Nights in white satin

Geplaatst in Songs

The Moody Blues zullen gevloekt hebben toen ze merkten dat ze in Amerika net niet op deeerste plaats van de Top 100 geraakten, want het was Johnny Nash die met I can see clearly now de 4de november 1972 op 1 stond te schitteren. Nu, zoveel jaren later, duikt Nights in white satin vaker in verzoekprogramma’s op dan Johnny Nash, maar in het geval van The Moody Blues spreken we dan ook van een doorgewinterde popklassieker. Om het verhaal juist te schetsen, moet ik erbij vermelden dat het nummer al vier jaar eerder was ingeblikt. In Engeland was het al in 1967 op single uitgebracht en moest het toen stellen met een 19de plaats in de Top 40. In Vlaanderen stonden ze in de maand februari van het jaar nadien op 6 in de Top 30 en in de Nederlandse Top 40 hadden ze de maand voordien op 2 halt gehouden.

Toen The Moody Blues in 1967 op de markt kwamen met hun album “Days of future past” moest dat iets groots worden. De directie van hun platenfirma Decca had veel geld in een peperdure opnamestudio gestoken en ze wilden dat het  duidelijk te horen was. Alle beschikbare apparatuur moest gebruikt worden en een hoorbare lust voor het oor zijn. Ze vonden dat de jongens van de band moesten zwemmen in een bad van symfonische klanken en daarvoor werden maar al te graag de orkestleden van The London Festival Orchestra ingehuurd. Het werd een album met een klassieke touch en voor de studio zelf een soort demonstratieplaat in de stijl van hoor eens wat wij allemaal kunnen.

De song Nights in white satin werd door de zanger van The Moody Blues, Justin Hayward geschreven die zich nog herinnert dat het lied deel uitmaakte van hun liveconcerten die waren opgebouwd rond een soort theatershow waarin onder meer het verhaal van een zekere jonge gast Moody Blue aan bod kwam. Justin stopte nogal wat persoonlijke ervaringen in die song. Hij wist dat hij zich daarmee kwetsbaar opstelde, maar vermoedt dat dat net een van de elementen is die van het lied een blijver hebben gemaakt, alhoewel de start van de single in Amerika behoorlijk flopte. Toen het daar in de maand februari 1968 werd uitgebracht nadat het in gans Europa een behoorlijke hit was geweest, geraakte de plaat niet eens in de Top 100. Het werd een, zoals ze dat met een Engelse vakterm noemen, bubbling under. Maar het nummer bleef veel gevraagd, vooral de fans waren er dol op. Daarom dat hun platenfirma besloot het nummer in 1972 een tweede kans te gunnen. Het was ook deze keer geen blitse start, want de plaat had 14 weken nodig om in de maand november op de 2de plaats van de Top 100 te geraken.

 

tekst en research: Marc Brillouet

© 2012 Daisy Lane & Marc Brillouet