale toverformule rendeert en wordt vertaald in een drukke concertagenda.

Omdat verzamelaars het altijd goed blijven doen, brengt Sommers in 2011 de box “40 jaar hits” uit, een dubbelalbum met daarop zijn bekendste songs. Op tekst van Jo De Clercq is er in 2012 de single Dromen van verre stranden, een bewerking van Una paloma blanca van The George Baker Selection, in de Radio 2 Vlaamse Top Tien goed voor een eerste plaats, en iets later van de hand van David Vervoort Ik moet aan je denken. Het schlagergehalte wordt sterk opgetrokken, de meezingers en de polonaises zijn nooit ver uit de buurt. Een echte knaller wordt in 2013 Achter de wolken schijnt altijd de zon, geschreven door Phil Sterman. Met trots ziet Willy dat nummer naar de eerste plaats in de Vlaamse Top Tien stijgen. Die single siert ook de nieuwe cd “Pluk de dag” met daarop als aardigheidje het liedje Geef me de vijf, dat Bart Herman speciaal geschreven heeft als een duet voor Willy en zijn dochter Luna. “Wat een mooi moment voor deze papa!” reageert Willy achteraf. Als zomersingle lanceert hij het liedje Que sera sera van de hand van Patrick Renier, ooit gangmaker van de carrière en de hits van Belle Perez. De single houdt in de Radio 2 Vlaamse Top Tien in de maand juli van 2013 halt op de zesde plaats. Bijbehorend bij dit gloednieuwe album schrijft Willy het volgende: “We hebben lang gezocht naar goede songs en zijn uiteindelijk tot een consensus gekomen. Streng in de keuze van de nummers, omdat we jullie het allerbeste willen presenteren, en nu vooral ook zeer gelukkig met wat we bereikt hebben.” Willy voelt zich binnen dit team duidelijk in zijn sas.

In 2014 beslissen Willy en zijn manager Ilia Beyers dat het misschien leuk zou zijn, als zijn agenda het tenminste toelaat, in de toekomst samen te gaan optreden met De Romeo’s, op dat moment zowat de populairste groep in Vlaanderen. De tweeëntwintigste februari 2014 staan zij samen op één in de Radio 2 Vlaamse Top Vijftig met Jij bent zo mooi, geschreven door Willy en De Romeo’s samen met Paul Vermeulen. De zevende mei, Willy is op dat moment met zijn fans op reis in Djerba, Tunesië, verneemt hij dat zijn vader Frans op 85-jarige leeftijd is overleden. Papa leed aan een zware vorm van dementie en werd al die tijd thuis door zijn vrouw Margriet met de beste zorgen omringd. De veertiende mei heeft ‘s ochtends in de Onze-Lieve-Vrouwekerk te Vlezenbeek, waar zijn ouders woonden, de plechtige uitvaart plaats. De zesentwintigste mei 2014 brengt Willy op het ARS-label de solosingle Stapelgek uit, geschreven door Bart Herman en Kobus Visagie, en mikt met deze meezinger op het nakende zomerseizoen. Uptempo en veel ritme moeten aan het nummer een zonnige touch geven. In Djerba gaat Willy een aangepaste videoclip inblikken. Zowel in Blankenberge als in Nieuwpoort presenteert Willy al parodiërend op maandag de elfde en woensdag de twintigste augustus 2014 naar aanleiding van 25 jaar VTM “Tien om Tegen de Sterren op te Zien”, waar hij schittert samen met een goed op dreef zijnde Nathalie Meskens.

