Johnny Angel

Geplaatst in Songs

Nu moet ik over een tv-show praten waar de meesten van ons niet eens het bestaan van weten, de Amerikaanse Donna Reed Show. Erg populair in het Amerika van de jaren vijftig. “The Donna Reed Show” was een sitcom (a situation comedy) opgebouwd rond het hoofdpersonage Donna Stone samen met haar man Alex en hun twee kinderen Jeff en Mary gespeeld door de 19de januari 1944 als Michelle Fabares geboren actrice Shelley Fabares en Paul Petersen. Shelley werd meteen van bij haar geboorte haar troetelnaam. De show ging de 24ste september 1958 voor de eerste maal op antenne, kende een trage start, werd bijna afgelast tot de show van de woensdag- naar de donderdagavond verhuisde en toen was het bingo. Het was de man van Donna Reed, producer Tony Owen die de show tot in het kleinste detail schreef en uitwerkte. Tijdens het tweede seizoen kregen Shelley en Paul te horen dat ze vanaf het derde seizoen ook liedjes zouden gaan zingen in de show en dat er daarvoor een platendeal was gesloten met het Colpix-label. Dat vonden ze beiden een geweldig idee, alleen, ze waren niet geschoold als zanger, nog erger zelfs, ze konden niet eens zingen. Maar Tony wou daar niets van horen en vroeg aan producer Stu Phillips of hij beide acteurs niet onder handen kon nemen en de liedjes zo arrangeren dat ze méér dan behoorlijk in de oren klonken.

Shelley was tijdens de opnamesessie compleet ondersteboven. Ze wist met zichzelf geen raad, zo onzeker was ze.  Ze geraakte vooral onder de indruk van het orkest dat haar zou begeleiden met daarin onder meer Hal Blaine en Glen Campbell en als backingvocalisten The Blossoms onder aanvoering van Darlene Love die iets later samen met The Crystals een nummer één zou scoren met de hit He’s a RebelHet script van “The Donna Reed Show” was zo geschreven dat het liedje Johnny Angel, want dat was het meest succesvolle nummer dat Shelley mocht opnemen, er perfect in paste. Johnny Angel duikt in “The Donna Reed Show” op aan het begin van het vierde seizoen. De single, met op de B-kant Where’s it gonna get me, werd in de maand februari van 1962 gereleaset. De song was geschreven door Lyn Duddy en Lee Pockriss die we kennen van zijn hits Tracy die hij voor The Cuff Links schreef en Itsy bitsy teenie weenie yellow polka dot bikini voor Brian Hyland. In de jaren tachtig zou Lee een rist songs schrijven voor “Sesamstraat”.

In Amerika werd Johnny Angel dankzij “The Donna Reed Show” een geweldige hit. Connie Francis had amper een week op één gestaan met Don’t break the heart that loves you of daar kwam Shelley opzetten om twee weken na mekaar de eerste plaats in te palmen. Langer lukte het haar niet, want Elvis Presley wou zich ook op die eerste stek nestelen en dat met Good Luck Charm. In Engeland, waar de show niet als lokker kon dienen, strandde de single op de 41ste plaats in de toenmalige top veertig. In de Nederlandse Top 40 hoeven we niet te gaan speuren, net zo min als in de Belgische hitlijsten van 1960. Geen kat hier wist wie Shelley Fabares was. Het is wel raar dat de single nadien in menig oldiesprogramma zou opduiken als een regelrechte klassieker. Als je qua uitspraak een tien wilt scoren, spreek dan Shelleys familienaam correct uit. Shelley was de nicht van actrice Nanette Fabray die snel doorhad dat Fabray voor problemen zou zorgen en haar naam dan maar fonetisch ging schrijven. Als je op de schrijfwijze van die naam let en voor de Franse uitspraak kiest, dan trek je die maar door naar Fabares en heb je het bij het rechte eind.

In de zomer van 1964 houdt Shelley het voor bekeken, ze huwt met platenproducer Lou Adler en keert “The Donna Reed Show” de rug toe. Haar plaats wordt in de show ingenomen door Patti, de jongste zus van Paul. Shelleys man Lou zou het jaar nadien zijn eigen platenlabel Dunhill opstarten en zijn vrouw mocht hier als eerste een single releasen. Fans van Elvis Presley moeten Shelley kennen van een paar films van The King, met name “Girl happy”, “Spinout” en “Clambake”, alsook van de film “Ride the Wild Surf” met Fabian in de hoofdrol. En nu we toch aan het opsommen zijn, in de jaren zeventig duikt Shelley op in de tv-reeksen ”Mannix”, “Love Boat” en “Fantasy Island”.

Vocaal was Shelley geen hoogvlieger al bracht ze snel na het succes van Johnny Angel een eerste elpee op de markt. De volgende single Johnny loves me geraakt nog tot op de 21ste plaats, maar met haar derde single The things we did last summer, een cover van een hit uit 1946 van Jo Stafford, geraakt ze niet hoger dan plaats 46 in Billboard’s Hot One Hundred. Het nummer Ronnie, call me when you get a chance slentert naar plaats 72 en de daaropvolgende singles blijven telkens bubbling under!

Haar tegenspeler Paul Petersen zwalpte ook maar wat rond in die Amerikaanse charts met singles als She can’t find her keys en Lollipops and roses, behalve met de single My Dad, goed voor een zesde plaats in de Top 100 van eind 1962. Paul bleef meespelen in “The Donna Reed Show” tot die in 1966 na 275 afleveringen werd opgedoekt.

Donna Reed, die nadien nog de rol zou vertolken van Miss Ellie in de succesvolle tv-reeks “Dallas”, overleed de 14de januari 1986 aan kanker.

In 1984 huwt Shelley met de vijf jaar oudere acteur Mike Farrell.

test en research: Marc Brillouet

© 2012 Daisy Lane & Marc Brillouet