Spanish eyes (Moon over Naples)

Geplaatst in Songs

Bert Kaempfert staat in onze lijst met favorieten om te zoenen tweemaal genoteerd. Eerst met zijn grootste hit Strangers in the night en een tweede keer met Spanish Eyes. Beide songs waren eerst instrumentale nummertjes waaraan pas later de tekst werd toegevoegd. Bij elke song hoort ook een apart verhaal!

In de zomer van 1964 kwam Bert Kaempfert met Decca-producer Milt Gabler tot een akkoord een elpee op te nemen met als werktitel “Music from around the world”. Het zou een muzikale rondreis worden langs Japan, Afrika, Europa en Amerika. Bert zette zich meteen aan het werk en ging alvast op zoek naar bekende internationale songs die aan die landen gelinkt worden: Hava NagilaMidnight in Moscow… Hij had ook groen licht gekregen om het album aan te vullen met een aantal eigen composities. Hij koos Italië als inspiratiebron. Hij trekt zich terug op zijn buitengoed aan de Brahmsee in Holstein. Hij denkt al zoekend naar een romantische invalshoek aan de maan die over de Baai van Napels schijnt. Je moet immers iets hebben om in de mood te geraken. Die gedachte strookt niet met de realiteit, want buiten stormt het en giet het bakken regen. Wat niet belet dat Kaempfert een van zijn mooiste en meest romantische songs componeert Moon over Naples. Wanneer producer Milt Gabler twee maanden later, we zijn dan september, in Hamburg arriveert om met de opname van het album te beginnen, heeft hij beslist dat de elpee “The magic music of far away places” zal heten. Dat instrumentaaltje Moon over Naples valt hem meteen op. De opnames van de elpee hebben plaats van de 24ste tot de 28ste september 1964 in de “Polydor-studio” in Hamburg. Gabler zal iets nadien proberen een tekst te verzinnen bij Moon over Naples, maar dat lukt hem niet. Wie dat wel lukt zijn de heren Charles Singleton en Eddie Snyder. Zij komen op de proppen met Spanish Eyes, een klus waar ze samen toch een paar dagen zoet mee waren.

Op zoek naar een geschikte zanger komt Bert Kaempfert bij Freddy Quinn terecht met wie hij de voorbije jaren nauw heeft samengewerkt. Platenfirma Polydor wil Quinn ook een kans gunnen in Amerika. De 15de januari 1965 laat Kaempfert, Quinn weten dat hij het arrangement voor Spanish Eyes klaar heeft. De 26ste januari neemt Kaempfert met zijn orkest de playbackband op en de maand nadien zingt Freddy de zangpartij. Maar noch de directie van Decca, noch die van Polydor zijn tevreden met het resultaat. Ze stellen voor het nummer op een latere datum opnieuw op te nemen. Quinn zingt eind maart 1965 ook een versie in voor de Mexicaanse markt Ya Se Va. De 19de april van dat jaar verschijnt in Amerika het album “The magic music of far away places” van Bert Kaempfert met daarop dus Moon over Naples.

Iets voordien hadden Quinn en Kaempfert de tijd gevonden om in de loop van de maand maart 1965 opnieuw een poging te wagen om Spanish Eyes te vereeuwigen tijdens hun verblijf in Florida. Maar ook nu vlot het niet. In een soort wanhoopspoging belt Quinn, Charles Singleton op in New York met de klacht dat als hij de passage Spanish Eyes hoort te zingen, de maat niet klopt. Het wringt langs alle kanten. Hij moet die maat veel te lang aanhouden en dat klinkt niet oké. “Hey man, I call you back in ten minutes, give me your number” is het antwoord van Charles. Die belt zoals beloofd tien minuten later met de oplossing: “Man, I’ve got it. Sing, blue Spanish eyes.” En ja hoor, klaar is Kees. Die versie van Freddy wordt in Amerika uitgebracht op het Four Corners-label, verdeeld door Kapp Records. Terug in Duitsland gaat echter de Polydor-directie dwarsliggen. Ze weigeren Blue Spanish Eyes op single uit te brengen, argumenterend dat Spanjaarden geen blauwe ogen hebben. In Amerika daarentegen wordt de single opgepikt door disckjockey Lenny Shears die Quinn in Amerika uitnodigt, maar daar aangekomen, is de pret voor hem van korte duur, want door een meningsverschil tussen de platenfirma’s Decca (USA) en Polydor (Duitsland) moet de single uit de markt worden genomen. In de plaats daarvan wordt op de radio de instrumentale versie van Bert Kaempfert Moon over Naples vaak gedraaid.

Al Martino heeft inmiddels een paar maal op de radio Spanish Eyes gehoord en dringt erop aan dit op te nemen. De 21ste april zingt hij het nummer in in de Capitol-studio in New York City. Hij is op dat moment druk bezig met de opname van zijn elpee “My cherie”. De song wordt snel ingeblikt en meteen beslist zijn platenfirma Capitol Records het nummer de 4de december 1965 op single uit te brengen met als eindresultaat een vijftiende plaats in de Amerikaanse charts in de lente van 1966. Bij ons wordt het tijdens diezelfde lente een nummer 1 in de BRT Top 30.

De 26ste oktober 1965 heeft de Kroatische zanger Ivo Robic in de Polydor- studio in Hamburg onder leiding van Bert Kaempfert een Duitse versie ingeblikt van Spanish EyesMond, guter Freund. De 3de februari 1966 neemt Ivo een nieuwe versie op, deze keer zingt hij over Rot ist der Wein. Robic zal daarmee in Duitsland de veertiende plaats in de hitlijst bereiken. Al Martino doet het met zijn versie veel beter, hij geraakt tot op de derde plaats.

Freddy Quinn neemt de 12de augustus 1967 voor het Polydor-label een nieuwe versie op en zingt deze keer klaar en duidelijk Blue Spanish Eyes. Dat bekt veel makkelijker en klinkt ook veel beter dan zijn eerste poging waarin hij het kortweg had over Spanish Eyes. Maar een hit scoren met deze opname zit er voor Quinn niet in. Als je goed zoekt, vind je zelfs een singleversie met daarop aan de ene kant Spanish Eyes zonder blue gezongen en op de andere kant de versie mét blue.

Waar niemand ooit over praat is de versie die Sergio Franchi heeft opgenomen. Hij zingt de tekst die Charles Singleton in eerste instantie had geschreven Moon over Naples. Je vindt dit nummer terug op het RCA-label, zowel op single als B-kant van Ciao, ciao als op Franchi’s elpee “La dolce Italy”.

Wie tuk is op Spanish Eyes, beveel ik graag de cd “Moon over Naples/Spanish eyes” aan, uitgegeven door Bear Family Records (BCD 16674 AH) met daarop in het totaal 24 versies van Spanish Eyes, beginnend bij de instrumentale versie van Bert Kaempfert over die van Freddy Quinn en Ivo Robic tot en met Al Martino, The Ventures, Pat Boone én Johnny Mathis.

tekst en research: Marc Brillouet

© 2018 Daisy Lane & Marc Brillouet