Sommers vindt dat het stilaan tijd wordt dat hij een andere draai aan zijn repertoire geeft en gaat zich de komende maanden wat bezinnen. Hij pakt de zeventiende maart 2015 uit met de single Liefste, een vertaling door Willy van de Amerikaanse hit uit 1972 I’d love you to want me van Lobo. Het is de rode loper naar zijn nieuwste album waar hij druk mee bezig is en waarop hij een rist liedjes laat horen waar hij in de jaren zeventig tuk op was. Aan de fans vraagt Willy voor deze gelegenheid of zij in hun plakboeken op zoek willen gaan naar foto’s samen met hem uit de seventies. Hij maakt daaruit een keuze en zij krijgen een speciale plaats in het artwork van zijn nieuwste cd én maken kans op een etentje in jarenzeventigstijl samen met hun idool. Als opvolger voor de stevige radiohit Liefste kiest Willy als zomersingle voor een Nederlandse bewerking van Arms of Mary van Sutherland Brothers & Quiver, een wereldhit in 1974. Tekstschrijver Cliff Vrancken laat hem in Sandy mijmeren over een jeugdliefde in het zomerse Oostende van weleer. De zevenentwintigste juni staat Willy op veertien in de Vlaamse Top Vijftig. Willy zingt Sandy tijdens de allereerste aflevering van “Van Gils & Gasten” op Eén, op maandag de eenendertigste augustus.

Woensdag de vierentwintigste juni 2015 wordt in het gezelschap van Will Tura tijdens een persconferentie in Blankenberge de cd “Vlaanderen zingt Tura” voorgesteld. Willy zingt daar live zijn versie van Arrivederci Maria, dat op dit album staat. Eén viert dat jaar de Vlaamse feestdag met een live muziekshow vanuit Antwerpen! Op zaterdag de elfde juli vat Geena Lisa post op de Grote Markt in Antwerpen voor een feestelijke show in samenwerking met vzw Vlaanderen Feest! Die wordt rechtstreeks uitgezonden op Eén met een heleboel artiesten die uitsluitend Nederlandstalige liedjes brengen. Een extra feestelijke toets komt er van onder anderen Willy Sommers, Bart Kaëll, De Romeo’s en Garry Hagger. Zij zingen samen het officiële Vlaanderen Feest!-lied 2015 Omdat ik Vlaming ben. De single is als download verkrijgbaar op iTunes vanaf maandag de negenentwintigste juni 2015.

Vanaf het najaar 2014 toert Willy Sommers langs diverse culturele centra met zijn tournee “Het erfgoed van Willy Sommers 1971-1981″. Met een kwartet topmuzikanten keert hij live terug naar de tijd toen het allemaal begon en brengt hij zijn eigen klassiekers. De tournee doet Willy met nostalgie en heimwee terugdenken aan de jaren zeventig en de start van zijn carrière. Het inspireert hem tot het studioalbum “Gisteren wordt vandaag”, dat donderdag de zeventiende september 2015 aan de pers wordt voorgesteld. Op het album staan onder meer California, een vertaling van It never rains in Southern California van Albert Hammond, Liefdesverdriet doet zo’n pijn, Beter laat dan nooit oftewel Working my way back to you van The Spinners, die het op hun beurt pikten van The Four Seasons, en Zo’n vrouw, dat Dr Hook de hitlijsten inzong als When you’re in love with a beautiful woman. In zijn persmap laat Willy ons weten: “In 1971 is mijn grote avontuur begonnen. Met dit album keer ik een beetje terug naar de jaren zeventig. “Gisteren wordt vandaag” is een album vol liedjes die voor mij toch een speciale betekenis hebben. Ik heb mogen kiezen uit een eindeloos aanbod toffe songs, die geïnspireerd zijn door de jaren zeventig, en heb er twaalf topnummers uit gekozen! Wat een zalig gevoel heb ik hierbij! Ik ben vandaag nog oneindig dankbaar voor de kansen die mij na al die jaren nog worden gegeven. De platenfirma, het management, mijn familie, mijn muzikanten, mijn techniekers, mijn vrienden en iedereen die mijn carrière op een of andere manier heeft ondersteund: heel erg bedankt voor alle inspanningen en het onvoorwaardelijke geloof in mij! En natuurlijk niet te vergeten, mijn trouwe publiek. Al die jaren staan jullie als één blok achter mij. Muziek heeft een heel belangrijke plaats in mijn leven en ik ben dankbaar om een van de mooiste beroepen ter wereld te mogen uitoefenen. Elke dag opnieuw smijt ik mij volledig om het beste in mezelf boven te halen. Met liedjes mensen gelukkig maken en een glimlach op hun gezicht toveren, dat is toch geweldig? Alleen daarom al doe ik dit vak zo graag!” Als nieuwe single uit dit album lanceert Willy de achttiende september M’n hele wereld betoverd, een hit om bij weg te dromen, zoals destijds werd gedaan bij het origineel van Exile Kiss you all over, een groep uit Kentucky, die daarmee de dertigste september 1978 op één stond in Billboard’s Hot One Hundred en dat vier weken na mekaar.

