Sweet little sixteen

Geplaatst in Songs

Een van de belangrijkste rock-’n-rollartiesten is en blijft Charles Edward Anderson alias Chuck Berry. Zijn unieke, ruwe stijl diende als voorbeeld voor heel wat popartiesten die zouden volgen: van The Beatles, over The Rolling Stones tot en met The Beach Boys. Berry’s hit Sweet little sixteen en Wilsons Surfin’ USA zijn twee handen op één muzikale buik, een verhaal dat in een en dezelfde adem kan verteld worden.

Het was de legendarische blueszanger Muddy Waters die wel wat zag in Chuck Berry en hem zonder aarzelen voorstelde aan zijn platenbaas Leonard Chess van het legendarische Chess-label. Berry pakte meteen sterk uit met het nummer Maybelline, niet alleen een nummer één in de Amerikaanse r&b-charts, maar ook een nummer vijf in de poplijsten. School day deed het zelfs twee plaatsen beter en ook de single Rock and roll music werd een toptienhit.

Na de kerstdagen van 1958 trok Berry naar de opnamestudio’s om een van zijn grootste hits in te blikken, Sweet little sixteen. Hij schreef dit liedje nadat hij was opgetreden tijdens een concert waar hij voor de eerste keer het nieuwe tieneridool Paul Anka aan het werk had gezien. Hijzelf was toen net de dertig gepasseerd en hij zag hoe enthousiast die tieners bezig waren met het verzamelen van handtekeningen. Hem viel zelfs een meisje op, niet ouder dan een jaar of acht, helemaal gefocust op een contact met haar idool waarbij hij terugdacht aan de tijd toen hij zelf een jaar of zestien was. Vandaar de titel Sweet little sixteen.

Het was de bekende Amerikaanse deejay Dick Clark die Chuck Berry uitnodigde voor zijn populaire tv-show “American Bandstand”. Nu was het de gewoonte dat de artiesten die daar optraden hun liedjes meezongen met de plaat, lip sync zoals dat met een vakterm wordt genoemd. Berry wou live optreden en kreeg het aan de stok met de producer, maar uiteindelijk gaf hij toch toe omdat hij wist hoe belangrijk het was om via “American Bandstand” zijn nummer te promoten. De single dook de 17de februari voor de eerste maal op in Billboard’s Hot One Hundred op de 46ste plaats om door te stoten naar de 19de, vervolgens naar de 7de, dan naar de derde en ten slotte de tweede plaats in de Top 100. Verder zou Berry niet geraken, want The Champs stonden stevig op één met Tequila.

Een van Berry’s hevigste fans was Brian Wilson van The Beach Boys die met zijn groep voor de eerste keer voorzichtig in de hitlijsten had gestaan in 1972 met hun eerste single Surfin’ en iets later met Surfin’ Safari. In de loop van de maand januari en februari van 1963 trokken ze naar de studio om de elpee “Surfin’ USA” in te blikken in het gezelschap van producer Nick Venet.  De elpeetitel werd ontleend aan de hit Surfin’ USA waarvoor Brian Wilson iets te veel had gejat van het nummer Sweet little sixteen van Chuck Berry. In het begin deed Wilson alsof zijn neus bloedde, maar na een rechtspraak kon hij niet anders dan toegeven dat hij iets te veel bij Berry was gaan lenen en dat het niet meer dan normaal was dat hij al coauteur werd aangewezen. De 5de januari 1958 werd Surfin’ USA door The Beach Boys ingeblikt en de 4de maart op single uitgebracht met Shut down op de B-kant. 14 weken bleef Surfin’ USA in Billboard’s Hot One Hundred geparkeerd om uiteindelijk op de derde plaats te stranden. Let wel, toen stond alleen Brian Wilson als auteur vermeld. Pas toen Surfin’ USA in 1974 opnieuw op single werd uitgebracht werd ook Chuck Berry vermeld.

In 1960 nam Eddie Cochran voor zijn live album “On the air ”een liveversie op van Sweet little sixteen. Ook The Beatles blikten een live versie in terug te horen op de verzamelaar “The Beatles live at the BBC” John Lennon nam later in zijn eentje het nummer op voor zijn album “Rock ‘n’ roll”. Ringo Starr mag het nummer ook op zijn naam schrijven omdat hij als drummer dienst deed tijdens een versie van Sweet little sixteen die Jerry Lee Lewis in 2006 opnam voor zijn duettenalbum ”Last man standing”. Daarnaast werden ook versies opgenomen door Silicon Teens, Joe Brown and the Bruvvers en The Animals.

Na Sweet little sixteen zou Berry nog twee keer in de Amerikaanse Top 10 opduiken en wel met Johnny B.Goode en No particular place to go. In 1972 sleepte hij zijn eerste en ook enige nummer één in de wacht My ding-a-ling daarbij begeleid door Onnie McIntyre en Robbie McIntosh van The Average White Band. My ding-a-ling, geschreven door Chuck Berry, was al in 1952 opgenomen door Dave Bartholomew en twee jaar later door The Bees. In 1968 had Berry het zelf ingeblikt als My tambourine.

tekst en research: Marc Brillouet

© 2012 Daisy Lane & Marc Brillouet