Everytime you go away

Geplaatst in Songs

Het zal wel aan zijn stem liggen, maar vanaf de eerste keer dat ik een plaat van Paul Young hoorde, was ik een fan van hem, een gematigde, maar toch. Bleek achteraf dat hij zijn stem niet altijd goed gebruikte, hij zou er vaak stemproblemen door krijgen, maar al bij al heeft hij toch een paar klassiekers afgeleverd om u tegen te zeggen.

Met Come back and stay wist Young zich in onzeTop 30 naar de eerste plaats te zingen, dat was in het najaar van 1983, wat hij in de zomer van 1984 nog eens overdeed met Love will tear us apart. Met zijn volgende singles zou hem dat niet meer lukken. In Engeland had hij eerder al schitterend aan de weg getimmerd met zijn nummer 1-single Wherever I lay my hat. Het vreemde is dat het zijn enige nummer één in zijn thuisland zou blijven. Everytime you go away bijvoorbeeld bereikte in de Britse Top 40 in 1985 slechts de vierde plaats, in onze Top 30 slechts een achttiende, in Nederland een twintigste. Daar had Paul wel met Love of the common people in 1984 op één gestaan en net voordien ook goed gescoord met Come back and stay.

En wat met Amerika? Daar liggen zijn scores helemaal anders. Daar geraakte bijvoorbeeld Wherever I lay my hat, geschreven door Marvin Gaye, niet verder dan de zeventigste positie in Billboard’s Hot One Hundred. Love of the common people bereikte daar amper de 45ste plaats. In tegenstelling tot de Europese hitlijsten werd Everytime you go away, geschreven door Daryl Hall van het duo Hall and Oates en terug te vinden op hun elpee Voices, in 1985 een nummer één, zijn enige overigens in de USA. Paul Young had zich gemanifesteerd als een soulzanger, een vertolker van blue eyed soul, met een goede neus voor al even goede songs, want het merendeel van zijn materiaal waren covers. In een interview gaf hij toe: ” I want to search out and find great songs, I want to be the kind of artist who can go out and choose quality songs, in the same way Rod Stewart does. People think I’m old fashioned by covering other people’s tunes, but it’s really the other way round. People have been writing and covering their own tunes for twenty years now and it’s about time they changed!”

Daryl Hall op zijn beurt gaf toe dat hij nooit had durven geloven dat iemand zijn song onder handen zou nemen en er iets anders van zou maken dan hij met Oates op plaat had gezet. Hij was blij verrast toen hij de versie van Paul Young te horen kreeg. Hall had het oorspronkelijk bedoeld als een gospelachtige soulsong. Young slaagde er in die versie te commercialiseren, hij maakte van een soulnummer een echte popsong. In de versie van Young was een behoorlijk aandeel weggelegd voor bassist Pino Palladino die een belangrijke bijdrage aan het succes van het nummer leverde. Op de B-kant van de singleversie staat het nummer This means everything.

Twee weken na mekaar had Duran Duran in de maand juli van 1985 de Amerikaanse Top100 aangevoerd met A view to a kill. De elfde mei was Every time you go away op single uitgebracht, de 27ste juli stoot Paul Young, Duran Duran van de eerste plaats. HIj houdt het daar slechts één week uit, want Tears For Fears staan te dringen om de 3de augustus op hun beurt op één te staan met Shout!.

Every time you go away staat ook op de elpee “The secret of association”, het tweede studioalbum van Paul Young. Hij nam dit op samen met producer Laurie Latham voor het CBS-label. Het album zou vier hits opleveren: Every time you go away, I’m gonna tear your playhouse down, Everything must change en Tomb of memories. In Engeland zou zijn elpee snel op de eerste plaats van de albumlijst staan. In Engeland kreeg Paul Young voor zijn elpee dubbel platina voor de verkoop van méér dan zeshonderdduizend exemplaren. In Amerika kreeg hij goud, want daar ging “The secret of association” vijfhonderdduizend keer over de toonbank. Tijdens een liveoptreden van Paul Young in New York in de zomer van 1985 wordt hij op het podium vergezeld door Daryl Hall die met hem samen een duetversie zingt van Every time you go away.

De 26ste november 2011 trad Paul voor de eerste maal op in Moskou.

tekst en research: Marc Brillouet

© 2012 Daisy Lane & Marc Brillouet