Sunny afternoon

Geplaatst in Songs

Er is een spreekwoord dat zegt: spreken is zilver, zwijgen is goud. Er is er ook een dat zegt dat je je handen thuis moet houden. Zaaien met een vuist lukt niet, ook succes niet! Je moet je boosheid steeds in bedwang kunnen houden. Vraag dat maar aan de heren The Kinks die toen ze in Amerika in 1965 na een tv-optreden slaags waren geraakt met een medewerker van het programma het aan de stok kregen met de Amerikaanse muzikantenvakbond die het zo hadden geregeld dat The Kinks in Amerika een jarenlang verbod aan hun broek kregen om daar nog live te mogen optreden. En wie de strengheid van de Amerikaanse Unions kent, weet dat ze daar aan de overkant van de oceaan niet mee kunnen lachen. The Kinks dus ook niet, want die mochten een streep door hun Amerikaanse carrière trekken.

Jammer, want er had anders meer in gezeten toen ze in 1966 in Engeland en ook in de rest van Europa een nummer één scoorden met Sunny afternoon. Neem maar bijvoorbeeld de lijsten van Billboard’s Hot One Hundred bij de hand en volg maar met je vinger van boven naar beneden. We beginnen in 1964 met hun toptienhit You really got me, dan krijgen we All day and all of the night, beide een toptienhit, met vervolgens in 1965 Tired of waiting for you en plots, na dat geruzie en het verbod door de vakbond dus, geen toptie hits meer. Nochtans volgden er kanjers als A well respected man, Dedicated follower of fashion en dus in de zomer van 1966 Sunny afternoon. Let wel, echt “slecht scoren” deden The Kinks niet met dat nummer, want ze geraakten toch nog tot op de 14de plaats in de Amerikaanse Top 100, maar zij wisten heel goed dat er voor hen normaal gesproken veel meer had ingezeten.

Nu hadden The Kinks natuurlijk te maken met een moeilijke baas, want Ray Davies, hun voorman en  brein zeg maar, was niet moeders makkelijkste. Dat voorval in Amerika zat hem dwars, hij had geen goede verstandhouding met hun manager en met zijn muziekuitgever liep het ook al niet van een leien dakje. Davies werd een echte kniesoor, moeilijk aanspreekbaar, niet gemakkelijk te benaderen, laat staan te interviewen. Hij vond de Londense buurt waar hij vertoefde ook te scherp in het oog springend, te zeer op het uiterlijk gericht. Dat stoorde hem enorm en hij schreef dat van zich af in songs als Dandy en Dedicated follower of fashion. Ray Davies in de aanval tegen een volgens hem té trendy levensstijl. Hij werd overrompeld door een gevoel van “Sehnsucht” of zoals de Portugezen dat in hun fado zo mooi verwoorden “saudade”, een heimwee naar de tijd van vroeger. Iedereen die liedjes schrijft, weet dat verdriet en heimwee een schitterende voedingsbodem vormen om mooie songs te kweken en te schrijven. Autumn almanac is er zo een en tegen die achtergrond van verlangen naar de tijd dat het allemaal zoveel beter was, schreef Ray Sunny afternoon. Het liedje was ook een reactie op de nieuwe belastingmaatregelen opgelegd door de Britse premier Harold Wilson. The Beatles hadden een gelijkaardig protest geuit in Taxman. Ray Davies had van huis uit een voorliefde voor ouderwets klinkende musicalliedjes meegekregen en dat is in deze hit duidelijk hoorbaar. Noël Coward en Ivor Novello zouden het, met enige overdrijving, ook geschreven kunnen hebben.

De 13de mei 1966  trekken The Kinks onder aanvoering van producer Shel Talmy naar de “Pye Studio’s” in Londen om het nummer in te blikken. De derde juni wordt het op single uitgebracht met op de B-kant I’m not like everybody else. Een maand later staan The Kinks in Engeland dus op één. Ook de Ieren lustten er pap van. Iets later is het nummer eveneens te beluisteren op hun elpee ”Face to face”.

In België kwamen The Kinks ook lekker aan de bak al zat er voor Sunny afternoon maar een veertiende plaats in onze Top 30 in. Lekker zou het pas gaan lopen met hun volgende singles Dandy, Mr. Pleasant en Lola. Die Lola zou trouwens hun succes in Amerika terug opkrikken, want met dit nummer, dat in de zomer van 1970 op single verscheen, bereikten ze in de States de negende plaats.

Sunny afternoon wordt ook gecoverd door onder anderen Stereophonics, Jimmy Buffett, Tommy Scott in een duet met Tom Jones, Bob Geldof en Take That.

tekst en research: Marc Brillouet

© 2014 Daisy Lane & Marc Brillouet