These boots are made for walking

Geplaatst in Songs

Het zal niet gemakkelijk geweest zijn toen Nancy Sinatra besloot om zangeres te worden. Ga maar eens als dochter van The Voice een eigen carrière op het getouw zetten. Je bent op voorhand al verloren, want je wordt voortdurend met je vader vergeleken. Nochtans was Nancy de oogappel van papa Sinatra. Frank wist dat zijn dochter graag zong en nodigde haar daarom in 1959 uit om te komen zingen in zijn tv-show toen The Voice aan de zijde van The King opdook. Wanneer papa in 1961 zijn eigen platenfirma Reprise opricht, is zijn dochter een van de eersten die hij een contract aanbiedt. Frank is niet meer tevreden over zijn platenfirma Capitol en gaat op zoek naar meer vrijheid. Maar het Reprise-verhaal wordt niet zo’n succes als The Voice verwacht had en hij verkoopt het in 1963 aan de Warner Music Group

De 14de augustus 1961 van dat jaar brengt Nacy haar eerste single uit Cufflinks and a tie clip. Papa Frank betaalt zelfs een paginagrote advertentie om dat singletje in Billboard de hemel in te prijzen. Maar het thuisland reageert niet. Nancy moet het vliegtuig in en naar die plaatsen trekken waar ze wel succes scoort zoals Italië, Japan, Zuid-Afrika en Nederland. Bij one noorderburen staat ze in de zomer van 1962 zelfs op vier genoteerd met het popcornachtige Like I do.

In Amerika moet Nancy wachten tot in 1965 om met haar singletje So long babe,ocharme tevreden te zijn met een 86ste plaats in de Amerikaanse Top 100. Papa Sinatra kreeg medelijden met zijn dochter, want hij had haar veel meer gegund. Nancy kent nochtans het klappen van de zweep. Thuis heeft ze nooit wat anders gezien en haar huwelijk met de Amerikaanse zanger Tommy Sands kan alleen maar bevestigen wat ze over de showbizz intussen aan de weet is gekomen. Dat huwelijk loopt trouwens op de klippen.

Nancy zit dus bij dezelfde platenfirma als haar vader, Reprise. Toch heeft de directie niet veel medelijden met haar als uiteindelijk blijkt dat haar singletjes in Amerikaniet aanslaan. Ze zit een beetje met de handen in het haar. Ze wordt in een laatste poging toegewezen aan de goede zorgen van songwriter-producer Lee Hazlewood, die haar probeert met beide voeten terug op de grond te krijgen. Ze moet vooral goed weten dat ze niet meer zo piep is, intussen al 25, gehuwd geweest en intussen gescheiden. Met dit op haar cv wil Lee er met haar toch nog aan beginnen. Hij zet zich aan het schrijven met een totaal nieuw imago voor Nancy in zijn achterhoofd. Dat vrouwtje uit de porseleinkast moet opstappen. Hij zet haar een countryhoed op het hoofd, dost haar kortgerokt uit en schuift haar hoge lederen laarzen aan de voeten. De looks worden ruiger en de liedjes ook zoals je kunt horen op haar debuutalbum“Boots” met daaruit als 2de singlekeuze These boots are made for walkin’. Haar eerste single So Long Babe was een succes op dieet.

De opname is geen sinecure, want Lee wil een uniek geluid waarvoor hij kosten noch moeite spaart. Hij huurt de beste studiomuzikanten in: Hal Blaine, Al Casey, Tommy Tedesco, Carole Kaye en Billy Strange aan wie hij vroeg de arrangementen te schrijven. Billy komt op de idee twee basgitaren te gebruiken en die simultaan te laten klinken. Als extraatje klinkt de basgitaar van Chuck Berghofer. De noten moeten op aangeven van Lee haast glissando gespeeld worden.

These boots are made for walkin’ sloeg in als een bom en werd een wereldhit. De 26ste februari 1966 staat Nancy op één in de Amerikaanse charts. In Engeland is ze de eerste Amerikaanse zangeres die nog eens op één geraakt nadat Connie Francis haar dat in 1958 had voorgedaan met Stupid CupidOok in Nederland zit er een hoogste plaats in de Top 40 in. In de Vlaamse Top 30 is het net hetzelfde liedje. De 5de maart 1966 heeft Nancy ook bij ons een nummer één op zak. Nancy weet niet meer waar ze het heeft. Jarenlang is ze in de media de dochter van Frank Sinatra geweest, nadien de vrouw van Tommy Sands en plots krijgt ze een eigen identiteit aangemeten met in 1967 zelfs een eigen tv-show “Movin’ with Nancy”.Je zou denkn dat Nancy door het dolle heen is, maar achteraf zal ze over die hit zeggen: “The image created by Boots isn’t the real me. Boots was hard and I’m as soft as the come.” Lee had These boots are made for walkin’ in eerste instantie voor hemzelf geschreven. Hij beschouwde als een liedje waarop je lekker kon feesten. Hij had al aan Nancy gezegd dat hij het zelf ging opnemen, maar daar stak La Nancy een stokje voor en eiste de song voor haar op. Lee daarentegen had met Nancy liever het nummer The City Never Sleeps At Night opgenomen, maar dat zag Nancy dan weer niet zitten. Uiteindelijk gaat ze akkoord als het nummer het B-kantje van de single wordt. In het totaal worden er van These boots are made for walkin’ zes miljoen exemplaren verkocht. Tijdens haar optredens in die periode en in de bewuste clip droeg Nancy opvallend witte laarzen. In 1999 geeft ze die cadeau aan het Hard Rock Cafe in Beverly Hills.

Na deze hit en een goed gesprek met haar vader en de Rerpise-directie, wordt Nancy’s contract herzien en zullen zij en Lee een pak meer verdienen. Voor Nancy moet er echter wel snel een opvolger komen voor These boots are made for walkin’ en dat wordt in 1966 How does that grab you, darlin’?goed voor een zevende stek in de charts. Het wordt ook de titel van haar elpee met daarop 11 songs waaronder Crying TimeLet It Be Me en Bang Bang.

In het najaar van 1966 scoort Nancy ook nog goed met Sugar Town met op de B-kant haar duet met Hazlewood Summer Wine. Lee was namelijk  op de idee gekomen samen met Nancy een duetje te plegen, want dat kon hij ook eens in de spots staan, een stunt die hij in 1967 nog eens overdoet met het in Vlaanderen zowat grijsgedraaide Jackson dat in de maand juli van dat jaar in de Top 30 doorstoot naar de 2de plaats.  In navolging nemen pa en dochter Sinatra in 1967 met veel bijval ook een duet op Something stupid. Daarnee staan ze in de maand maart op 1 in Billboard’s Hot One Hundred.

Nadien blijven de echte hits uit voor Nancy. Nochtans is er in 1967 de titelsong in de James Bondfilm “You only live twice”. Met Lee Hazlewood scoort ze iets later nog twee bescheiden hits Lady Bird en Some velvet morning.

These boots are made for walkin’ wordt in 2005 gecoverd door Jessica Simpson die het opneemt voor de soundtrack van de film “The Dukes of Hazzard” (naar de gelijknamige tv-serie) waarin ze ook de hoofdrol speelt. Haar versie werd geproducet door Jimmy Jam en Terry Lewis.

Op 78-jarige leeftijd sterft Lee Hazlewood de 4de augustus 2007 thuis in Las Vegas, Nevada  aan de gevolgen van nierkanker.

tekst en research: Marc Brillouet

© 2015 Daisy Lane & Marc Brillouet