Eloise

Geplaatst in Songs

Stel, je moeder wordt vergeleken met Marilyn Monroe. Hoe zou je daar als kind op reageren? Marion Ryan werd zo genoemd, al moet ik volledig zijn en vermelden dat ze the Marilyn Monroe of popular song als eretitel meekreeg. Marion was een populaire zangeres in de Britse jaren vijftig die grote populariteit verwierf als vaste zangeres in de muziekquiz “Spot the tune”. Zo trad ze méér dan tweehonderd keer op voor Granada Television, een van de eerste onafhankelijke Britse tv-zenders. Marion scoorde in 1958 zelfs een topvijfhit in Engeland met Love me forever. In 1948 trouwde ze met producer Lloyd Sapherson met wie ze twee zonen kreeg: Paul en Barry Ryan. Genetisch waren de jongens voorbestemd om ook in de showbizz te stappen, wat ze in de sixties ook deden. Op hun vijftiende gaan ze optreden als The Ryan Twins. Twee jaar later hebben ze een platencontract beet en gaan twee jaar samenwerken met producer Les Reed. Die beschouwt hen zo’n beetje als het vocale evenbeeld van Peter & Gordon. Als duo scoren ze een paar bescheiden hits waaronder Don’t bring me your heartaches in 1965 en Have pity on the boy het jaar nadien. Nu had Paul een bloedhekel aan optreden. Hij had vaak last van plankenkoorts vooral als er te veel publiek opdook. Dus besloot hij in 1968 zich terug te trekken en zich te gaan toeleggen op het schrijven van songs. Broer Barry was zijn tegenpool. Die deed niets liever dan zingen en het publiek entertainen. Paul droomde ervan een hit voor broer Barry te schrijven, wat hem ook zou lukken. Paul had stilaan door dat het in die jaren in was nummers op te nemen met een groot symfonieorkest als ruggensteun. Denken we maar aan de hits Lovin’ things van Marmalade en Everlasting love van The Love Affair. Hij werd vooral geprikkeld toen hij MacArthur Park van Richard Harris te horen kreeg. Een haast symfonische aanpak van een popsong geschreven door Jimmy Webb. Hij wou naar het voorbeeld daarvan een nummer schrijven dat opviel door zijn orkestrale aanpak. Aan producer Bill Landis wordt gevraagd de productie voor zijn rekening te nemen. Bill huurt een groots orkest in en neemt als B-kant het nummer Love I almost found you op. September 1968 wordt het nummer Eloise op het MGM-label gereleaset. De trage intro, de theatrale aanpak en de haast kitscherige verpakking zorgen ervoor dat Barry de 23ste oktober op de tweede plaats staat van de Britse Top 40. Een nummer één zit er voor hem in Engeland net niet in omdat Hugo Montenegro de hoogste plaats inneemt met de titelsong van de film “The good, the bad and the ugly”. Wat in Engeland niet lukt, lukt wel in Nederland, want daar staat Eloise de 7de december helemaal bovenin  de top veertig en zou het daar vier weken na mekaar volhouden. Er volgen nog zeventien landen waar Eloise een dikke hit wordt waaronder België. Hier staat Eloise eveneens de zevende december op één. Van Eloise zouden méér dan drie miljoen exemplaren verkocht worden.

MacArthur Park van Richard Harris wordt in Amerika een toptweehit, maar Eloise weten de Amerikanen niet te waarderen en gunnen Barry Ryan geen hogere ranking dan een 87ste plaats in Billboard’s Hot One Hundred.

Nochtans zou het onverwacht succes van korte duur zijn. Dezelfde stunt wil Paul nog eens herhalen door voor zijn broer Love is love te schrijven, maar een slimme zet is het niet, want het liedje is een blauwdruk van Eloise en daar trapt het publiek natuurlijk niet in. In Engeland wordt Love is love niet op applaus onthaald. In Nederland zit er nog een toptienhit in, maar de daaropvolgende singles scoren niet, behalve het in de lente van 1970 uitgebrachte Kitsch dat in de Nederlandse Top 10 tot op de derde plaats klimt.

Barry Ryan blijft wel erg populair in Duitsland. Zijn platenfirma besluit met hem een Duitstalige single op te nemen Zeit macht nur vor dem Teufel halt. Het was een vertaling van het nummer Today dat Paul Ryan eerder geschreven had voor de Ierse zangeres Dana.

Paul is het intussen gelukt voor enkele sterren hits te schrijven. Voor de al eerder genoemde Dana schrijft hij Who put the lights out? en voor Frank Sinatra I will drink the water.

Aan Eloise verdient Paul nog een smak geld wanneer in 1986 The Damned een newwaveversie van het nummer opnemen. Het bereikt de derde plaats in de Britse top veertig. De 29ste november 1992 sterft Paul aan kanker. Hij is dan 44.

De 15de januari 1999 sterft moeder Marion Ryan die intussen hertrouwd is in Florida aan een hartaanval. Zij is 68.

tekst en research: Marc Brillouet

© 2012 Daisy Lane & Marc Brillouet