Wim Soutaer

Geplaatst in Artiesten

De zesentwintigste april 2014 vierde Wim Soutaer tijdens een eenmalig concert in het Cultuurcentrum “De Plomblom” in Ninove zijn tienjarige carrière. Hij kreeg daarbij de steun van The Soulbrothers waarvan hij al een tijdje deel uitmaakt, samen met Charles Van Domburg (frontman The Magical Flying Thunderbirds) en Vincent Goeminne (frontman Plane Vanilla en The Dinky Toys), begeleid door Bram Raeymaekers, Bert Gielen en Gilles Dandelooy. “Het is vooral op vraag van mijn fans dat dit concert er kwam. Ik treed tegenwoordig vooral op samen met The Soulbrothers – ons repertoire bestaat hoofdzakelijk uit covers – maar de fans wilden mijn eigen liedjes nog eens horen. Tijdens mijn concert bracht ik uitsluitend een selectie uit mijn drie soloalbums, alleen maar Nederlandstalige liedjes.” Met die liedjes begon het voor Wim dus in 2004. Tijd om terug te blikken!

Wim werd de zevenentwintigste juni 1974 te Halle geboren in een gezin van drie kinderen. Eerder werden zijn zussen Kathy en Sanne geboren. Het huwelijk tussen Jean-Claude, zelfstandige, en Jacqueline Grinaert, televerkoper bij Puratos, is geen lang leven beschoren, want wanneer Wim zeven wordt, scheiden zijn ouders. Wim kent nochtans een zorgeloze jeugd. Thuis klinkt er vaak muziek. Er worden platen van onder meer The Platters, The Bee Gees, Neil Diamond en Billy Joel gekocht. Hij gaat naar de kleuter- en een deel van de lagere school in Huizingen. Vanaf het derde leerjaar tot aan zijn middelbare studies vinden wij hem terug op de schoolbanken in het atheneum te Halle. De middelbare school volgt hij vanaf het eerste tot en met het vijfde jaar in het “Sint-Niklaasinsituut” in Anderlecht (de grootste katholieke Nederlandstalige school in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest) en voor het laatste jaar van de middelbare afdeling keert hij terug naar het atheneum aan de A. Demaeghtlaan in Halle. Studeren is niet echt zijn ding, maar hij sport graag en komt in diverse schoolploegen terecht. Om zijn ouders te plezieren gaat hij voortstuderen. Aan de V.U.B. het eerste jaar rechten, dan het eerste jaar psychologie, vervolgens één jaar interieurvormgeving, maar hij heeft er geen zin in. Dan maar op zoek naar werk en dat wordt een verhaal van twaalf stielen en dertien ongelukken. Via de avondschool volgt hij de cursussen kok en privédetective. Hij kan aan de slag bij de brandwacht van Volkswagen in Vorst, wordt vertegenwoordiger van een firma die jeans levert aan onder meer Carrefour, hij probeert het ook als technicus bij Vinçotte, een firma gespecialiseerd in het meten van uitlaatgassen en trekt voor één jaar naar de politieschool, maar moet afhaken omdat zijn vakantiedagen op zijn en hij koste wat het kost wil deelnemen aan “Idool”.

