Oh pretty woman

Geplaatst in Songs

Chris Isaak heeft vaak toegegeven dat hij als kind al weg was van de stem van Roy Orbison en ook sterren als Bob Dylan, Jeff Lynne, George Harrison en Tom Petty waren niet te beroerd om te beamen dat ze The Big O op handen droegen.

Tijdens de opmars van de Britse beatgroepen was Roy Orbison een van de weinige Amerikaanse zangers die in het heetst van de strijd in het gezegende beatjaar 1964 tweemaal een nummer 1-hit scoorde in Engeland: de 25ste juni 1964 met It’s over en de 8ste oktober met Oh pretty woman. Voor Orbison was het tweemaal troef, want Oh pretty woman stond de 26ste september van dat jaar eveneens op de eerste plaats in de Amerikaanse Top 100 en zou daar drie weken na mekaar blijven postvatten.  Het jaar voordien was Orbison zo hot in Groot-Brittannië dat hij daar een rist concerten gaf met in zijn voorprogramma The Beatles.

Aan het verhaal van Oh pretty woman kleeft een wat treurige bijklank. Roy was thuis samen met Bill Dees, een van zijn vaste tekstschrijvers, aan een paar songs aan het werken. Zijn toenmalige vrouw Claudette van wie Roy een tijdje gescheiden leefde omdat hun huwelijk niet meer boterde, maar intussen weer bij mekaar waren, stond op het punt boodschappen te gaan doen. Ze wou extra geld meenemen. Toen ze vroeg: “Give me some money“, antwoordde Roy: ” What do you need money for?” Nadat hij haar het geld gegeven had en terwijl ze van hem wegstapte zei Orbison: “Pretty women don’t need no money“. Dat vonden zowel Roy als Bill een goede titel om mee voort te werken. Tegen de tijd dat Claudette terug was, stond Oh pretty woman kant-en-klaar op papier. Roy begeleidde zich tijdens het schrijven op zijn 12-snarige Epiphone-gitaar. De trieste bijklank aan dit verhaal is dat die pretty woman de 6de juni 1966 tijdens een motorongeval om het leven zou komen. Iets later zou Orbison bij een huisbrand in Tennessee zijn twee zonen, Roy Jr. en Tony, verliezen. Om zich over dit onmenselijk verdriet heen te zetten, ging Roy op wereldtournee. In Amerika kon en wou hij niet meer optreden tot in 1977. Hij zou de 24ste maart 1969 opnieuw in het huwelijk treden. Deze keer met de achttienjarige Duitse Barbara Anne Marie Wellhöner Jakobs die hem drie zonen zou schenken: Wesley, Roy Kelton en Alexander Orbie Lee.

In 1964 nam Roy Oh pretty woman op met Wesley Rose als producer. Om het nummer wat extra punch te geven werd niet alleen een belangrijke rol aan de drummer toebedeeld, maar ook aan de gitaristen van dienst, drie nog wel: Billy Sanford, Jerry Kennedy en Wayne Moss. Oh pretty woman zou Roys 9de toptienhit worden. Tot die tijd had hij al die hits gescoord op het Monument-label, maar Roy vond dat hij niet genoeg betaald werd. Hij sloot een lucratievere deal met het MGM-label die hem meer geld beloofden en meer acteerwerk in films. Dat verhaal konden ze echter niet waarmaken, want hij zou nadien nooit meer in de top 20 opduiken, behalve na zijn overlijden de 6de december 1988 wanneer hij een maand later op 9 staat in de Amerikaanse Top 100 met een nummer dat hij samen met Jeff Lynne en Tom Petty had geschreven You got it.

De Britten zouden The Big O een warmer hart toedragen, want in de Britse Top 40 zou hij na Oh pretty woman wél nog een aantal keren in de Top 10 opduiken met onder meer Pretty paper en Too soon to know. In Nederland zal in 1965 de single Goodnight een toptiennotering wegkapen, een single die in de VlaamseTop 30g zelfs tot op twee geraakte. Orbison vertelde me persoonlijk toen ik hem interviewde voor het Radio 2-programma Hitriders dat hij nooit zou vergeten dat hij in 1966 een telefoontje van zijn platenfirma kreeg met de melding dat zijn single Lana op 1 stond in de Top 30 in België.

Oh pretty woman kreeg achteraf in 1999 een Grammy Hall of Fame Award en werd opgenomen in de lijst Rock and Roll Hall of Fame’s 500 songs that shaped rock and roll.

tekst en research: Marc Brillouet

© 2012 Daisy Lane & Marc Brillouet