What a fool believes

Geplaatst in Songs

Beweren dat The Doobie Brothers in onze hitlijsten brokkenmakers waren, is jokken zoals de grootste leugenaar, maar zeggen dat ze de weg naar onze hitlijsten niet kenden, is een even grove leugen. In 1975 passeerden ze onze Top 30 met Listen to the musiceigenlijk eerder een radiohit dan een bestseller. Elf jaar later deden ze het veel beter met hun single What a fool believes, want daarmee stonden ze de 28ste mei 1986 op de zestiende plaats in onze Top 30.

In Amerika waren The Doobie Brothers als poprockgroep al vaak genoeg in contact geweest met de Top 100. In 1973 hadden ze al een toptienhit gescoord met Long train runnin’ en met Black water stonden ze in 1974 zelfs op nummer één. Ze hadden echter één probleem, ze waren niet hecht als groep. Ze moesten een manager in dienst nemen alleen al om in de gaten te houden wie nu nog bij de groep speelde en wie niet. In 1978 schoten alleen nog als originele leden over drummer John Hartman en zanger-gitarist Patrick Simmons. Dat af-en-aangereis van nieuwe leden beïnvloedde ook sterk de muzikale stijl van The Doobie Brothers. In het begin klonken ze nog zoals een rockband hoort te klinken, maar stilaan werden ze meer en meer een aalgladde r&b-groep vooral onder invloed van leadzanger Michael McDonald. Hij was niet de eerste de beste, want hij kon naast geweldig goed zingen ook goed schrijven. Zo pende hij voor Carly Simon het nummer You belong to me neer en werkte hij mee aan het album “Footloose” van Kenny Loggins.

Na Black water stond er voor The Doobie Brothers een tweede nummer één op het getouw, een song geschreven door Kenny Loggins samen met Michael McDonald. Loggins had Michael nog niet eerder ontmoet. Ze hadden thuis bij Michael afgesproken. McDonald liet een ruwe versie van What a fool believes aan zijn zus Maureen horen net op het moment dat Kenny buiten zijn auto geparkeerd had en flarden van het nummer kon opvangen. Meteen schoot hem een soort bridge door het hoofd en eenmaal binnen, speelde hij dat aan Michael voor. Dit zou de definitieve melodie van What a fool believes worden. De dag nadien werd via de telefoon aan de tekst gesleuteld en het nummer definitief afgewerkt. Het is Kenny die het als eerste opneemt, vijf maanden voor The Doobies, voor zijn elpee “Nightwatch”, maar hij brengt het niet op single uit. Michael blijft in de ban van die song en wil het een tweede kans gunnen samen met The Doobie Brothers op hun nog in te blikken elpee “Minute by minute”. Wat een makkie moest worden, werd tijdens de zomer van 1978 een zware klus, herinnert zich producer Ted Templeman nog. Gedurende vijf dagen werd het nummer keer op keer opnieuw ingespeeld en gezongen, maar het paste niet in mekaar. Zes dagen hadden ze nodig om die ene klus te klaren. Uiteindelijk ging Templeman zelf achter de drums zitten. Het eindresultaat klinkt een beetje floppy, zoals hij het in het Engels omschrijft, het hangt zo’n beetje losjes aan mekaar, maar dat is nu net wat het nummer zo aantrekkelijk maakt. The Rolling Stones hadden soms ook zo’n stijl van spelen. Een beetje losjes uit de pols, niet te strak.

Toen het album “Minute by minute” klaar was, lag de singlekeuze voor de hand. Michael had zo’n fantastische bijdrage geleverd aan What a fool believes vooral tijdens het zingen van de hoge noten, dat het vanzelfsprekend was dat het als single zou worden uitgebracht. De 20ste januari 1979 is het zover. Geen voor de hand liggende singlekeuze qua stijl, want in die tijd stonden de hitlijsten bol van de disconummers. In hun opmars naar de bovenste hitregionen moeten The Doobie Brothers, The Bee Gees en hun nummer één Tragedy passeren. De 14de april staan ze eindelijk op de eerste plaats van Billboard’s Hot One Hundred. Jammer voor hen is het maar een verblijf van korte duur daar bovenin de Top 100, want na een week worden ze al afgelost door Amii Stewart met haar Knock on wood. In Engeland houdt What a fool believes al halt wanneer de 31ste plaats in de Top 40 wordt bereikt. Duidelijk geen hoogvlieger in de Britse hitlijsten. In Nederland zit er een achtste plaats in de Top 40 in, meteen ook de hoogste notering die een van hun hits daar ooit zal bereiken.

The Doobie Bros krijgen in de States een Grammy voor Record of the Year en Song of the Year. Voor Michael McDonald zit er een Grammy for Best Arrangement Accompanying Vocalists in. Het album “Minute by minute” krijgt een Grammy for Best Vocal Performance by a Group. Nadien volgen nog twee toptienhits. In 1980 scooren ze met Real love. Twee jaar later is het vet echter van de soep en besluiten de heren elk hun eigen weg te gaan. In 1987 keren ze op hun stappen terug en gaan opnieuw optreden met deze keer Tom Johnston weer aan boord en met als eindresultaat in 1989 de hit The doctor.

Van What a fool believes verschenen er tal van covers onder meer door Matt Bianco, Aretha Franklin en George Michael in een bootlegversie uit 1991 tijdens een liveconcert in Birmingham.

tekst en research: Marc Brillouet

© 2014 Daisy Lane & Marc Brillouet