Dat geeft ons de kans om even terug te blikken op de muzikale ambities van Wim toen hij op zijn zevende al meezong met de liedjes die hij kende van de film “Ciske de Rat”. Hij zong graag, maar had zeker niet de intentie of ambitie om ooit zanger te worden. Hij volgt twee jaar lang ‘s avonds notenleer en leert tussendoor wat gitaar spelen. Tijdens zijn middelbare studies in Anderlecht, Wim is dan zestien, richt hij met enkele schoolmakkers State of Mind op. Hun eerste optreden is een schoolvoorstelling tijdens een actie ten voordele van Burundi.  Diezelfde middag wordt er snel in het muzieklokaal nog geoefend en iets later mogen ze het publiek entertainen samen met nog een paar andere acts. De drummer van dienst is muzikaal onderlegd en de anderen hebben na een jaartje gitaarspelen in de vingers. Zij brengen, naast eigen songs, hits van Pearl Jam, Pantera, Nirvana en Metallica, kortom hardcore rock. De groep houdt zich vijf jaar staande. Samen met drummer Mich vormt Wim nadien, aangevuld met de gitaristen Anton en David en bassist Koen, de groep Bodhi. Hun grote voorbeelden zijn Stereophonics, Foo Fighters en Faith No More. Wim heeft dan de schooldeuren achter zich dichtgetrokken en heeft samen met drummer Michaël Vanboterdael, zijn volledige naam, in 2000 Rick’s Café in Lot geopend. Daar oefenen ze vaak met de groep Bodhi en treden daar ook regelmatig op. Zij nemen deel aan “Rockvonk” en bereiken de halve finale. In een poging om te scoren tijdens “Humo’s Rock Rally” stranden zij in de kwartfinale. Zeven jaar lang blijft Bodhi zich laten gelden. Intussen had Wim via avondschool wat piano en notenleer gestudeerd, maar niet langer dan ‘n jaar.  Voor de fun komt Bodhi tegenwoordig nog eens samen om hier en daar op te treden. Het café wordt in 2003 opgedoekt wanneer Wim na zijn deelname aan “Idool” besluit als zanger verder door het leven te stappen.

In 2000, Wim is dan zesentwintig, neemt hij met enkele vrienden uit Lot die hem begeleiden, deel aan de “Soundmixshow” van VTM. Hij zingt op dat moment vooral het repertoire van zijn idolen Billy Joel en Elton John. Hij bereikt uiteindelijk de finale waar hij vierde wordt met een cover van Easy van Faith No More. Sonny O’Brien wint die editie met haar versie van Because you loved me van Céline Dion.

De eenendertigste augustus 2002 treedt Wim in het huwelijk met verpleegster Axelle Reunes dat vijf jaar later, de zevenentwintigste maart 2007, gezegend wordt met de geboorte van dochter Emma. Wim voelt zich zelfverzekerd genoeg om in 2003 zijn kans te wagen tijdens de eerste editie van “Idool” dat door VTM zal worden uitgezonden. Hij schrijft zichzelf in via internet. Hij trekt voor een eerste keer naar de auditie in Gent. Daar staan meer dan duizend kandidaten te wachten. Wim moet die avond nog optreden en besluit op zijn stappen terug te keren. Maar hij had zich ingeschreven via internet en via die weg krijgt hij opnieuw een uitnodiging voor een volgende preselectie enkele dagen later. Ook hier is het weer wachten en aanschuiven. Wim zingt daar een nummertje van Billy Joel, maar geraakt niet door de auditie. Twee dagen later wordt hij gebeld met de melding dat de jury de video met hem herbekeken heeft en dat zij besloten hebben hem toch te selecteren. Alles is nieuw voor Wim en ook voor VTM, want het is de eerste editie van “Idool”. Hij mag dus door naar de volgende selectie en daar wachten honderd geselecteerde kandidaten in de “Capitool” in Gent. Hij zingt Uptown  Girl van Billy Joel en Faith van George Michael en mag door naar de feitelijke wedstrijd. “Idool” wordt in het najaar van 2002 door de presentatoren Kris en Koen Wauters gelanceerd. De jury bestaat uit: Jan Leyers, Bart Brusseleers van platenfirma BMG, Jean Blaute en Nina De Man. Uiteindelijk blijven er vijf groepen van telkens tien kandidaten over, die het in de halve finales live tegen elkaar moeten opnemen. Per keer vallen er twee kandidaten af, zodat uiteindelijk tien mogelijke winnaars de finale bereiken. De eer is aan de kijker om de negende mei 2003 tijdens een live-uitzending uit te maken wie met de beker mag gaan lopen. Het wordt kiezen uit Stéphanie Lambrechts, Tabitha Cycon, Caroline Vyncke, Cindy Huysentruit, Tom Olaerts, Chris D Morton, Brahim Attaeb, Wim Soutaer, Natalia Druyts en Peter Evrard die met de overwinning naar huis gaat. Nadien zal Peter nog deelnemen aan “World Idol” waar hij derde wordt, maar het echt waarmaken in Vlaanderen lukt hem niet. Die eer gaat vooral naar Natalia die nadien de ene hit na de andere zal scoren. Op weg naar de finale zingt Wim onder meer Honesty van Billy Joel en geraakt zo tot in de finale waar hij derde wordt (29,4 % van de stemmen).

