Sun of Jamaica

Geplaatst in Songs

Tijdens de jaren zeventig kwamen er uit Duitsland niet alleen schlagergeluiden overgewaaid, maar maakten we kennis met groepen als Silver Convention en Boney M. Toen de jaren tachtig kwamen aanzetten, viel de grote belangstelling rond hen een beetje weg. Hun hoogste notering haalden ze nog met I see a boat on the river, maar de overige singles presteerden veel minder in vergelijking met het decennium voordien. Nu had platenfirma CBS al die tijd een beetje jaloers naar het succes van  Boney zitten kijken en waren intussen op zoek naar een band die een beetje met hen te vergelijken viel. Zo stootten ze op zekere dag op The Goombay Dance Band met voorop de stem van Oliver Bendt daarbij geruggensteund door de stemmen van zijn echtgenote Alicia Bendt, Dorothy Hellings, Wendy Doorsen en danser Mario Slijngaard. Wie zich Boney M voor de geest kan halen, ziet de gelijkenis meteen. Oliver, die eigenlijk Jörg Knoch heet, was tienersterretje toen hij als kind al in diverse films opdook, onder andere in 1955 in “Königswalzer”. Hij maakte toen ook deel uit van het bekende jongenskoor Die Regensburger Domspatzen. Jörg was daarnaast ook erg sportief. Zo werd hij ooit derde tijdens de Duitse kampioenschappen turnen voor junioren.

Na zijn middelbare studies trekt hij naar de “Hochschule für Musik und Theater” in Hamburg. Van 1967 tot 1968 neemt hij als Jörg vier singletjes op. Mariangela is er één van. Wanneer er in 1970 een Duitse versie van de musical ”Hair ”naar de theaters trekt, wordt hij in de cast opgenomen. Nog geen jaar later gaat hij als Oliver Bendt optreden en neemt vooral covers op van bekende Engelstalige hits zoals Ich komm zurück nach Amarillo, zijn Duitse versie van de Tony Christie-hit Is this the way to Amarillo?

Jörg houdt naast zingen erg veel van reizen. Zo vertrekt hij op zekere dag naar het eiland Saint Lucia in het Caribisch gebied. Dat eiland maakt deel uit van de Kleine Antillen en behoort tot het Britse Gemenebest.  Daar leert hij zijn aanstaande vrouw kennen, krijgt het limbodansen onder de knie, leert vuurspuwen en pikt hier en daar wat van de plaatselijke muziek mee.  Zijn vrouw gaat maar al te graag mee naar Duitsland met het vaste plan om eenmaal terug in de heimat een groep op te richten die de Caribische muziek een warm hart toedraagt. Jörg gaat dadelijk op zoek naar de geschikte muzikanten die we daarnet al hebben opgesomd en gaat vervolgens bij de producers Jochen Petersen en Ernest Clinton aankloppen die op zoek gaan naar de gepaste muziek. Zo komen ze bij Wolff-Ekkehard Stein en Wolfgang Jass terecht die onder meer het liedje Sun of Jamaica hadden geschreven (Stein zou ook hits voor GG Anderson schrijven). Dat was nu net wat ze zochten. Opgelet, ook al zingt The Goombay Dance Band over Jamaica echte reggae is in het liedje niet te horen. Het ritme leek meer op de grootste gemene deler van de hits die Boney M bij mekaar  had gezongen. Sun of Jamaica wordt een snelle hit in Duitsland. Nederland volgt al even snel. Bij onze noorderburen wordt het een nummer één, net als in Vlaanderen waar Sun of Jamaica de 5de april 1980 op 1 staat.

Vreemd genoeg laten de Engelsen de single links liggen, maar pikken wel een van hun volgende nummers op Seven tears, eveneens geschreven door Wolff-Ekkehard Stein en Wolfgang Jass dat twee jaar later wordt uitgebracht, maar dat ze al in 1980 hadden ingeblikt. In Engeland wordt het zelfs een absolute nummer 1 op het einde van de maand februari van 1982. In de slipstream van dat succes wordt Sun of Jamaica in mei van dat jaar  heruitgebracht, maar een hoogvlieger wordt het ook nu niet, want de single houdt halt op de 50ste plaats in de hitlijsten. Van Sun of Jamaica werden inmiddels elf miljoen exemplaren verkocht.

tekst en research: Marc Brillouet

© 2014 Daisy Lane & Marc Brillouet