Om de muzikale smaak van Willy te kennen, vraagt Radio 2 of zij niet eens in zijn platenkast mogen duiken op zoek naar zijn favoriete nummers en het blijkt dat Willy’s smaak behoorlijk breed klinkt. We pikken er een paar uit. Bij de familie De Gieter was, zoals u eerder al kon lezen, het Eurovisiesongfestival een must. Willy herinnert zich nog goed Non ho l’età van Gigliola Cinquetti, waarmee zij in 1964 voor Italië de negende editie won, die toen plaatsvond in Kopenhagen. Thuis stond altijd muziek op en Willy weet nog heel goed dat de favoriete zangeres van zijn vader Dalida was en papa kon maar nooit genoeg krijgen van een van haar grootste hits Gigi l’amoroso. Zijn moeder daarentegen was in haar jonge jaren een grote fan van Ray Franky. Zo vaak ze maar kon, ging ze van zijn optredens genieten. Voor Willy waren The Beatles in het begin van de jaren zestig een ware ontdekking. Hij heeft thuis dan ook een hele verzameling Beatlesplaten. Hij kent trouwens een hele rist van hun teksten uit het hoofd. Willy speelde als tiener graag gitaar en een van de eerste liedjes die hij kon tokkelen was The House of the Rising Sun van The Animals, in de jaren zestig en ook nu nog een klassieker van formaat. Hij speelde dat nummer voor het eerst op de gitaar van zijn grootvader. Tijdens zijn middelbare studies stond Willy op het podium met zijn coverband, hij was toen zestien. Een van de eerste nummers die hij met zijn band zong, was Baby come back van The Equals, een Europese hit in 1968. In die tijd luisterde Willy ook graag naar Franse liedjes, onder meer naar de hitjes van Sylvie Vartan, ooit getrouwd met de Franse rocker Johnny Hallyday. Willy trok zelfs naar een van haar optredens in Vorst Nationaal! Willy is niet alleen fan van The Beatles, maar ook, en dat is vreemd voor een Beatlesfan, van The Rolling Stones. Toen hij nog deel uitmaakte van de coverband The Yeats wist hij hun repertoire perfect te coveren. Het nummer Satisfaction zingt hij trouwens nog altijd, zeker tot ieders verbazing als hij een verrassingsoptreden geeft. Het meest legendarische concert dat hij ooit zag, is en blijft het soloconcert van Elton John in “Flanders Expo”. Elton John componeert, arrangeert, en is daardoor alleen al voor Willy een supertalent! Sommers heeft ook altijd een cd van Elton John in de wagen. Als hij dan van een concert naar huis terugrijdt, mag den Elton vollen bak. De vrouw in het leven van Willy is en blijft Cindy. Zij groeide op in Laken en zag hem voor het eerst op televisie op haar twaalfde, ze werd meteen fan. Uiteraard kiest Cindy voor de liedjes van Willy, maar als ze op een feestje zijn en Robbie Williams zingt Feel, dan zie je ze meteen samen op de dansvloer. Cindy en haar mama luisterden altijd naar Claude François. Willy had een bijzonder goeie band met zijn schoonmoeder en denkt met veel warmte aan haar terug als hij het nummer Comme d’habitude hoort of uit zijn platencollectie haalt. Radio 2 heeft trouwens in de maand mei van 2011 een leuk cadeau voor Willy in petto. Zij wisten maar al te goed dat Willy sportief is aangelegd en dat hij al zo’n jaar of vijfentwintig een fervent tennisser is en zo’n zestal uren per week tennist. David Van Ooteghem van Radio 2 zorgde ervoor dat Willy mocht spelen tegen niemand minder dan een van onze beste speelsters Yanina Wickmayer, die op dat moment deelnam aan het WTA-toernooi Brussel Open. Yanina had dat een paar weken voordien beloofd in Davids programma “Muziekcafé”. Zij maakt die dag met graagte wat tijd vrij om Willy dit buitenkansje te gunnen en leert hem wat tennisknepen van het vak. Daarna speelden ze drie spelletjes, die Yanina zoals verwacht won. Na afloop van hun tennisles kreeg Willy nog een racket cadeau. Trouwens, in de maand april 2015 speelde Willy een potje tennis tegen Chef Raoul de Koning van restaurant “Ostend Queen”. Na de wedstrijd was er een spaghettiavond voor zo’n tweehonderdvijftig sympathisanten ten voordele van de wielerploeg van Agua del Mar voor de “1000 kilometer van KOTK”.

