Reach Out I’ll Be There

Geplaatst in Songs

Toen The Four Tops eind 1966 in Londen arriveerden voor een live optreden in “The Saville Theatre” waren zij aangenaam verrast door het enthousiasme waarmee het publiek hun nieuwe song Reach Out I’ll Be There onthaalde. Hun leadzanger Levi Stubbs was zo onder de indruk van die ontvangst dat hij meteen nadien een nieuwe deal sloot voor een concert in Engeland enkele maanden later toen zij konden uitpakken met hun volgende hitsingle Standing in the shadows of love.

De zevenentwintigste juli 1966 legden The Four Tops in “Studio A Hitsville U.S.A.” de laatste hand aan wat een van hun grootste hits zou worden Reach Out I’ll Be There. De jaren voordien waren bij Motown echte hoogtijdagen geweest waarin niet alleen grote hits werden gescoord, maar waarin ook de studio’s werden gemoderniseerd, van de meest recente technische snufjes voorzien en dat was te horen ook. Popmuziek was inmiddels, vooral dankzij de steun van The Beatles, volwassener geworden. In 1966 pakten zij uit met een elpee die een mijlpaal betekende in de wereld van de popmuziek “Revolver”, daarop van antwoord gediend in Amerika door The Beach Boys met “Pet Sounds”. In Amerika werd ook de soul meer matuur. De studio’s gingen almaar meer hun stempel zetten. Denken we maar aan The Muscle Shoals Studio, de Stax Studio in Memphis en de Motown Studio’s in Detroit.

Toen het gouden schrijverstrio van Tamla Motown Eddie Holland, Lamont Dozier en Brian Holland met het nummer Reach Out I’ll Be There bezig waren, wisten zij niet dat zij de grootste Tamla Motown hit ooit in Engeland zouden afleveren. Het verhaal wil dat Brian en Lamont zij aan zij aan de piano zaten toen zij dit schreven en in die song op zoek gingen naar het antwoord op de vraag “Wat willen vrouwen eigenlijk van hun partners?” Zij hadden al een dergelijke oefening uitgeprobeerd in het nummer Ask The Lonely. Achteraf gaven Holland en Dozier toe dat zij zich qua titel hadden laten inspireren door Reach Out For Me dat Burt Bacharach en Hal David al in 1964 hadden geschreven en waarmee Dionne Warwick toen een hit scoorde. Wanneer er in die jaren zestig bij Tamla Motown songs werden opgenomen, moest dat zo snel mogelijk, bijna in een ijltempo. Er werden daar letterlijk hits aan de lopende band ingeblikt. Iedereen keek dan ook verbaasd dat toen The Four Tops in de studio arriveerden zij pas twee uur later de klus hadden geklaard. Achter de microfoon stonden Levi Stubbs en zijn kompanen: Abdul Fakir, Renaldo Benson, Lawrence Payton en als backings The Andantes (Jackie Hicks, Marlene Barrow en Louvain Demps). Na méér dan honderdtwintig minuten geconcentreerd zingen, vonden de producers van dienst Brian en Lamont het oké. Een van hun eerdere hits I Can’t Help Myself  bijvoorbeeld dat zijn enkele maanden voordien hadden ingezongen, stond in twee takes op band, terwijl dat met de opvolger It’s the Same Old Song nog sneller ging.

Op zoek naar een opvallende intro voor Reach Out I’ll Be There kwamen de heren producers op de idee gewoon met hun beide handen op een houten stoel te kloppen om op die manier de beat wat te accentueren en de fluit die je aan het begin hoort, wordt bespeeld door de dertienjarige Danya Hartwick. Die intro wordt zogezegd gedragen door de funky bas van James Jamerson, maar dat verhaal klopt niet, want uiteindelijk zal zijn inbreng niet gebruikt worden, maar wel de partij die Carol Kaye voor haar rekening nam. Zij weet ons nog te vertellen dat haar baspartij werd uitgeschreven door Gene Page die later zowat alle arrangementen voor Barry White zal neerpennen. De rest van de begeleiding wordt geleverd door de alomtegenwoordige studioband The Funk Brothers. Levi Stubbs, die tot dan toe altijd de leadvocals voor zijn rekening nam, stond weigerachtig tegenover dit avontuur. Hij had liever dat iemand van de jongens de klus deze keer zou klaren, maar daar wilden Holland en Dozier niets van weten. Zij wisten dat Levi erg hoog kon uitpakken met zijn stem. Hij had dat al eerder laten horen in een song als I Can’t Help Myself en zij wilden dat hij dat deze keer nog eens overdeed. Een goede vondst van Levi, die uiteindelijk toch toegeeft en graag zijn tanden in het nummer wil zetten, is dat hij vooraleer hij het refrein inzet met een opzwepende “hah” begint. Dat geeft het nummer meteen een lekkere drive.

Wij merken aan de producties uit die tijd dat er bij Tamla almaar meer gedacht wordt in termen van arrangementen. De nummers worden steeds beter in de diepte uitgewerkt. Ook durven de producers al eens vaker van  tempo te wisselen binnen één song, dat maakt het muzikale avontuur alleen maar spannender. De songs klinken daardoor ook minder vlak. Qua productie mogen we bij Reach Out I’ll Be There spreken van een soort “real wall of sound” zoals Berry Gordy Jr. later zal toegeven. Dat hadden zij leuk afgekeken van Phil Spector die op geen instrument méér of minder keek tijdens zijn producties, alleen gingen ze bij Motown vaak op zoek naar eenvoudige, goedkope middelen zoals dat klappen met de handen op een houten stoel of het slaan met een hamer tegen een doodgewone fietsketting. Het was uiteindelijk het effect dat telde!

De achttiende augustus 1966 wordt Reach Out I’ll Be There in Amerika op single uitgebracht, gekoppeld aan Until You Love Someone. De vijftiende oktober staat het nummer op één in Billboard’s Hot One Hundred nadat het The Association en hun nummer één Cherish aan de kant werd geschoven. De negenentwintigste oktober worden The Four Tops afgelost door Question Mark & The Mysterians die op hun beurt bovenaan mogen staan met 96 Tears. De dertiende oktober staan The Four Tops in Engeland op één te glunderen. Het zal voor hen bij die ene keer blijven dat zij in de UK helemaal boven in de Top Veertig staan. In Nederland belandt Reach Out I’ll Be There de vijftiende oktober op de achtste plaats in de Top Veertig en bij ons de negentiende november op plaats tien in de Top Dertig.

tekst en research: Marc Brillouet

© 2015 Daisy Lane & Marc Brillouet