Venus (Shocking Blue)

Geplaatst in Songs

In 1967 richtte Robbie van Leeuwen de groep Shocking Blue op. Robbie had tot in 1967 bij The Motions gezeten en wist hoe je hits moest maken. Songs als Wasted words en Why don’t you take it hadden de top drie gehaald, maar Robbie was op zoek naar een internationaal geluid en hij dacht met Shocking Blue grotere slaagkansen te hebben. Robbie ging op zoek in Den Haag naar geschikte muzikanten. Barry Hay maakte een kans, maar die zag het uiteindelijk niet zitten. Het is Fred de Wilde die op het eerste album van Shocking Blue als zanger te horen is. “Shocking Blue” is de titel van die elpee, uitgebracht op het Polydor-label met daarop songs als BeggarmanLove is in the air en Little Maggie. Die elpee scoort matig. Fred moet in militaire dienst en wordt vervangen door zangeres Mariska Veres die Robbie in het najaar van 1968 ontdekt had. Mariska was de dochter van de Hongaarse violist en dirigent Lajos Veres. Zij had, toen zij Robbie ontmoette, al aardig wat ervaring opgedaan bij groepen als Les Mystères, The Bumble Bees, The Blue Fighters, Danny and his Favourites en The Motowns.

In de nieuwe bezetting neemt Shocking Blue in 1969 voor het Pink Elephant-label hun tweede  elpee “At home” op met daarop de stem van Mariska Veres, bassist Klaasje van der Wal en drummer Cor van der Beek en songs als Love Machine en Love Buzz.  Dat nummer zal in 1988 de debuutsingle worden voor de groep Nirvana. Opgelet, op die eerste elpeepersing van “At home” is van het nummer Venus geen sprake. Dat nummer wordt er bij latere releases wel aan toegevoegd. Venus wordt dus de eerste grote hit voor Shocking Blue, de 12de juli 1969 in Nederland op single uitgebracht, maar het wordt in hun thuisland geen nummer één, een derde plek is voor de Nederlanders als beloning ruim voldoende.  Het wordt wel een gigantisch succes in Amerika, net als in veel andere landen. Robbie had de rechten op het gebruik in de Verenigde Staten verkocht aan Jerry Ross, eigenaar van het platenlabel Colossus Records. Die voelde dat er in Nederland goede muziek werd gemaakt en dat er wel ruimte was voor een soort “Dutch wave” met hits in de States als Little green bag van The George Baker Selection en Ma belle amie van The Tee Set. Robbie bleef volgens het contract wel de rechten op de royalty’s behouden. In Amerika duikt Venus de 13de december op single Billboard’s Hot One Hundred binnen en staat een tijdje later op één. Het jaar nadien zullen daar singles als Mighty Joe en Long and Lonesome road nog bescheiden scoren.

Jongens met goede oren kwamen er jaren later achter dat Venus iets te opvallend op The Banjo song uit 1963 van The Big Three leek. Zangeres van de groep was Mama Cass die later in The Mamas and The Papas zou opduiken. Het liedje werd geschreven door een ander lid van de groep, singer-songwriter Tim Rose die de tekst letterlijk leende van Oh Suzanna dat in 1848 al door Stephen Foster was geschreven. Robbie van Leeuwen had er achteraf geen probleem mee te moeten toegeven dat hij het liedje The Banjo song kende en zich daardoor duidelijk had laten inspireren. Bluesliedjes lijken nu eenmaal vaak op mekaar. Sommigen beweren dat naast The banjo song de openingsriff van Venus geleend is van Pinball Wizard van The Who. Nu was Robbie wel iemand die vaker intro’s voor zijn liedjes bij anderen ging lenen: Blossom lady lijkt op Runaway van Del Shannon en Mighty Joe op The price of love van The Everly Brothers. Niemand die er erg in had, maar in de eerste regel van Venus staat er een taalfout. “A godness on a mountain top”, maar in correct Engels moet dat zijn ” a goddess on a mountain top”. Bananarama bijvoorbeeld zal dat nadien in hun latere versie wel juist zingen. Op die eerste singleversie zien we ook dat de groep nog wordt vermeld als The Shocking Blue, snel nadien wordt the weggelaten.

Naar aanleiding van dit succes in het buitenland werden in 1970 de bandleden benoemd tot ereburgers van de stad Den Haag. Het jaar daarop stonden ze op het podium van Pinkpop te spelen en dat zeer tegen de zin van een pak bezoekers die vonden dat Pinkpop veel progressievere muziek verdiende. Shocking Blue werd dan ook letterlijk van het podium gejouwd.

In 1973 krijgt Robbie geelzucht en trekt zich als actief lid terug. Martin van Wijk neemt zijn plaats op het podium in. Mariska is op zeker moment het wangedrag van sommige bandleden meer dan zat en stapt uit de groep. De eerste juni 1974 besluit Shocking Blue ermee op te houden, maar zij werken hun platencontract nog verder af, wat resulteert in hun laatste single Gonna sing my song. Een tijdje later zien we Mariska heel even opduiken in de nieuwe studiogroep van Robbie van Leeuwen, Mistral, die een tweetal hits scoren Jamie en Starship 109 (Mariska is niet te horen tijdens deze opnames).

In 1979 komt Shocking Blue even opnieuw samen, maar één single later is het alweer afgelopen en sterft de groep opnieuw een langzame dood. In 1986 is het opnieuw raak voor Venus, deze keer in de versie van de Engelse meidengroep Bananarama, in een productie van Stock, Aitken en Waterman. Ook deze versie geraakt op nummer 1 in de States. Nadien kon Robbie van Leeuwen zich terugtrekken in Luxemburg om daar te rentenieren en in zijn vrije tijd te vissen.

Na haar avontuur bij Shocking Blue gaat Mariska verder met de groep Veres en nadien met The Shocking Jazz Quintet.  In 1993 besluit Mariska met enkele muzikanten en met de goedkeuring van Robbie van Leeuwen als Shocking Blue te gaan optreden, zij is dan het enige originele lid. De 2de december 2006 overlijdt Mariska aan de gevolgen van kanker, Shocking Blue behoort van dan af definitief tot het hitverleden.

tekst en research: Marc Brillouet

© 2016 Daisy Lane & Marc Brillouet