Sport ligt Willy erg na aan het hart. Zo is hij goed bevriend met wielrenner Tom Boonen en met Anderlechtspeler Olivier Deschacht. Willy uit zich ook als fan van Beerschot Wilrijk. Het oeuvre van de charmezanger is goed bekend op het Kiel. Zijn grote hit Laat de zon in je hart wordt er al jaren luidkeels gezongen, ook als er verloren wordt

Sinds de zevende oktober 2015 heeft Willy Sommers een ster op de Walk of Fame in Plopsaland De Panne. Er was heel wat belangstelling voor de onthulling van de ster. Niet verwonderlijk, want waar Sommers gaat of staat, volgen zijn fans hem zo veel mogelijk. Willy is blij dat hij tussen namen als Will Tura, Wendy Van Wanten, Josje Huisman, Karen Damen en Jan Smit ligt. De Walk of Fame kan je vlak bij het “Plopsa Theater” vinden in Plopsaland De Panne. “Ik ben zeer trots“, reageerde Sommers. “Deze ster is een bekroning op mijn werk en langdurige carrière, want volgend jaar sta ik vijfenveertig jaar op de planken.” Voor Wim Wauters, parkmanager van Plopsaland De Panne, was het de tiende steronthulling die hij feestelijk mocht inleiden. “Het is telkens opnieuw een eer om dit te mogen doen. Met zijn uitgebreide repertoire is Willy Sommers niet meer weg te denken uit de Vlaamse muziekgeschiedenis. Vele van zijn hits zijn intussen klassiekers geworden. Hij mocht hier dus zeker niet ontbreken.” Aansluitend trad Willy Sommers op in het “Plopsa Theater” tijdens de sterrenparade van de “Ment TV Vlaamse Top 10″. Ook De Romeo’s, Niels Destadsbader, John Terra, Lisa del Bo en Maartje Van Neygen waren van de partij.

De twaalfde december 2015 is er, als een soort eindejaarscadeau voor de fans, de nieuwe single Een mooie toekomst, een vertaling door Pierre Cour en Cliff Vrancken van de Roger Whittakerklassieker New world in the morning. Vrijdag de zesentwintigste februari 2016 lanceert Willy zijn nieuwe single Liefdesverdriet doet zo’n pijn, een nummer uit zijn succesvolle album “Gisteren wordt vandaag”, een cover van Love really hurts without you van Billy Ocean. Willy staat intussen vijfenveertig jaar op de planken en viert dat de twaalfde en dertiende augustus 2016 in het “Casino” van Blankenberge met een spectaculair concert. Wegens het overdonderende succes verlengt hij ook zijn theatertournee “Het erfgoed van Willy Sommers: 1971-1981″. Aan ophouden denkt Willy nog lang niet, integendeel. Zijn vrouw zorgt ervoor dat hij topfit blijft om op te treden. “Mijn manager en mijn fans vragen mij soms bezorgd of het niet te veel wordt. Af en toe ben ik aan het einde van de week moe, maar ik treed gewoon heel graag op, dus blijf ik nog wel een tijdje doorgaan. Ik kan moeilijk neen zeggen. Zolang er interesse is van het publiek en de platenfirma, blijf ik muziek maken en optreden. Ik heb geluk dat mijn vrouw voor het huishouden zorgt en me laat rusten. Zonder haar steun zou dat niet lukken. En voor de rest verzorg ik me goed. Ik sport zoveel als ik kan en verzorg mijn uiterlijk. Ik gebruik een nacht- en een dagcrème. Mijn moeder heeft, ondanks haar hoge leeftijd, nog geen rimpels. Mijn vader zaliger had er ook geen en mijn oudere zus ziet er amper vijftig uit. Het zit dus blijkbaar in de genen.