Wim Soutaer is in de wolken dat hij eindelijk een zangcarrière kan opstarten en mag meteen een platencontract op zak steken. Toch drong het, achteraf beschouwd, niet echt tot hem door, want er werd de weken nadien veel in zijn plaats beschikt. Hij is maar wat blij dat hij al een eerste keer te horen is op de verzamelaar “Greatest moments- Idool 2003″. Op dit album zingt hij Afscheid dat vijf jaar eerder al een hit was geweest voor de Nederlandse groep Volumia, geschreven door Xander de Buisonjé. Jan Leyers raadt Wim aan voortaan in het Nederlands te zingen, omdat deze taal zijn stem erg goed ligt.

Wim beslist in zee te gaan met Bob Savenberg (ex-drummer Clouseau) als manager. Bob zal ook mee aan de wieg staan van het fenomenale succes van Natalia. De eerste single op het Ariola/BMG-label wordt Allemaal, geschreven door Edwin Schimscheimer, Walter Mannaerts en Wim zelf in een productie van Ronald Vanhuffel, die ook de platen voor Volumia produceerde, en Peter Bulkens. Het nummer was oorspronkelijk gebaseerd op een promospot die “Dag Allemaal” had laten schrijven. Wim is niet tevreden over de tekst en dringt aan zelf een poging te mogen wagen. Zijn probeersel wordt goedgekeurd. De negentiende juli staat hij ermee op één in de Vlaamse Top Tien. Tijdens de laatste aflevering dat seizoen van “Tien om te Zien” mag Wim een gouden plaat in ontvangst nemen. Hij is zo fier als een gieter wanneer hij ook nog eens merkt dat hij helemaal tot boven in de BRT Top Dertig geraakt en drie weken aan de top blijft staan van de Ultratop 50 singles. Van Radio 2 mag hij tijdens “Zomerhit 2003″ de trofee van ” Het beste lied” in ontvangst nemen.

Ariola wil voortmaken en het ijzer smeden als het heet is. Zij gaan op zoek naar een rist geschikte nummers en eind oktober 2003 ligt Wims eerste album in de rekken “Een nieuw begin”. Voor de productie worden Peter Bulkens en Ronald Vanhuffel aangetrokken. Er wordt opgenomen in “The Groove” in Schelle. Muzikanten van dienst zijn onder anderen: drummer Herman Cambré, basgitarist Vincent Pierins, gitarist Eric Melaerts, organist Bert Gielen, akoestische gitaar Ronald Vanhuffel enz… De kersverse fans krijgen dertien liedjes voorgeschoteld. Elf nummers werden samen met Xander de Buisonjé geschreven. Tijdens “Idool” had Wim Afscheid van Volumia gezongen en omdat hem dat zo goed lag, werd er besloten met hun frontman Xander samen te werken. Ik hoor bij jou, geschreven door Wim samen met Roland en Xander die tijdens de opname ook op de piano tokkelt, wordt de tweede single. De negenentwintigste november vinden we Wim daarmee terug op de tiende plaats in de Top Dertig. Wim kan niet wegstoppen dat zijn stijl erg aanleunt bij die van Clouseau. Zijn stem gelijkt wat op die van Koen. Hij bereikt de vijftiende november van dat jaar de derde plaats in de Vlaamse Top Tien. Intussen heeft hij vernomen dat zijn eerste single Allemaal de platina status heeft bereikt.  Het album “Een nieuw begin” wordt eerst met goud, vervolgens met platina bekroond. Vlaanderen is een nieuwe ster rijker! Uit dat album volgt nog Voor altijd op single, waarmee hij de achtentwintigste januari 2004 de negentiende plaats in de Top Dertig bereikt.

