Judy in disguise with glasses

Geplaatst in Songs

Hadden The Beatles nooit een liedje opgenomen met als titel Lucy in the sky with diamonds, dan had John Fred Gourrier nooit een wereldhit gescoord, want toen hij zich op zekere ochtend in zijn badkamer in Baton Rouge, Louisiana stond te scheren en voor de eerste keer The Beatles dat liedje hoorde zingen, verstond hij niet precies wat ze zongen. Hij dacht dat ze het hadden over Lucy in disguise with diamonds. Wanneer Fred maanden later op een of ander strand in Florida rondloopt en daar tal van meisjes met een zonnebril op hun snoet in het oog krijgt, schieten de woorden hem zo door het hoofd voor wat iets later Judy in disguise with glasses moet worden. De basismelodie had hij al tussen zijn oren, al was de eerste tekst die in zijn hoofd zat Beverly in disguise with glasses.

Nu moeten we even een eind terug in de tijd, naar 1956 om precies te zijn, wanneer de 15-jarige  John Fred Gourrier ontdekt dat hij niet onaardig kan zingen. Op zekere avond gaat hij naar een feestje waar de zanger van dienst zo hees is dat er geen fatsoenlijke noot uit zijn strot komt. Voor Fred geen probleem om samen met de band van dienst enkele songs van Fats Domino te kwelen. Tegen de zin van zijn vader in, sluit John zich permanent bij de groep aan die zich, inpikkend op het succes van het mannenblad Playboy, The Playboys noemt. Fuiven en feestjes worden hun afzetgebied, al liggen ze niet goed bij het oudere publiek omdat ze te graag zwarte muziek spelen. In die tijd een schande voor een blanke band. Samen met Tommy Bryan van The Playboys schrijft Fred hun eerste single bij mekaar Shirley, goed voor een 82ste plaats in de Amerikaanse Top 100 in 1959. Jaren later zou het succesvol gecoverd worden door de Britse rocker Shakin’ Stevens, goed voor een vijfde plek in de Engelse Top 40. Pa en ma Gourrier hielden, ondanks dat succes van hun zoon, hun been stijf en stonden erop dat Fred zijn hogere studies zou aanvatten en ook afmaken. Van 1960 tot 1964 gedraagt Fred zich zoals dat een student betaamt. Hij versiert zelfs een studiebeurs aan The Southeastern Louisiana State University om daar een crack te worden in baseball, maar de lokroep van de muziek is zo groot dat hij 1964 een nieuwe bezetting van The Playboys samenstelt met naast ouwe getrouwe Andrew Bernard, Ronnie Goodson, Charlie Spinosa, Jimmy O’Rourke, Harold Cowart, Tommy DeGeneres en Joe Miceli. Een ganse bende dus. Ze tekenen een contract bij het Jewel-platenlabel van Stan Lewis in Shreveport. Omdat Gary Lewis, de zoon van filmkomiek Jerry Lewis, ook een groep had die zich The Playboys noemde, noemden ze zich voortaan John Fred and his Playboy Band.

Ik pik terug in daar waar ik daarnet de rode draad heb neergelegd wanneer John met een melodietje in zijn hoofd rondloopt met als werktitel Beverly in disguise. Samen met Andrew Bernard werkt hij het nummer verder af en zo wordt Beverly, Judy. The Playboys vinden het nummer maar niks. John staat erop dat het liedje als een rock-’n-rollnummer wordt gespeeld, in een strak uptempo dus. Je hoeft het nummer niet te serieus op te vatten, want eigenlijk is het als een satire op dat genre bedoeld. Eind 1967 trekken ze naar “The Robin Hood Studio” in Tyler, Texas. Bernard sleurt er tijdens de opnamen strijkers,  een New Orleans-piano en naar het voorbeeld van zijn idolen The Beatles, een instrument bij dat in die tijd dankzij George Harrison opgang maakte, een sitar. Hun platenlabel Jewel Records had er intussen een zustermaatschappij bij gekregen, Paula Records, en dat wordt het nieuwe label waarop enkele weken later Judy in disguise wordt uitgebracht. De 20ste januari 1968 staan Lucy en Fred apetrots op de eerste plaats van de Amerikaanse Top 100 en, toeval of niet, ze stoten daarmee Hello goodbye van The Beatles van de troon.

Niet dat het aan het verhaal wat verandert, maar ik weet nog goed dat ik met een paar vrienden een pintje ging pakken in een café aan de kerk in Genk, toen ik voor de eerste keer met Lucy kennismaakte, op plaat welteverstaan, en die relatie is sindsdien staande gebleven. In de Vlaamse Top 30 was ook voor John Fred and his Playboy Band de hoogste positie weggelegd, maar niet in de Nederlandse Top 40, want daar werd halt gehouden op twee. In Duitsland was de top ook hun hoogste doel, net zoals in Zwitserland trouwens, al moesten ze zich in Engeland tevredenstellen met een derde plaats in de Top 40.

In 1968 namen Gary Lewis and the Playboys een cover op van Judy in disguise with glasses voor hun elpee “Gary Lewis Now”. Nadien kwam Fred nog opzetten met het singletje Hey hey bunny, maar dat bleek een slag in het water, want sindsdien hebben we van hen nooit meer iets gehoord. Wel onthouden we dat Judy in disguise with glasses met een parlando eindigt. Zeer tegen de goesting van de rest van de groep stond Fred erop dat het liedje eindigde met: “I guess I’ll just take your glasses“. Dus dj’s let op, het venijn zit in het staartje. En gun Fred aub dat open doekje!

tekst en research: Marc Brillouet

© 2012 Daisy Lane & Marc Brillouet