Willy is in de Vlaamse muziekwereld een graag geziene gast. Een rondvraag bij zijn collega’s leert ons over hem het volgende. Willy Sommers is de makkelijkste artiest om teksten voor te schrijven. Als je vraagt waarover het liedje moet gaan, antwoordt hij steevast: zon, zee en strand! Zelfs al zou ik voor hem een song schrijven over zijn auto die perte totale is, dan nog zingt hij het, mede door zijn mimiek en performance, alsof het over zon, zee en strand ging. Immer vrolijk, die Willy. Topkerel“, aldus vriend en songleverancier Bart Herman. Iemand met wie Willy vaak het podium heeft gedeeld, is Liliane Saint-Pierre: “Zijn artiestennaam Sommers doet hem alle eer aan, want als ik één iemand zou aanduiden in de categorie sympathiekste kerel, staat Willy bij mij op de eerste plaats. Hij heeft een warme, innemende persoonlijkheid, waar de jaren nauwelijks vat op hebben. Zowel persoonlijk als muzikaal tot in de puntjes voorbereid en steeds met een eeuwige glimlach. Elke ontmoeting met hem is dan ook een blije ontmoeting, die ik altijd zal blijven koesteren. Margriet Hermans is al jaren vol lof over Willy: “Heel in het begin van mijn carrière in 1986 heb ik Willy voor de eerste keer ontmoet in Antwerpen. Die dag opende hij een splinternieuwe koffieshop in de Vlaaikensgang in Antwerpen. Marc Dex had me aangespoord om mee te gaan en ik had er helemaal geen spijt van. Ik kende Willy niet persoonlijk, maar ik maakte diezelfde dag kennis met een heel sympathieke en warmhartige jongeman. Ik weet niet of de koffieshop voor Willy een weloverwogen keuze was, maar ik weet wel dat het niet lang heeft geduurd, want door de komst van VTM en zijn megahit Het water is veel te diep kreeg de carrière van Willy opnieuw een serieuze boost en is nooit meer gestopt. Nog steeds is het altijd een plezier om Willy en zijn vrouw te ontmoeten bij optredens of andere gelegenheden. Deze Vlaamse zanger heeft humor, talent en is superprofessioneel. Wat een geweldige collega!” Ook collega Marc Dex draagt Willy een zeer warm hart toe: “Het is niet iedereen gegeven: vijfenveertig jaar op de planken is het bewijs dat Willy de juiste weg heeft gekozen. Heel hard werken met professionele inzet voor zijn publiek. Dicht bij de mensen blijven staan en hen graag zien, is ook iets wat Willy kenmerkt en hem zeer sympathiek maakt. Een hele toffe collega met steeds een vriendelijke goeiendag, zeer attent en eerlijk . Het geeft een fijn gevoel hem telkens te ontmoeten.” Een goede vriend van Willy is Marc Hallez, programmadirecteur van Ment TV: “Onze vriendschap heeft twee aanknopingspunten. Uiteraard is er de muziek. Willy is een van de graag geziene artiesten tijdens de opnames van “De Vlaamse Top Tien” en vele interviews. Het is altijd een hartelijk weerzien. Willy is en blijft op-en-top professioneel en combineert dit met een royaal overgoten saus warme menselijkheid. De mens op het podium, de uitstraling, de tijd voor de fans, aanvoelen wat werkt in een zaal en uiteraard zijn muziek in het algemeen. Het is een totaalplaatje dat klopt zonder dat het door marketeers in kaart is gezet. Het vertrekt gewoon vanuit Willy zelf. Het tweede aanknopingspunt is het eiland Kreta. Wij zijn beiden verliefd op dezelfde plek. Elounda, een oud vissersdorp even weg van Agios Nikolaos, met uitzicht op Spinalonga, een eiland waar melaatsen naartoe werden gebracht, vaak om de laatste weken of jaren van hun leven te slijten, ver weg van anderen, familie, vrienden. Op een van de flanken die uitziet op de baai en op het melaatseneiland, ligt “Elounda Residence”, uitgebaat door Yiannis Kardoulakis. Halverwege staat een Grieks-orthodox kerkje, eigenlijk meer een kapelletje. Die plek heeft iets. Willy liet er zijn dochter