Material girl

Geplaatst in Songs

Ze staat al jaren naast me op mijn kantoor. Ze gaat nooit de deur uit, blijft hondstrouw op haar vertrouwde plekje, Louise Ciccone, beter bekend als Madonna. We verschillen tien jaar qua leeftijd en dat is niet onoverbrugbaar om samen te leven, want dat doen we al méér dan 12 jaar. En het leuke is, ze is schaars gekleed, alsof ze elk moment van de dag met mij naar het strand wil. Troost je, wees niet jaloers, je hoeft me echt niet te benijden, want ik heb het over een kartonnen versie van Madonna herself, ‘n één meter en twintig centimeter staande display. Ik kan me wel voorstellen dat menig Madonnaverzamelaar dit model in huis wil hebben, maar daar hebben we het nu niet over. Ik weet alleen dit, dat ik niet meteen een wilde fan van haar was. Dat echt aandachtig luisteren naar haar begon pas toen ze in 1985 op de proppen kwam met de single Material Girl.

We mogen stellen dat Madonna omstreeks 1985 wereldwijd bekend was. Daar had ze niet alleen haar stem voor gebruikt. Ze had letterlijk gans haar lijf in de strijd gesmeten om toch maar door iedereen herkend en erkend te worden. Dat ze daarbij tonnen kritiek had moeten en nog moest slikken, kon haar toen al niet deren. Twee jaar eerder had ze zich omringd met een aantal piepjonge producers die meteen aanvoelden wat Ciccone wou, “dansante muziek”. Om die heren bij naam te noemen: John Benitez, Reggie Lucas en Mark Kamins. Die plaat leverde haar meteen een aantal gouden hits op: Borderline, Lucky Star en Holiday. Van in het begin hadden we door dat Madonna geen geweldige zangeres was en ook nooit zou worden, maar wel een wijf dat wist hoe ze zich moest etaleren en vooral live op het podium bewegen. Met haar tweede album Like a Virgin bewees ze dat ze sowieso geen eendagsvlieg was. Voor dit album trok ze Nile Rodgers als voornaamste producer aan. Ze was namelijk weg van wat hij met David Bowie had klaargespeeld op diens album “Let’s Dance”. Ze wou net zo’n dansbare sfeer en sound voor haar tweede langspeler. Ze trokken tussen april en september 1985 naar de “Power Station Studio” in Manhattan, New York met zo’n zestal muzikanten waaronder drummer Tony Thompson en bassist Bernard Edwards met wie Nile de groep Chic vormde. Nile speelt zelf gitaar op deze plaat waarvan Madonna hoopte dat iedereen pal achterover zou vallen. Ze was in de wolken dat haar platenfirma Warner kosten noch moeite had gespaard om haar de beste producer en songwriters ter beschikking te stellen. Like A Virgin werd de eerste vette singlehit uit dit gelijknamig album, een Amerikaanse nummer één op het einde van 1984. Drie maanden later beslist Warner Material Girl op single uit te brengen. Dit liedje was zo’n beetje the story of her life. Ze wou het koste wat het kost maken, ze was daarbij ook heel materialistisch ingesteld. Dat thema werd uitgewerkt door Peter Brown en Roberta Rans. Zij wisten dat Madonna meer uit was op geld en roem dan op romantiek en een warm nest. Peter Brown was dol op de muziek van Chicago, Earth, Wind and Fire en Santana. Hij koppelde dat aan de kennis dat new wave op dat moment in de lift zat. Synthesizers moesten qua begeleiding het voortouw nemen en dat vond Nile Rodgers dan weer geweldig. Om het nummer zo dansbaar mogelijk te maken werd beslist 120 slagen per minuut aan te houden.

De negende februari 1985 schiet Madonna met Material Girl als een raket de Amerikaanse Top 100 binnen. Het is een beetje verwarrend, want ze staat daarin nog altijd met Like a Virgin te pronken, maar dat kan haar niet deren. Gretig als ze is, hoopt ze dat ze met Material Girl haar tweede nummer één op rij gaat scoren, maar dat is iets té gulzig gereageerd. REO Speedwagon gaat bovenaan de Top 100 parkeren en in haar kielzog komt Phil Collins met One More Night opzetten. Material Girl en Madonna moeten tevreden zijn met een tweede plaats die ze de 23ste maart bereikt. Nu is er een uitleg voorhanden waarom Material Girl net niet op één geraakte, los van de sterkte van haar concurrenten. Een paar weken eerder had Geffen Records namelijk beslist het nummer Crazy For You dat Madonna in de film “Vision Quest” zingt op single uit te brengen en laat dat nummer nou net iets vaker gedraaid en geprezen worden dan Material Girl. In Billboard’s Hot One Hundred bereikt Madonna met dat nummer begin maart zelfs de nummer 1-status. In de film “Vision Quest” van regisseur Harold Becker met in de hoofdrollen Matthew Modine en Linda Fiorentino zijn ook songs te horen van Tangerine Dream, The Style Council en Foreigner.

In Engeland, waar Madonna al in de Top 5 had gestaan met Like a Virgin, is er voor Material Girl een derde plaats in de Top 40 weggelegd. Daar zal ze in de zomer van dat jaar op één geraken met Into The Groove. Ook Nederland valt als een blok voor dat nummer. Material Girl klimt in de Nederlandse Top 40 naar  de achtste plaats. In ons land zit er een vierde stek in en wordt Into The Groove iets later ook hier een nummer één!

tekst en research: Marc Brillouet

© 2012 Daisy Lane & Marc Brillouet