Where did our love go

Geplaatst in Songs

Wie vermoedt dat The Supremes in de jaren zestig in onze Top 30 wild tekeergingen, die is eraan voor de moeite en die foute gedachte, want een zevende plaats is de hoogste stek die de dames hier in de wacht sleepten. In Nederland zat er ergens een nummer twee in. Gelijke tred houden met hun Amerikaanse hits zat er in onze Lage Landen niet in. Hun tweede Amerikaanse nummer 1 Baby love maakte in Vlaanderen zelfs geen schijn van kans om in de Top 10 te geraken. Kortom:  groots in Amerika, behoorlijk groot in onze contreien.

The Supremes hadden er in 1964 al zo’n bescheiden acht singles op zitten vooraleer ze pal midden in de hitroos schoten met Where did our love go. In 1959 waren The Supremes begonnen als The Primettes en zongen nog met vier. Tegen de tijd dat ze Where did our love go opnamen, waren ze nog met drie: Diana Ross, Mary Wilson en Florence Ballard. The Supremes hadden van de baas van Tamla Motown, Berry Gordy Jr, nochtans veel krediet gekregen. Als The Primettes namen ze liedjes op als After all en Play that sad song en werd hun allereerste single I want a guy met veel verwachtingen op de markt gebracht, maar het lukte niet. Maar Berry bleef in hen geloven op voorwaarde dat ze een nieuwe groepsnaam kozen. Uit een lange lijst pikte Florence Ballard de naam The Supremes waarmee de overige dames niet meteen akkoord gingen, maar uiteindelijk gaven ze toch toe. Ook de volgende single Buttered popcorn werd een laagvlieger. Het was Florence die de leadvocals voor haar rekening nam. Nadien lukte het wat beter met singles als Your heart belongs to meMy heart can’t take it no  more en A breath taking guy. Maar hoger dan een 75ste plaats in de Top 100 geraakten ze met hun singletjes nog niet.

In de lente van 1964 was het belangrijkste schrijversteam van Tamla Motown Holland, Dozier en Holland nog maar eens druk aan het werk om hun zoveelste hit neer te pennen.  Niet eens met The Supremes in hun achterhoofd, want Where did our love go was oorspronkelijk voor The Marvelettes bedoeld. Toen Lamont Dozier hun leadzangeres Gladys Horton de begeleiding liet horen en er de tekst bij haalde waarin ze meteen zag dat ze een aantal keren baby baby moest zingen, liet ze meteen merken dat ze dit niet lustte. Dit was geen zangpartij voor haar.

Gladys wist dat Dozier dit liedje ook aan The Supremes zou voorleggen. Ze aarzelde niet aan Diana Ross de raad te geven niet op dat voorstel in te gaan, maar The Supremes hadden geen poot om op te staan, want ze stonden te dringen om toch maar een hit te scoren en Holland, Dozier en Holland geloofden heel sterk in het succesverhaal van Where did our love go.

De 8ste april 1964 duiken ze met Brian Holland en Lamont Dozier als producers “Studio A” van Hitsville USA in Detroit in. De begeleiding was al ingeblikt samen met onder meer pianist Johnny Griffiths, bassist James Jamerson, drummer Benny Benjamin en saxofonist Mike Terry. Er werd op drie sporen opgenomen: de ritmesectie, de blazers en de zangstemmen. Toen de dames de studio betraden, was het orkest al ingeblikt in de toonaard van Gladys Horton. Veel lager dan die van Diana Ross die aanvankelijk weigerde het in die toonaard te zingen, maar ze kon geen kant uit. Bleek achteraf de wat lagere stem van haar dan gewoonlijk, een deel van de aantrekkingskracht van het nummer uit te maken.  Opvallend bij Where did our love go is het stampen met de voeten. Dat was niet het werk van The Supremes, noch van Dozier of Holland, maar van de jonge danser Mike Valvano. Om die klank goed op band te krijgen werden er op de vloer drie microfoons geplaatst. Nadien wordt er voor de 45-toerenversie nog handgeklap aan toegevoegd.

Eddie Holland had eerst Mary Wilson van The Supremes in gedachten om de leadzang van Where did our love go voor haar rekening te nemen, maar Berry Gordy Jr., die intussen een oogje had op Diana Ross, drong erop aan Diana Ross de lead te laten zingen. Toen Diana en haar twee vriendinnen het eindresultaat daarvan te horen kregen, waren ze compleet de kluts kwijt. Volgens hen leek dit nergens op. Diana zingt in haar eentje 14 keer baby love en met de backings erbij gerekend, kom je op een totaal van 54 keer en dat in een tijdsbestek van  2 minuten en 32 seconden.

Twee maanden later, in de loop van de maand juli van 1964, wordt Where did our love go als single vrijgegeven. Gelukkig voor The Supremes moeten ze in die periode de baan op samen met onder anderen Gene Pitney, The Shirelles en The Coasters tijdens Dick Clarks “Caravan of Stars”. In het magazine “Billboard” verschijnt de vierde juli een bespreking van hun single Where did our love go: “Plenty of jump in this one. Music to hand-clap and foot-stomp to.”

De 22ste augustus staan The Supremes met open mond naar de Top 100 te staren, want ze prijken daar glansrijk op de eerste plaats, pal voor bekende jongens als Dean Martin, The Beatles en The Drifters. Plots zijn ze part of the packagedeal. Waar Motown-artiesten worden geboekt, gaan de dames mee. Hun sprookje zal tot aan hun split in 1969 standhouden met in het totaal dertien nummer 1-hits.

Twee maanden later staan The Supremes trouwens opnieuw op één in Amerika met een liedje dat ritmisch sterk aanleunt bij Where did our love go, het eveneens door Brian Holland, Lamont Dozier en Eddy Holland geschreven Baby love.

De 31ste augustus 1964 verschijnt op het Tamla Motown-label de elpee “Where did our love go” met daarop, naast hun eerder genoemde hits, hun derde hitsingle Come see about me.

tekst en research: Marc Brillouet

© 2014 Daisy Lane & Marc Brillouet