Luna dopen onder goedkeurend toezicht van haar Griekse peter Yiannis.” Koen Crucke, die intussen zelf vijftig jaar op de planken staat, voelt zich alleen al door die lengte van jaren met Willy verbonden: “Wat ik nooit zal vergeten zijn de talloze optredens tijdens de “Tien om te Zien”-periode van VTM. Er waren niet alleen de tv-shows waar wij elkaar tegenkwamen. Er was ook het Vlaamse land waar in alle steden, dorpen, gehuchten en vaak weiden of zelfs het erf van een boerderij een vedetteparade op het getouw werd gezet om de sliert Vlaamse zangers en zangeressen te laten passeren met hun hit van het moment. Ik heb maar kort in dit (overigens plezierige en vaak hilarische) circus meegedraaid, maar er is één beeld dat mij tot op vandaag bijgebleven is: Willy Sommers en zijn fans. De man heeft waarschijnlijk een engelengeduld als het over zijn publiek gaat. Een vriendelijk woord voor elke puber die zijn loge bestormde, een handtekening voor elke dame die hem stiekem een knipoogje kwam geven, een vriendelijk woord voor al wie een babbeltje met hem wou maken. Bij dergelijke gelegenheden was zo goed als iedereen al minuten onderweg naar de volgende afspraak, Willy niet. Hij bleef tot de laatste fan verdwenen was met een fotokaart waarop een persoonlijke boodschap neergepend was. Of met een souvenir, een glimlach of een tevreden gevoel. Ik heb er tot op vandaag nog altijd een heel grote bewondering voor.” Natuurlijk mogen Nicole & Hugo ook niet in dit rijtje ontbreken: “Zo’n carrière voor een Vlaamse zanger is niet voor iedereen weggelegd. We zijn in dezelfde periode begonnen, en kijk, na vijfenveertig jaar staat hij nog steeds aan de top. Er zullen er niet meer zoveel zijn die het hem nadoen. We hebben Willy altijd een heel sympathieke man gevonden die klaarstond en nog steeds -staat voor zijn fans. We wensen hem nog heel vele mooie succesvolle jaren toe.” Bart Kaëll en Sommers delen een gouden raad met elkaar: “Het feit dat Willy ook vandaag nog altijd dat jeugdig enthousiasme uitstraalt, heeft misschien iets te maken met een gouden tip die ik hem ooit gaf. Toen Willy mij toevertrouwde dat hij in een dipje zat, vertelde ik hem hoe ik mijn dag begon. Elke ochtend doe ik namelijk een halve citroen in een warm glas water en ik kan de hele wereld aan. En kijk, dat bewijst Willy vandaag nog elke dag. Hij bruist van de levenslust. Een fijne collega overigens die leeft voor zijn vak! Onze Vlaamse nachtegaal Dana Winner kruipt voor Willy zelfs in haar haast poëtische pen. “Toen ze me vertelden dat hij al vijfenveertig jaar op de planken staat, ben ik meteen het op internet gaan checken of dat wel klopt. Want wat ziet hij er nog geweldig goed uit. Naast een mooie zangcarrière heeft hij blijkbaar ook het geheim om jong te blijven. Maar hij is dus al vijfenveertig jaar bezig in de muziekindustrie, een branche die voor de prachtigste momenten kan zorgen, maar die soms ook heel hard kan zijn. Chapeau! Omdat hij het al zo lang volhoudt en dat hij altijd is blijven doorgaan. Dat alleen al verdient respect en bewondering van iedereen. Dat hij ons bovendien een aantal klassiekers geschonken heeft zoals Zeven anjers, zeven rozen, Sympathie is geen liefde, Het water is veel te diep, Laat de zon in je hart en dan vergeet ik er nog een heel aantal, maakt zijn verhaal nog indrukwekkender. Als mijn geheugen me niet in de steek laat, heb ik hem vele jaren geleden in de show van Paul de Leeuw op de Nederlandse tv “Als een leeuw in een kooi” zien zingen. Wat was ik toen trots op hem, want een artiest van bij ons die in die tijd bij de grote Paul de Leeuw in Holland mocht langskomen, zag je niet vaak. Als presentator van “Tien om te Zien” bewaar ik ook de beste herinneringen aan Willy.

