Con te partiro

Geplaatst in Songs

Een paar belcantoliedjes hebben onze lijst met favorieten om te zoenen gehaald, al moet je ermee opletten met die te programmeren, want tegenwoordig durft men al eens hilarisch te reageren op die zangstijl. Andrea Bocelli ontdekte op zekere dag de kip met de gouden eieren. Hij combineerde zijn popstem met zijn klassieke en maakte zo haast feilloos een cross-over van populair naar klassiek.

Geschiedenis schreef Andrea Bocelli in 1995 tijdens het San Remo Festival toen hij daar Con te partiro ( Met jou wil ik weggaan) voor het eerst zong, een Italiaans popnummer in zuivere Italiaanse operastijl gezongen, geschreven door Lucio Quarantotto op muziek van Francesco Sartori.

Sinds het op zijn eerste album “Bocelli” verscheen, is het zijn herkenningsnummer geworden. Vreemd is dat Bocelli na de release in Italië op weinig respons kon rekenen, ook niet bij La Rai of zo. In Frankrijk daarentegen werd het wel een succes en bleef daar zes weken na mekaar op nummer 1. In ons land werd het een regelrechte hit en bleef 12 weken onafgebroken op de eerste plaats genoteerd, wat voor een groot deel te danken was aan het live optreden van Bocelli tijdens The night of the proms. Pas wereldwijd werd het een succes toen Bocelli het opnam in een deels Engelse, deels Italiaanse versie samen met de Engelse sopraan Sarah Brightman als Time to say goodbye. Deze versie werd door de Internationale Boksfederatie gebruikt tijdens de finale match van de Duitse bokser Henry Maske. Sarah  Brightmans Duitse producer Frank Peterson opteerde voor de Engelse titel en niet voor de Duitse Mit dir werde ich fortgehen, die eerst was voorgesteld.

De 23ste november 1996 had het gevecht tussen Maske en de Amerikaan Virgil Hill plaats, live uitgezonden op de Duitse televisie en goed voor 21 miljoen toeschouwers.  Een maand later had Time to say goodbye de Duitse hitlijsten ingepalmd. Per dag gingen er 60.000 single-exemplaren over de toonbank. Uiteindelijk zou de verkoop alle vorige Duitse records kloppen en werd er afgerond op een totale verkoop van om en nabij de 3 miljoen exemplaren. In de lente van 1997 werd de single in Engeland met goud bekroond.

Nadien verschenen tal van andere versies, onder meer die van Il Divo en Paul Potts.

tekst en research: Marc Brillouet

© 2012 Daisy Lane & Marc Brillouet