Les lacs du Connemara

Geplaatst in Songs

In het verhaal van Les lacs du Connemara speelt de Franse producer- componist Jacques Revaux een belangrijke rol. Jacques was eind jaren vijftig begonnen als zanger en regelmatig te zien in films van Jacques Demy. Hij schrijft tussendoor en vooral nadien liedjes voor zijn collega’s. Zo zal hij samen met Claude François de wereldhit Comme d’habitude schrijven. Niet zozeer een hit in de versie van Cloclo, maar wel in de vertaling van Paul Anka die de tekst My way schreef en Frank Sinatra aan een dijk van een hit hielp. Met een deel van de auteursrechten richt Revaux in 1969 samen met Régis Talar het platenlabel “Tréma” op. Zij zullen tal van liedjes leveren aan en op hun label platen uitbrengen van onder anderen Hervé Vilard, Charles Aznavour, Johnny Hallyday, Dalida en Michel Sardou.

Les lacs du Connemara schrijft Sardou in zijn huis in Saint-Georges-Motel in de regio Haute Normandie. Hij heeft er een lange en afmattende tournee op zitten en wil thuis wat uitblazen. Hij is helemaal in de ban van de nieuwe moog synthesizer die Revaux voor zijn studio heeft aangekocht. Vooral de imponerende klank van doedelzakken die dat instrument kan nabootsen, inspireert hem. Hij krijgt de idee een liedje te schrijven in Schotse stijl. Maar zijn vaste tekstschrijver Pierre Delanoë is helemaal niet vertrouwd met Schotland, is daar nooit op reis geweest. Ook Sardou niet. Delanoë loopt bij een reisagentschap langs en keert terug naar huis met een folder over Ierland in de hand. Per vergissing of omdat er niets anders voorhanden was? Delanoë is er blijkbaar tevreden mee. Hij zit ook in zijn achterhoofd met beelden uit de film “The quiet Man” uit 1952 van John Ford met in de hoofdrol John Wayne die hij ooit heeft gezien met daarin een scène over een Iers huwelijksfeest.

De setting waar het verhaal volgens Pierre Delanoë zich in zijn tekst mag afspelen zijn de meren van Connemara, the lakes of Connemara, de benaming van het westelijke deel van het Ierse graafschap Galway. Het gebied is erg dunbevolkt. Het landschap wordt gevormd door weidse hoogveengebieden. Het gebied is vooral bekend door de Connemara pony. Dit is een regio trouwens waar dagelijks nog de oeroude Ierse taal wordt gesproken.

“Les lacs du Connemara” is in eerste instantie de titel van het album dat Sardou opneemt. In het totaal werken er zo’n vierentwintig muzikanten aan het album mee. Het mag blijkbaar wat kosten, want voor de titelsong wordt er naar Engeland afgereisd waar de volledige London Symphony Orchestra is ingehuurd om de instrumentale begeleiding voor hun rekening te nemen onder leiding van dirigent Harry Rabinowitz. Roger Loubet schrijft  de nodige arrangementen uit. Eric Bouad leidt tijdens de opname het voltallig London Symphony Chorus in goede banen. Zij zullen samen met het orkest voor de climax zorgen. Op het gelijknamig album staan voorts chansons als L’autre femme, Musica en Les Noces de mon père.

Tijdens de opname al voelt Jacques Revaux aan dat zij een gouden hit in handen hebben en staat erop dat Les lacs du Connemara meteen op single wordt uitgebracht. Maar Sardou ligt dwars. Hij vindt het een typisch elpeenummer. Het duurt net iets méér dan zes minuten en dat kan je niet maken voor een single. Maar Revaux houdt stand en brengt het nummer op zijn Tréma label dan toch op 45 toeren uit gekoppeld op de B-kant aan Je viens du sud.  Sardou moet snel zijn mening bijstellen. In september 1981 ligt de plaat in de winkel, de maand nadien nestelt Sardou zich op de vijftiende plaats in de Franse hitlijsten, om vervolgens door te stoten naar plek negen en het jaar helemaal bovenaan af te ronden. Aneka met Japanese Boy en Shakin’ Stevens met You drive Me Crazy moeten Sardou laten voorgaan. In ons land wordt de zesde plaats in de Top Dertig bereikt, in Nederland zit er een negende stek in de Top Veertig in.

tekst en research: Marc Brillouet

© 2014 Daisy Lane & Marc Brillouet