Kodachrome

Geplaatst in Songs

Wat moest Paul Simon nog bewijzen toen hij aan het begin van de jaren 70 besloot Art Garfunkel een tijdje de rug toe te keren. Dat hij kon zingen misschien? Hij was niet zo’n goede zanger als Art, dat is waar, dat leidde soms tot hevige discussies en jaloerse buien, maar kom, daar was mee te leven. Moest hij bewijzen dat hij liedjes kon schrijven? Met een palmares waarop songs schitteren zoals Bridge over troubled water en Mrs Robinson hoefde dat al lang niet meer. Maar wat wil je. Simon was een vat boordevol liedjes en die moesten nog allemaal gebrouwen worden.

Simon had een fantastisch soloalbum klaar bij de start van 1973 “Rhymin’ Simon”, alleen was er het probleem van welk liedje als single zou worden uitgebracht. Pauls keuze was American Tune, maar daar ging Clive Davis, baas van Columbia Records, niet mee akkoord. Paul was er vast van overtuigd dat American Tune alleen al op basis van de ijzersterke lyrics een tweede Bridge over troubled water kon worden, maar dat wilde Clive hem uit zijn hoofd praten. Hij wou niet luidop zeggen dat hij Kodachrome een veel sterkere melodie vond dan American Tune. Trouwens, als dat nummer dan toch zo sterk zou blijken dan zou het zichzelf wel na een tijdje als single opdringen. Nu Paul voortaan in zijn eentje op stap zou gaan en solo zou optreden, was Kodachrome het nummer bij uitstek. Paul plooide en in de loop van de maand juni van 1973 werd het op single uitgebracht. De 7de juli stond de single op twee, dus nipt geen nummer één, want die eer was weggelegd voor Will it go round in circles van Billy Preston. Kodrachrome was opgenomen in de bekende “Muscle Shoals Studio’s” en dat hoorde je. Ook in Engeland hadden de radiojongens er oren naar, alleen zaten ze daar met een probleem. Omwille van strenge reclameregels en het uitzenden van spots op radio en televisie  kon Kodachrome niet worden geprogrammeerd door de BBC, want Kodachrome was de merknaam van een in die tijd veel verkochte kleurenfilm van de firma Kodak. Gelukkig scoorde Paul Simon daar toch een hit en wel met de B-kant Take me to the Mardi Gras, goed in de Britse charts voor een 7de plaats. Bij ons werd de singlekeuze niet gesmaakt, maar in Nederland hees de single zich naar een 11de plaats in de nationale Top 40.

tekst en research: Marc Brillouet

© 2012 Daisy Lane & Marc Brillouet