Never gonna give you up

Geplaatst in Songs

Soms kan een uitdaging nooit groot genoeg zijn of heb je niet eens door hoe moeilijk het wel is om te kunnen slagen. Het was in de jaren tachtig door de moordende concurrentie in de hitlijsten niet gemakkelijk als nieuwkomers om een plaatsje in te palmen. Het componistentrio Mike Stock, Matt Aitken en Pete Waterman moeten dat ofwel hebben doorgehad ofwel niet in de gaten, één van de twee. Dit producerstrio had zich in de loop van de jaren tachtig stilaan weten te profileren als een van de betere producers van dansbare muziek. In 1984 hadden ze al een aanloop genomen met artiesten als Hazell Dean en Divine om nadien het succes op te drijven met hun bewerking van Venus van Shocking Blue in de versie van Bananarama en met de hit Showing out van Mel en Kim. Van 1987 tot en met 1989 zouden ze de Europese hitlijsten zo goed als compleet inpalmen en dat op een  moment dat sterren als Whitney Houston en Michael Jackson zich sterk deden gelden.

Stock, Aitken en Waterman waren steeds op zoek naar artiesten die ze konden gebruiken om hun liedjes aan de man te brengen. Ze zagen zo’n artiest meer als een product dan als een creatief iemand. Ze moesten die volledig naar hun hand kunnen zetten. Zo ontdekten ze op zekere dag Rick Astley die tot dan in bandjes als Give Way en FBI had gezongen, maar zonder brokken te maken. Ze hadden in eerste instantie een hulpje nodig in hun firma PWL Studio’s en als dat hulpje nog kon zingen ook, dan was dat snel meegenomen.  Ook al kreeg Rick de titel van tape-operator mee toch had hij de indruk dat hij niet meer was dan de loopjongen van dienst die vaak thee  mocht zetten. Hij stak tijdens al die uren in de studio wel wat op van de artiesten die hij zag langskomen. Tien maanden lang leek het alsof zijn bazen hem niet zagen staan. Zelf mocht hij af en toe ook iets inblikken, maar dat waren geen dingen om over naar huis te schrijven buiten een duetje dat hij mocht zingen samen met O’Chi Brown Learning to live without your love.

Zijn tijd brak aan toen hij in het late najaar van 1986 een door Mike, Matt en Pete snel bij mekaar geschreven song mocht inzingen Never gonna give you up. Dat nummer zou een tijdje op de plank blijven liggen tot Stock, Aitken en Waterman besloten het via platenfirma RCA de 27ste juli 1987 dan toch op single te releasen. In Engeland kwam de single binnen op de 75ste plaats in de Top 100 om vrij snel door te stoten naar de top waar Astley zich zo goed thuis voelde dat hij zich daar 5 weken na mekaar zou blijven nestelen. In Nederland stond Rick de 12de september op één en in de Vlaamse Top 30 nog geen week later. Ook Amerika ging voor de bijl zij het iets later, want daar was het voor Rick wachten tot de 19de december om de eerste plaats in te palmen . Hij zou in de States iets later opnieuw op één staan met de opvolger Together forever. Ook de singles It would take a strong strong man en She wants to dance with me deden het daar megagoed. In Europa deden die singles het ook goed samen met nog twee andere songs van hem Whenever you need somebody en Hold me in your arms. Omdat het te veel op bandwerk begon te gelijken en Rick niets in de pap te brokken had, zette hij op het einde van de jaren tachtig een punt achter zijn samenwerking met Stock, Aitken en Waterman om iets later met het zelfgeschreven Cry for help nog een hit te scoren, maar nadien was het voor hem definitief voorbij.

tekst en research: Marc Brillouet

© 2012 Daisy Lane & Marc Brillouet