Om hun samenwerking te bekronen, geven Xander en Wim de zevende april 2004 samen een uitzonderlijk concert in de “Arenbergschouwburg” in Antwerpen. De song Wat zou je doen van de hand van Xander geschreven samen met Vincent Pierins wordt de volgende single uit zijn eerste cd. Negen weken lang zal Wim ermee in de Vlaamse Top Tien staan met op de vijftiende mei 2004 de tweede plaats als hoogste notering. In de Top Dertig zit er de vijfde juni een drieëntwintigste plaats in.

De zestiende augustus 2004 pakt Ariola uit met het tweede album van Wim  “Twee”. Er wordt wijselijk niet van productie- en schrijversteam gewisseld. Wim trekt met de ploeg naar Frankrijk waar Xander een buitenverblijf heeft en daar worden de meeste nummers bij mekaar geschreven. Wim mag zich uitleven in songs als: Goud, Alles wat ik wil, Geluk en Verloren liefde. Als voorloper op het album wordt Kom bij mij gekozen. Voor Wim zit er niet meer in dan een achtste plaats in de Vlaamse Top Tien. Zonder woorden doet het beter, want de vijfentwintigste september prijkt Wim ermee op de vijfde plaats in de Vlaamse hitlijsten en iets later op twintig in de Top Dertig. Wims concertagenda staat inmiddels propvol. Zelfs de casino’s aan de Vlaamse kust zijn zijn territorium geworden. Begin september mag Wim uit handen van platenbaas Bart Brusseleers van Ariola/BMG een gouden exemplaar ontvangen. De fans en de media laten weten dat Wim op dit album gekozen heeft voor een duidelijker profiel, verder weg uit de schaduw van Clouseau. Ik heb je lief is het vervolgverhaal qua singles. Qua clip reist Wim naar Miami om daar leuke beelden te schieten voor de bijbehorende videoclip. Hij gaat ginder zelfs optreden in een Belgische club. Van die reis wordt een muziekspecial gemaakt “Wim Soutaer in Miami” en de derde december door VTM uitgezonden. Achteraf wordt er van deze special ook een anderhalf uur durende dvd op de markt gebracht. Toch wordt die aanpak niet omgezet in een hoge notering. Met deze ballade stoot Wim niet verder door dan de achtste plaats in de Vlaamse Top Tien. Met de laatste single uit dit tweede album Kijk eens om je heen wordt er, ook al zit er méér power in dan in de vorige, niet beter gescoord. Wel duikt het nummer de negentiende maart 2005 op de eenentwintigste plaats op in de Top Dertig.

De elfde februari 2005 heeft in het Cultureel Centrum “De Meent” in Alsemberg de première plaats van Wims nieuwe tournee door Vlaanderen. Hij stelt ook zijn nieuwe zevenkoppige band voor. Wanneer Will Tura de tweede augustus 2005, 65 jaar wordt, verschijnt er als verrassing het album “Viva Tura”. Wim wordt gevraagd of hij geen cover wil maken van Tura’s Iedereen heeft iemand nodig, een nummer dat Will al in 1978 had opgenomen. Diezelfde zomer staat Soutaer de dertiende augustus op de affiche van “Marktrock” op de Oude Markt in Leuven. Hij mag daar de aftrap geven!

