Bad girls

Geplaatst in Songs

Eind april 1979 bracht Donna Summer haar zevende studioalbum op de markt “Bad Girls”met ook deze keer als producers Pete Bellotte en Giorgio Moroder. De drie vorige maanden hadden ze aardig gesleuteld aan wat achteraf bekeken Donna’s populairste elpee zou worden. Zoals steeds namen Giorgio en Pete een deel van de instrumentale begeleiding voor hun rekening: Giorgio bespeelde maar al te graag de synthesizers en de gitaar en Pete de basgitaar. Harold Faltermeyer werd er bij gehaald niet alleen om een paar nummers te schrijven, maar ook om de drums en de keyboards voor zijn rekening te nemen. Technicus van dienst was Jason Corsaro. Uiteindelijk bleken ze zoveel songs te hebben ingeblikt dat ze besloten er een dubbelalbum van te maken.

Sinds haar debuutplaat, het sexy getinte ”Love to Love You Baby” dat Summer de bijnaam The First Lady of Love had opgeleverd, wilde haar platenfirma dat imago zo gaaf mogelijk houden, ook al zag Donna dat zelf niet zo zitten en voelde ze er zich vrij onbehaaglijk bij. In 1976 kreeg Summer na haar echtscheiding te kampen met een stevige depressie en moest aan de medicijnen. Jarenlang zouden die haar leven beheersen alsook haar ups-and-downs. Omdat Donna wat anders wou dan alleen maar disco zingen, besloten ze het team uit te breiden met een aantal nieuwe songleveranciers die haar nieuwe album iets meer rockgetint zouden maken. Rock en disco zouden worden samengesmolten op sommige nummers. Andere waren dan meer een fusie van soul en r&b. Met de toevoeging van almaar meer synthesizers lukte het Giorgio Moroder een stijl neer te zetten die we “electro music” gingen noemen en die al schoorvoetend te horen was op haar eerdere hit I feel love uit 1977 en te horen op haar conceptalbum “I Remember Yesterday”. Het album “Bad Girls” werd de 25ste april 1979 op het Casablanca -abel gereleaset. In het totaal zou deze dubbelelpee zes singles opleveren, met name: Hot Stuff, Bad Girls, Dim All the Lights, Sunset People, Our Love en Walk Away. Het album zelf werd een nummer één in de Top 200 van Amerikaanse albums. Weredlwijd gingen er van het album “Bad Girls” vier miljoen exemplaten over de toonbank. Donna tekende in het totaal voor acht songs. Dim All the Lights schreef ze zelfs helemaal in haar eentje.

Als eerste single uit het album “Bad Girls” verscheen het nummer Hot Stuff waarmee La Summer Peaches & Herb van de eerste plaats stootte die daar vier weken na mekaar geparkeerd stonden met Reunited. De 2de juni 1979 nam Donna de fakkel van hen over en zou zichzelf drie weken op één nestelen tot The Bee Gees het welletjes vonden en die eerste plaats van haar afsnoepten met Love You Inside Out. Nadien nam Anita Ward het van hen over met Ring My Bell en kijk, plots stond Donna Summer opnieuw op één, deze keer met de tweede single uit “Bad Girls”, met name de gelijknamige 45-toerenversie. Bad Girls werd de derde nummer één in Donna’s carrière. Op de hoes prijkt ze als een soort straatmadeliefje, al wisten insiders dat ze helemaal niet achter die look stond. Zelfs haar haren waren fake, want door de bank droeg ze een donkere pruik. Donna schreef Bad Girls samen met haar toekomstige tweede echtgenoot Bruce Sudano, Eddie Hokenson en Joe Esposito. Ze vormden samen The Brooklyn Dreams, een groep uit Brooklyn, New York, die net als Donna op het Casablanca-label opnamen, eveneens r&b, disco en pop. Hun grootste hit scoorden ze met Heaven Knows waarop Donna ook meezingt. Hun zangstijl wordt vaak vergeleken met die van The Righteous Brothers. Donna herinnert zich nog dat ze inspiratie opdeed voor de tekst van Bad Girls toen ze op zekere dag een van haar vrouwelijke medewerkers om een boodschap stuurde en  vanuit de kantoren van Casablanca Records zag hoe ze door de politie werd aangesproken omdat ze dachten dat haar medewerkster een prostituee was. Daarmee was de stijl voor het nummer gezet. De toot-toots en beep-beeps verwijzen naar de mannen die met hun auto’s passeren om op die manier de aandacht van de vrouwen te trekken. Toen Donna’s platenbaas Neil Bogart het nummer hoorde, stond hij erop dat zij het doorspeelde aan Cher, maar Donna hield voet bij stuk en nam de song zelf op.

Op hetzelfde moment dat  Donna zowel met de elpee als met de single Bad Girls op één staat, bekeert ze zich tot het christendom. Ze had er schoon genoeg van de rol van vamp te spelen en veel geld te verdienen. Ze vond dat ze geestelijk tekortkwam,ze had behoefte aan wat meer spiritualiteit in haar leven. Méér dan tien jaar lang had ze geen voet meer in de kerk gezet, terwijl ze een christelijke opvoeding had genoten. Ze was haar decadente levensstijl grondig beu, wou er niets meer mee te maken hebben. Wat ze wel wou blijven doen, was zingen, liedjes schrijven en platen opnemen. Geen wonder dat ze iets later haar platenfirma Casablanca Records aan de kant zet en een nieuwe deal sluit, deze keer met het Geffen-label. Het album “The Wanderer” zou dan ook een herboren Donna Summer laten horen.

Met Bad Girls bleef Donna Summer, The Queen of Disco, vijf weken na mekaar op één staan in Billboard’s Hot One Hundred te beginnen de 14de juli 1979. De 18de augustus werd ze daar afgelost door Chic met Good Times. Met Hot Stuff had La Summer in Engeland de elfde plaats in de top veertig bereikt, voor Bad Girls zat er een veertiende in. Die single leverde haar in Nederland een zevende plaats op. Bij ons, het dansante Vlaanderen, zelfs een vijfde al was er een jaar later een nummer vier weggelegd voor de single The Wanderer en nog eens negen jaar later een tweede plaats in de Top 30 voor This time I know it’s for real. Hiermee haakte Donna haar wagon aan de hittrein van de heren Stock, Aitken en Waterman die toen met hun producties de hitlijsten aanvoerden.

 

tekst en research: Marc Brillouet

© 2012 Daisy Lane & Marc Brillouet