Heeft Willy nog wensen na zoveel jaren van succes? “Ik ben fier over al de liedjes die ik tot nu toe heb opgenomen. Er werd mij nooit iets opgedrongen door Roland of door de platenfirma. Ik heb altijd mijn eigen keuzes mogen maken en in samenspraak met mijn team werden de platen uitgebracht. Ik zing nog altijd met veel plezier Zeven anjers, zeven rozen. In de toekomst denk ik toch weer eigen materiaal uit te brengen en geen covers. Het is natuurlijk niet evident om goede songs te vinden. Er wordt mij vaak van alles en nog wat aangeboden, maar daar is jammer genoeg weinig bruikbaar materiaal bij. Wel zou ik eens een duet willen zingen met Nathalie Meskens. Ik vind dat een geweldige madam! Zij kan zingen, acteren, zij heeft humor én … zij is nog mooi ook!” Misschien staan zij volgend jaar al samen op het podium, want vrijdag de vierentwintigste, zaterdag de vijfentwintigste en zondag de zesentwintigste april 2017 zal Willy Sommers weerom schitteren tijdens het Schlagerfestival in de “Ethias Arena” van Hasselt en dat aan de zijde van onder meer Sasha & Davy, The Lynn Sisters en Jo Vally.

De 22ste mei 2016 stelt Willy, met het oog op de nakende zomer, zijn nieuwste single Jij bent een engel voor. In een productie van Edwin Van Hoevelaak schreef Willy zelf de Nederlandstalige tekst bij Du bist ein Engel dat twee jaar eerder in Duitsland door Roland Kaiser op plaat werd gezet. Willy’s versie wordt meteen door Radio 2 opgepikt.

Vrijdag de 19de augustus 2016 bereikt Willy het heuglijke nieuws dat hij voor de eerste maal in zijn carrière bovenaan de Ultratop album 200 staat.Het erfgoed van Willy Sommers” komt die  dag op één binnen in zowel de Vlaamse als de Belgische Ultratop Album Charts. Een unicum voor een van Vlaanderens populairste artiesten, die net dit jaar exact 45 jaar op de planken staat. Willy is meteen ook de eerste Vlaamse artiest waarmee Universal Music Belgium en Top Act Music het concept van een soundbook in de markt zetten, een rijk geïllustreerd boek dat tevens twee cd’s bevat.  Het eerste schijfje bevat tal van klassiekers van Willy uit de jaren 1971-1981 (de erfgoedperiode) en op cd twee staan zijn grootste hits uit de periode daarna tot op heden verzameld. “Ik ben ontzettend blij en fier” laat Willy in een eerste reactie weten. “Na 45 jaar in het vak is mijn ambitie nog even groot als in mijn begindagen en dit fantastische resultaat stimuleert mij alleen maar om nog jaren met dezelfde ‘drive’ door te gaan.” Auteur van het soundbook is voormalig Radio 2-producer Marc Brillouet. De 11de februari 2017 lanceert Willy zijn nieuwste single Geen probleem. Een cover van Kein Problem van Roland Kaiser, geschreven door Matthew Tasa en Udo Brinkmann en vertaald door Bart Herman.

tekst en research: Marc Brillouet

© 2016 Daisy Lane & Marc Brillouet