Iets later scheiden de wegen van Wim Soutaer en zijn manager Bob Savenberg. Hij vaart verder met aan het roer een goede vriend van Bob, Niels William. Die heeft na zijn K3-avontuur, Vlaanderen voor een tijdje verlaten en is de Zuid-Afrikaanse zon gaan opzoeken. Hij heeft daar het talent van de populaire zanger Kurt Darren ontdekt. Hij laat Wim een cover  inblikken van diens Hemel op Tafelberg. Wim maakt er Die zomer gaat nooit voorbij van en staat daar de vierentwintigste juni mee op de vijfde plaats in de Vlaamse Top Tien. De vijftiende juli 2006 wordt de zestiende plaats in de Top Dertig bereikt. De zevenentwintigste augustus prijkt Wim op de deelnemerslijst van “Dancing on ice”. Hij zet zich week na week samen met zijn professionele danspartner Joëlle Bastiaans keihard in om een mooi ogende presentatie neer te zetten. Hij is dan ook erg ontgoocheld wanneer hij als vijfde deze wedstrijd moet verlaten. Dat programma wordt simultaan uitgezonden via VTM en RTL4 aan mekaar gepraat door Francesca Vanthielen en Martijn Krabbé. De uiteindelijke finale die de vijftiende oktober plaatsheeft, wordt gewonnen door Staf Coppens samen met Monique van der Velden. Tijdens de uitzending mag Wim gedurende twee minuten zijn grootste hit Allemaal zingen, terwijl schaatser Kevin Van der Perren er een oogstrelende choreografie on ice heeft bij verzonnen. Dit slaat erg aan, ook in Nederland. Daar hoopt Wim, ook al omdat hij zijn nummers samen met Xander had geschreven, door te breken, maar zijn platenfirma wil daar niets van weten en brengt zijn album in Nederland niet uit.

De elfde januari 2007 ziet het er even niet goed uit voor Wim. Hij wordt geveld door een herseninfarct en meteen opgenomen in het ziekenhuis. Zo staat het in de pers vermeld, maar eigenlijk was het een dubbelwandige ader die gescheurd was. Wim was iets voordien tijdens “Dancing on ice” op zijn hoofd gevallen en enkele weken later ook nog eens tijdens zijn skivakantie. Hij zat gewoon thuis in de zetel toen het gebeurde. Gelukkig was zijn toenmalige vrouw Axelle, die verpleegster is, bij hem en die aarzelde niet de 100 in te schakelen. Na enkele weken rust, is Wim weer de oude en gaat opnieuw optreden. De zeventiende februari 2007 staat Wim op zeven in de Vlaamse Top Tien met De wereld draait door geschreven door Ellert Driessen die ook nummers schreef voor Marco Borsato. Het was een idee van Niels William om Ellert in te schakelen. In de Top Dertig moet Wim tevreden zijn met een zesentwintigste plaats. Hij huist intussen bij platenfirma ARS/Universal. De wereld draait door is niet meer te vergelijken met de liedjes die Soutaer in het begin van zijn carrière zong. Een maand later worden Wim en zijn vrouw Axelle de trotse ouders van hun eerste kindje, dochtertje Emma. Ellert Driessen schrijft ook de volgende single, het uptempo Ze kent me geproduceerd door David Poltrock. De zevende juli staat hij ermee op de derde plaats in de Vlaamse Top Tien, de achtentwintigste juli op zeven in de Top Dertig. De negende februari 2008 scoort Wim nog eens lekker in die Top Tien, deze keer met een cover van de Nederlandse hit 1000 manieren van Bastiaan Ragas. In “La Riva” in Antwerpen wordt de videoclip opgenomen. Het nummer doet het ook goed in de Top Dertig, daar bekroond met een zevende plek. Hij gaat die maand ook van start met de tournee “Een avond met Wim Soutaer” waarvan een deel van de opbrengst naar enkele goede doelen gaat. Dat coveren gaat hem blijkbaar goed af, want hij scoort vier maanden later opnieuw een hit in de Vlaamse Top Tien en wel met Slaap je hier vannacht van Axel Devries, ook deze keer goed voor een tweede plaats. In de Top Dertig terug te vinden op plaats zestien. Met dit nummer zingt hij zich ook in de kijker bij Radio 2 en mag  ”Zomerhit 2008″ de trofee van “Het beste lied” in ontvangst nemen. Wat niemand meer had verwacht gebeurt toch. De drieëntwintigste augustus 2008 staat Wim nog eens op één in de Vlaamse hitlijsten. Hij schrijft de Nederlandse tekst bij All Summer Long van Kid Rock dat hij vertaalt als Heel de zomer lang en dat hij in duet opneemt samen met Willy Sommers. In de Top Dertig houden ze halt op de achttiende plaats. Dat nummer is ook de opener van zijn nieuwe album “Dichterbij” dat in de loop van de maand september wordt gereleaset met in het totaal vijftien liedjes waaronder ook de soloversie van Heel de zomer lang. Ellert Driessen schrijft het merendeel van de liedjes en neemt ook het gros van de productie voor zijn rekening. Achteraf bekeken had Wim toch wat meer verwacht van die samenwerking, hij had vooral zelf meer willen inbrengen.

In de loop van de maand februari 2009 gaat Wim qua management en boekingen scheep met Ilia Beijers en vindt onderdak bij het bedrijf “Piet Roelen Entertainment”. In de maand mei van dat jaar vernemen we in de pers dat na acht jaar huwelijk er definitief een einde is gekomen aan de relatie tussen Wim en Axelle. Zij hadden die al een poosje geleden on hold gezet toen Wim toegaf dat hij een verhouding had met een showbizzcollega, maar na een tijdje probeerden hij en zijn vrouw het opnieuw. Tevergeefs, zo bleek! Hij woont momenteel samen met Kim Ghyselinck in Erpe-Mere. Voor Radio 2 blikt hij datzelfde jaar het Gordellied Zoveel te doen in. Naast die versie van Wim worden er nog drie andere opgenomen, respectievelijk door Nicole & Hugo, Bart Peeters en Mama’s Jasje. Met Bart Grinaert neemt hij in de maand oktober van 2009 als Dave Lambert & Housetrap featuring Liam South het door henzelf geschreven Music for Peace op.

In 2010 wordt Wim peter van de Rode Kruiscampagne “Bloed geven voor het leven”. Gedurende de zomer van dat jaar schittert hij van de zeventiende juli tot de zesde september in de revue in het “Witte Paard” in Blankenberge aan de zijde van onder meer Katrina van Katrina and the Waves, Katy Satyn en Dimitri Verhoeven. Er is ook zijn nieuwste single (Ik wil vanavond met je) Dansen. Het is de vertaling van Esclavo de sus besos van David Bisbal uitgebracht op het Piet Roelen-label en verdeeld door CNR. Er zit echter niet meer dan een achtste plaats in de Vlaamse Top Tien van de maand september in. In de Top Dertig maakt hij dat enigszins goed met een vijftiende plaats. Er wordt niet gescoord wanneer Wim in de maand april van 2011 op het Dragon Room-label het nummer Verleden tijd uitbrengt, geschreven door hemzelf samen met Bart Grinaert, die ook de productie voor zijn rekening neemt. Die song vinden wij terug op de verzamelaar “Radio 2 Zomerhit 2011″ samen met One Two Three van Hooverphonic, De keizer van de nacht van Eva De Roovere en Viva De Romeo’s van De Romeo’s. Voor dit album zit er een veertiende plaats in de Album Top Vijftig in. Ook wordt er niet gescoord wanneer Wim in de maand juni 2012 op de proppen komt met het door Ellert Driessen geschreven en geproduceerde Jij en ik.

Wim trekt op een bepaald moment door Vlaanderen samen met Charles Van Domburg  (bekend van The Magical Flying Thunderbirds) en Vincent Goeminne (bekend van Plane Vanilla en The Dinky Toys) als The Soulbrothers en hun show “Back to the future”. Muzikaal worden ze bijgestaan door Bram Raeymaekers op drums en Gilles Dandelooy en Bert Gielen op toetsen. Zij prijzen zich aan als muzikale topklasse met een stomende set waarbij iedereen gegarandeerd uit zijn dak gaat. Hun show is een mix van pop, disco, funk, schlagers, dance, r&b en hier en daar zelfs wat drum-’n- bass. Grote bekenden als Martin Solveig, David Guetta, Duck Sauce en Black Eyed Peas zijn hun zeker niet vreemd. Ook de hits van Kings of Leon en Robbie Williams passeren de revue. Interactie met het publiek en een stevige dosis humor zorgen voor een onvergetelijk event.

In 2013 is het tien jaar geleden dat Wim doorbrak dankzij “Idool”. Om zijn jubileum te vieren, lanceert hij de zevenentwintigste september een nieuw project, Dakota. “Nu ik tien jaar als artiest bezig ben, had ik veel zin om nog een keertje terug te grijpen naar hetgeen ik deed vooraleer ik Nederlandstalig zong, namelijk Engelstalige pop-rock. Mijn eerste single Perfect Holiday is klaar en ik breng het uit onder de naam Dakota. Ik heb bewust gekozen voor een andere naam, anders wordt het te verwarrend voor mijn fans. Ik zie wel wat het wordt. Misschien kan ik nu wel een poosje in het Engels mijn ding doen. Ook een combinatie met het Nederlands zie ik zitten. Dakota is nieuw en bovendien klinkt het vers. Maar het publiek mag beslissen. Ik weet helemaal niet of er vanuit hun hoek de nodige appreciatie komt voor deze muziek. Geloof me, dit is de stijl die ik zelf graag hoor en doe.”

De zesentwintigste april 2014 viert Wim in Ninove zijn tienjarige carrière. Hij belooft daar aan zijn fans dat hij naast The Soulbrothers opnieuw veel aandacht zal besteden aan zijn solocarrière. De zeventiende januari 2015 zet platenfirma Dragon Room een nieuwe single in de markt. Het wordt Ik hou van ‘t leven, een vertaling van de hit Can’t take my eyes off you, oorspronkelijk opgenomen door de Amerikaanse zanger Frankie Valli en in 1982 een hit voor de Amerikaanse discogroep Boys Town Gang.  De vierde juli piekt hij op vierentwintig in de Vlaamse Top 50 met de door hemzelf geschreven ballade Niets zonder jou, in een productie van Bert Gielen. In menig interview laat Wim weten dat hij in de toekomst meer en meer zijn eigen nummers zal schrijven en minder nummers van anderen zal inblikken.

De veertiende juni 2016  viert de wereld “Bloeddonordag”. Het Rode Kruis wil langs die weg zijn donoren bedanken en stelt voor de gelegenheid een nieuwe wervingsvideo voor. Acht BV’s: Wim Soutaer, Hilde De Baerdemaeker, William Boeva, Marleen Merckx, Roos Van Acker, Vital Borkelmans, Gella Vandecaveye en Jef De Smedt, gaan daarin op zoek naar gelijkgestemde zielen en stellen het nieuwe bloedlied voor.

Wims eerste grote hit Allemaal uit 2003 krijgt anno 2017 een facelift. De 27ste februari van dat jaar verschijnt er een cover door Alpha Party (Andreas De Zutter & Vincent De Craene) en de enige échte Dj F.R.A.N.K. De nieuwe versie werd door Wim Soutaer volledig zelf opnieuw ingezongen. Allemaal heeft anno 2017 een flinke hedendaagse upgrade gekregen, zonder afbreuk te doen aan het origineel, waardoor de originele schrijvers Edwin Schimscheimer en Walter Mannaerts volledig akkoord gingen met deze nieuwe versie.

De 6de mei 2017 geeft Wim een groots concert in de “Wieze Oktoberhallen” te Lebbeke. Die avond zingt Soutaer zijn meest bekende liedjes én een rist gloednieuwe. Als smaakmaker lanceert hij de 3de april de single Nummer 1, een cover van de Duitse hit Nummer Einz van de groep Stereoact. Het nummer, in een productie van Ben Gielen, werd geschreven door onder anderen Daniel en Christoph Cronauer. De Nederlandstalige tekst is van de hand van Soutaer zelf.  De bijbehorende videoclip werd door Gill Quisquater geproduceerd, de zoon van Sergio.  Nummer 1 is alvast de  opwarmer voor Wims nieuwe album, zijn eerste in negen jaar tijd, dat nog dit jaar gereleased zal worden.

tekst en research: Marc Brillouet

© 2016 Marc Brillouet & Daisy Lane